1
00:01:38,306 --> 00:01:41,017
(ฮันมะ บากิ)

2
00:01:44,062 --> 00:01:46,689
เดินเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

3
00:01:46,773 --> 00:01:49,943
เดี๋ยวนะ หรือว่าเขาจะหมดสติไปแล้ว

4
00:01:52,529 --> 00:01:54,948
โอ๊ะ โดนดีด

5
00:01:55,031 --> 00:01:58,326
ทําได้ดีที่สุดแค่นี้

6
00:01:58,910 --> 00:02:01,913
อาการช็อกจากที่ร่วงลงมา 30 เมตร...

7
00:02:02,956 --> 00:02:07,460
มันเหมือนตอนที่หล่นจากราว
ในสนามเด็กเล่นตอนอายุยังน้อย

8
00:02:08,670 --> 00:02:11,339
หรือตอนที่ตกจากชิงช้า

9
00:02:12,298 --> 00:02:16,636
เหมือนโดนเตะเข้าอย่างจังที่ช่องท้อง

10
00:02:16,719 --> 00:02:19,472
หายใจไม่ออกเลย

11
00:02:20,557 --> 00:02:24,811
อวัยวะภายในกําลังปั่นป่วนจากแรงกระแทก

12
00:02:25,979 --> 00:02:29,816
กะบังลมดันขึ้นมาจนสุด บดขยี้ปอดจนอึดอัด

13
00:02:29,899 --> 00:02:35,738
ไม่สามารถที่จะหายใจเข้า
เอาอากาศใหม่เข้าไปได้เลย

14
00:02:40,743 --> 00:02:42,620
เค็มๆ เลือดเหรอ

15
00:02:46,207 --> 00:02:49,043
มีกลิ่นเหมือนเหล็ก เลือดใช่ไหม

16
00:02:49,669 --> 00:02:52,463
ฉันกําลังกระอักเลือด อวัยวะภายในเสียหาย

17
00:02:52,547 --> 00:02:53,965
อยากล้มฟุบลงไปกับพื้นแล้ว

18
00:02:54,048 --> 00:02:55,884
อยากลงไปนอนกับพื้น

19
00:02:55,967 --> 00:02:57,552
อยากคุกเข่าลงไป

20
00:02:58,136 --> 00:03:03,266
เหมือนเข่าทั้งสองข้าง
กําลังแบกรับน้ําหนักเท่าหินก้อนมหึมา!

21
00:03:03,349 --> 00:03:05,476
อยากปล่อยให้มันลงมาทับแล้วสิ

22
00:03:06,060 --> 00:03:08,104
ถึงบากิจะอึดแค่ไหนก็เถอะ

23
00:03:08,188 --> 00:03:09,856
แต่ร่วงลงมาสูงแบบนั้น...

24
00:03:10,565 --> 00:03:12,984
มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางทนได้เป็นแน่

25
00:03:14,027 --> 00:03:15,737
ยังไงเขาก็ต้องบาดเจ็บ

26
00:03:16,321 --> 00:03:18,281
สุดยอดมากที่ยังยืนอยู่ได้

27
00:03:20,158 --> 00:03:22,368
แต่คนป่ามองเห็นทะลุปรุโปร่ง

28
00:03:23,453 --> 00:03:26,831
เพื่อนเล่นที่หาใครมาแทนไม่ได้ตรงหน้าเขา

29
00:03:27,749 --> 00:03:30,793
มองผ่านๆ อาจดูเหมือนไม่เป็นอะไร

30
00:03:31,419 --> 00:03:32,837
แต่นั่นเป็นแค่ฉากหน้า

31
00:03:33,546 --> 00:03:36,758
ความจริงก็คือเขาได้รับความเสียหายอย่างมาก

32
00:03:37,675 --> 00:03:41,221
ถึงแม้ว่าชายที่ยืนอยู่นี้
จะดูเหมือนพร้อมต่อสู้ แต่ข้างในลึกๆ

33
00:03:42,222 --> 00:03:44,599
นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะทํา

34
00:03:45,725 --> 00:03:48,144
พิคเคิล มัวรออะไรอยู่ล่ะ

35
00:03:49,812 --> 00:03:52,857
โจมตีฉันซะสิ ฉันหมดทางสู้แล้วนี่

36
00:03:54,692 --> 00:03:56,736
มนุษย์ดึกดําบรรพ์รู้สึกเสียใจ

37
00:03:57,320 --> 00:03:58,988
อย่ายืนเฉยสิ

38
00:03:59,656 --> 00:04:02,075
ต่อยฉันเลย เตะก็ได้

39
00:04:02,158 --> 00:04:03,201
ฉันเล่น...

40
00:04:03,284 --> 00:04:04,702
สบโอกาสแล้วนี่ไง!

41
00:04:05,703 --> 00:04:07,538
รุนแรงเกินไปแล้ว

42
00:04:08,998 --> 00:04:14,170
ฉันรุนแรงเกินไปกับของเล่นชิ้นบอบบางนี่

43
00:04:20,343 --> 00:04:22,053
ขอร้องล่ะ กลับไปเป็นปกตินะ

44
00:04:24,514 --> 00:04:28,142
ความอับอายที่คู่ต่อสู้มาสวดมนต์ภาวนาให้เขา...

45
00:04:28,810 --> 00:04:30,186
เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว

46
00:04:31,062 --> 00:04:32,939
ศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มก็ทําให้เขาสามารถ...

47
00:04:33,773 --> 00:04:37,318
ไม่ต้องมาสวดมนต์ให้กูโว้ย!

48
00:04:38,528 --> 00:04:41,698
เอาชนะความเจ็บปวดมหาศาลทางร่างกาย

49
00:04:42,365 --> 00:04:45,743
เพราะปอดของเขาถูกบี้
ทําให้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน

50
00:04:45,827 --> 00:04:47,161
เขาก็พูดออกมาไม่ได้

51
00:04:49,706 --> 00:04:52,083
ไม่ต้องมาสวดมนต์โว้ย!

52
00:05:03,761 --> 00:05:04,637
เข้ามาเลย!

53
00:05:07,307 --> 00:05:08,933
ไอ้เวรเอ๊ย

54
00:05:11,394 --> 00:05:13,021
เอาแล้ว!

55
00:05:33,207 --> 00:05:37,253
อะไรกัน... พิคเคิลมันทําอะไรของมัน

56
00:05:37,962 --> 00:05:42,925
ถึงแม้ว่าโทกูงาวะอาจไม่รู้
แต่นักสู้ทั้งสามคนเข้าใจดี

57
00:05:43,509 --> 00:05:44,552
สุดๆ

58
00:05:45,928 --> 00:05:47,597
ทนดูไม่ได้จริงๆ

59
00:05:49,640 --> 00:05:50,558
เฮ้ย

60
00:05:52,810 --> 00:05:54,062
ไม่เป็นไรนะ

61
00:05:55,813 --> 00:05:57,940
หมัดพวกนี้ปลอดภัย

62
00:06:00,068 --> 00:06:02,445
ถึงทุกคนจะกลัวมันก็ตาม

63
00:06:02,528 --> 00:06:04,906
แต่ที่จริงไม่เป็นอันตรายเลยสักนิด

64
00:06:08,534 --> 00:06:09,869
ไอ้ห่านี่

65
00:06:11,079 --> 00:06:12,955
โอเคนะ

66
00:06:13,873 --> 00:06:15,625
มาเล่นกันนะ

67
00:06:16,501 --> 00:06:20,296
เขาออมมือให้กับเพื่อนเล่น
ทําเหมือนอาวุธของเขาไม่เป็นภัย

68
00:06:21,756 --> 00:06:22,590
ในอดีต

69
00:06:23,174 --> 00:06:27,345
สมองของเด็กหนุ่มคนนี้จะหลั่งสารความสุขออกมา
เมื่อร่างกายบาดเจ็บเท่านั้น

70
00:06:28,763 --> 00:06:32,642
แต่สมองของเขาตอบสนอง
แม้ไม่ได้รับความเสียหายทางร่างกาย

71
00:06:34,143 --> 00:06:38,272
หมัดปลอดภัยของพิคเคิล
ที่แม้แต่แมลงวันยังไม่กลัว

72
00:06:39,315 --> 00:06:42,360
มันไปโดนจุดอ่อนที่สุดของเด็กหนุ่ม

73
00:06:43,236 --> 00:06:44,362
หา

74
00:06:45,446 --> 00:06:48,825
มันปะทะเข้ากับส่วนลึกๆ
ที่อ่อนไหวที่สุด ซึ่งก็คือ "ศักดิ์ศรี"

75
00:06:50,451 --> 00:06:52,036
นี่ไม่ใช่ความผิดใครหรอก

76
00:06:54,497 --> 00:06:55,331
อย่านะ

77
00:06:55,915 --> 00:06:57,041
ไม่จริงน่า

78
00:06:59,127 --> 00:07:03,172
แต่เป็นเพราะว่า... ฉันมันอ่อนแอเอง

79
00:07:05,133 --> 00:07:06,217
โง่เอ๊ย

80
00:07:07,301 --> 00:07:09,220
ขอโทษนะ พิคเคิล

81
00:07:12,682 --> 00:07:13,933
ฆ่าตัวตายเหรอ

82
00:07:15,184 --> 00:07:18,020
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก

83
00:07:18,938 --> 00:07:20,773
ฉันต่างหากที่ไปยั่วโมโหนายก่อน

84
00:07:22,150 --> 00:07:24,318
ฉันเป็นคนชวนนายต่อสู้

85
00:07:25,528 --> 00:07:27,738
แต่ฉันกลับทําให้นายเป็นห่วง

86
00:07:41,878 --> 00:07:44,755
ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายอายุกี่ร้อยล้านปี

87
00:07:44,839 --> 00:07:47,675
แล้วก็ไม่แคร์ด้วยที่นายแก่กว่าฉัน

88
00:07:51,637 --> 00:07:53,848
แต่อย่ามาบังอาจเป็นห่วงกัน

89
00:07:54,432 --> 00:07:55,808
อะไรเนี่ย

90
00:07:56,893 --> 00:07:58,269
บ้าบิ่นชะมัด

91
00:07:58,811 --> 00:08:00,271
เหลือเชื่อ

92
00:08:03,608 --> 00:08:06,194
นี่เป็นการพรางตัว ไม่ใช่ของจริงอย่างแน่นอน

93
00:08:07,153 --> 00:08:08,863
พิคเคิลสับสน

94
00:08:10,281 --> 00:08:13,409
สัตว์มักจะพรางตัวแกล้งทําเป็นตาย

95
00:08:13,493 --> 00:08:15,077
เพื่อให้เราคิดว่ามันอ่อนแอ

96
00:08:16,662 --> 00:08:18,414
เพื่อตบตา

97
00:08:18,498 --> 00:08:20,583
หลอกเราเพื่อที่จะได้หนีไปซะ

98
00:08:21,542 --> 00:08:24,295
ใช่แล้ว มันมีไว้เพื่อเอาตัวรอด

99
00:08:26,005 --> 00:08:28,216
แต่ไม่น่าเชื่อที่ตัวผู้ตัวนี้

100
00:08:28,299 --> 00:08:33,262
ทําเรื่องที่ทําให้ตัวเองบาดเจ็บซ้ําสอง

101
00:08:33,346 --> 00:08:37,517
เพิ่มความเสียหายให้กับร่างกาย
ที่บาดเจ็บปางตายอยู่แล้ว

102
00:08:39,227 --> 00:08:40,978
การพรางตัวแบบนี้มีด้วยเหรอ

103
00:08:42,355 --> 00:08:43,940
การพรางตัวที่ทําให้ใกล้ตายมากขึ้น

104
00:08:45,441 --> 00:08:47,652
มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้ด้วยเหรอ

105
00:08:48,569 --> 00:08:50,112
ผู้อ่อนแอกินผู้แข็งแกร่ง

106
00:08:53,658 --> 00:08:55,743
บากิต่อยไม่โดนเหรอ

107
00:08:56,327 --> 00:08:58,120
คงยังฟื้นสภาพไม่ได้

108
00:08:59,580 --> 00:09:00,456
เดี๋ยวนะ

109
00:09:12,552 --> 00:09:14,428
ล้มลงไปแล้ว!

110
00:09:35,616 --> 00:09:38,995
เฮ้ย ใช้กับเขาได้ผลด้วยงั้นเหรอ

111
00:09:39,954 --> 00:09:40,830
เรซึ

112
00:09:42,707 --> 00:09:44,458
นี่มันเกิดอะไรขึ้นอยู่เหรอ

113
00:09:45,668 --> 00:09:47,503
ก็ไม่แน่ใจหรอกนะ

114
00:09:48,337 --> 00:09:49,880
แต่มันเป็นไปได้ว่า...

115
00:09:51,340 --> 00:09:54,969
แรงปะทะจากยุคดึกดําบรรพ์
และแรงกระแทกจากยุคปัจจุบัน

116
00:09:56,178 --> 00:09:59,807
ไม่เคยมีอะไรเอาชนะร่างกายอันน่าทึ่ง

117
00:09:59,890 --> 00:10:01,434
และอึดทนของพิคเคิลได้

118
00:10:02,018 --> 00:10:03,811
แต่บากิน่าจะรู้แล้วว่า

119
00:10:04,478 --> 00:10:07,815
การปะทะโดยตรงไม่มีผลกับสมองของเขา

120
00:10:09,150 --> 00:10:10,735
เขาเลยลองวิธีใหม่

121
00:10:11,527 --> 00:10:13,696
เขาต่อยด้วยผิวหนังชั้นเดียว

122
00:10:14,280 --> 00:10:15,406
ผิวหนัง

123
00:10:17,950 --> 00:10:20,119
แทนที่จะปะทะจังๆ

124
00:10:20,202 --> 00:10:22,330
มันก็แค่เฉี่ยวกราม

125
00:10:23,497 --> 00:10:26,792
นี่เป็นเทคนิคที่ใช้ในการชกมวย
แต่ว่าก็หาดูได้ยาก

126
00:10:27,460 --> 00:10:30,046
หมัดที่ถูกมองว่าต่อยไม่โดน

127
00:10:31,464 --> 00:10:36,427
แต่กลับทําให้คู่ต่อสู้ล้มหน้าคะมํา
แล้วไม่ลุกกลับขึ้นมาอีกเลย

128
00:10:37,011 --> 00:10:39,430
อืม เรื่องแบบนั้นมันก็มีได้

129
00:10:39,513 --> 00:10:41,390
น้อยครั้งมาก แต่ก็มี

130
00:10:41,974 --> 00:10:44,935
มันได้ผล ได้ผลอย่างคาดไม่ถึง

131
00:10:46,854 --> 00:10:49,231
บางคนอาจทนรับหมัดแสกหน้าได้

132
00:10:49,899 --> 00:10:52,443
แต่จะสลบเหมือดทันทีที่โดนเฉี่ยว

133
00:10:53,694 --> 00:10:57,573
โดนเฉี่ยวชั้นผิวหนังบางๆ ที่กราม
เพราะไม่ได้ป้องกันเอาไว้

134
00:10:58,532 --> 00:11:02,411
หมัดแบบนี้รวดเร็วมาก
จนทําให้ขากรรไกรสั่นสะเทือน

135
00:11:02,495 --> 00:11:04,288
ลามไปถึงสมองโดยไม่รู้ตัว

136
00:11:04,372 --> 00:11:07,083
สะท้านด้วยความเร็วสูงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

137
00:11:09,794 --> 00:11:12,672
หมายความว่าหมัดนั้น...

138
00:11:13,547 --> 00:11:15,758
บากิน่าจะทําแบบนั้นได้

139
00:11:16,342 --> 00:11:17,885
ด้วยชั้นผิวหนังแค่ชั้นเดียว

140
00:11:18,594 --> 00:11:19,845
ครั้งแรกด้วยหมัดขวา

141
00:11:20,554 --> 00:11:21,806
อีกครั้งด้วยหมัดซ้าย

142
00:11:22,348 --> 00:11:24,266
และครั้งสุดท้ายด้วยปลายเท้าขวา

143
00:11:24,350 --> 00:11:27,353
เป็นไปได้ว่าการสั่นสะเทือน
ของสมองพิคเคิลที่คาดไม่ถึงนี้

144
00:11:27,436 --> 00:11:29,063
รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามการโจมตี

145
00:11:29,146 --> 00:11:32,775
จากหมัดแรก ไปหมัดสอง และลูกเตะสาม

146
00:11:34,026 --> 00:11:36,612
เมื่อสูญเสียการทํางานปกติของสมอง

147
00:11:37,488 --> 00:11:40,700
มันคงเป็นภาพที่น่ากลัวมากสําหรับพิคเคิล

148
00:11:41,784 --> 00:11:45,579
เขายืนตรงๆ อยู่แท้ๆ
ไม่ได้โน้มเอนไปทางไหนเลย

149
00:11:46,872 --> 00:11:48,457
แต่จู่ๆ พื้นดินก็ลอยขึ้นมาหา

150
00:11:50,334 --> 00:11:53,587
หลังจากโดนกระบวนท่าใหม่นี้ไป
ตอนนี้พิคเคิลก็คง...

151
00:11:57,299 --> 00:12:00,219
อยู่ในสภาวะสับสนปั่นป่วน

152
00:12:01,637 --> 00:12:05,182
เป็นอย่างที่เรซึ ไคโอ นักสู้ฝีมือฉกาจพูดไว้จริงๆ

153
00:12:05,266 --> 00:12:08,227
ในสายตาของพิคเคิลที่โดนหมัดน่าฉงนเข้าไป

154
00:12:09,437 --> 00:12:14,233
บากิที่กําลังใกล้ตายผู้นี้
ซึ่งยังไม่หายดีจากตอนร่วงจากที่สูง

155
00:12:14,316 --> 00:12:20,197
ได้กลายร่างเป็นจอมเวทผู้ไร้เทียมทาน
ที่สามารถบังคับแผ่นดินได้

156
00:12:20,823 --> 00:12:23,659
พิคเคิลตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

157
00:12:24,952 --> 00:12:27,288
แต่เขาก็ยังไม่หนีไปไหน

158
00:12:29,248 --> 00:12:30,416
เขาสู้กับความรุนแรง

159
00:12:31,417 --> 00:12:32,793
กับน้ําหนักมหาศาล

160
00:12:33,794 --> 00:12:35,171
กับความแข็งแกร่ง

161
00:12:36,338 --> 00:12:37,548
เจอภัยอันตรายก็ไม่เคยหนี

162
00:12:38,674 --> 00:12:39,884
แม้แต่อันนั้นก็ยังเคยโดน

163
00:12:41,218 --> 00:12:43,846
ความไร้เทียมทานของเขาถูกสลักลงไปในตัวเขา

164
00:12:43,929 --> 00:12:46,515
การที่เขาไม่เคยยอมแพ้ทําให้เขามีความมั่นใจ

165
00:12:47,767 --> 00:12:50,186
เขามาที่นี่ และถูกท้าทาย

166
00:12:51,520 --> 00:12:53,397
โดยคนที่ตัวเล็กแต่พลังยิ่งใหญ่

167
00:12:54,815 --> 00:12:57,943
ความเจ็บปวด เขาก็เคยเจอมาเหมือนกัน

168
00:12:59,904 --> 00:13:00,946
แต่ทว่า

169
00:13:02,782 --> 00:13:04,450
นี่เป็นประสบการณ์ใหม่

170
00:13:04,533 --> 00:13:06,494
ประสบการณ์เหนือจินตนาการ

171
00:13:07,828 --> 00:13:11,248
ถูกพื้นกระแทกอย่างไม่คาดคิด

172
00:13:12,374 --> 00:13:13,250
ถึงสองครั้ง

173
00:13:14,418 --> 00:13:18,380
แม้แต่พิคเคิลก็ยังเคลื่อนแผ่นดินไม่ได้

174
00:13:18,464 --> 00:13:20,341
ไม่เคยแม้แต่คิดจะลอง

175
00:13:21,425 --> 00:13:23,219
แม้แต่เจ้าตัวนั้นยังทําไม่ได้เลย

176
00:13:25,137 --> 00:13:26,180
แต่คนนี้ทําไปแล้ว

177
00:13:27,348 --> 00:13:30,226
มนุษย์ดึกดําบรรพ์คนนี้แทบไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้

178
00:13:30,309 --> 00:13:34,146
กับยักษ์น้อยที่เคลื่อนแผ่นดินได้

179
00:13:35,022 --> 00:13:36,065
ยังก่อน

180
00:13:36,816 --> 00:13:41,862
ร่างกายฉันยังฟื้นฟูไม่เต็มที่
จากที่ร่วงลงมากระแทกพื้นถึงสองครั้ง

181
00:13:42,780 --> 00:13:44,949
ฉันยังโจมตีตรงๆ ไม่ได้

182
00:13:51,539 --> 00:13:54,124
พิคเคิล ขอโทษนะ

183
00:13:54,208 --> 00:13:57,336
เข้าใจแล้ว นั่นไงล่ะ

184
00:13:57,962 --> 00:14:02,341
ฉันไม่เต็มใจหรอกนะ
แต่ฉันจะทําเรื่องที่ไม่เหมาะสมนิดนึง

185
00:14:03,092 --> 00:14:05,553
เหลือเชื่อเลยว่าเพิ่งจะมารู้เอาตอนนี้

186
00:14:05,636 --> 00:14:09,765
ทําไมตอนสู้เองฉันถึงคิดไม่ได้นะ

187
00:14:11,559 --> 00:14:13,727
นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ

188
00:14:26,448 --> 00:14:29,201
พิคเคิล นั่นคือนรก

189
00:14:35,082 --> 00:14:38,419
เขากําลังเจ็บปวด ถึงจะแกร่งขนาดนั้นก็ยังเจ็บ

190
00:14:44,383 --> 00:14:45,718
โอ้โฮ

191
00:14:45,801 --> 00:14:48,679
มีรอยฝ่ามือสีแดงยาวจากไหล่ลงไปถึงหลังเลย

192
00:14:50,055 --> 00:14:52,141
ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกทีนะเรซึ

193
00:14:52,725 --> 00:14:54,810
ท่าไม้ตาย หมัดฟาดแส้

194
00:14:55,978 --> 00:15:01,692
เป็นท่าที่มีผลกับมนุษย์ทุกคนเท่ากัน
ไม่ว่าจะเป็นทารกไปจนถึงฮันมะ ยูจิโร่

195
00:15:02,651 --> 00:15:05,988
นี่เป็นกระบวนท่าในวิชาการต่อสู้ญี่ปุ่นโบราณ
เรียกว่าคูโด

196
00:15:06,071 --> 00:15:11,535
และได้รับการยกย่องมาก
ว่าเป็นท่ากังฟูที่ง่ายแต่ได้ผลดีเยี่ยม

197
00:15:12,369 --> 00:15:14,955
กล้ามเนื้อจะผ่อนคลายจนอ่อนปวกเปียก

198
00:15:15,039 --> 00:15:17,499
และทุกตารางนิ้วของร่างกายจะอ่อนยวบ

199
00:15:18,500 --> 00:15:21,754
เพราะอะไรบางอย่าง
การทําให้ร่างกายนุ่มนิ่มแบบนี้

200
00:15:21,837 --> 00:15:23,923
จะไปเพิ่มน้ําหนักที่มือและเท้า

201
00:15:24,715 --> 00:15:27,718
สุดท้าย ความดุร้ายบนใบหน้าจะจางหายไป

202
00:15:29,219 --> 00:15:30,930
และร่างกายก็จะกลายเป็นแส้

203
00:15:32,139 --> 00:15:33,599
เมื่อเข้าถึงสภาวะนี้ได้แล้ว

204
00:15:33,682 --> 00:15:36,936
จุดอ่อนก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องคิดถึงอีกต่อไป

205
00:15:38,896 --> 00:15:42,983
เพราะเป้าหมายของการโจมตี
คืออวัยวะที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์

206
00:15:43,067 --> 00:15:44,485
นั่นคือผิวหนัง

207
00:15:45,611 --> 00:15:48,280
ไม่ว่าจะเป็นผิวหนังที่หยาบกร้าน
บนร่างกายที่แข็งแกร่ง

208
00:15:49,156 --> 00:15:50,824
หรือผิวอันบอบบางของเพศสตรี

209
00:15:51,659 --> 00:15:56,163
ความเจ็บปวดที่เกิดจากฝ่ามือ
ที่อ่อนยวบนี้จะเท่ากันหมด

210
00:15:56,747 --> 00:15:59,416
เมื่อฟาดเข้าแรงๆ ฮานายามะซัง

211
00:16:01,043 --> 00:16:05,089
ความเจ็บปวดของเด็กทารก
มันแตกต่างจากของคุณใช่ไหม

212
00:16:06,006 --> 00:16:09,510
แต่ทว่า เมื่อถูกฟาดเข้าไปแล้ว

213
00:16:10,177 --> 00:16:13,013
ความเจ็บปวดของทารก
และฮานายามะ คาโอรุผู้คงกระพัน

214
00:16:13,806 --> 00:16:15,975
ก็ไม่ต่างกันสักนิด

215
00:16:16,558 --> 00:16:19,144
- งั้น...
- เหรอ

216
00:16:23,315 --> 00:16:24,858
และเป็นไปได้มากว่า

217
00:16:25,859 --> 00:16:29,863
ตลอดช่วงประวัติศาสตร์
ของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อสองพันล้านปีก่อน

218
00:16:29,947 --> 00:16:33,867
เมื่อโปรตีนเริ่มกลายพันธุ์กลายเป็นมนุษย์...

219
00:16:34,910 --> 00:16:36,286
ทุกชีวิตบนโลกเหรอ

220
00:16:37,037 --> 00:16:40,249
จากสิ่งมีชีวิตนับล้านชนิด
ที่ถือกําเนิดขึ้นมาในเวลานั้น...

221
00:16:40,332 --> 00:16:43,168
เป็นล้านเลยเหรอ นี่จะพูดว่า...

222
00:16:43,919 --> 00:16:46,213
ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใด

223
00:16:47,089 --> 00:16:50,300
ที่ใช้อาวุธคล้ายแส้ในการโจมตีผิวหนังของเรา

224
00:16:51,552 --> 00:16:53,470
แน่นอนอยู่แล้ว

225
00:16:53,971 --> 00:16:56,932
เป็นข้อสรุปที่สมเหตุสมผลดีเหมือนกัน

226
00:16:57,933 --> 00:17:00,728
แต่ถ้าจะมีสิ่งมีชีวิตใดที่เคยใช้มัน

227
00:17:01,520 --> 00:17:06,316
ก็คงจะมีแค่มนุษย์เพศเมีย หรือผู้หญิงนั่นเอง

228
00:17:06,400 --> 00:17:10,738
อ๋อ เข้าใจแล้ว หมายถึงตบใช่ไหม

229
00:17:12,823 --> 00:17:15,200
โอ๊ะ ดูสิ

230
00:17:15,784 --> 00:17:19,830
ชายแกร่งคนนั้นใช้ท่าป้องกันตัวแล้ว

231
00:17:21,582 --> 00:17:23,625
แม้แต่พิคเคิลก็ยังตั้งท่าป้องกันตัว

232
00:17:24,209 --> 00:17:29,465
นี่ก็น่าจะเป็นอีกอย่าง
ที่เขาเพิ่งเคยทําเป็นครั้งแรกเหมือนกัน

233
00:17:32,092 --> 00:17:34,553
สําเร็จแล้วบากิ

234
00:17:34,636 --> 00:17:37,473
เอาเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นอยู่หมัดแล้ว!

235
00:17:38,057 --> 00:17:40,267
ไม่ ไม่ใช่หรอก

236
00:17:44,104 --> 00:17:46,356
ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากมือของบากิ

237
00:17:47,357 --> 00:17:49,568
มันไปโดนศักดิ์ศรีของพิคเคิลเข้าแล้ว

238
00:17:49,651 --> 00:17:53,072
หือ เรซึ ดูนั่นสิ

239
00:17:53,655 --> 00:17:55,074
ใช่แล้ว

240
00:17:55,157 --> 00:17:59,078
นั่นคือท่าที่เขาใช้จบการต่อสู้กับผมได้ในพริบตา

241
00:17:59,161 --> 00:18:02,790
นั่นคือท่าจู่โจมจากก่อนหน้านี้

242
00:18:03,665 --> 00:18:07,211
คงใช้หมัดฟาดแส้ไม่ได้แล้วสินะ

243
00:18:07,878 --> 00:18:12,341
บากิก็น่าจะเข้าใจอย่างนั้นแล้วเหมือนกัน

244
00:18:21,683 --> 00:18:24,353
จะโจมตีอีกครั้งเหรอ

245
00:18:24,895 --> 00:18:27,940
เขาตั้งใจจะใช้ท่านั้นอีกเหรอ

246
00:18:28,023 --> 00:18:32,778
แส้มันจะไปสู้กับท่าลูกปืนใหญ่ได้ยังไง

247
00:18:33,362 --> 00:18:36,365
ไม่ นั่นไม่ใช่หมัดฟาดแส้

248
00:18:40,911 --> 00:18:41,954
นั่นมันหมัดพยัคฆ์

249
00:18:42,037 --> 00:18:43,956
หมัดพยัคฆ์เหรอ

250
00:18:44,540 --> 00:18:46,583
เป็นศิลปะการต่อสู้แบบหนึ่งของจีน

251
00:18:46,667 --> 00:18:49,962
มันคือกังฟูที่นําเอาท่วงท่า
และพละกําลังของเสือมาใช้

252
00:18:50,045 --> 00:18:52,714
แต่นี่มันไม่มีเหตุผลเลย

253
00:18:53,715 --> 00:18:56,343
ทําไมถึงมาใช้กังฟูเอาตอนนี้

254
00:19:01,890 --> 00:19:02,850
หมัดอินทรี

255
00:19:05,060 --> 00:19:05,978
หมัดตั๊กแตน

256
00:19:07,354 --> 00:19:08,438
หมัดวานร

257
00:19:09,356 --> 00:19:10,440
หมัดหมี

258
00:19:10,524 --> 00:19:12,401
อะไรกันเนี่ย

259
00:19:12,484 --> 00:19:16,155
เจ้าบากิมันตั้งใจจะใช้กังฟูสู้งั้นเหรอ

260
00:19:16,738 --> 00:19:19,616
หมัดที่ใช้พลังจากสัตว์หลากชนิด

261
00:19:20,409 --> 00:19:23,412
ความที่เขาอัจฉริยะ
ซะจนใช้ทั้งหมดได้อย่างชํานาญ

262
00:19:23,495 --> 00:19:25,330
มันน่าทึ่งจริงๆ

263
00:19:26,957 --> 00:19:28,750
หวังว่าจะไม่ลืมนะ

264
00:19:29,585 --> 00:19:32,588
สัตว์ทุกชนิดที่นายเอามาใช้

265
00:19:32,671 --> 00:19:36,216
พวกมันล้วนเป็นเหยื่อของพิคเคิล

266
00:19:36,925 --> 00:19:42,556
ต่อให้ไม่ใช่แค่เลียนแบบ
ต่อให้นายกลายร่างเป็นสัตว์พวกนั้น

267
00:19:43,515 --> 00:19:45,767
ก็ไม่มีทางเอาชนะพิคเคิลได้หรอก

268
00:19:55,360 --> 00:19:56,195
อะไรกัน

269
00:19:57,654 --> 00:19:59,031
จะเป็นตัวอะไรอีกล่ะ

270
00:20:01,074 --> 00:20:03,410
ฮึ นี่ก็เป็นสัตว์เหมือนกัน

271
00:20:03,952 --> 00:20:05,787
แต่ทว่าทรงพลังมาก

272
00:20:06,496 --> 00:20:07,539
ตัวของมัน...

273
00:20:08,916 --> 00:20:09,791
ใหญ่มหึมา

274
00:20:10,459 --> 00:20:12,252
ใหญ่มาก

275
00:20:13,045 --> 00:20:14,713
อ๊ะ รูปทรงนี้

276
00:20:15,464 --> 00:20:17,257
ช้างหรือเปล่า หรือว่าแรด

277
00:20:18,717 --> 00:20:20,385
เป็นไปไม่ได้

278
00:20:21,261 --> 00:20:24,056
หมัดไทรเซราทอปส์

279
00:20:30,312 --> 00:20:33,065
เขาสับสนมาก

280
00:20:33,774 --> 00:20:37,277
ตัวผู้ตัวเล็กๆ ตัวใหญ่ไม่ถึงครึ่งของฉันด้วยซ้ํา

281
00:20:37,945 --> 00:20:40,656
เพราะอะไรไม่รู้ ตัวผู้ที่ดูไร้ทางสู้...

282
00:20:43,325 --> 00:20:46,578
กลับมีพลังของคู่ปรับทรงพลังตัวที่ฉันรู้จัก

283
00:20:47,788 --> 00:20:50,666
น้ําหนักที่เหมือนก้อนหินขนาดมหึมา

284
00:20:51,833 --> 00:20:54,753
พละกําลังที่เหมือนต้นไม้ยักษ์เดินได้

285
00:20:55,712 --> 00:21:00,342
และแน่นอน ความมุ่งมั่นแน่วแน่
อยากจะบดขยี้เราให้ได้

286
00:21:01,468 --> 00:21:04,263
ทุกอย่างนั่น ทั้งหมดนั่น...

287
00:21:05,389 --> 00:21:06,223
มัน...

288
00:21:07,975 --> 00:21:11,561
แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ ร่างนี้

289
00:21:12,813 --> 00:21:13,939
เป็นไปได้ยังไง

290
00:21:14,022 --> 00:21:16,733
นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน

291
00:21:17,234 --> 00:21:22,864
ชายตัวเล็กๆ สูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร
จะทําแบบนี้ได้ยังไง

292
00:21:23,532 --> 00:21:27,911
ไม่ว่าจะสูง 170 หรือ 180 เซนติเมตร

293
00:21:27,995 --> 00:21:31,832
หรือจะสองเมตรก็เถอะ
ยังไงก็ไม่มีทางทําแบบนี้ได้

294
00:21:33,375 --> 00:21:36,503
หือ กําลังจะเริ่มทําอะไรแล้ว

295
00:21:37,254 --> 00:21:40,674
บากิเพ่งขึ้นไปข้างบนแล้ว

296
00:21:44,136 --> 00:21:47,055
โอ๋ อันนั้นตัวที่เป็นนกไม่ใช่เหรอ

297
00:21:49,808 --> 00:21:53,228
โห ทีเร็กซ์ มั้งนะ

298
00:21:55,564 --> 00:21:58,650
จอมเวทที่ใช้มนตร์เสกดึงแผ่นดิน

299
00:21:58,734 --> 00:22:00,694
ตอนนี้กําลังจําแลงกายอย่างรวดเร็ว

300
00:22:01,695 --> 00:22:04,698
ตอนเขากลับมาตั้งท่าเดิม มันก็สายไปแล้ว

301
00:22:05,532 --> 00:22:07,409
ในสายตาของพิคเคิล

302
00:22:08,243 --> 00:22:11,788
เขาได้กลายร่างไปเป็น
สัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในโลกใบนี้

303
00:22:13,165 --> 00:22:15,083
เขามาไกลขนาดนี้เลย

304
00:22:18,754 --> 00:22:20,505
เหมือนเสกเอาเลย

305
00:23:47,426 --> 00:23:51,138
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล