Wstawaj.
Nie znasz żadnego języka, ale rozumiesz mnie, prawda?
Zróbmy to.
Doskonale rozumiał.
Zjeżyły mu się włosy.
Wyszczerzył zęby w uśmiechu.
„Ładnie. Ładne miejsce”.
Samiec był zachwycony.
Gdy tu przebywa,
spotykają go wspaniałe rzeczy.
Dziś przybyła kolejna fantastyczna zabawka.
Inna od tego. I od niego też.
Pierwszy raz widział ten typ.
Odkąd tu przybył...
pierwszy raz zetknął się z tak bezpośrednim natarciem.
Ta drapieżność przywołała nostalgiczne wspomnienia.
Tak jak myślałem.
Nawet cios prosto w twarz
w żaden sposób nie wpływa na twój mózg.
Pewnie dlatego, że budowę ciała i wytrzymałość masz podobną do bawoła.
Bardziej mnie jednak ciekawią
te twoje kły.
Nawet po moim ciosie ani drgnęły.
Są zbyt duże do rozrywania.
To szable. Śmiertelna broń.
Pikiel.
Może konkurs gryzienia?
Tak rozwinąłem moc szczęk, że potrafię rozgryźć kokos na strzępy.
Twoje kły przebijały pancerze dinozaurów z twojej epoki.
Czyje zęby są lepsze?
Choć nie pojmuje mowy,
rozumiał tak jak niemowlę rozumie serce matki.
Jak kochankowie, zbliżający się do siebie bez słowa,
bronie reprezentujące różne epoki pragnęły się zmierzyć.
Chciały się zmierzyć. Chciały się spotkać.
Chciały się złączyć.
Chcę się spotkać z tobą.
Witam, czcigodny nestorze.
Przepraszam, że tak nagle.
Naprawdę?
Jutro?
Walka na arenie?
To bez wątpienia...
głupia i spóźniona prośba.
Baki, powiedzieć ci, gdzie jestem i co teraz widzę?
Nie żartuj!
Baki, spóźniłeś się!
Co się stało?
Jack!
Jakie to upokarzające.
Co się stało?
Co za wstyd.
Jack!
Jego twarz została zjedzona!
Jack...
Uśmiecha się. Zdecydowanie się uśmiecha!
Mimo że oderwano mu twarz.
Mimo że zjedzono mu twarz,
wciąż się nie poddał!
Jack!
Rety! No popatrz!
Porządny cios od Jacka!
Nawet wielkie 200-kilogramowe ciało Pikla wzbiło się w powietrze.
Co za uderzenie Jacka!
Stanowczo...
inne uczucie.
Niejednej żuchwie przywaliłem.
Niejedną zmiażdżyłem.
Ale szczęka Pikla jest zupełnie inna.
Jakby ona sama ważyła 200 kilo.
Innymi słowy, choć włożyłem całe swoje mięśnie, kości, oddech,
maksimum moich możliwości w ten mój najlepszy cios,
czaszka Pikla nawet nie drgnęła.
Jego mózg nie poruszył się ani o milimetr!
Jack...
Dlaczego ten cios go nie powalił?
Oglądałem tę walkę, zanim pan przybył.
To nie moment, aby podziwiać wytrzymałość Pikla.
Co?
Ta pozycja...
Rzecz jasna, pamiętasz ją.
To pozycja do walki,
która w mgnieniu oka rozniosła chińskiego mistrza kung-fu, pana Retsu.
Cios Jacka tylko go rozkręcił.
Patrząc na to inaczej,
tylko dwa ciosy pana Jacka wystarczyły, by Pikiel poszedł na całość.
Zaczyna się!
Jest sam?
Wyrzucił go aż tak wysoko?
Oderwano mu twarz.
Widać było, że doping przynosił efekty.
Choć wyrzucono go 15... nie, 20 metrów,
Pikiel zaczął już wstawać.
Baki patrzył,
ale wiedział, że jest już za późno.
Ta wiedza zamieniła się w świadomość.
Ta świadomość zamieniła się w ból.
Hej, szefie...
Może mi powiesz, szefie,
czy my, współcześni ludzie, się rozwinęliśmy?
Powiedz mi, szefie!
To jest...
Ta walka jest...
To jak, szefie? Już czujesz?
Czujesz, co myślę?
Po co żyłem?
Dobre jedzenie, dobre trunki, kobiety,
pieniądze, status, chwała...
Porzuciłem to wszystko.
Potrzebuję tylko jednego.
Zadowala mnie życie z jednym tylko celem.
Być silnym!
Ćwiczyłem bez ustanku do tego stopnia, że nie trzymałem moczu.
Brałem prochy, aż znalazłem się na skraju śmierci.
Aby urosnąć,
wydłużyłem sobie kości.
Podwyższyłem się kosztem niewysłowionego bólu.
Cała moja aktywność biologiczna skupiona była na budowaniu siły.
Dążyłem do tego jednego.
Teraz reprezentuję współczesną erę.
To jak, szefie?
Ta...
Walka...
Sądzisz, że się do tego nadaję?
Jack kontra Pikiel to starcie między nowoczesnością a pradawnością.
Przybył z zamierzchłego okresu kredy.
Pikiel był prymitywny i nigdy nie widział lustra,
ale szybko zrozumiał, że w ręku trzyma część swojego ciała.
Wszystko z powodu bólu.
Usłyszał to, mimo intensywnego bólu.
Arena jest podziemna.
Odizolowano ją od hałasów z powierzchni i panuje tu zupełna cisza.
W tym miejscu nie słychać żadnego dźwięku. Tylko Pikiel to usłyszał.
Nie dźwięk, tylko bezdźwięczność ciszy.
„Dźwięk”.
Ciszę w prawym uchu. Ciszę w brakującym lewym uchu.
Cisza w każdym uchu była inna.
Nienawiść.
Coś niewybaczalnego. Absolutnie niewybaczalnego.
Ten człowiek skradł część mnie...
To jak, szefie? My, współcześni ludzie...
Tego nie można mu wybaczyć!
Ulepszyliśmy się?
A może podupadliśmy?
Co to za dźwięk?
Nawet się nie ruszył.
W ostatniej chwili zrobił unik. Czyżby koleś nauczył się tej umiejętności?
Ta chmura kurzu...
Skąd jest go aż tyle?
Ten dźwięk... Skąd się wziął ten dźwięk?
Widziałeś to?
Tak.
Panie Tokugawa, rozumie pan, co to znaczy?
Ten dźwięk.
Unik, choć nie ruszył się ani milimetr.
Tyle kurzu.
Co tu się wyprawia?
Jestem blisko! Na pewno go trafię...
Znów ten dźwięk.
Chybiłem!
Rany!
Nie ruszył się.
Wiem, że podciąłem mu obie nogi!
To niemożliwe!
Wygląda na to, że widzimy...
Znowu ten dźwięk.
To ruch Pikla z innej epoki, z okresu kredowego!
Co to ma być, do cholery?
Już rozumiem. O to w tym biega.
Co za ubaw.
Zadałem możliwie silne i szybkie ciosy.
Uznałem, że Pikiel nie zdąży się poruszyć choćby o milimetr.
Nie bądź głupi!
Nie tylko ruszył się znacznie dalej,
ale uniknął potężnego ciosu. I to z dużym zapasem energii.
Użył płotu dziesięć metrów dalej niczym sprężyny
i wrócił tam, gdzie zaczął, cały z siebie zadowolony.
Nawet tego nie zauważyłem.
Dwukrotnie!
Co za ubaw.
Słyszałem kiedyś pewną historię.
Załóżmy, że człowiek i kot toczą pojedynek w klatce.
Kot posiada wiele broni niedostępnych człowiekowi.
Pazury, kły, refleks.
Ale przede wszystkim motorykę ruchu i prędkość.
Dwa aspekty, w których człowiek ewidentnie mu ustępuje.
Człowiek nie nadgoni tej różnicy bez broni.
Choćby nawet był kilkadziesiąt razy cięższy.
O to w tym chodzi!
Czyli Pikiel poruszał się z prędkością,
wobec której refleks dinozaurów był bezsilny.
O to w tym chodzi!
Walka z tym gościem
oznacza umiejętność pokonania tych dinozaurów!
Boże, po raz pierwszy błagam cię o przysługę.
Błagam, pozwól mi wygrać...
To koniec.
Ogłasza zwycięstwo.
Bo wygrał.
Jakieś kpiny.
Godny przeciwnik to dobry przyjaciel. Spotykają się i walczą aż do wygranej.
Gdy jest już po wszystkim, muszą się rozstać.
Bo zwycięzca zjada przegranego.
Jakieś kpiny.
To mnie się chce płakać.
Najpierw Król Mórz Retsu,
potem Katsumi Orochi,
a teraz Jack.
Każdego z nich podziwiałem.
Panie Tokugawa, nie czas teraz na sentymenty.
Mistrzu Baki!
Dawno temu... Nawet dawniej niż dawno temu...
kiedy Pikiel był młodzieńcem,
po raz pierwszy zaatakował go wróg mniejszy od jego samego.
W końcu zabił to nieznośne stworzenie.
Pikiel rozerwał zgniecioną istotę
i zjadł.
W ustach pękł koszyczek miodowy
i wypełnił je zniewalającą słodkością.
Wtedy to się stało.
Szok.
W jego ustach nagle pojawił się szok.
Uczucie było gorsze od bólu.
Czuł, jakby w ustach wybuchł nagle wulkan,
z którego wylewa się magma.
Choć usta miał małe,
intensywnie palący ogień sprawiał wrażenie dużo większego.
Jest pewien, że skakał bez celu.
Nie wiedział kiedy, ale utracił zdolność poruszania się.
Wyryło mu się w umyśle,
że nie wszystko umiera po śmierci.
Ten człowiek taki był.
Mimo swojego stanu ten człowiek zostawił mu niespodziankę.
Oto wspomnienia i uczucia, które rozbudziły się w Piklu.
Gdyby ująć to w słowa,
tak by to wyglądało.
Rzecz jasna, nie wypowiedział słów.
Rzecz jasna, to była tylko myśl.
Usiadł i go nie zjadł.
Co? Widać, że jest nieprzytomny.
Nieważne, jak groźną bestią jest Jack,
nie może walczyć w tym stanie.
Dlaczego Pikiel się wycofał?
Czego się bał?
O co może chodzić?
Nie!
Choć jest nieprzytomny...
Gdyby Pikiel nie przerwał i dotknął Jacka,
jego środkowe palce zapewne przebiłyby oboje uszu Pikla
i przerwały mu rdzeń.
Wtedy wynik starcia byłby odwrotny.
Jego ciało pamiętało na poziomie komórkowym.
Choć nieprzytomny,
Jack pokazałby najpotężniejsze „wal się” świata.
Napisy: Przemysław Stępień