Wstał!
Stoi na nogach!
Myślałem, że to koniec!
Prezesie, uciekaj!
Wiedziałem.
Piklu, wystarczy mi tej zabawy.
Weź mnie. Odbierz mi życie.
Nie wolno ci!
Zatem, Piklu,
dobrze smakuję?
Nie!
Dotrzymam słowa.
Zaszedłem tak daleko. Nie spodziewam się, że to przeżyję.
Wygrałeś. Zjedz mnie.
Nie tylko ręce. Nie tylko nogi.
Nie tylko głowę.
Niczego nie zostawiaj.
Pozwoli mu się zjeść. Naprawdę to zrobi!
Wybacz mi, Piklu,
ale to nie jest era dinozaurów.
Nie mogę dotrzymać danego ci słowa!
To nie są kule. Wybacz mi.
Doppo!
- Dyrektor! - Założyciel Orochi!
Każ im odłożyć broń.
Niech czcigodny nestor nie mówi mi.
że dopuści do tego, aby zhańbiono mojego syna.
Co? Ja...
Została zawarta niepisana umowa
między Katsumi i Piklem, między dwoma mężczyznami.
Nie ma tu pan nic do powiedzenia.
Dotrzyma obietnicy.
Niezależnie od epoki, rasy, kultury czy inteligencji
ludzkość utrzymuje jedną praktykę na przekór tym różnicom.
Siły natury wykraczają poza ludzkie rozumienie.
W obliczu zagrożeń, będących poza ich kontrolą,
ludzie wykazują niebywałą, nie do podrobienia cechę człowieczeństwa.
Napotkawszy miłość, poświęcenie czy troskę,
z jakiegoś powodu składają razem ręce.
To miało być trofeum wojenne,
ale podarował mu to przyjaciel.
Mimo swej dzikości pozostawał człowiekiem.
Mimo swojej prymitywności znał wartość przyjaźni.
Być wyzwanym.
Walczyć. Wygrać. Zjeść.
Być zaatakowanym. Odpowiedzieć.
Zawalczyć. Wygrać. Zjeść.
W owej epoce nieustannych bitew
nie brakowało nigdy pożywienia.
Nie brakowało tych, od których mógł brać.
Walczył z najsilniejszymi.
Nie musiał się hamować.
Brał od większych i potężniejszych od siebie.
Napawało go to dumą.
A teraz
napotkał nowego przeciwnika, mniejszego od siebie.
Kopał małymi stopami
i uderzał drobnymi dłońmi.
Był słabeuszem bez pazurów, kłów czy trucizny.
Lecz jego ataki były niemożebnie silne.
Tamci mieli kły, rogi,
wielkie stopy, ale ten człowiek był im równy.
Pewne rzeczy rozumie się bez słów.
Najprawdopodobniej ów mały samiec poświęcił się.
Choć nie znał słowa „poświęcenie”,
rozumiał jego istotę.
Mężczyzna stworzył potężną broń, włożywszy ogrom wysiłku.
Mimo małych dłoni i drobnych stóp...
Choć Pikiel nie znał języka, wiele rozumiał.
Przemienił te małe, miękkie kończyny
w kły, rogi i pazury.
To osiągnięcie miało wielką wagę.
Mimo to zaoferował ten bezcenny skarb.
Wysiłek, poświęcenie, kruchość, wzmocnienie, doskonalenie i skarb.
Rozumiał, choć nie znał ani jednego słowa.
Po raz pierwszy wycofał się z pustym brzuchem.
Ciało Pikla przepełniło tajemnicze uczucie spełnienia.
Co?
- Jak to? - Co?
Co się stało?
Tych 50 000 ludzi zniknęło.
Członkowie Shinshinkai w liczbie 50 000 osób wypełniło stadion.
Rzecz jasna, żaden z nich nie wyszedł.
Każdy co do jednego uklęknął.
Nie mogli znieść myśli spoglądania na czcigodnego lidera z góry.
Bez żadnej komendy
wszyscy uklękli.
Obniżając wzrok, wyrażali swe oddanie.
Baki był przepełniony żalem.
Nie zgadłbym, że zawalczysz przede mną.
Z zazdrości nie powstrzymał się od złośliwego komentarza.
Ów lubiący rozrywki, rozpuszczony lider...
Kto by pomyślał, że wyróżni się taką szlachetnością.
Jego ojciec był dumny.
Choć nie łączyły ich więzy krwi, kroczyli ścieżką ojca i syna.
Myśląc o tym, kluczowy był moment,
w którym Doppo powiadomił go o porażce wielkiego Króla Mórz Retsu.
To ty nie rozumiesz.
Więc powtórzę:
To istna definicja lekceważenia!
Wyczuł w synu coś, czego dotąd ani razu nie wychwycił.
Próbuje się zmienić.
Niewiarygodne.
Niebywała przemiana.
Gdzie jest Pikiel?
Nie słyszysz?
Wycie dobiega z głębi ziemi.
Choć Pikiel nie odniósł obrażeń,
uznał to za nielichy pojedynek.
To chińska herbata.
Moja własna mieszanka.
Ładnie pachnie.
Pyszna.
Liście w chińskiej herbacie są sfermentowane.
Dlatego mają tak bogaty smak i aromat.
Tak, ma bogaty smak.
Japońska zielona herbata gyokuro jest przyjemna, ale nie trafia w mój gust.
Poczęstuję cię kiedyś kubkiem wyśmienitego gyokuro.
Herbaty bancha, sencha i hojicha też nie są sfermentowane,
ale są pyszne.
Katsumi, mam świadomość tego, jak niestosownie jest ci to mówić,
skoro straciłeś rękę.
Zazdroszczę ci.
Dręczy mnie to.
Schowam fałszywą skromność.
Każdy, kto żyje dla walki i sztuki, byłby zazdrosny.
Taki to był pojedynek.
Przyznaję, że to prawda.
Nie trzeba jednak dodawać, że nie osiągnąłem tego w pojedynkę.
Wsparliście mnie wy, Król Mórz Retsu i Cesarz Mórz Kaku...
Oraz nasi niezliczeni przodkowie w Chinach, na Okinawie i w Japonii,
którzy na przestrzeni wieków
nigdy nie przestali ewoluować.
Setki tysięcy, nawet miliony prekursorów, tchnęło w to cząstkę siebie.
I tak będzie aż po wieczność.
Teraz to czuję.
Miałem szczęście móc być tego uosobieniem.
Walka oparła się na współpracy między Japonią a Chinami.
Mimo tego nie wygrałeś.
Cześć.
- Hej. - Jak śmiesz tak mówić?
Te słowa...
musiały paść.
Baki,
być może zabrakło mi siły, ale dałem z siebie wszystko.
Tego mi nie odbierzesz.
To był największy pojedynek mojego życia.
Może zechcesz przejąć po mnie pałeczkę?
Bez wątpienia.
To był zagadkowy widok.
Mężczyzna po prostu szedł.
Mimo to wszyscy ludzie na ulicy
w podobny sposób przystawali.
Ale on zwyczajnie szedł.
Załóżmy, że młoda impala kroczy sobie samotnie po afrykańskiej sawannie.
Aż do czasu,
gdy napotyka młodego geparda.
Ten jest w stanie rozpędzić się do 110 km/h w cztery sekundy.
Mistrz wśród mistrzów.
Cóż za nieszczęście ją spotkało.
Położenie młodej impali jest rozpaczliwe.
Impala kuli się i nieruchomieje.
Sytuacja była analogiczna.
Nikt nie znał jego imienia. Był zwykłym przechodniem.
Nie wiedząc o nim nic,
60 bilionów komórek w ich ciałach zareagowało szybciej niż ich mózgi.
Nie wygląda na to, że chcesz walczyć.
Liczyłem, że się do mnie przyłączysz.
Moje słowa?
Tak.
Patrząc wstecz, od tego to się zaczęło.
Gdyby nie te słowa...
Dlatego nikt nie chce się z tobą zadawać.
Ani ja, ani Baki, ani nawet twój ojciec.
...mój jedyny syn, Katsumi,
nigdy by się nie zmienił.
Szklankę proszę uchylić dopiero w ustach.
Nawet kot może zamienić się w lwa.
Jak na rozpuszczonego, nic niewartego bachora
całkiem nieźle mu poszło.
Niemniej, Doppo Orochi...
popełniłeś krytyczny błąd.
Masz zupełną rację.
Sam to dostrzegłeś?
Brzydzę się teraz sobą.
Byłem zbyt pobłażliwy.
Ty.
Słucham.
Dziesięcioletnie Port Ellen.
Ależ oczywiście.
Jak panu podać?
Z lodem? Na czysto?
Daj mi butelkę i kufel.
Co?
Naprawdę wypije szkocką z kufla?
Wypije 70% whisky z kufla?
Byłeś zbyt miękki? W jaki sposób?
Właśnie.
Tak zachwycił mnie rozwój mojego syna, że dałem się ponieść.
Przez ten jego zawrotny rozwój
i fenomenalne osiągi
zapomniałem o swoim obowiązku.
Obowiązku mistrza sztuk walki.
Choć jestem jego ojcem, nie mogę być pobłażliwy.
Choć sam tego nauczam
i tak głoszą wszystkie sztuki walki,
dajemy się skołować przez sentymentalne historyjki o rozwoju.
Najpotężniejsze karate na świecie?
Jawna kpina!
Doppo Orochi.
Przyznałeś się do wszystkiego.
Głęboko pod piaskami Kolorado,
w nienaruszonej warstwie soli kamiennej o grubości tysiąca metrów,
przez 190 milionów lat leżał zamrożony pradawny wojownik.
Z łatwością udało mu się odrodzić we współczesnej epoce.
Doppo, jak to interpretujesz?
Przepraszam. Proszę o długopis i papier.
Ależ oczywiście.
Tak to wygląda.
Pikiel przespał 190 milionów lat.
Ludzkie ciało nadaje się
do aktywnej walki plus minus 50 lat.
Odpowiedź brzmi...
jeden na 3,8 miliona.
Rozumiem.
Z matematycznego punktu widzenia
wartość poniżej jednego na 300 000 uznaje się za zero procent.
Innymi słowy, to nigdy nie nastąpi.
Ta liczba...
nie jest przypadkowa.
To powód do przechwałek.
Przykuliśmy uwagę czegoś wszechmogącego.
Ktoś w niebiosach
mówi nam, że tylko tu i teraz będziemy mogli ustalić,
kto był najpotężniejszy w dziejach Ziemi.
Niewiarygodne! Pierwszy raz mi się to przytrafia.
Nie mogę sobie nawet wyobrazić jego zarysu lub cienia.
Pikiel...
Jesteś niesamowity.
Czym ty w ogóle jesteś?
Nie mam pełnego obrazu.
Widziałem go na własne oczy.
Wrył mi się w pamięć.
Te niebywale długie, brutalne dłonie.
Nogi niczym mocne sprężyny, zapewniające potężny, szybki ruch.
Klarowne oczy, w których żarzy się pradawna epoka.
Jego skóra i usta. Te przerośnięte kły.
Jego postawa podczas walki.
Mimo tego...
nie potrafię zwizualizować sobie walki z nim.
Nie wyobrażam sobie tego.
Retsu.
Twoja fabryka potworów.
Zgodnie z oczekiwaniami jest tu dosyć surowo.
Trenujesz?
Raczej dostaję nauczkę.
Jestem daleki od dorównania tej bestii.
Gdzie właściwie jest Pikiel?
Nie wiem. Katsumi też nie.
Nawet ci, którzy z nim walczyli, nie wiedzą.
Niestety, ani Katsumi, ani ja
nie zmusiliśmy Pikla do pokazania pełni swych możliwości.
Z trudem nad tym panuję.
Uwierzysz?
Zawalczę z niewiarygodnie potężnym gościem!
Nie mamy pojęcia, jaki jest silny.
Ani nawet co uczyni!
Będę mógł z nim zawalczyć!
Widzę, że się przygotowałeś.
Skontaktujmy się jutro z Tokugawą.
To zbyt lekceważące podejście.
Nie zamierzam czekać.
Jutro z samego rana sam pójdę do Pikla.
Baki...
możesz nie zechcieć tego słuchać,
ale kiedy spojrzałem na ciebie,
ujrzałem twego ojca, Yujira Hanmę.
Jakbym rozmawiał z samym Ogrem.
Szukałem cię, homo erectusie.
Napisy: Przemysław Stępień