BAKI HANMA
Bumangon ka.
Hindi ka man makaintindi ng salita, naiintindihan mo naman ako, di ba?
Magtutuos tayo.
Hindi lang niya 'to naintindihan.
Tumindig ang balahibo niya.
Napangiti siya.
"Magaling. Maganda rito."
Tuwang-tuwa ang nilalang.
Sa pananatili rito,
maganda ang mga nangyayari.
At ngayong araw, isang napakagandang laruan ang dumating.
Iba 'to sa isang 'yon. At iba rin 'to sa isang 'yon.
Ngayon lang niya nakita 'to.
Mula nang dumating siya...
hindi pa siya nakatagpo ng ganito kadirektang lumaban.
Ito ang uri ng kabangisan na nagpaalala ng nagdaan sa kaniya.
Sabi ko na nga ba.
Kahit direkta kang tamaan sa mukha,
walang ni pahiwatig na may epekto 'to sa utak mo.
Malamang dahil kapareho lang ng kalabaw ang katawan at tibay mo.
Pero ang mas interesante sa akin
ay 'yang mga ngipin mo.
Sa kabila ng suntok ko, hindi 'to gumalaw.
Sa sobrang laki matatawag mo 'tong "pamutol."
Pangil sila. Malinaw na mga armas.
Pickle.
Magkagatan tayo.
Sa sobrang inilakas ng kagat ko, kaya kong pagpira-pirasuhin ang buko.
Kinagat ng mga pangil mo ang pandepensa ng mga dinosaur noong panahon mo.
Kaninong ngipin ang mas malakas?
Kahit pa walang maintindihan,
nauunawaan niya 'to na tila sanggol sa ina nito.
Tila magkasintahan na lalapitan ang isa't isa nang hindi nagsasalita,
gustong magtuos ng dalawang sandata na kumakatawan sa kapanuhanan nila!
Gusto nilang lumaban. Gusto nilang magdikit.
Magsalubungan.
Gusto kitang makasama.
Kumusta, Ginoong Tokugawa.
Pasensiya na't ngayon lang.
Hmm. Gano'n ba?
Bukas?
Laban sa arena?
Talaga namang...
katangahan at huli na ang hinihiling mo.
- Ha? - Ha?
Baki, bakit hindi ko sabihin sa 'yo kung nasaan at ano ang nakikita ko.
Ano'ng sinabi ninyo?
Baki, huling-huli ka na!
Bakit, Baki?
Jack!
Nakakahiya.
Ano'ng nangyari?
Kahiya-hiya.
Jack!
Kinain na ang mukha niya!
Jack...
Nakangiti siya. Sigurado akong nakangiti siya!
Kahit na punit na ang mukha niya!
Kahit kinain na ang mukha niya,
hindi pa rin siya sumusuko!
Jack!
Aba! Tingnan mo nga naman!
'Yan ang tunay na suntok!
Pinalipad nito kahit pa ang 200 kilong katawan ni Pickle.
'Yan ang sinasabi kong suntok!
Ang pakiramdam na 'to...
Ibang-iba.
Marami na akong nasuntok na panga noon. Marami nang binaling panga.
Pero ibang-iba ang kay Pickle!
Para bang panga pa lang niya, 200 kilo na.
Sa madaling salita, kahit pa ginamit ko lahat ng muscle, buto, hininga ko,
lahat ng kakayahan ko para pakawalan ang pinakamalakas kong suntok,
hindi man lang nito naalog ang loob ng bungo ni Pickle.
Hindi man lang gumalaw ang utak ni Pickle!
Jack...
Bakit hindi siya bumagsak sa suntok na 'yon?
Ha?
Pinapanood ko na ang labang 'to bago ka pa dumating.
Hindi 'to panahon para mamangha sa katatagan ni Pickle.
Ha?
Ang posturang 'yan...
Natural, naaalala mo.
'Yan ang fighting pose
na agad tumalo sa Chinese kung-fu master na si Mister Retsu.
Ginanahan siya sa pinakawalang suntok ni Mister Jack kanina lang.
Isa pang paraan para tingnan 'to,
napilit ng 2 suntok lang ni Mister Jack si Pickle na gamitin ang buong lakas niya.
Heto na!
Mag-isa lang siya?
Aba! Tumilapon siya ro'n?
Punit ang mukha niya.
Malinaw na naabot na ng droga ang sukdulan nito.
Kahit na tumilapon siya nang 15... Hindi, 20 metro,
nagsimula nang bumangon si Pickle.
Habang nanonood siya,
naunawaan niyang huli na siya.
Naging realisasyon ang pang-unawang 'yon.
At naging kirot ang realisasyong 'yon.
Sabihin mo, boss...
Bakit hindi mo sabihin, boss?
Kaming mga modernong tao, malaki na ba ang pinagbago namin?
Sabihin mo, boss!
Isa 'tong...
Ang labang 'to...
Ano, boss, nararamdaman mo ba?
Ramdam mo ba ang nasa isip ko?
Kung para saan ko ginugol ang buhay ko?
Masarap na pagkain, inumin, mga babae,
pera, katayuan, dangal...
Nilimot ko lahat ng 'yon.
Isa lang ang kailangan ko.
Kuntento na ako sa buhay na nakatuon lang sa iisang bagay.
Ang maging malakas!
Hindi ako tumigil sa pagsasanay hanggang sa makaihi o magtae man ako.
Uminom ng droga hanggang sa bingit ng kamatayan.
Gusto kong lumaki.
Sa pagpapalaki ng buto,
tumangkad ako kapalit ng matinding pagdurusa.
Lahat ng ginawa ko ay para makakuha ng lakas.
Para sa bagay na 'to na pinagsikapan ko.
At ngayon kinatawan na ako ng modernong panahon.
Kaya boss...
Ang...
Labang 'to...
Tingin mo ba nababagay ako rito?
Ang laban sa pagitan ni Jack at Pickle ay laban ng pinakabago at pinakasinauna.
Nagmula pa siya sa napakatagal nang Cretaceous period.
Kahit hindi pa nakakita ng salamin si Pickle
nauunawaan niyang parte ng katawan niya ang nasa palad niya.
Dahil 'yon sa hapdi.
Sa kabila ng hapdi, narinig niya 'to.
Isa 'tong underground arena.
Nakabukod sa ingay ng lupa sa itaas. Walang tunog dito.
Sa lugar na 'to na wala ni isang tunog ang maririnig, siya lang ang nakarinig.
Hindi tunog kundi nakabibinging katahimikan.
"Tunog."
Ang katahimikan sa kanang tainga. at sa nawawalang kaliwa.
Iba ang katahimikan sa bawat tainga.
Galit.
Walang kapatawaran.
Kailanman.
Ang taong kumuha ng parte ko...
Sabihin mo, boss. Kami bang modernong mga tao...
Hindi siya mapapatawad!
Maganda ba ang ibinago?
O mas lumala pa kami?
Ha? Anong tunog 'yon?
Hindi siya gumalaw.
Nagawa niyang iwasan.
Natutunan na ba niya 'yon?
Ang alikabok na 'to...
Bakit napakakapal?
Ang tunog na 'yon... Saan galing 'yon?
Nakita mo 'yon?
Nakita ko.
Mr. Tokugawa, naiintindihan mo ba ang ibig sabihin nito?
Ang tunog na 'yon. Ang umiwas nang di-gumagalaw.
Ang alikabok na 'to.
Ano'ng nangyayari?
Malapit na ako! Matatalo ko na siya...
Ang tunog na namang 'yon.
Hindi tumama!
Hindi siya gumalaw.
Alam kong nasipa ko ang paanan niya!
Imposible 'yon!
Mukhang ang nakikita natin ay...
At ang tunog na namang 'yon.
'Yan ang teknik niya sa panahong 'yon, teknik mula sa Cretaceous period!
Ha? Ha? Ano 'yon?
Ngayon nakuha ko na. 'Yon pala 'yon.
Nakakatawa nga naman.
Pinakamalakas at pinakamabilis ang mga suntok ko.
Naisip kong hindi agad makakaiwas si Pickle at makakagalaw man lang.
Kalokohan!
Hindi lang siya gumalaw,
naiwasan din niya ang malakas na suntok na pinakalawan ko.
Higit pa rito, ginamit niya ang pader sa likod niya na na parang spring
at bumalik sa dati niyang kinatatayuan na parang siga.
At hindi ko man lang 'yon nakita
nang dalawang beses!
Katawa-tawa.
Minsan ko nang narinig ang kuwento.
Sabihin na nating maglalaban ang isang tao at pusa sa isang kulungan.
Maraming armas ang pusa na wala ang mga tao,
tulad ng kuko, pangil, at reflexes.
Pero higit sa lahat, ang motor coordination at bilis nila
ang dalawang aspekto na di-mapapantayan ng mga tao.
Kaya kung walang armas, di 'to kakayanin ng mga tao.
Kahit pa mas mabigat nang dose-dosena ang tao sa kanila.
Ito 'yon!
Ibig sabihin, kumilos si Pickle sa bilis
na di-mapapantayan ng reflexes ng mga dinosaur na 'yon.
Ito nga 'yon!
Kaya ang labanan siya
ay walang pinagkaiba sa kakayahang talunin lahat ng dinosaur na 'yon!
O Panginoon, sa unang pagkakataon, dinggin mo ako.
Pakiusap... papanalunin mo ako...
Tapos na.
- Inihahayag na niyang matagumpay siya. - Dahil panalo na siya.
Nagbibiro ka ba?
Mabuting kaibigan ang karapat-dapat na kalaban.
Magtutuos sila at saka magkakaalaman.
At oras na matapos, kailangan nilang magpaalam.
Dahil kakainin ng nanalo ang natalo.
Kalokohan 'to.
Ako 'tong gustong umiyak.
Una si Sea King Retsu,
pagkatapos si Katsumi Orochi,
at ngayon si Jack naman.
Lahat sila, hinahangaan ko.
Mister Tokugawa, hindi 'to panahon para magpakasentimental.
Baki!
Ha?
- Hm? - Ha?
Matagal nang panahon... matagal pa sa lumipas na nagdaan,
noong bata pa si Pickle,
inatake siya sa unang pagkakataon ng kalabang mas maliit sa kaniya.
Kalaunan, nagawa niyang patayin ang napakagulong nilalang.
Pinira-piraso ni Pickle ang durog na mga nilalang,
at kinain ito.
Pumutok ang pulot-pukyutan sa bibig niya at pinuno ito ng pambihirang katamisan.
At nangyari na 'yon.
Kirot.
Biglaang pagkirot na bumalot sa bibig niya.
Higit pa sa sakit ang naramdaman niya.
Para bang biglang naging bulkan ang bunganga niya
na bumubuga ng magma.
Maliit man ang bibig niya,
higit pa rito ang init na nag-aalab sa bibig niya.
Sigurado siyang napalundag siya.
Di niya alam kung kailan pero hindi na siya makakilos.
Tinatak niya 'to sa isip niya...
na may mga nagpapatuloy matapos mamatay.
Siguradong isa siya sa mga 'to.
Kahit pa sa lagay niyang 'yon, sigurado siyang may tinatago pa siya.
'Yon ang mga alaala at pakiramdam na gumagambala kay Pickle.
Kung sasabihin,
ganoon sila.
Natural na hindi 'to mga salita.
Natural na panandalian lang 'to sumagi sa isipan niya.
Umupo siya nang hindi siya kinakain.
Ha? Halata namang wala siyang malay.
Gaano man kalakas si Jack,
imposibleng makalaban pa siya sa lagay niyang 'to.
Kaya bakit umatras si Pickle?
Ano'ng kinakatakutan niya?
Ano kaya 'yon?
Huwag!
Kahit na wala na siyang malay...
Kung nagpatuloy si Pickle at hinawakan niya si Jack,
malamang tumagos ang hinlalato niya sa mga tainga ni Pickle
at malamang putol na kung sakali ang medulla niya.
Kung nangyari 'yon, mababaligtad ang resulta.
Isa 'tong cell memory na iniukit na niya sa sarili.
Kahit pa walang malay,
magagawa ni Jack ang pinakamatinding "fuck you" sa buong mundo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot