BAKI HANMA
Ayağa kalk.
Dil bilmiyor olabilirsin ama beni anlıyorsun, değil mi?
Şu işi aradan çıkaralım.
Gayet iyi anlamıştı.
Saçları diken diken oldu.
Sırıtmaya başladı.
"Güzel. Burası güzel."
Erkek çok sevinmişti.
Sadece burada kalarak
harika şeyler yaşıyordu.
Ve bugün de olağanüstü güzellikte bir oyuncak gelmişti.
Ondan farklıydı.
Ondan da farklıydı.
Böylesini hiç görmemişti.
Buraya geldiğinden beri...
...böyle doğrudan bir temas olmamıştı.
Nostaljik anıları canlandıran türden bir gaddarlıktı.
Tahmin ettiğim gibi.
Yüzüne doğrudan darbe aldığın hâlde
beyninin etkilendiğine dair en ufak bir iz yok.
Bahse girerim vücudun ve dayanıklılığın manda gibi olduğu içindir.
Ama benim asıl ilgimi çeken
şu köpek dişlerin.
Yumruğuma rağmen kıpırdamadılar bile.
Köpek dişi denemeyecek kadar büyükler.
Bunlar hayvan dişi. Silah oldukları belli.
Turşu.
Isırma yarışı vakti.
Isırma gücüm o kadar gelişti ki bir Hindistan cevizini parçalayabilirim.
Senin dişlerin de yaşadığın dönemde dinozorların zırhını delip geçti.
Hangimizinki daha iyi?
Dili anlamıyor olsa da
annesinin kalbini anlayan bir bebek gibi anladı.
Hiç konuşmadan birbirlerine yaklaşan iki âşık gibiydiler,
kendi dönemlerini temsil eden silahlar çatışmayı arzuluyordu.
Çatışalım.
Buluşalım.
Birleşelim.
Seninle olmak istiyorum.
Merhaba Ulu Büyüğümüz.
Son anda aradığım için üzgünüm.
Yarın mı?
Arenada dövüş mü?
Elbette bu...
...aptalca ve geç kalmış bir istek.
Baki, sana şu an nerede olduğumu ve ne gördüğümü söyleyeyim.
Şaka yapıyorsunuz!
Baki, çok geç kaldın!
Ne oldu Baki?
Jack!
Ne kadar aşağılayıcı.
Ne oldu?
Ne kadar utanç verici.
Jack!
Yüzünü yemiş!
Jack...
Gülümsüyor. Kesinlikle gülümsüyor!
Üstelik yüzü parçalandığı hâlde!
Yüzü yenmiş olsa da
hâlâ pes etmedi!
Jack!
Vay! Şuna bakın!
Jack'ten gerçek bir yumruk geldi!
Turşu'nun 200 kiloluk dev bedenini bile havaya uçurmayı başardı.
İşte Jack'ten gerçek bir yumruk!
Bu his...
Aynı şey değil.
Geçmişte birçok çeneye yumruk attım.
Bir sürü çene kırdım.
Ama Turşu'nunki tamamen farklı!
Sanki çenesi tek başına 200 kilo gibi.
Diğer bir deyişle, en iyi yumruğumu atmak için
tüm kaslarımı, kemiklerimi, nefesimi ve yeteneklerimi kullansam da
Turşu'nun kafatasında titreşim bile yaratamadım.
Turşu'nun beyni zerre kıpırdamadı!
Jack...
O vuruş neden onu yere sermedi?
Siz gelmeden önce bile bu dövüşü izliyordum.
Turşu'nun dayanıklılığına şaşırmanın sırası değil.
O duruş...
Hatırlarsınız tabii.
Çinli kungfu ustası Bay Retsu'yu
bir anda mahveden saldırı duruşu bu.
Jack Bey'in az önce attığı yumruk onu gaza getirdi.
Şöyle de diyebiliriz,
Jack Bey sadece iki yumrukla Turşu'nun tüm gücünü açığa çıkardı.
İşte geliyor!
Tek başına mı?
Oraya kadar fırlattı mı?
Yüzü parçalanmıştı.
Dopingin maksimum etkisini gösterdiği çok açıktı.
On beş... Hayır, 20 metre uzağa fırlasa da
Turşu kalkmaya başlamıştı.
Dövüşü izleyen Baki
çok geç kaldığını anladı.
Bu anlayış farkındalığa dönüştü.
Farkındalık da acıya dönüştü.
Söylesene patron...
Neden söylemiyorsun patron?
Biz modern insanlar evrimleşmiş miyiz?
Söyle patron!
Bu...
Bu dövüş...
Hissediyor musun patron?
Ne düşündüğümü hissedebiliyor musun?
Hayatımı ne için yaşadığımı?
Güzel yemek, güzel içki, kadınlar,
para, statü, şan...
Hepsini bir kenara bıraktım.
Bana tek bir şey lazım.
Tek bir şey için yaşamaktan memnunum.
Güçlü olmak!
Durmadan idman yaptım, altıma bile işediğim oldu.
Ölümün eşiğine gelene dek ilaç kullandım.
İrileşmek istedim.
Kemik uzatma operasyonuyla,
şiddetli acılar çeksem de boyumu uzattım.
Bütün biyolojik aktivitelerim güç elde etmek içindi.
Sadece bunun için çabaladım.
Ve artık modern çağı temsil ediyorum.
Söylesene patron...
- Bu... - Dövüş...
Sence ben uygun değil miyim?
Jack'in Turşu'yla dövüşü, en yeninin en eskiyle savaşıydı.
Çok uzun zaman önceden, Kretase döneminden gelmişti.
İlkel bir adam olan Turşu hiç ayna görmemişti...
...ama elindeki şeyin bir uzvu olduğunu hemen anladı.
Çünkü acı çekiyordu.
Şiddetli acıya rağmen duydu.
Burası bir yer altı arenası.
Yüzeyin seslerine kapalı. Tamamen sessiz bir yer.
Tek bir sesin duyulmadığı bu yerde sadece Turşu onu duydu.
Bir ses değildi, sessizliğin sessizliğiydi.
"Ses."
Sağ kulağındaki sessizlik. Kayıp sol kulağındaki sessizlik.
Her kulaktaki sessizlik farklıydı.
Nefret.
Affedilemez.
Kesinlikle affedilemez.
Bu adam benim bir parçamı çaldı...
Söylesene patron, biz modern insanlar...
Onu affedemem!
...gelişmiş miyiz?
Yoksa gerilemiş miyiz?
Bu ses de ne?
Kıpırdamadı.
Son anda kaçtı.
Bu adam o yeteneği de mi geliştirdi?
Bu toz bulutu...
Neden bu kadar toz var?
O ses... O ses nereden geldi?
- Gördün mü? - Gördüm.
Bay Tokugawa, bunun ne anlama geldiğini biliyor musunuz?
O ses.
Bir santim bile kıpırdamadan kaçtı.
Tüm bu toz.
Neler oluyor?
Çok yakınım! Bu sefer kesin...
Yine o ses.
Iskaladım!
Hareket etmedi.
İki ayağını da yerden kestiğime eminim!
Bu imkânsız!
Görünen o ki şu an gördüğümüz şey...
Ve yine aynı ses çıktı.
...Turşu'nun dönemine ait olan, Kretase döneminden bir hamle!
Bu da ne böyle?
Şimdi anladım. Demek buymuş.
Gerçekten çok komik.
Yumruklarım elimden gelenin en güçlüsü ve en hızlısıydı.
Turşu yeterince hızlı tepki veremez
ve bir santim bile kıpırdayamaz sandım.
Aptal olma!
Bir santimden fazla kıpırdamakla kalmadı,
müthiş darbelerimden kaçtı ve çok enerji de harcamadı.
Dahası, 10 metre arkasındaki duvarı bir yay gibi kullanarak
kendini beğenmiş bir ifadeyle başladığı yere geri döndü.
Ve ben ne yaptığını bile göremedim!
Üstelik iki kere!
Gerçekten müthiş komik.
Bir hikâye duymuştum.
Diyelim ki bir insan ve bir kedi kafeste dövüşecek olsun.
Kedide pençeler, dişler, refleksler gibi
insanlarda olmayan birçok silah var.
Ama en önemlisi de motor koordinasyon ve hız olarak
insanlardan kat kat üstünler.
O yüzden insanlar aradaki farkı ancak silahla kapatır.
İnsanlar onlarca kat daha ağır olsa da durum değişmez.
Burada olan da bu!
Yani Turşu öyle hızlı hareket ediyordu ki
dinozorların refleksleri ona asla yetişemiyordu.
Durum bu işte!
Yani bu adamla dövüşmek,
tüm o dinozorları yenmekle aynı şey!
Tanrım, ilk kez senden bir iyilik istiyorum.
Lütfen... Lütfen kazanmama izin ver...
Dövüş bitti.
Zaferini ilan ediyor.
Çünkü kazandı.
Şaka yapıyor olmalısın.
Değerli bir rakip iyi bir arkadaştır.
Buluştular, dövüştüler ve biri yendi.
Dövüş biter bitmez de ayrılmaları gerek.
Çünkü kazanan kaybedeni yiyecek.
Şaka yapıyor olmalısın.
Asıl ben ağlamak istiyorum.
Deniz Kralı Retsu,
sonra Katsumi Orochi
ve şimdi de Jack.
Hepsi de hayran olduğum adamlar.
Bay Tokugawa,
duygusallığa kapılmanın sırası değil.
Baki!
Uzun zaman önce... Çok uzun zaman önce...
Turşu henüz bir çocukken
ilk kez kendisinden küçük bir düşmanın saldırısına uğradı.
Sonunda o sinir bozucu yaratığı öldürdü.
Turşu ezilmiş canlıyı parçaladı
ve yedi.
Ağzındayken bal kesesi patladı
ve büyüleyici bir tatlılık verdi.
Sonra bir şey oldu.
Bir şok.
Ağzının her yerine yayılan ani bir şok vardı.
Acıdan bile kötü bir histi.
Sanki ağzında bir volkan belirmişti
ve magma saçıyordu.
Ağzı küçük olsa da
içinde yanan kavurucu ateş çok daha büyüktü.
Atlamadığı yer kalmadı.
Ne zaman olduğunu bilmiyordu ama kıpırdayamaz oldu.
Bu deneyim aklına kazındı...
Bazı şeyler öldürülünce bile ölmüyor.
Bu adam da onlardan biriydi.
O hâldeyken bile bu adamın içinde bir şey kaldığından emindi.
Turşu'nun hatırladığı anılar ve duygular bunlardı.
Kelimelere dökecek olsaydı
böyle söylerdi.
Elbette bunlar kelimeler değildi.
Bunlar anlık düşüncelerdi.
Onu yemeden oturdu.
Bilincinin yerinde olmadığı açık.
Jack ne kadar güçlü olursa olsun
bu hâldeyken karşı koyamazdı.
Peki Turşu neden geri çekildi?
Neden korktu?
Ne oldu acaba?
Yapma!
Bilinci yerinde değilken bile...
Turşu devam edip Jack'e dokunsaydı
orta parmakları muhtemelen Turşu'nun iki kulağını da delecek
ve büyük ihtimalle omurilik soğanını koparacaktı.
Öyle olsaydı sonuç tersine dönerdi.
Kendi içine kazıdığı bir hücre hafızasıydı.
Jack bilinçsiz de olsa
dünyanın en güçlü "siktir git" hareketini çekmiş olacaktı.
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci