(ฮันมะ บากิ)
ลุกขึ้นแล้ว
เขายืนขึ้น
นึกว่ารู้ผลแล้วซะอีก
ท่านประธาน หนีเร็ว
ว่าแล้วเชียว
พิคเคิล ฉันสนุกมาพอแล้ว
เอาไปซะสิ เอาชีวิตฉันไปเลย
ไม่ได้นะ!
พิคเคิล
ฉันอร่อยหรือเปล่า
ไม่!
ฉันจะรักษาคําสัญญานะ
มาไกลซะขนาดนี้แล้ว ไม่คิดว่าจะได้มีชีวิตรอดกลับออกไปหรอก
นายชนะแล้ว กินฉันเลย
ไม่ใช่แค่แขน ไม่ใช่แค่ขา
ไม่ใช่แค่หัว
กินอย่าให้เหลือ
เขาจะยอมถูกกินจริงๆ ด้วย
ขอโทษด้วยนะพิคเคิล
แต่นี่มันไม่ใช่ยุคไดโนเสาร์แล้ว
ฉันรักษาสัญญาไม่ได้!
ในนั้นไม่ใช่กระสุนหรอก ขอโทษด้วยนะ
โดปโปะ
ผู้อํานวยการ
ผู้ก่อตั้ง
สั่งให้พวกนั้นลดปืนเดี๋ยวนี้
ท่านผู้อาวุโส อย่าบอกนะว่า
คิดจะนําความอับอายมาสู่ลูกชายของผม
อะไรนะ
ได้มีการให้คํามั่นสัญญาเอาไว้แล้ว
ระหว่างคัทซึมิกับพิคเคิล ลูกผู้ชายสู่ลูกผู้ชาย
เรื่องนี้คุณไม่มีสิทธิ์จะออกความเห็นอะไรทั้งนั้น
เขาจะรักษาสัญญานั้นไว้
ตลอดทุกยุคสมัย ทุกเผ่าพันธุ์ วัฒนธรรม และภูมิปัญญา
มีพฤติกรรมหนึ่งที่มนุษย์ทุกคนล้วนปฏิบัติ ไม่ว่าจะแตกต่างกันเพียงใด
พลังธรรมชาติอยู่เหนือความเข้าใจของมนุษย์
ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับภัยคุกคาม ที่ไม่อาจยับยั้งได้...
มนุษย์จะแสดงออกในแบบที่ ไม่มีสัตว์ชนิดใดจะเลียนแบบได้
เมื่อเผชิญหน้ากับความรัก ความดื้อรั้น หรือความอ่อนโยน
ด้วยเหตุผลอะไรก็ไม่ทราบ มนุษย์จะประกบมือเข้าด้วยกัน
สิ่งนี้เป็นตัวแทนถ้วยรางวัลจากสงคราม
แต่เพื่อนของเขาเป็นคนให้มา
ถึงจะป่าเถื่อน แต่เขาก็ยังเป็นมนุษย์
ถึงจะเป็นมนุษย์ดึกดําบรรพ์ แต่เขาก็เป็นเพื่อน
ถูกท้าทาย
ต่อสู้ เอาชนะ
กัดกิน
ถูกทําร้าย สู้กลับ
ปะทะ
เอาชนะ
กัดกิน
ในยุคที่มีแต่การต่อสู้อย่างต่อเนื่อง
อาหารก็ไม่เคยขาดแคลน
พวกมันแห่กันมามากมายไม่เคยขาดสาย
เขาสู้กับศัตรูที่ตัวหนักมหาศาล
เขาไม่จําเป็นต้องกั๊กพลัง
เขาเอาชนะสัตว์ที่ตัวใหญ่กว่า และทรงพลังกว่าเขามาก
มันทําให้เขาภาคภูมิใจ
และตอนนี้
ศัตรูคนใหม่มาต่อสู้กับเขา ศัตรูที่ตัวเล็กกว่าเขา
เขาเตะด้วยฝ่าเท้าเล็กจิ๋ว
และต่อยด้วยฝ่ามือเล็กจิ๋ว
เขาเป็นคนอ่อนแอ ไร้ซึ่งกรงเล็บ เขี้ยว หรือยาพิษ
แต่การโจมตีของเขารุนแรงหาใครเทียบได้
เขี้ยวของเจ้าตัวนั้น เขาของเจ้าตัวนี้
และพลังเหยียบย่ําของเจ้าตัวนู้น เขาทรงพลังพอๆ กับพวกมันเลย
บางอย่างไม่ต้องใช้ภาษาก็เข้าใจได้
ตัวผู้ตัวเล็กนี้น่าจะกําลังเสียสละอะไรอยู่
ถึงแม้จะไม่รู้จักคําว่า "เสียสละ"
แต่เขาก็เข้าใจแก่นแท้ของมัน
ชายคนนี้ได้อาวุธที่ทรงพลังมา ซึ่งแลกมาด้วยความพยายามยิ่ง
ถึงแม้มือจะเล็ก
ถึงแม้เท้าจะเล็ก
ถึงจะไม่รู้ภาษา พิคเคิลก็เข้าใจบางอย่าง
เขาแปลงโฉมอาวุธนุ่มๆ เล็กๆ นั่น
ให้กลายเป็นเขี้ยว เขา
และกรงเล็บ
ความสําเร็จนี้เป็นสมบัติอันล้ําค่า
แต่เขากลับเอาสมบัตินั้นมามอบให้กับพิคเคิล
ความพยายาม การเสียสละ ความอ่อนแอ การรวบรวม การฝึกฝน และสมบัติ
ถึงแม้จะไม่รู้สักคํา เขาก็เข้าใจดี
เป็นครั้งแรกที่เขาเลือก ที่จะถอยกลับไปทั้งที่ท้องยังว่าง
ร่างกายของพิคเคิลนี้ อิ่มหนําไปด้วยความอิ่มเอมอันน่าพิศวงแล้ว
มีอะไรเหรอ
ก็... คนตั้งห้าหมื่นหายไปหมดแล้ว
สมาชิกชินชินไคทั้ง 55,000 คน ที่มากันแน่นสนามแข่ง
แน่นอนว่ายังไม่มีใครกลับบ้านไป
แต่สมาชิกทุกคนกําลังคุกเข่ากับพื้น
พวกเขาไม่อาจทนดู ท่านผู้นําที่เคารพจากด้านบนได้
โดยไม่มีใครออกคําสั่ง
พวกเขาได้พากันคุกเข่าลง
และแสดงความทุ่มเทด้วยการลดสายตา
บากิรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
ไม่คิดเลยว่านายจะได้เข้าไปสู้ก่อนฉัน
เพราะเขาอิจฉา จึงไม่อาจห้ามใจ ไม่ให้พูดหยาบคายออกไป
ผู้นําขี้เล่นเอาแต่ใจคนนี้...
ไม่เคยนึกไม่เคยฝันเลย ว่าจะเติบใหญ่มาเป็นคนที่น่าทึ่งแบบนี้ได้
พ่อเขาภูมิใจ
ถึงจะไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน แต่พวกเขาก็เป็นเหมือนพ่อลูก
พอมาคิดดูแล้ว มันก็น่าจะเป็นเพราะตอนนั้น
ตอนที่โดปโปะบอกเขาว่า เรซึ ไคโอ นักรบผู้แก่กล้าได้พ่ายแพ้ลง
พ่อนั่นแหละที่ไม่เข้าใจ
งั้นขอพูดอีกที
ก็นั่นแหละแปลว่าดูถูก!
เขาสัมผัสได้ถึงบางอย่าง ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนในตัวลูกชาย
เขาพยายามจะเปลี่ยนนี่นา
เหลือเชื่อจริงๆ
เปลี่ยนไปเยอะเลย
พิคเคิลอยู่ไหน
ได้ยินเสียงนั้นหรือเปล่า
เสียงหอนที่ดังก้องมาจากใจกลางโลกน่ะ
ถึงดูภายนอกแล้วพิคเคิลไม่มีบาดแผล
แต่สําหรับเขา นี่เป็นการต่อสู้ที่เจ็บหนักมาก
ชาจีน
สูตรเบลนด์ของฉันเอง
หืม หอมดีนะครับ
อร่อยด้วย
ใบชาที่ใช้ทําชาจีนจะถูกนําไปหมัก
กลิ่นและรสชาติของมันถึงได้เข้มข้นขนาดนี้ไง
ใช่ รสเข้มมาก
ชาเขียวเกียวคุโระมันก็ใช้ได้นะ แต่ยังไม่ค่อยโดนสําหรับฉัน
ไว้สักวันผมจะชงเกียวคุโระรสเลิศให้ชิมละกัน
บังฉะ เซ็นฉะ และโฮจิฉะ ถึงจะไม่ได้ผ่านกระบวนการหมัก
แต่ว่าก็อร่อยมาก
คัทซึมิซัง ฉันเข้าใจดีว่า พูดแบบนี้อาจฟังดูใจร้ายไปหน่อย
เพราะนายเพิ่งสูญเสียแขนไป
แต่ฉันอิจฉานายนะ
เจ็บใจจริงๆ
ผมขอไม่ถ่อมตัวนะ
ทุกคนที่มีวิถีชีวิตนักสู้และศึกษาศิลปะการต่อสู้ ก็คงต้องอิจฉากันทั้งนั้น
ศึกนั้นมันยอดเยี่ยมจริงๆ
ก็จริงนั่นแหละ
แต่คงไม่ต้องบอกนะว่า
ผมไม่ได้ทําสําเร็จเองคนเดียว
เพราะมีทั้งเรซึ ไคโอ และคากุ ไคโอมาช่วย
อีกทั้งนักสู้รุ่นก่อนๆ จากประเทศจีน โอกินาว่า และญี่ปุ่น
ที่ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา
คอยพัฒนาศาสตร์นี้อย่างไม่ลดละ
ลมหายใจและความอบอุ่น จากบรรพบุรุษของเรานับแสนนับล้านคน
และมันจะดําเนินต่อไปตลอดกาล
ผมรู้สึกได้
ผมโชคดีมากที่ได้เป็นตัวแทนให้กับมรดกนั้น
การต่อสู้ครั้งนั้นเป็นความร่วมมือกัน ระหว่างญี่ปุ่นและจีน
แต่นายก็แพ้อยู่ดี
ว่าไง
- ไง - ไอ้เด็กปากเสีย!
ไม่เป็นไร
ดีแล้วที่เขาพูดมันออกมา
บากิ
ฉันอาจแกร่งไม่พอ แต่ฉันต่อสู้สุดกําลังที่มี
ยังไงนายก็ปฏิเสธความจริงนั้นไม่ได้
จะไม่มีศึกไหนในชีวิตฉันที่ยิ่งใหญ่ไปกว่านั้นแล้ว
นายช่วยรับช่วงต่อกลับไปแก้มือให้หน่อยนะ
ได้เลย
ช่างเป็นภาพที่น่าพิศวง
ชายคนนั้นก็แค่เดินเฉยๆ
แต่ผู้คนบนท้องถนน
พากันนะจังงังไปชั่วขณะกันหมดทุกคน
แต่เขาก็แค่เดินเฉยๆ เองนี่
เปรียบได้เหมือนกับ สมมุติว่ามีตัวละมั่งหนุ่ม
เดินไปบนทุ่งหญ้าสะวันนาของแอฟริกา
แต่แล้วจู่ๆ ก็ดวงซวย
ไปจ๊ะเอ๋เข้ากับเสือชีตาห์
มันสามารถเร่งความเร็ว ได้ถึง 110 กิโลเมตรต่อชั่วโมงในสี่วินาที
ที่สุดของสัตว์ลมกรด
ช่างโชคร้ายที่มาเจอกัน
สถานการณ์ที่ละมั่งหนุ่มตัวนั้นได้ไปพบเจอ
ทําให้ทั้งร่างกายหมดเรี่ยวแรง ขยับไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
นั่นคือสิ่งเดียวกับที่เกิดขึ้นที่นี่ตอนนี้
ไม่มีใครรู้ชื่อเขา
เขาก็เป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินผ่านมา
แต่แม้จะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาสักอย่าง
ทั้ง 60 ล้านล้านเซลล์ที่อยู่ในร่างกาย ก็ตอบสนองก่อนที่สมองจะประมวลผลทัน
ดูเหมือนไม่ได้อยากจะมาสู้กันเลยนะ
ก็แค่อยากจะชวนไปดื่มด้วยกันแป๊บนึง
(บาร์บัคคัส)
ที่ฉันเคยพูดน่ะเหรอ
ใช่
พอมองย้อนกลับไปแล้ว นั่นแหละที่เป็นจุดเริ่มต้น
ถ้าไม่ได้คําพูดของนาย...
มิน่าล่ะถึงไม่มีใครอยากอยู่ใกล้แก
ไม่ว่าจะเป็นฉัน บากิ หรือแม้แต่พ่อของแก
คัทซึมิ ลูกชายคนเดียวของฉัน
คงไม่มีวันเปลี่ยนตัวเองได้
อย่ากระดกแก้วจนกว่าจะถึงปากนะครับ
แม้แต่แมวก็กลายร่างเป็นสิงโตได้
สําหรับเด็กไม่ได้เรื่องเอาแต่ใจ
ก็น่าจะพูดได้ว่าเขาทําได้ดีเลยทีเดียว
แต่ว่า โอโรจิ โดปโปะ
นายพลาดมหันต์แล้ว
ถูกต้อง
อ้าว งั้นก็รู้ตัวเหรอ
ฉันเบื่อตัวเองแล้ว
ที่ผ่านมา ฉันใจดีเกินไป
นี่
เอ่อ ครับ ครับผม
พอร์ตเอลเลน สิบปี
ได้ครับผม
รับแบบไหนดีครับ
ใส่น้ําแข็ง หรือว่าไม่ใส่
เอาขวดมา แล้วก็แก้วเบียร์
นี่เขาจะดื่มเหล้าสก็อตช์เต็มแก้วนั่นจริงๆ เหรอ
เขาจะดื่มวิสกี้เอบีวี 70% ทั้งแก้วใบนั้นจริงๆ งั้นเหรอ
นายใจดีเกินไปยังไงเหรอ
ใช่แล้ว
ฉันตื่นตากับการเติบโต ของคัทซึมิลูกชายฉันจนลืมตัวไปเลย
การได้เห็นลูกชายพัฒนาฝีมือ
ได้เห็นเขาก้าวหน้าแบบก้าวกระโดด
ทําให้ลืมหน้าที่ไปเลย
หน้าที่ของนักสู้
ต่อให้เป็นพ่อลูกกัน ก็ไม่ควรจะโอนอ่อนให้จนเกินไป
ถึงฉันจะสอนแบบนั้น
ถึงนั่นจะเป็นพื้นฐาน ของศิลปะการต่อสู้ทุกชนิดก็ตาม
แต่ทุกคนล้วนก็แพ้ใจ ให้กับเส้นทางการเติบโตได้เหมือนกัน
คาราเต้ที่ทรงพลังที่สุดในโลกงั้นเหรอ
ตลกชะมัด
โอโรจิ โดปโปะ
ยอมรับได้ซะทีสินะ
ลึกลงไปใต้โคโลราโด
ในชั้นหินเกลือที่หนา 1,000 เมตร
นักรบโบราณถูกแช่แข็งไว้นานถึง 190 ล้านปี
แต่แล้วเจ้าตัวนั้นมันก็ถูกชุบชีวิตขึ้นมา ได้อย่างง่ายดายในโลกปัจจุบัน
โดปโปะ คิดยังไงกับเรื่องนี้ล่ะ
นี่ ขอกระดาษกับปากกาหน่อยสิ
ครับ
นี่ไง
พิคเคิลนอนหลับใหลมานาน 190 ล้านปี
และชีวิตคนเราสามารถต่อสู้ได้
อยู่ประมาณ 50 ปี
คําตอบคือ...
หนึ่งหารด้วย 3,800,000
เข้าใจแล้ว
ในมุมมองทางคณิตศาสตร์
อะไรก็ตามที่ต่ํากว่าหนึ่งใน 300,000 จะถือว่าเท่ากับศูนย์
พูดอีกอย่างก็คือ จะบอกว่าเหตุการณ์นี้ไม่มีวันเกิดขึ้นได้ก็ถูก
ตัวเลขนี้...
มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
นี่เป็นเรื่องที่น่าเอาไปอวดนะ
อะไรบางอย่างที่ยิ่งใหญ่ได้รับรู้แล้ว
สิ่งศักดิ์สิทธิ์เบื้องบน
กําลังบอกว่านี่เป็นครั้งเดียวที่เราจะตัดสินได้ว่า
ใครทรงพลังที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลก
สุดยอด
ไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย
แค่ภาพลางๆ หรือแค่เงาก็ยังนึกไม่ออกเลย
พิคเคิล
นายนี่มันสุดยอดจริงๆ
เป็นตัวอะไรกันแน่
นึกภาพได้ไม่ชัดเลย
ทั้งๆ ที่เคยเห็นกับตา
จําแน่นฝังใจ
มืออันดุร้ายที่ยาวผิดมนุษย์
ขาอันว่องไวทรงพลังเหมือนสปริงแข็งๆ
ดวงตาสดใสที่สว่างไสว ด้วยเปลวเพลิงจากยุคดึกดําบรรพ์
ผิวของเขา ปากของเขา เขี้ยวที่ยาวเป็นพิเศษ
และท่วงท่าตอนกําลังต่อสู้
แต่ว่า...
ฉันก็ยังนึกภาพสู้กับเขาไม่ออกเลย
จินตนาการไม่ได้เลย
คุณเรซึ
โรงงานปีศาจ
เหมือนกับที่คิดเอาไว้เลย เรียบง่าย
ฝึกซ้อมอยู่เหรอ
เหมือนจะได้รับบทเรียนมากกว่าน่ะสิ
บทเรียนว่าผมยังไม่ใกล้เคียงเจ้าตัวนั้นเลย
พิคเคิลเขาเป็นตัวอะไร
ไม่รู้สิ ฉันกับคัทซึมิก็ยังไม่รู้เลย
ขนาดคนที่เคยสู้กับเขามาแล้วก็ยังไม่รู้
น่าเสียดายที่ฉันกับคัทซึมิ
ไม่สามารถกระตุ้นให้พิคเคิล เผยศักยภาพที่แท้จริงของเขาออกมาได้
ผมจะทนไม่ไหวแล้ว เรซึ
เชื่อไหมล่ะ
ผมจะไปต่อสู้กับคนที่ทรงพลังเหนือจินตนาการ
เราไม่รู้เลยว่าเขาแข็งแกร่งแค่ไหน
เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่าเขาจะทําอะไรบ้าง
ผมจะได้ต่อสู้กับหมอนี่!
เตรียมใจไว้เรียบร้อยแล้วสินะ
งั้นพรุ่งนี้เราจะติดต่อโทกูงาวะ
แบบนั้นมันก็ง่ายเกินไปน่ะสิ
เราจะไม่โทรไปบอกเขาพรุ่งนี้
แต่พรุ่งนี้เช้าตรู่ ผมจะไปหาพิคเคิลเองเลย
บากิ...
นายคงไม่อยากได้ยินคํานี้หรอกนะ
แต่ตอนนี้เวลามองดูนายแล้ว
ฉันเห็นพ่อของนาย ฮันมะ ยูจิโร่
ราวกับว่าตอนนี้ฉันกําลังคุยอยู่กับออก้า
ฉันตามหาแกอยู่เลย ไอ้มนุษย์โบราณ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล