Z łatwością do niego podszedł.
Czyżby Baki stracił przytomność?
Och! Pstryknął go!
To najlepsze, na co mnie stać.
Szok po upadku z 30 metrów...
Przypomina to mój upadek jako dziecko z małpiego gaju.
Albo gdy wypadłem z huśtawki.
Albo gdy dostałem potężne kopnięcie w splot słoneczny.
Mam najgorsze możliwe kłopoty z oddychaniem.
Moje organy wewnętrzne są w masakrycznym stanie po upadku.
Przepona uniosła się tak wysoko, że zgniata mi płuca
i uniemożliwia dostarczenie ciału świeżego tlenu!
Słona... To krew?
Zapach żelaza... Krew?
Wypluwam swoją krew. Mam uszkodzone organy!
Chcę zemdleć!
Chcę się położyć!
Paść na kolana!
Mam wrażenie, że kolana podtrzymują olbrzymi głaz.
Chcę pozwolić, aby mnie zgniótł!
Nieważne, jak wytrzymały jest Baki,
przetrwanie upadku z tej wysokości przewyższa ludzkie możliwości.
To wykluczone, aby nie miał obrażeń. Dziwię się, że w ogóle stoi.
Dziki człowiek przejrzał go na wylot.
Niezastąpiony towarzysz zabaw, który stał przed nim,
mógł wydawać się zdrowy,
ale to był kamuflaż.
Prawda jest taka, że doznał olbrzymich obrażeń.
Choć ten człowiek wydawał się gotowy do walki,
w głowie marzył tylko o jednym.
Piklu, na co czekasz?
Powal mnie! Jestem unieruchomiony!
Człowiek prymitywny poczuł żal.
Nie stój tak.
Uderz mnie. Kopnij!
Tym razem...
To idealna okazja!
...posunąłem się za daleko.
Zbyt brutalnie potraktowałem tę kruchą zabawkę.
Błagam, napraw go.
To upokarzające, gdy przeciwnik się za ciebie modli...
Gdy Baki to zobaczył, jego duma jakimś cudem pozwoliła mu...
Ani się waż modlić za mnie!
...pokonać niezrównany ból fizyczny.
Wskutek zmiażdżonych płuc, nieważne, ile się starał,
nie mógł mówić.
Ani się waż modlić!
Atakuj mnie!
Ty cholerny draniu!
Zaczyna się.
Co ten Pikiel wyprawia?
Tokugawie umykała prawda, ale trójka wojowników rozumiała.
Niewiarygodne...
Nie mogę na to patrzeć.
Hej...
Wszystko dobrze.
Te uderzenia są bezpieczne.
Z jakiegoś powodu wszyscy się ich boją,
a nie są wcale niebezpieczne.
Ty draniu...
Dobrze?
Pobawisz się ze mną?
Traktował go tak łagodnie, że aż udawał, iż jego razy są niegroźne.
W przeszłości
dragi mózgowe młodzieńca były wzbudzane przez uszkodzenia fizyczne.
Tym razem to nie obrażenia je wybudziły.
Niegroźne ciosy Pikla nie skrzywdziłyby nawet muchy,
ale trafiły mężczyznę w najczulszy punkt.
Co?
Dostał cios w czuły punkt zwany dumą.
To nie jest niczyja wina.
Nie.
Nie możesz tego zrobić!
To dlatego, że jestem słaby.
Głupcze!
Przykro mi, Piklu.
Co?
Samobójstwo?
Spowodowałem, że się o mnie martwisz.
A to ja cię sprowokowałem.
Zaprosiłem ciebie do tańca,
ale to ty martwisz się o mnie.
Nie wiem, ile setek milionów lat żyłeś.
Wisi mi, że jesteś ode mnie starszy...
Nie waż się mną przejmować.
Co u licha?
Jakie to nierozważne.
Niewiarygodne...
To kamuflaż. Bez wątpienia.
Pikiel był zdezorientowany.
Kamuflaż służy do udawania śmierci,
symulowania słabości,
oszukiwania
czy przechytrzenia podczas ucieczki.
Tak, służy do przetrwania.
Trudno uwierzyć, ale ten samiec
powtórzył czynność, która wywołała w nim obrażenia,
co tylko zwiększyło szkody już odniesione w zmasakrowanym ciele.
Taki kamuflaż istnieje?
Taki, który przybliża śmierć.
Takie istoty też występują?
Słaby zjada silniejszego!
Baki chybił?
Nie mógł już dojść do siebie.
Chwila...
Powalił go!
Ożeż! To na niego podziałało?
Mistrzu Retsu,
co tu się dzieje?
Nie mam pewności.
Ale najprawdopodobniej...
ciosy z pradawnych czasów oraz te współczesne
nawet raz nie obezwładniły niezwykłego, nadludzko wytrzymałego ciała Pikla.
Baki musiał pojąć,
że nawet bezpośredni cios nie wstrząśnie mózgiem Pikla.
Spróbował czegoś innego.
Uderzył pojedynczą warstwą skóry.
Skóry?
Zamiast trafiać bezpośrednio,
ledwie drasnął szczękę.
Tę technikę niebywale rzadko spotyka się w boksie.
Małe draśnięcie wydaje się chybionym ciosem.
Ale przeciwnik pada do przodu i już się nie podnosi.
Zgoda, to się zdarza.
Rzadko, ale jednak.
To jest efektywne. Niebywale efektywne.
Ktoś, kto wytrzyma cios dzięki buforowi,
zemdleje, gdy dostanie tylko w bufor.
Draśnięta zostaje cienka warstwa skóry na niechronionej szczęce.
Nagły cios jest tak szybki, że wstrząsa szczęką
i niezauważalnie mózgiem
z superprędkością niedostrzegalną dla oka.
Czyli to uderzenie...
Wierzę, że Bakiemu się udało
użyć jednej warstwy skóry.
Raz prawą pięścią,
potem lewą,
a na koniec prawą nogą.
Każdy cios tylko zwiększał prędkość niespodziewanych wstrząśnięć mózgu Pikla.
Najpierw pierwszy, potem drugi i trzeci.
To, że mózg przestał normalnie funkcjonować,
musiało przerazić Pikla.
Stał i walczył wyprostowany. Bez wątpienia stał,
ale ziemia się podniosła.
Ten bezprecedensowy ruch wywołał w Piklu...
całkowitą dezorientację.
Wielki mistrz walki Król Mórz Retsu wysnuł prawidłowe wnioski
i po tym oszałamiającym uderzeniu
Baki, na skraju śmierci i wciąż ledwo żywy po upadku...
zmienił się w niezniszczalnego czarownika, który potrafi kontrolować ziemię.
Pikiel drżał.
Mimo to nie uciekł.
Przyjmował ciosy.
Wytrwał wielkie ciężary.
Starł się z wielką siłę.
Pokonał zagrożenia.
Przeżył nawet to.
Niezniszczalność była częścią jego tożsamości.
Nigdy się nie poddawał, stąd pewność siebie.
Przybył tu i został wyzwany do walki
przez małych, lecz potężnych ludzi.
Ból. To też znosił.
Jednakże
to było nowe doświadczenie, wykraczające poza jego wyobraźnię.
Niespodziewanie uderzył w ziemię.
Dwukrotnie.
Nawet Pikiel nie mógł jej poruszyć. Nigdy tego nie zrobił
ani nawet tego nie próbował.
Nawet to nie mogło tego dokonać.
Ale on dał radę.
Ten prymitywny człowiek z trudem stał
naprzeciw małego giganta, który poruszał ziemią.
Jeszcze nie...
Moje ciało wciąż nie doszło do siebie po szoku wywołanym przez dwie upadki.
Za wcześnie, aby wprost go atakować.
Piklu, przepraszam.
Już rozumiem. Ciekawa idea.
Robię to z oporem, ale uczynię coś lekko nieprzyzwoitego.
Jak mogłem dopiero teraz to pojąć?
Dlaczego wcześniej o tym nie pomyślałem?
Jesteś istnym geniuszem!
Piklu, poznaj, czym jest piekło.
Cierpi, choć jest taki wytrzymały.
Rany!
Zostawił ślad od barku aż po plecy!
Wybacz, że znów dociekam, mistrzu.
Tajny cios. Uderzenie Bicza.
Jest skuteczny wobec każdego człowieka: niemowlęcia czy Yujira Hanmy.
Tego ruchu naucza starodawna, japońska sztuka walki kudo.
Jest odpowiednikiem Jajka Kolumba w kung-fu.
Rozluźnia się mięśnie, aż całe oklapną.
Każdy centymetr ciała wiotczeje.
W tajemniczy sposób takie wiotkie ciało
zwiększa wagę rąk i stóp.
Na końcu znika napięcie na twarzy
i ciało zamienia się w bicz.
Po osiągnięciu tego stanu
idea punktów wrażliwych czy słabych znika.
To dlatego, że celem ataku jest największy ludzki organ:
skóra.
Bez względu na to, czy to twarde, wyrobione ciało,
czy miękka kobieca skóra...
ból zadany przez wiotką dłoń jest równie bolesny.
O ile cios jest silny...
Ból niemowlęcia różni się od tego, którego ty doznajesz, prawda?
Ale po klepnięciu
ból dziecka i niezniszczalnego Kaoru Hanayamy
są takie same.
- Już... - Rozumiem...
Najprawdopodobniej
w całych dziejach życia na Ziemi, na przestrzeni dwóch miliardów lat,
kiedy proteiny zmutowały, aby w końcu uformować ludzi...
Całego życia na Ziemi?
Z milionów stworzeń, które ewoluowały przez ten czas...
Milionów stworzeń? O czym ty...
Nigdy nie było istoty,
która użyłaby biczowej broni do atakowania całej skóry.
Bez wątpienia.
Rozsądny wniosek.
Jest tylko jedno stworzenie, które to robi:
samica ludzka, kobieta.
Rozumiem. Chodzi o klapsa?
Och! Popatrzcie!
To ewidentnie defensywna poza naszego siłacza.
Nawet Pikiel się broni.
Dla niego to pewnie kolejny pierwszy raz.
Dokonałeś tego, Baki!
Położyłeś bestię na łopatki.
Wcale nie.
Intensywny ból wywołany przez Bakiego
uraził dumę Pikla.
Ojej! Retsu, zobacz!
Zgadza się.
Wykorzystał ten ruch, by w mgnieniu oka zakończyć nasze starcie.
To ten sam atak.
Nie może już użyć ciosu bicza.
Baki też ma tego pełną świadomość.
Co? Kolejny cios bicza?
Znowu zamierza go użyć?
Będzie w ogóle skuteczny wobec jego eksplodującej szarży?
Nie, to nie jest bicz.
To kokeiken.
Kokeiken...?
Chińska sztuka walki.
Kung-fu, które integruje formę i siłę tygrysa.
Niezrozumiały ruch.
Dlaczego teraz korzysta z kung-fu?
Pięść orła yosoken.
Pięść modliszki Toroken.
Pięść małpy saruken. Pięść niedźwiedzia yushoken.
Co u licha?
Baki planuje walczyć przy użyciu kung-fu?
Pięści shokeiken integrują formy zwierząt.
Musi być fenomenem, geniuszem,
aby opanować je wszystkie.
Obyś nie zapomniał,
że te zwierzęta, które naśladujesz,
są bez wątpienia zwierzyną łowną dla Pikla.
Nawet gdybyś ich nie naśladował, a rzeczywiście się w nie zamienił,
nie wygrałbyś z Piklem.
Co...
Co chcesz teraz naśladować?
To też jest zwierzę.
I to potężne.
Niewiarygodnie...
potężne.
Niewiarygodnie duże.
Och! Ten kształt!
Słoń? Nosorożec?
Nie wierzę!
Pięść triceratopsa!
Był kompletnie zdezorientowany.
Ten mały samiec, połowę ode mnie mniejszy...
Ten rzekomo bezbronny samiec, z jakiegoś powodu...
sprawia wrażenie mojego najpotężniejszego rywala.
Olbrzymi ciężar wielkiego głazu.
Moc kolosalnego, ruchomego drzewa.
I rzecz jasna, niezachwiana determinacja, aby zniszczyć przeciwnika.
To wszystko razem wzięte było...
obecne...
w tym małym ciele.
Jak?
Jak to w ogóle możliwe?
Jak to możliwe, żeby mały mężczyzna niższy niż 170 cm to robił?
Nieważne, czy to 170 cm, czy 180 cm,
czy nawet dwa metry. Nie da się tego zrobić.
Hę? Coś się zaraz stanie.
Baki celuje w górę.
To nie ten ptasi?
Rety! T. rex... bodajże.
Czarownik, który kontrolował ziemię swoimi sztuczkami,
przechodzi szybkie przemiany.
Kiedy wrócił do poprzedniej pozycji, było za późno.
W oczach Pikla
Baki przeistoczył się w najpotężniejsze bestie w dziejach Ziemi.
Coś niebywałego...
Niczym magia.
Napisy: Przemysław Stępień