(ฮันมะ บากิ)
เดินเข้าไปได้อย่างง่ายดาย
เดี๋ยวนะ หรือว่าเขาจะหมดสติไปแล้ว
โอ๊ะ โดนดีด
ทําได้ดีที่สุดแค่นี้
อาการช็อกจากที่ร่วงลงมา 30 เมตร...
มันเหมือนตอนที่หล่นจากราว ในสนามเด็กเล่นตอนอายุยังน้อย
หรือตอนที่ตกจากชิงช้า
เหมือนโดนเตะเข้าอย่างจังที่ช่องท้อง
หายใจไม่ออกเลย
อวัยวะภายในกําลังปั่นป่วนจากแรงกระแทก
กะบังลมดันขึ้นมาจนสุด บดขยี้ปอดจนอึดอัด
ไม่สามารถที่จะหายใจเข้า เอาอากาศใหม่เข้าไปได้เลย
เค็มๆ เลือดเหรอ
มีกลิ่นเหมือนเหล็ก เลือดใช่ไหม
ฉันกําลังกระอักเลือด อวัยวะภายในเสียหาย
อยากล้มฟุบลงไปกับพื้นแล้ว
อยากลงไปนอนกับพื้น
อยากคุกเข่าลงไป
เหมือนเข่าทั้งสองข้าง กําลังแบกรับน้ําหนักเท่าหินก้อนมหึมา!
อยากปล่อยให้มันลงมาทับแล้วสิ
ถึงบากิจะอึดแค่ไหนก็เถอะ
แต่ร่วงลงมาสูงแบบนั้น...
มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางทนได้เป็นแน่
ยังไงเขาก็ต้องบาดเจ็บ
สุดยอดมากที่ยังยืนอยู่ได้
แต่คนป่ามองเห็นทะลุปรุโปร่ง
เพื่อนเล่นที่หาใครมาแทนไม่ได้ตรงหน้าเขา
มองผ่านๆ อาจดูเหมือนไม่เป็นอะไร
แต่นั่นเป็นแค่ฉากหน้า
ความจริงก็คือเขาได้รับความเสียหายอย่างมาก
ถึงแม้ว่าชายที่ยืนอยู่นี้ จะดูเหมือนพร้อมต่อสู้ แต่ข้างในลึกๆ
นี่คือสิ่งที่เขาอยากจะทํา
พิคเคิล มัวรออะไรอยู่ล่ะ
โจมตีฉันซะสิ ฉันหมดทางสู้แล้วนี่
มนุษย์ดึกดําบรรพ์รู้สึกเสียใจ
อย่ายืนเฉยสิ
ต่อยฉันเลย เตะก็ได้
ฉันเล่น...
สบโอกาสแล้วนี่ไง!
รุนแรงเกินไปแล้ว
ฉันรุนแรงเกินไปกับของเล่นชิ้นบอบบางนี่
ขอร้องล่ะ กลับไปเป็นปกตินะ
ความอับอายที่คู่ต่อสู้มาสวดมนต์ภาวนาให้เขา...
เมื่อเห็นแบบนั้นแล้ว
ศักดิ์ศรีของเด็กหนุ่มก็ทําให้เขาสามารถ...
ไม่ต้องมาสวดมนต์ให้กูโว้ย!
เอาชนะความเจ็บปวดมหาศาลทางร่างกาย
เพราะปอดของเขาถูกบี้ ทําให้ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
เขาก็พูดออกมาไม่ได้
ไม่ต้องมาสวดมนต์โว้ย!
เข้ามาเลย!
ไอ้เวรเอ๊ย
เอาแล้ว!
อะไรกัน... พิคเคิลมันทําอะไรของมัน
ถึงแม้ว่าโทกูงาวะอาจไม่รู้ แต่นักสู้ทั้งสามคนเข้าใจดี
สุดๆ
ทนดูไม่ได้จริงๆ
เฮ้ย
ไม่เป็นไรนะ
หมัดพวกนี้ปลอดภัย
ถึงทุกคนจะกลัวมันก็ตาม
แต่ที่จริงไม่เป็นอันตรายเลยสักนิด
ไอ้ห่านี่
โอเคนะ
มาเล่นกันนะ
เขาออมมือให้กับเพื่อนเล่น ทําเหมือนอาวุธของเขาไม่เป็นภัย
ในอดีต
สมองของเด็กหนุ่มคนนี้จะหลั่งสารความสุขออกมา เมื่อร่างกายบาดเจ็บเท่านั้น
แต่สมองของเขาตอบสนอง แม้ไม่ได้รับความเสียหายทางร่างกาย
หมัดปลอดภัยของพิคเคิล ที่แม้แต่แมลงวันยังไม่กลัว
มันไปโดนจุดอ่อนที่สุดของเด็กหนุ่ม
หา
มันปะทะเข้ากับส่วนลึกๆ ที่อ่อนไหวที่สุด ซึ่งก็คือ "ศักดิ์ศรี"
นี่ไม่ใช่ความผิดใครหรอก
อย่านะ
ไม่จริงน่า
แต่เป็นเพราะว่า... ฉันมันอ่อนแอเอง
โง่เอ๊ย
ขอโทษนะ พิคเคิล
ฆ่าตัวตายเหรอ
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
ฉันต่างหากที่ไปยั่วโมโหนายก่อน
ฉันเป็นคนชวนนายต่อสู้
แต่ฉันกลับทําให้นายเป็นห่วง
ฉันไม่รู้หรอกนะว่านายอายุกี่ร้อยล้านปี
แล้วก็ไม่แคร์ด้วยที่นายแก่กว่าฉัน
แต่อย่ามาบังอาจเป็นห่วงกัน
อะไรเนี่ย
บ้าบิ่นชะมัด
เหลือเชื่อ
นี่เป็นการพรางตัว ไม่ใช่ของจริงอย่างแน่นอน
พิคเคิลสับสน
สัตว์มักจะพรางตัวแกล้งทําเป็นตาย
เพื่อให้เราคิดว่ามันอ่อนแอ
เพื่อตบตา
หลอกเราเพื่อที่จะได้หนีไปซะ
ใช่แล้ว มันมีไว้เพื่อเอาตัวรอด
แต่ไม่น่าเชื่อที่ตัวผู้ตัวนี้
ทําเรื่องที่ทําให้ตัวเองบาดเจ็บซ้ําสอง
เพิ่มความเสียหายให้กับร่างกาย ที่บาดเจ็บปางตายอยู่แล้ว
การพรางตัวแบบนี้มีด้วยเหรอ
การพรางตัวที่ทําให้ใกล้ตายมากขึ้น
มีสิ่งมีชีวิตแบบนี้ด้วยเหรอ
ผู้อ่อนแอกินผู้แข็งแกร่ง
บากิต่อยไม่โดนเหรอ
คงยังฟื้นสภาพไม่ได้
เดี๋ยวนะ
ล้มลงไปแล้ว!
เฮ้ย ใช้กับเขาได้ผลด้วยงั้นเหรอ
เรซึ
นี่มันเกิดอะไรขึ้นอยู่เหรอ
ก็ไม่แน่ใจหรอกนะ
แต่มันเป็นไปได้ว่า...
แรงปะทะจากยุคดึกดําบรรพ์ และแรงกระแทกจากยุคปัจจุบัน
ไม่เคยมีอะไรเอาชนะร่างกายอันน่าทึ่ง
และอึดทนของพิคเคิลได้
แต่บากิน่าจะรู้แล้วว่า
การปะทะโดยตรงไม่มีผลกับสมองของเขา
เขาเลยลองวิธีใหม่
เขาต่อยด้วยผิวหนังชั้นเดียว
ผิวหนัง
แทนที่จะปะทะจังๆ
มันก็แค่เฉี่ยวกราม
นี่เป็นเทคนิคที่ใช้ในการชกมวย แต่ว่าก็หาดูได้ยาก
หมัดที่ถูกมองว่าต่อยไม่โดน
แต่กลับทําให้คู่ต่อสู้ล้มหน้าคะมํา แล้วไม่ลุกกลับขึ้นมาอีกเลย
อืม เรื่องแบบนั้นมันก็มีได้
น้อยครั้งมาก แต่ก็มี
มันได้ผล ได้ผลอย่างคาดไม่ถึง
บางคนอาจทนรับหมัดแสกหน้าได้
แต่จะสลบเหมือดทันทีที่โดนเฉี่ยว
โดนเฉี่ยวชั้นผิวหนังบางๆ ที่กราม เพราะไม่ได้ป้องกันเอาไว้
หมัดแบบนี้รวดเร็วมาก จนทําให้ขากรรไกรสั่นสะเทือน
ลามไปถึงสมองโดยไม่รู้ตัว
สะท้านด้วยความเร็วสูงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
หมายความว่าหมัดนั้น...
บากิน่าจะทําแบบนั้นได้
ด้วยชั้นผิวหนังแค่ชั้นเดียว
ครั้งแรกด้วยหมัดขวา
อีกครั้งด้วยหมัดซ้าย
และครั้งสุดท้ายด้วยปลายเท้าขวา
เป็นไปได้ว่าการสั่นสะเทือน ของสมองพิคเคิลที่คาดไม่ถึงนี้
รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามการโจมตี
จากหมัดแรก ไปหมัดสอง และลูกเตะสาม
เมื่อสูญเสียการทํางานปกติของสมอง
มันคงเป็นภาพที่น่ากลัวมากสําหรับพิคเคิล
เขายืนตรงๆ อยู่แท้ๆ ไม่ได้โน้มเอนไปทางไหนเลย
แต่จู่ๆ พื้นดินก็ลอยขึ้นมาหา
หลังจากโดนกระบวนท่าใหม่นี้ไป ตอนนี้พิคเคิลก็คง...
อยู่ในสภาวะสับสนปั่นป่วน
เป็นอย่างที่เรซึ ไคโอ นักสู้ฝีมือฉกาจพูดไว้จริงๆ
ในสายตาของพิคเคิลที่โดนหมัดน่าฉงนเข้าไป
บากิที่กําลังใกล้ตายผู้นี้ ซึ่งยังไม่หายดีจากตอนร่วงจากที่สูง
ได้กลายร่างเป็นจอมเวทผู้ไร้เทียมทาน ที่สามารถบังคับแผ่นดินได้
พิคเคิลตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว
แต่เขาก็ยังไม่หนีไปไหน
เขาสู้กับความรุนแรง
กับน้ําหนักมหาศาล
กับความแข็งแกร่ง
เจอภัยอันตรายก็ไม่เคยหนี
แม้แต่อันนั้นก็ยังเคยโดน
ความไร้เทียมทานของเขาถูกสลักลงไปในตัวเขา
การที่เขาไม่เคยยอมแพ้ทําให้เขามีความมั่นใจ
เขามาที่นี่ และถูกท้าทาย
โดยคนที่ตัวเล็กแต่พลังยิ่งใหญ่
ความเจ็บปวด เขาก็เคยเจอมาเหมือนกัน
แต่ทว่า
นี่เป็นประสบการณ์ใหม่
ประสบการณ์เหนือจินตนาการ
ถูกพื้นกระแทกอย่างไม่คาดคิด
ถึงสองครั้ง
แม้แต่พิคเคิลก็ยังเคลื่อนแผ่นดินไม่ได้
ไม่เคยแม้แต่คิดจะลอง
แม้แต่เจ้าตัวนั้นยังทําไม่ได้เลย
แต่คนนี้ทําไปแล้ว
มนุษย์ดึกดําบรรพ์คนนี้แทบไม่สามารถยืนหยัดต่อสู้
กับยักษ์น้อยที่เคลื่อนแผ่นดินได้
ยังก่อน
ร่างกายฉันยังฟื้นฟูไม่เต็มที่ จากที่ร่วงลงมากระแทกพื้นถึงสองครั้ง
ฉันยังโจมตีตรงๆ ไม่ได้
พิคเคิล ขอโทษนะ
เข้าใจแล้ว นั่นไงล่ะ
ฉันไม่เต็มใจหรอกนะ แต่ฉันจะทําเรื่องที่ไม่เหมาะสมนิดนึง
เหลือเชื่อเลยว่าเพิ่งจะมารู้เอาตอนนี้
ทําไมตอนสู้เองฉันถึงคิดไม่ได้นะ
นายนี่มันอัจฉริยะจริงๆ
พิคเคิล นั่นคือนรก
เขากําลังเจ็บปวด ถึงจะแกร่งขนาดนั้นก็ยังเจ็บ
โอ้โฮ
มีรอยฝ่ามือสีแดงยาวจากไหล่ลงไปถึงหลังเลย
ขอโทษที่ต้องรบกวนอีกทีนะเรซึ
ท่าไม้ตาย หมัดฟาดแส้
เป็นท่าที่มีผลกับมนุษย์ทุกคนเท่ากัน ไม่ว่าจะเป็นทารกไปจนถึงฮันมะ ยูจิโร่
นี่เป็นกระบวนท่าในวิชาการต่อสู้ญี่ปุ่นโบราณ เรียกว่าคูโด
และได้รับการยกย่องมาก ว่าเป็นท่ากังฟูที่ง่ายแต่ได้ผลดีเยี่ยม
กล้ามเนื้อจะผ่อนคลายจนอ่อนปวกเปียก
และทุกตารางนิ้วของร่างกายจะอ่อนยวบ
เพราะอะไรบางอย่าง การทําให้ร่างกายนุ่มนิ่มแบบนี้
จะไปเพิ่มน้ําหนักที่มือและเท้า
สุดท้าย ความดุร้ายบนใบหน้าจะจางหายไป
และร่างกายก็จะกลายเป็นแส้
เมื่อเข้าถึงสภาวะนี้ได้แล้ว
จุดอ่อนก็ไม่ใช่สิ่งที่ต้องคิดถึงอีกต่อไป
เพราะเป้าหมายของการโจมตี คืออวัยวะที่ใหญ่ที่สุดของมนุษย์
นั่นคือผิวหนัง
ไม่ว่าจะเป็นผิวหนังที่หยาบกร้าน บนร่างกายที่แข็งแกร่ง
หรือผิวอันบอบบางของเพศสตรี
ความเจ็บปวดที่เกิดจากฝ่ามือ ที่อ่อนยวบนี้จะเท่ากันหมด
เมื่อฟาดเข้าแรงๆ ฮานายามะซัง
ความเจ็บปวดของเด็กทารก มันแตกต่างจากของคุณใช่ไหม
แต่ทว่า เมื่อถูกฟาดเข้าไปแล้ว
ความเจ็บปวดของทารก และฮานายามะ คาโอรุผู้คงกระพัน
ก็ไม่ต่างกันสักนิด
- งั้น... - เหรอ
และเป็นไปได้มากว่า
ตลอดช่วงประวัติศาสตร์ ของสิ่งมีชีวิตบนโลกเมื่อสองพันล้านปีก่อน
เมื่อโปรตีนเริ่มกลายพันธุ์กลายเป็นมนุษย์...
ทุกชีวิตบนโลกเหรอ
จากสิ่งมีชีวิตนับล้านชนิด ที่ถือกําเนิดขึ้นมาในเวลานั้น...
เป็นล้านเลยเหรอ นี่จะพูดว่า...
ไม่เคยมีสิ่งมีชีวิตใด
ที่ใช้อาวุธคล้ายแส้ในการโจมตีผิวหนังของเรา
แน่นอนอยู่แล้ว
เป็นข้อสรุปที่สมเหตุสมผลดีเหมือนกัน
แต่ถ้าจะมีสิ่งมีชีวิตใดที่เคยใช้มัน
ก็คงจะมีแค่มนุษย์เพศเมีย หรือผู้หญิงนั่นเอง
อ๋อ เข้าใจแล้ว หมายถึงตบใช่ไหม
โอ๊ะ ดูสิ
ชายแกร่งคนนั้นใช้ท่าป้องกันตัวแล้ว
แม้แต่พิคเคิลก็ยังตั้งท่าป้องกันตัว
นี่ก็น่าจะเป็นอีกอย่าง ที่เขาเพิ่งเคยทําเป็นครั้งแรกเหมือนกัน
สําเร็จแล้วบากิ
เอาเจ้าสัตว์ร้ายตัวนั้นอยู่หมัดแล้ว!
ไม่ ไม่ใช่หรอก
ความเจ็บปวดแสนสาหัสจากมือของบากิ
มันไปโดนศักดิ์ศรีของพิคเคิลเข้าแล้ว
หือ เรซึ ดูนั่นสิ
ใช่แล้ว
นั่นคือท่าที่เขาใช้จบการต่อสู้กับผมได้ในพริบตา
นั่นคือท่าจู่โจมจากก่อนหน้านี้
คงใช้หมัดฟาดแส้ไม่ได้แล้วสินะ
บากิก็น่าจะเข้าใจอย่างนั้นแล้วเหมือนกัน
จะโจมตีอีกครั้งเหรอ
เขาตั้งใจจะใช้ท่านั้นอีกเหรอ
แส้มันจะไปสู้กับท่าลูกปืนใหญ่ได้ยังไง
ไม่ นั่นไม่ใช่หมัดฟาดแส้
นั่นมันหมัดพยัคฆ์
หมัดพยัคฆ์เหรอ
เป็นศิลปะการต่อสู้แบบหนึ่งของจีน
มันคือกังฟูที่นําเอาท่วงท่า และพละกําลังของเสือมาใช้
แต่นี่มันไม่มีเหตุผลเลย
ทําไมถึงมาใช้กังฟูเอาตอนนี้
หมัดอินทรี
หมัดตั๊กแตน
หมัดวานร
หมัดหมี
อะไรกันเนี่ย
เจ้าบากิมันตั้งใจจะใช้กังฟูสู้งั้นเหรอ
หมัดที่ใช้พลังจากสัตว์หลากชนิด
ความที่เขาอัจฉริยะ ซะจนใช้ทั้งหมดได้อย่างชํานาญ
มันน่าทึ่งจริงๆ
หวังว่าจะไม่ลืมนะ
สัตว์ทุกชนิดที่นายเอามาใช้
พวกมันล้วนเป็นเหยื่อของพิคเคิล
ต่อให้ไม่ใช่แค่เลียนแบบ ต่อให้นายกลายร่างเป็นสัตว์พวกนั้น
ก็ไม่มีทางเอาชนะพิคเคิลได้หรอก
อะไรกัน
จะเป็นตัวอะไรอีกล่ะ
ฮึ นี่ก็เป็นสัตว์เหมือนกัน
แต่ทว่าทรงพลังมาก
ตัวของมัน...
ใหญ่มหึมา
ใหญ่มาก
อ๊ะ รูปทรงนี้
ช้างหรือเปล่า หรือว่าแรด
เป็นไปไม่ได้
หมัดไทรเซราทอปส์
เขาสับสนมาก
ตัวผู้ตัวเล็กๆ ตัวใหญ่ไม่ถึงครึ่งของฉันด้วยซ้ํา
เพราะอะไรไม่รู้ ตัวผู้ที่ดูไร้ทางสู้...
กลับมีพลังของคู่ปรับทรงพลังตัวที่ฉันรู้จัก
น้ําหนักที่เหมือนก้อนหินขนาดมหึมา
พละกําลังที่เหมือนต้นไม้ยักษ์เดินได้
และแน่นอน ความมุ่งมั่นแน่วแน่ อยากจะบดขยี้เราให้ได้
ทุกอย่างนั่น ทั้งหมดนั่น...
มัน...
แผ่ซ่านออกมาจากร่างเล็กๆ ร่างนี้
เป็นไปได้ยังไง
นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน
ชายตัวเล็กๆ สูงไม่ถึง 170 เซนติเมตร จะทําแบบนี้ได้ยังไง
ไม่ว่าจะสูง 170 หรือ 180 เซนติเมตร
หรือจะสองเมตรก็เถอะ ยังไงก็ไม่มีทางทําแบบนี้ได้
หือ กําลังจะเริ่มทําอะไรแล้ว
บากิเพ่งขึ้นไปข้างบนแล้ว
โอ๋ อันนั้นตัวที่เป็นนกไม่ใช่เหรอ
โห ทีเร็กซ์ มั้งนะ
จอมเวทที่ใช้มนตร์เสกดึงแผ่นดิน
ตอนนี้กําลังจําแลงกายอย่างรวดเร็ว
ตอนเขากลับมาตั้งท่าเดิม มันก็สายไปแล้ว
ในสายตาของพิคเคิล
เขาได้กลายร่างไปเป็น สัตว์ที่ทรงพลังที่สุดในโลกใบนี้
เขามาไกลขนาดนี้เลย
เหมือนเสกเอาเลย
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล