BAKI HANMA
Ngayon lang ako nakakita ng ganito!
Ngipin at buntot ng T-Rex.
Mga paa at sungay ng Triceratops.
Mga pakpak at kuko ng Pteranodon.
Kapangyarihan ng 3 malalakas na kalaban sa iisang nilalang.
Isa pa lang sa kanila, halimaw na.
Nakaukit na sa katawan ko ang bawat aspekto ng lakas nila.
Heto na!
Ang ngipin, ang sungay,
ang kuko, at tuka...
Sabay-sabay!
Umaatake na si Baki!
Walang iba kundi "napakahusay" ang maglalarawan sa itinagal niyang 'to.
Pero ano na ang gagawin niya?
Mababa pa sa isang porsiyento ang bigat ni Baki kaysa sa isang dinousaur.
Siguro nga pinakamalakas siya sa panahon niya,
pero baguhan pa siya pagdating sa martial arts.
Napagkalaman niyang mula sa ngipin ng T-Rex ang natanggap niyang sakit.
Nakuha ko na.
Hey!
Baki, sobra na 'yan!
Tama.
Sinuman ang kalaban, oras na magtagpo sila, magtutuos sila.
Direkta niya siyang aatakihin?
'Wag kang padalos-dalos, Baki!
Pero hindi 'to unang beses na una siyang lumaban.
Matagal na ang posturang ginagawa kapag tatakbo ka nang napakabilis.
Sa Olympics bago ang World War II, mayroon pang mga atletang gumagamit nito.
Ang kasaysayan ng starting form sa sprinting
ay kasaysayan din ng kakayahan ng taong pumahalang.
Ganito ito.
Nagkaroon ng pagkakasundo sa "crouch start" form na 'to sa sprints.
Sa paggamit ng device na starter,
mas higit na pasulong ang katawan.
Pero natural lamang na hindi 'to lubusang pahalang.
Sa araw na 'to, may nakagawa na sa wakas ng pahalang na panimulang posisyon.
Pero ang binatang 'to
na nakagawa ng pinakamabilis at panibagong posisyon
ay hindi modernong tao.
Mababa pa sa isang segundo ang oras ng pagbangga sa kalaban.
Maya-maya, ganito ang sasabihin ng master ng kung-fu na si Sea King Retsu.
"Naramdaman" na raw niya.
Matagal-tagal bago maipaliwanag
pero marami akong naramdaman sa sandaling 'yon.
Sa isip ako, "Nakuha ko na."
Ito ang dati nang ginagawa ni Pickle sa sinaunang Cretaceous period.
Minsan ginamit niya ang lakas ng puno, minsan ang lakas ng isang bato.
Kaya niya nagawang pigilan ang limang toneladang hayop.
Naramdaman ko rin 'to kay Baki.
Nasa 70 kilo lang ang bigat ni Baki.
Pero kung ako na 100 kilo hindi napigilan ang pagsunggab ni Pickle,
paano pa siya?
Bukod pa ro'n,
mas malaki ang lamang ni Pickle kaysa noong sa lupa siya bumuwelo.
Sa isip ko, "Dito na magtatapos ang labang 'to."
Ano?
Paano ako naisip ang gano'n karami sa loob ng isang segundo?
Sabihin na nating,
kumain ka ng pinakamasarap na curry at kanin.
Maanghang. Maalat. Matamis. Medyo maasim.
Ang aroma. Linamnam. Ang tekstura ng mga sangkap.
Ang nanunuot na lasa. Ang spices.
Kung detalyado mong ilalarawan ang lasa, aabutin ka ng 10 minuto.
Pero sa loob ng sampung segundo, nangyari lahat ng 'to.
Malinaw ba ang paliwanag ko?
Ang ikinagulat ko ay nang tumigil si Baki.
Hindi siya pumorma at hinarap si Pickle nang nakatayo lang doon.
Tama.
Sinalo niya ang pagsunggab niya.
Wala siyang panahon para umilag.
Pero,
si Pickle ang tumilapon.
Nagkakamali kayo, hindi siya tumalbog.
Literal siyang tumilapon nang napakataas at napakalayo sa ere.
Tumi... Tumilapon siya!
Inihagis ba siya ni Baki?
Hindi ko alam.
Hindi na nakakagulat.
Sa sandaling 'yon, ito ang ginawa ni Baki. Parang paghampas sa isang langaw.
Walang gano'ng teknik kahit pa sa lumang jujitsu o aikido.
Kahit pa 200 kilo ang bigat ni Pickle, lumipad siya pakisame
sa simpleng hampas ng kamay ng taong mas maliit pa sa kaniya.
Kahanga-hanga, Pickle.
Ibang klase nga talaga siya.
Kahanga-hanga, hari ng Cretaceous.
Bakit? Si Baki kaya ang nagpatilapon sa kaniya!
Bakit si Pickle ang magaling, e siya 'tong ihinagis?
Hindi pa malinaw sa akin ang lahat.
Pero may naiintindihan ako.
Kung mas malakas ang pinakawalang puwersang pasulong,
mas tatablan 'to ng puwersa mula sa gilid.
Kapag pinutok ang baril,
puwedeng lumabas ang balang pumasok sa tiyan sa gilid o balikat.
Maraming puwedeng makaapekto sa loob ng malambot na tiyan.
Sa mga pambihirang pagkakataon, dahon man ay kayang bumago sa direksiyon ng bala.
Kung iisipin mong bala si Pickle, puwersang sinlakas ng bala,
maski bahagyang paggalaw mapapalihis siya nang gano'n kalayo.
'Yon ang sinasabi ni Hanayama.
May naalala akong laban sa sinabi ni Hanayama.
Noong 1964, sa Miami, Florida, USA,
mayroong pro-boxing heavyweight title match
sa pagitan nina Sonny Liston at Cassius Clay.
Nasangga ni Clay ang napakalakas na kanang straight ni Liston ,
at nagawa 'tong ilagan.
Dahil dito, na-dislocate nang matindi ang kanang balikat ni Liston.
Pag-aakala ng ilang eksperto na dahil 'to sa lakas ng sangga ni Clay,
pero mali sila.
Sa katunayan, dapat purihin ang lakas ng suntok ni Liston
na nagawang i-dislocate ng pagsangga ang balikat niya.
Hay, ayun. Ahh...
Ano sa tingin mo?
Sapat lang 'yon para markahan ang walo.
Habang naduduwag ka diyan,
teritoryo ko na ang lugar na 'to.
Ano?
Naiintindihan ko na!
Tama na siguro 'yon. Tama na ang pakulo.
T-Rex, Triceratops, Pteranodon. Medyo napasobra yata ako ro'n.
Balik tayo sa basics.
Bilang kapwa Homo sapiens...
Bilang tao, maglaban tayo.
Gusto ko man lang maranasang gawin 'to!
Tanga, di ba?
Mano-manong laban!
Sa lupa...
Hindi! Para akong binangga sa lupa!
Ang sabi ko, gusto ko ng mano-manong laban!
Ito ba ang inasahan ko? O higit pa 'to ro'n?
Nakuha ko na.
Malakas ka ngang talaga.
Walang duda.
Kahit pa sumangga ako, para bang...
ang lambot ng mga braso na pinangsasangga ko!
Hindi pangkaraniwan ang lakas niya.
Pangatlong beses ko nang nakita ang mga ilaw ngayon. Pambihirang lakas?
Pagdating sa pambihirang lakas, siya ang naiisip ko.
Biscuit Oliva. Mr. Unchained.
Gusto kong makakita ng ganitong eksena.
Sigurado akong gagawin niya.
Mano-manong laban. Gaya sa mundo ng mitolohiya.
Mano-manong laban?
Oo nga pala, ang nanonood ro'n, ang mga kamaong 'yon.
Gano'n din siya. Walang kung anong pakulo.
Siguradong gagawin niya, sa harap mismo.
Harap mismo?
Kung may "harap mismo," wala bang "likod mismo"?
Walang gano'n.
Pagdating sa likod, ito talaga 'yon.
Ogre!
Pareho silang popostura nang ganito.
Ano kayang kalalabasan no'n.
Pero tama,
ang gusto ko talagang makita,
ang gusto kong makita ay...
paano pipigilan ni Baki Hanma ang isang 'to?
Labinlimang taon akong nabuhay.
Maingat, dahan-dahan...
namuhay ako,
para manalo.
Sinundan ko ang yapak ng pinakamalakas sa mundong si Yujiro Hanma.
Bakit?
Tatanungin mo "bakit?" Baliw ka na ba?
Naghahanap ba ako ng dahilan para labanan si Yujiro Hanma?
Hindi ba't para ipaghiganti ang nanay ko?
Tama. Apat na taon na ang nakararaan.
Poot...
Poot?
Paghanga...
Huwag ka ngang tanga! Bakit ko siya hahangaan?
Isa lang...
Isa lang ang malinaw na malinaw.
Ang lakas ni Yujiro Hanma.
Walang magkakaila no'n,
walang kapintasan ang kabuuan niya.
Sa isang banda,
masasabi mong tiwala 'to.
Sinundan ko ang yapak niya.
Tinatapatan ang mga kamaong 'yon.
Inisip ang bilis nila.
Kaya kaya ko silang iwasan. Kaya ko 'tong iwasan.
Puwedeng mauwi sa matinding problema ang kahit ni isang tama.
Makakailag ako.
Huling segundo pa. Mas maayos pa...
Nagawa niyang makailag sa napakaikling panahon.
Hanggang sa kahuli-hulihang segundo.
Sa una, sobra ang paggalaw ng katawan niya.
Pero nagawa nitong daplisan ang buhok niya, galusan ang balat niya.
Habang tumatagal, ang pag-ilag niya...
Sa halip na martial arts o paglaban, mas para 'tong pag-indak.
Tama, parang bullfighting.
Para bang siya ang matador.
Marami na siyang nasaksihang bilis.
Sa lupa. Sa tubig. Sa ere.
At ngayon, panibagong karanasan.
Bilis na paglabag sa konsepto nito.
Hindi siya tumagos sa kaniya, dinaanan niya siya.
Sa sandaling 'yon, naalala ni Pickle...
Noong una, katuwaan lang hanggang nauwi sa pagnanasang kumain.
Natutunan niyang mailap sila.
Nahuli niya! Sigurado siya!
Napagtanto niya noon,
may mga nilalang sa mundong 'to na kayang tumagos sa kaniya.
May hinahangaang karate fighter na kilala bilang ama ng fighting karate.
Kalaunan sa dulo ng kaniyang buhay, sinabi niya,
"Marami na akong naiwasang suntok."
"Marami nang natanggap na sipa."
"Ilang siko, tuhod, at head-butt na ang pinang-atake sa akin."
"Maging bakal na tubo, inihagis na bato, at kutsilyo."
"Hangga't posible, sa huling segundo,
sa kahuli-hulihang segundo, naiwasan ko sila."
Matapos ang isang karaniwang praktis naabot niya ang pambihirang estado.
Sinabi niya, "Tumagos ako."
Tumagos umano siya sa kalaban.
Siyempre, imposible 'yon.
Bilang resulta ng paggugol
ng napakaraming beses na ikutan ang mga kalaban,
ang pagsangga, pandepensa, at galaw ng kaniyang paa...
Walang anumang galaw na nalustay.
Nahigitan niya ang konsepto ng "pag-ikot sa kalaban."
Narating niya ang estado ng "pagtagos" sa kanila.
Sino siya?
Gaano karami ang tinatago niyang pakulo?
Gani... Ganito na ba kahusay si Baki sa laban?
Magagawa ko ba?
Kaya ko bang gawin ang ginawa niya?
Ang tinuturing na Diyos ng Digmaan, Doppo Orochi,
ang sinasabing huwaran ng labanan, Goki Shibukawa,
at ang nasa tugatog, ang pinakamahusay na kung-fu fighter,
ang gurong Sea Emperor Kaku.
Magagawa ba ng tatlong 'yon ito?
Hindi na nakakagulat na nagulantang si Pickle.
Ang mailap niyang kalaban
ay malapit lang sa kaniya.
Hawak niya sa kaliwang kamay niya ang mistulang espada
na dumiretso sa mahinang bahagi ng toro o ni Pickle,
at pumasok nang napakalalim.
Pakiramdam niyang napakatindi nang paparating na sakit.
Parang pagtama ng daliri sa paa ng mesa.
O kapag tinamaan ka sa solar plexus.
Sa ilang sandali bago pa maramdaman ang kirot,
nahulaan na ng utak ang sakit na mula sa tindi ng tama.
Pagkatapos, agad na madarama ang inaasahang tindi ng sakit,
at sintindi ng inaasahan, maaari pa ngang higit pa.
Iyon ang sandali ng paghahanda na bigay ng Maykapal.
Dalawa ang naaalala niyang tumatak sa kaniya sa nagdaan niyang laban.
Heto na! Ang pinakamatinding sakit!
Sa pagtama pa lang at tindi nito, alam na niya.
Heto na!
Gaya ng naisip niya. Higit pa sa inaakala niya.
Gumana!
Mismo.
Anumang oras at bawat sitwasyon, gumagana lagi sa bayag.
Pero maliit lang ang bayag. Ganito ba dapat kasakit 'yon?
Maliit lang? Nagkakamali kayo.
Ito ang sigurado. Lamang-loob ang bayag.
Talaga?
Marupok.
Gaya ng fetus, nasa loob sila ng katawan. Lumalabas lamang para magpalamig.
Marupok ang mga 'to. Wala nang mas marupok pa.
Sinrupok ng puso, ng atay,
ng tiyan at ng utak.
Pero protektado ang mga 'to...
ng makapal na kalamnan, taba, buto,
at matibay na bungo.
Pero sa kaso ng bayag na kailangang maglabas ng semilya,
kailangan na presko 'to.
Para magawa ang tungkulin nito,
napipilitan silang lumabas, balot ng iisang layer ng balat.
Lantad na lantad ang kahinaan nila.
Kung nakasabit sa singit mo ang puso mo at balot lang ng isang layer ng balat,
napakalaking kahinaan nito sa bawat laban.
Hindi na ako lalabas ng bahay.
Mukhang tapos na.
- Hindi. - Nagkakamali kayo.
Ano?
Bumagsak ang lintik nang walang pagsuko sa mukha niya.
Ha?
Babangon ka ba o mananatiling nakadapa?
Oras na tamaan ka, agad mong malalaman ang sagot sa kaloob-looban mo.
Sa isip mo ba, "Talo na ako! Tama na!"?
O "Ang hinayupak na 'to! Magbabayad siya!"?
Ang hitsura mo pagbagsak...
Anumang natitirang kagustuhang lumaban ay mapapansin sa hitsura mo.
Ang hitsura ni Pickle kanina...
Di lang siya babangon, mukhang kumukulo na ang dugo ni Pickle sa galit kay Baki.
Pareho silang nanginginig.
Sa kaba...
Sa galit...
Malapit na.
Matagal-tagal na ang labang 'to.
Pero nalalapit na ang finale.
Ang mukhang 'to...
Ang tindig na 'to...
Ito na ang kahuli-hulihan niyang anyo.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot