Chwilowo musi tak pozostać.
Tak jest.
Kroplówka podaje mu dożylnie antybiotyki i środki przeciwbólowe.
Trzeba zmieniać mu bandaże co 12 godzin.
Tak jest.
Proszę wybaczyć nagły kontakt.
W porządku. Zrobiłem, co mogłem.
Będą blizny.
Kręgosłup szyjny doznał poważnych urazów, ale nie ma problemów neurologicznych.
Jego ciało jest wciąż w dobrej formie.
A co z tym?
Zrobił to po utracie świadomości?
Tak, leżał nieprzytomny.
Zapewne pan profesor o tym wie.
O czym?
Nawet gdy człowiek straci świadomość...
A właściwie nawet po śmierci wciąż może podjąć działanie.
Ta opowieść miała miejsce w niezwykłych okolicznościach wojny,
ale jest prawdziwa.
Żołnierze zostali przyłapani na terenie wroga.
Był to czas wojny, więc na miejscu skazano ich na śmierć.
Czekała ich niechybna śmierć,
gdy dowódca złapanego oddziału złożył niedorzeczną propozycję.
Rzekł: „Gdy skrócicie mnie o głowę, wezmę ją w ręce i zacznę biec.
Przebiegnę wzdłuż szeregu swoich ludzi.
Oszczędźcie tych, obok których uda mi się przebiec”.
Wrodzy żołnierze zanosili się śmiechem.
Stwierdzili: „Śmiało, zrób to”.
Natychmiast go ścięto.
Ku zdumieniu wojsk pobiegł.
Z głową w rękach przebiegł wzdłuż szeregu swoich żołnierzy.
- Co? - To prawdziwa historia.
Spodziewałbym się czegoś takiego po Jacku Hammerze.
W śnie czy na jawie poświęcił całe życie wzmacnianiu się.
Zapewne rozważał, jak może kontynuować walkę,
nawet jako pokonany.
Musiał wyryć swój plan w jądrze każdej komórki swojego ciała.
Jack na pewno by to zrobił.
Pacjent o imieniu Jack zniknął.
- Nie mówi pani poważnie! - Widzicie?
Przepraszam.
Wybacz, że wyszedłem w połowie walki.
Kontynuujmy!
Potężne nogi Jacka pięć razy z rzędu trafiły go w twarz.
Jak bardzo ranny był Pikiel? Tak naprawdę obrażenia były niewielkie.
Codziennie walczył z bestiami kilkaset razy cięższymi od siebie.
Choć Jack miał niebywale mocne nogi
i niesłychanie silne pięści,
obaj ważyli mniej więcej tyle samo.
Dlaczego więc ucieka?
Może nie chodzi już o siłę lub potęgę.
Pierwszy raz spotkał kogoś,
kto nie ginie po byciu zabitym, nie umiera po śmierci.
Ten, ten i ten
po śmierci kończyli swój żywot.
Nawet ten nie próbował szarżować na niego.
Taka jest zasada, prawda?
Jack Hanma, doprawdy niezwykły wojownik.
Celowo przepracował swoje ciało.
Zażył groteskowe ilości środków, nie bacząc na skutki.
Był gotów przeciąć cztery kończyny, aby wydłużyć sobie kości.
Nie miał oczekiwań wobec przyszłości, żył tu i teraz.
Jak o tym pomyśleć, był to szczyt nienaturalności.
Nic takiego nie istnieje w naturze.
Tak jak ludzie lękają się duchów
i unikają niewyjaśnionych rzeczy,
tak Pikiel obawiał się tego, kim jest Jack.
Ale nie można bez końca uciekać od źródła swego strachu.
Dokładnie dwie minuty po rozpoczęciu walki
odezwała się duma z bycia niepokonanym wojownikiem kredy.
Sam przybył, szukając tej porażki, która pozbawiła go złudzeń.
Choćby nawet był skłonny to przyznać, zapadł w zbyt głęboką śpiączkę.
Drugi raz w życiu przegrał dwukrotnie w ciągu jednego dnia.
Och! Dzięki Bogu.
Nie brakuje ci siły.
Dziś rano byłeś w tym szpitalu.
Znów tu trafiłeś.
Nie waż się.
Dość już zrobiłeś.
Walczyłeś z niepowtarzalnym skarbem dziedzictwa kulturowego.
Zraniliście siebie wzajemnie. Trzeciego razu nie będzie.
Dość już zrobiłeś, Jacku Hammer.
Dokąd to, Jacku?
Bracie, aż za dobrze wiem, co czujesz.
Nie dlatego że jesteśmy braćmi, ale z powodu bycia urodzonymi wojownikami.
Dlatego wiem, że to koniec.
Bracie!
Skończyłeś się jako wojownik!
Bez przyznania się do porażki nie można być przegranym.
Ta koncepcja urosła u Jacka do rangi credo.
Ale po drugiej utracie przytomności to,
co zrobił Pikiel,
było dla Jacka szczytem hańby.
I tak też Jack przyjął wieść o tym.
Pikiel zabrał Jacka z miejsca ich starcia. Niósł go bardzo ostrożnie.
Delikatnie się z nim obchodził, troszcząc się, by nie spadł
i nie odniósł kolejnych obrażeń.
Ale dlaczego? Sprawa wkrótce się wyjaśniła.
Niewiarygodnie
Pikiel próbował przechować Jacka Hammera, aby później go zjeść.
Wiesz, co to znaczy, bracie?
Nie zakopał cię. Niósł ostrożnie.
Nie jak wroga, ale jak pokarm.
Wiesz, co to znaczy, prawda?
Baki mówi, że teraz to niesprawiedliwe, więc zaczeka.
Stwierdził, że zaczeka tyle dni, ile będzie konieczne.
Problem w tym, gdzie to robi.
Usiadł naprzeciwko niego.
Dwóch mężczyzn usiadło naprzeciw siebie w podziemnej arenie bez publiczności.
Mówi, że zaczeka kilka dni bez pokarmu.
Uważasz, że Baki może wygrać?
Pokonał wielkiego wojownika Króla Mórz Retsu.
Rozniósł odrodzonego Katsumiego Orochiego.
Nawet ta bestia Jack Hammer nie dał rady...
Yujiro,
o ile wiem, ta trójka...
Byliby najpotężniejszymi wojownikami w Siłach Obrony Ziemi.
Nie zdziwiłbym się, gdyby ktokolwiek z tej trójki pokonał Bakiego Hanmę.
To mefun z Hokkaido.
Shiokara z podrobów łososia.
Ależ z ciebie smakosz.
- Moje ulubione danie. - Doprawdy?
Jak mówiłem, siła Bakiego jest porównywalna z tamtą trójką...
Dziadku Mitsunari!
Co?
Baki ma jedną rzecz, której brakuje tamtym.
Niezaprzeczalnie posiada moją krew.
Pochodzi z rodu Hanmy.
Co? Jack też.
W nim ta krew jest rozcieńczona.
Rozcieńczona?
Wynik walki wyraźnie na to wskazuje.
Co?
Jeśli nie wygra, jego krew jest rozcieńczona? Rany boskie.
Twoja pycha mnie zdumiewa.
Nawiasem mówiąc, Ogrze,
nie chcesz z nim zawalczyć?
Nie martw się, Mitsunari.
Jeszcze nie skreślaj Bakiego Hanmy.
Walka jest im pisana!
Zjem tego, kto wyjdzie z tej walki zwycięsko.
Podobno dzikie zwierzęta
potrafią długo przetrwać bez pożywienia.
Pikiel musi już być na granicy, prawda, panie Payne?
Nie dopuszczę, aby ktokolwiek inny poza mną zawalczył z Piklem.
Nikt więcej już mnie nie uprzedzi.
Ale ze mnie pacan. To mój problem.
Należało tu być od samego początku. Przed tamtymi też.
Po prostu zostać tutaj.
Piklu, posiedźmy tak,
aż nadejdzie czas.
Aż do wtedy tak sobie pobądźmy.
Powdychamy to samo powietrze, pośpimy, gdy zechcemy, zjemy, gdy...
No jasne!
Gość musi jeść. Zje mnie, gdy zgłodnieje.
Rozwiązano już ten problem.
Mamy już żywność zabitą przez Pikla.
Chodzi o T. rexa zachowanego w USA?
Był spory.
Ważył kilka ton.
Ale to nie wołowina czy wieprzowina. To ważny skarb...
Nie należy do nikogo.
Pikiel sam go zdobył. Ryzykował przy tym życiem.
Te szczątki dinozaura to ważna zdobycz kulturowa.
To nie podlega dyskusji.
Ale one nie zastąpią Pikla.
Bo on żyje.
Co to jest?
Rzecz bezcenna.
Czterdzieści kilo mięsa tyranozaura.
Powinno wystarczyć.
Arena jest sto metrów stąd.
Wynośmy się. Zginiemy, jeśli nas tu znajdzie.
Co? Poważnie?
Pikiel...
Stary, ale wcinasz!
Ale to jest surowe, prawda?
I całe w piasku?
Skoro nalegasz.
Kurczę, jest naprawdę smaczne.
Dzięki, stary.
Mniam! Ale pychota. Co to za mięso?
Ale się napchałem!
Chwila.
Skoro Pikiel jest najedzony...
zechce dalej walczyć?
Już nigdy więcej nie powalczy.
Wyniki pracy naszej ekipy robią wrażenie.
Wyniki?
Przy użyciu zachowanego mięsa tyranozaura
opracowujemy biotechnologię, aby go reprodukować.
To w ogóle jest osiągalne?
Dwa lata. Tyle czasu zajmie Piklowi pożarcie zapasu mięsa.
To wystarczająco, aby przejść od testów do produkcji.
Pikiel już nigdy nie będzie głodował.
Jeśli będzie nakarmiony...
Rzecz jasna, nie będzie musiał walczyć.
Będzie jak zwykły człowiek, który ceni sobie deser po kolacji.
CNOTA
Tak twierdzi Payne.
Profesor jest uczonym.
To dla niego naturalny tok myślenia.
Rozumiem.
A jak członek yakuzy postrzega tę sytuację?
Co myśli mistrz walki Kaoru Hanayama?
Choć trwało to krótko, miałem fizyczny kontakt z Piklem.
Naprawdę?
Walczyłeś z nim? Gdzie? Kiedy?
Tylko się siłowaliśmy.
Jasna cholera. Że też tego nie widziałem!
Hanayama i Pikiel.
I kto wygrał?
Bez obaw, czcigodny nestorze.
- Pikiel jest po naszej stronie. - Stronie?
Czy cię zje, czy nie,
uwielbia nieco siłowej rywalizacji.
Gdy najznakomitsi mężczyźni i kobiety przebywają w jednym pokoju...
nie mogą pozostać sobie obcy.
Pełni uwielbienia patrzą na siebie, a ich oczy się spotykają.
Są na arenie walki.
Wiadomo, że coś się stanie.
Pomysł był spontaniczny.
Ale prowokacja była aż zanadto skuteczna.
Zakłócił tym samym błogi spokój,
który opanował Pikla.
Nie rozumiał mowy,
ale ta jawna prowokacja rozpalił w nim krew.
Nie było w tym brutalności,
było to nawet delikatne,
ale ta łagodność
skrzywdziła Pikla w sposób dotąd mu nieznany.
To był trzeci turniej UFK w Charlotte, Karolina Północna, USA.
Lorion Grassy z łatwością wygrał pierwszy turniej.
Był najwyżej rozstawionym zawodnikiem.
Jego pierwszym przeciwnikiem był tajemniczy rywal o imieniu Timo.
Przewidywano szybką wygraną Loriona, ale walka była niebywale zacięta.
Lorion z trudem wygrał,
a z wycieńczenia stracił wzrok i oddał drugi pojedynek walkowerem.
Timo stoczył niezwykłą walkę i przerósł oczekiwania.
Zapytany o sekret jego supermocy, odparł...
Gnojek delikatnie poklepał mnie w policzek. Delikatnie!
Tak łagodnie, że aż pobłażliwie!
Dziękuję, Piklu.
Zrozumiałeś, że cię obraziłem.
Ewoluowałeś.
Po raz pierwszy odkąd się urodziłeś,
walczysz nie po to, aby jeść, ale żeby ochronić swoją dumę.
Właśnie się zaczęło.
Najpotężniejszy samiec ery dinozaurów kontra Baki Hanma.
Rany! Powalił go na ziemię!
To było brutalne kopnięcie z półobrotu.
Kopnął skutecznie i niebywale majestatycznie.
Typowy pierwszy cios Bakiego.
Pikiel zaspokoił swój apetyt.
Zapewne Baki zechce go uświadomić,
że walka sama w sobie jest elementem kultury.
Służy nie tylko do polowań czy zdobywania pokarmu.
Zapewne Baki da znać, że to walka w obronie własnej dumy,
własnej godności.
Przekaże to łagodnie
i w sposób łatwy do zrozumienia.
Zabij albo daj się zabić!
Nie o to tu chodzi.
Jedz albo daj się pożreć!
Nie o to tu chodzi, Piklu.
Zamierza go zabić?
Nie będziemy walczyć do śmierci.
Nie musimy odbierać sobie życia.
Nie trzeba posuwać się aż do tego.
Zakończy to!
Nie, nic z tych rzeczy.
No kurde!
Doskoczy aż do sufitu?
Już zajarzyłeś, Piklu.
Właśnie tak.
Tak właśnie należy czynić podczas starcia siłowego.
Są za wysoko! Nie złagodzą tego upadku.
Są 20... nie, 30 metrów nad ziemią.
Ożeż, są stanowczo za wysoko.
To się źle skończy.
Jakże blisko jesteśmy świateł.
Ale jesteśmy wysoko.
O, reszta tu jest.
Ale obłęd.
Ziemia...
Wciąż stoją!
Niedorzeczne!
Może Pikiel, ale jakim cudem Baki wstał od razu po upadku?
To niemożliwe...
Czyżby Baki Hanma rzeczywiście był tak silnym wojownikiem?
Wszedł w jego strefę.
Tłumaczenie: Przemysław Stępień