(ฮันมะ บากิ)
ลุกขึ้นมา
แกอาจไม่เข้าใจที่ฉันพูด แต่ก็เข้าใจที่สื่อใช่ไหมล่ะ
เราจะมาประชันฝีมือกัน
เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้
ขนหัวเขาลุกซู่
เขาแสยะยิ้ม
"ดีจัง ที่นี่ดีจังเลย"
ตัวผู้ดีใจมาก
แค่อยู่ที่นี่
ก็มีแต่เรื่องดีๆ เกิดขึ้น
แล้ววันนี้ก็มีของเล่นชั้นดีโผล่เข้ามาหาอีก
ชิ้นนี้ต่างจากชิ้นนั้น แล้วก็ไม่เหมือนชิ้นนั้นด้วย
เขาไม่เคยเห็นชนิดนี้มาก่อนเลย
ตั้งแต่มาถึงที่นี่...
ยังไม่เคยเจอใครที่ปะทะจังๆ แบบนี้เลย
นี่เป็นความดุร้าย ที่รื้อฟื้นความทรงจําเก่าๆ ของเขาขึ้นมา
อย่างที่คิดเอาไว้เลย
ขนาดโดนต่อยแสกหน้าเข้าไปเต็มๆ
ก็ไม่มีวี่แววว่า สมองจะกระทบกระเทือนแม้แต่นิดเดียว
โครงสร้างของแกคงอึดทน เทียบเท่าได้กับควายป่า
แต่ที่ฉันสนใจมากกว่า
ก็คือเขี้ยวต่างหากล่ะ
ถึงจะโดนหมัดมหากาฬของฉันเข้าไป เขี้ยวก็ยังอยู่ดีเหมือนเดิม
เขี้ยวนี่มันใหญ่เกินไปสําหรับมนุษย์แล้ว
มันคือเขี้ยวสัตว์ สร้างขึ้นมาเพื่อเป็นอาวุธ
พิคเคิล
มาประลองแรงกัดกันเถอะ
พลังการกัดของฉันพัฒนามาไกล จนสามารถกัดกะลามะพร้าวได้อย่างง่ายดาย
ฟันของแกสามารถกัด เกราะของไดโนเสาร์จากยุคเก่าก่อนได้
ไหนมาดูซิว่าฟันใครแข็งกว่ากัน
ถึงแม้จะไม่เข้าใจภาษาพูด
แต่เขาก็เข้าใจ เหมือนทารกที่เข้าใจแม่
เหมือนคู่รักที่เข้าไปหากันโดยไม่ต้องเอ่ยปากพูด
อาวุธที่เป็นตัวแทนของยุคทั้งสอง ต้องการที่จะมาประลองกัน
อยากเจอ
อยากสัมผัส
อยากเข้าหา
อยากอยู่ใกล้
อ้าว ผู้อาวุโส
โทษทีที่โทรไปกระชั้นชิด
อืม เหรอ
พรุ่งนี้เหรอ
ต่อสู้กันในสนามประลองเหรอ
นี่มันเป็น...
คําขอที่โง่เขลาและมาช้าไปนะ
บากิ ฉันจะบอกให้นะว่า ฉันอยู่ที่ไหน และกําลังมองอะไรอยู่
ล้อเล่นน่า!
บากิ นายตัดสินใจช้าไปแล้ว!
เป็นอะไรไป บากิ
แจ็ค!
น่าอายจริงๆ
เกิดอะไรขึ้น
ช่างน่าอับอายเหลือเกิน
แจ็ค
หน้าเขาถูกกินไปแล้ว
แจ็ค...
เขายิ้มแน่ะ ยิ้มอยู่ไม่ต้องสงสัยเลย
ถึงหน้าจะถูกกระชากออกไป
ถึงหน้าจะโดนกินไปแล้ว
เขาก็ยังไม่ยอมแพ้
แจ็ค!
โห ดูสิ
นั่นหมัดเด็ดของแจ็คเลย
แม้แต่ร่างยักษ์หนัก 200 กิโลของพิคเคิล ยังถูกส่งลอยขึ้นไปในอากาศ
แจ็คปล่อยหมัดหนักถึงใจจริงๆ เชียว
ความรู้สึกนี้...
มันไม่เหมือนเดิม
ที่ผ่านมา ฉันเคยต่อยเสยคางมานักต่อนัก
ขยี้จนแหลกเละมาก็เยอะ
แต่ของพิคเคิลมันไม่เหมือนใครเลย
อย่างกับขากรรไกรเขาหนัก 200 กิโล
พูดอีกอย่างก็คือ ถึงแม้จะใช้กล้ามทุกมัด กระดูกทุกท่อน ลมปราณทั้งหมด
ใช้ความสามารถที่มีทุกหยด ไปกับการปล่อยหมัดสุดแรงเกิด
ก็ส่งแรงสะท้านไปไม่ถึงกะโหลกของพิคเคิล
สมองของพิคเคิลไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว
แจ็ค...
ทําไมหมัดของเขาถึงสอยพิคเคิลไม่ได้ล่ะ
ผมดูการต่อสู้นี้ตั้งแต่ก่อนคุณจะมาถึงแล้ว
นี่มันไม่ใช่เวลาที่จะมาทึ่ง กับความอึดของพิคเคิล
โอ๊ะ ตั้งท่านั้นแล้ว
คงจําได้นะ
นั่นคือท่าต่อสู้
ที่สร้างความเสียหายมหาศาล ให้กับมิสเตอร์เรซึ ปรมาจารย์กังฟูจีน
หมัดที่มิสเตอร์แจ็คปล่อยมาเมื่อกี้ ไปทําให้เขาฮึดสู้ขึ้นมา
อีกมุมมองนึงก็คือ
มิสเตอร์แจ็คได้ทําให้พิคเคิล เปิดโหมดออกรบโดยใช้แค่สองหมัดเท่านั้น
มาแล้ว!
อยู่คนเดียวเหรอ
โห เขาถูกขว้างขึ้นไปบนนั้นเลยเหรอ
ใบหน้าของเขาถูกฉีกออกไป
เห็นได้ชัดว่าการโด้ปยาได้ผลดีทีเดียว
ถึงจะถูกขว้างขึ้นไป 15... ไม่สิ 20 เมตร
พิคเคิลก็เริ่มที่จะลุกขึ้นมาใหม่แล้ว
ขณะที่มองดูอยู่นี้
บากิก็เข้าใจว่าเขามาช้าไป
ความเข้าใจนั้นเปลี่ยนเป็นความตระหนัก
ความตระหนักแปรเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวด
นี่ ไอ้ลูกพี่...
บอกมาสิ ลูกพี่
มนุษย์ยุคใหม่เราเนี่ย ได้พัฒนาบ้างไหม
บอกมาสิลูกพี่
นี่มัน...
ศึกนี้มัน...
ว่าไงลูกพี่ รู้สึกได้หรือยังล่ะ
รับรู้ไหมว่าฉันคิดอะไรอยู่
ว่าฉันใช้ชีวิตไปเพื่ออะไร
อาหารอร่อย เครื่องดื่มชั้นดี นารี
เงินทอง ชื่อเสียง คําสรรเสริญ
ฉันได้ทอดทิ้งสิ่งเหล่านั้นแล้ว
ฉันต้องการแค่เพียงอย่างเดียว
ฉันพอใจกับการใช้ชีวิตเพื่อสิ่งเดียวเท่านั้น
ความแข็งแกร่ง
ฉันไม่เคยหยุดฝึกซ้อม
ถึงกับฉี่ราดก็ไม่พัก
ฉันโด้ปยาจนเกือบตายไปแล้ว
ฉันอยากตัวโต
จึงใช้เครื่องยืดกระดูก
ความสูงที่ได้มา ต้องแลกกับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส
กิจกรรมทั้งหมดที่ใช้ร่างกายทํา ก็เพื่อสร้างความแข็งแรง
เพราะมันคือสิ่งเดียวที่อยากไขว่คว้า
และในวันนี้ ฉันเป็นตัวแทนของยุคปัจจุบัน
เพราะงั้นลูกพี่
ศึก...
นี้...
คิดว่าฉันคู่ควรหรือเปล่าล่ะ
ศึกปะทะระหว่างแจ็คกับพิคเคิล คือศึกระหว่างคนล้ํายุคและมนุษย์โบราณ
เขามาจากยุคครีเทเชียส เมื่อนานมาแล้ว
ถึงแม้ว่าพิคเคิล มนุษย์ดึกดําบรรพ์คนนี้ จะไม่เคยส่องกระจกมาก่อน
แต่เขาก็เข้าใจในทันทีว่า สิ่งที่ถืออยู่ในมือคือส่วนนึงของร่างกายเขา
เพราะรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด
ถึงแม้จะเจ็บปวดมาก แต่เขาก็ได้ยินเสียง
นี่คือสนามประลองใต้ดิน
มันถูกปิดกั้นจากเสียงบนพื้นโลก ที่นี่เงียบสงัด
ในที่ที่ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งสิ้น พิคเคิลเป็นคนเดียวที่ได้ยินมัน
ไม่ใช่เสียง แต่เป็นความเงียบที่ไร้เสียง
"เสียง"
ความเงียบในหูขวาของเขา ความเงียบในหูซ้ายที่หายไปของเขา
ความเงียบในหูทั้งสองข้างไม่เหมือนกัน
ความเกลียดชัง
อภัยให้ไม่ได้
อภัยให้ไม่ได้เด็ดขาด
ผู้ชายคนนี้ที่ขโมยส่วนนึงของฉันไป...
ว่าไงลูกพี่ มนุษย์ยุคใหม่อย่างเรา...
ยังไงก็ไม่ให้อภัย
พัฒนาขึ้นบ้างไหม
หรือมีแต่เสื่อมถอย
อ๊ะ เสียงอะไร
ไม่ขยับเลย
เขาหลบได้ในวินาทีสุดท้าย
หมอนี่พัฒนาทักษะนั้นแล้วเหรอ
เมฆฝุ่นนี่
ทําไมถึงเยอะแบบนี้
เสียงนั่น เสียงนั่นมาจากไหน
เห็นหรือเปล่า
เห็น
มิสเตอร์โทกูงาวะ เข้าใจไหมว่ามันหมายความว่ายังไง
เสียงนั่น
หลบได้โดยไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว
แล้วฝุ่นพวกนี้มาจากไหน
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย
ใกล้แล้ว ฉันจะสอยร่วงให้ดู
ได้ยินเสียงนั่นอีกแล้ว
เตะไม่โดน
ไม่ขยับเลย
เมื่อกี้ฉันมั่นใจนะว่าเตะตัดล่าง กวาดเท้าทั้งสองข้างแล้วนี่
เป็นไปไม่ได้
ดูเหมือนว่าสิ่งที่เราเห็น...
แล้วก็มีเสียงเหมือนเมื่อกี้นี้
นั่นคือกระบวนท่าของพิคเคิลจากยุคเก่าก่อน กระบวนท่าจากยุคครีเทเชียส
หือ นั่นมันอะไรกัน
เข้าใจแล้ว มันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ตลกซะจริงๆ
หมัดของฉันทรงพลังและเร็วแรงที่สุด
ฉันนึกว่าพิคเคิลคงตอบสนองไม่ทัน และคงขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
โง่ซะจริงๆ
เขาไม่เพียงขยับเท่านั้น
แต่เขายังหลบท่าโจมตีของฉัน โดยที่ยังมีพละกําลังเหลืออยู่อีก
ยิ่งไปกว่านั้น เขาใช้กําแพงสิบเมตรข้างหลังเป็นสปริง
ดีดตัวเองกลับมา ยืนที่จุดเริ่มต้นด้วยสีหน้าเยาะเย้ย
และฉันมองไม่เห็นสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยซ้ําไป
พลาดตั้งสองครั้ง
ขําเป็นบ้าเลย
ฉันเคยได้ยินเรื่องราวนี้มาแล้ว
สมมุติว่ามนุษย์กับแมวต้องสู้กันในกรง
แมวมีอาวุธมากมายที่มนุษย์ไม่มี
เช่น กรงเล็บ เขี้ยว ปฏิกิริยาตอบสนองที่ว่องไว
แต่ที่สําคัญที่สุดคือการเคลื่อนไหว ที่ประสานกันได้อย่างรวดเร็ว
ซึ่งเป็นสองสิ่งที่มนุษย์อ่อนด้อยกว่า
ถ้าไม่มีอาวุธแล้ว มนุษย์ก็เสียเปรียบ
ถึงแม้ว่ามนุษย์จะหนักกว่าแมวหลายสิบเท่าตัว
นั่นเองที่กําลังเกิดขึ้น
หมายความว่าพิคเคิลเคลื่อนไหวด้วยความเร็ว
ที่ปฏิกิริยาตอบสนองของไดโนเสาร์ก็สู้ไม่ได้
อย่างนี้นี่เอง
ดังนั้นการต่อสู้กับเขา
ก็เหมือนกับการเอาชนะไดโนเสาร์พวกนั้นทั้งหมด
พระเจ้า นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะอธิษฐานขอพร
ได้โปรด ให้ผมชนะเถอะนะ
จบแล้ว
เขากําลังประกาศชัยชนะ
เพราะเขาชนะจริงๆ ไงล่ะ
ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย
คู่ต่อสู้ที่คู่ควรคือเพื่อนที่ดี
มาเจอกัน ต่อสู้กัน และต้องมีผู้ชนะ
แล้วทันทีที่ตัดสินได้แล้ว ก็ต้องลาจาก
เพราะผู้ชนะจะกินผู้แพ้
ล้อเล่นใช่ไหม
นี่ต่างหากที่อยากจะร้องไห้
คนแรกก็เรซึ ไคโอ
ต่อมาก็โอโรจิ คัทซึมิ
ตอนนี้ก็แจ็คอีก
ทุกคนล้วนเป็นบุรุษที่น่านับถือ
มิสเตอร์โทกูงาวะ นี่มันไม่ใช่เวลา จะมาปล่อยให้อารมณ์เข้าครอบงํานะ
บากิ
นานมาแล้ว นานมากๆ
ตอนที่พิคเคิลยังเด็ก
เขาถูกศัตรูที่ตัวเล็กกว่าเขาเล่นงานเป็นครั้งแรก
ในที่สุดเขาก็ฆ่าเจ้าแมลงน่ารําคาญตัวนั้นได้
พิคเคิลฉีกเจ้าแมลงร่างบู้บี้ออกมา
แล้วกินเข้าไป
ในปากของเขา ถุงเก็บน้ําผึ้งของมันแตกออก
กระจายความหวานไปทั่วทั้งปาก
แล้วมันก็เกิดขึ้น
โดนช็อต
จู่ๆ ก็มีแรงช็อตแผ่ซ่านไปทั้งปาก
ความรู้สึกนี้แย่ยิ่งกว่าความเจ็บปวด
เสมือนกับปากของเขากลายเป็นภูเขาไฟ
และมีหินร้อนไหลออกมา
ถึงแม้ปากของเขาจะเล็กนิดเดียว
แต่ความร้อนที่แผดเผาข้างในนั้น รู้สึกยิ่งใหญ่กว่ามาก
เขามั่นใจว่าเขาดิ้นพล่านไปหลายตลบ
เขาไม่แน่ใจว่า เขากลายเป็นอัมพาตไปตั้งแต่เมื่อไร
แต่ว่ามันทําให้เขาจําฝังใจ
ว่าสัตว์บางตัว ถึงจะตายแล้วก็ยังไม่สิ้นฤทธิ์
เห็นได้ชัดว่าชายคนนี้ก็เช่นกัน
ถึงแม้จะอยู่ในสภาพนี้ แต่เขามั่นใจว่าชายคนนี้ยังไม่หมดฤทธิ์
นั่นคือความทรงจําและความรู้สึกในใจพิคเคิล
ถ้าหากต้องแปลงเป็นคําพูด
เขาก็จะพูดแบบนี้
แต่แน่นอนว่าเขาพูดไม่ได้
แน่นอนว่านี่เป็นแค่ความคิดชั่วขณะ
นั่งลงไปโดยที่ไม่กินเลยเหรอ
หือ เขาก็หมดสติไปแล้วเห็นๆ
ไม่ว่าแจ็คเขาจะโหดแค่ไหน
แต่ในสภาพนี้เขาไม่มีทางขัดขืนได้แน่ๆ
แล้วทําไมพิคเคิลถึงถอยหนีล่ะ
เขากลัวอะไรกันนะ
อะไรกัน
อย่านะ!
ถึงแม้จะหมดสติไปแล้ว...
ถ้าพิคเคิลเข้าไปแตะต้องตัวแจ็ค
นิ้วกลางทั้งสอง ก็คงทะลวงเข้าไปในรูหูของพิคเคิล
แล้วตัดก้านสมองของเขาขาดเป็นสองท่อน
ถ้าเป็นแบบนั้น ผลการต่อสู้ก็จะพลิกล็อค
มันเป็นทักษะป้องกันตัวที่ฝังเข้าไปในกล้ามเนื้อ
ถึงแม้จะหมดสติ
แจ็คก็ยังสามารถยกนิ้วกลางให้ได้ ใบแบบที่เจ็บแสบที่สุด
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล