Pierwszy raz widzę takiego potwora.
Zęby i ogon tyranozaura.
Stopy i rogi triceratopsa.
Skrzydła i szpony pteranodona.
Moc trzech budzących grozę przeciwników w jednym zwierzęciu.
Osobno każdy z nich to istna bestia.
Moje ciało pamięta potęgę każdego z nich.
Nadciąga!
Zęby, rogi,
szpony i dziób...
Wszystko naraz!
Baki naciera!
Zabrał się do tego w sposób zaiste genialny.
Ale co teraz zrobi Baki?
W rzeczywistości waży tylko promil tego, co dinozaury.
W kredzie mógł być najpotężniejszy,
ale jest nowicjuszem w zakresie sztuk walk.
Błędnie uznał, co zrozumiałe, że to zęby tyranozaura wywołały ów ból.
Teraz rozumiem.
Hej!
Baki, to już przesada!
Zgadza się.
Z każdym przeciwnikiem dochodzi zawsze do pierwszego starcia.
Szarżuje bezpośrednio na niego?
Nie bądź zuchwały, Baki!
Ale już nieraz staczał z kimś pierwszą walkę.
Pozycja startowa do biegu sprintem jest dosyć stara.
Na igrzyskach przed drugą wojną światową niektórzy lekkoatleci startowali tak.
Historia pozycji startowej do sprintu
jest też historią prób bycia jak najbliżej poziomu.
W końcu przyjęto taką pozycję.
Wypracowano konsensus startu z pozycji przykucniętej.
Stosując tak zwane bloki startowe,
ciało staje się bardziej poziome.
Rzecz jasna, nie jest całkowicie horyzontalne.
Dzisiaj pierwszy człowiek osiągnął w pełni horyzontalną pozycję startową.
Ale ten młodzieniec,
który odkrył najszybszą i całkiem nową pozycję startową,
nie był współczesnym człowiekiem.
Zetknie się ze swoim rywalem w czasie krótszym niż sekunda.
Później mistrz kung-fu, Król Mórz Retsu,
tak opisywał tę chwilę.
Rzekomo to „wyczuł”.
Trochę zajmie opisanie tego słowami.
W owej sekundzie wyczułem wiele rzeczy.
Pomyślałem: „Rozumiem”.
Pikiel robił tak w zamierzchłym okresie kredy.
Raz korzystał z mocy drzewa, innym razem z mocy głazu.
Dlatego mógł powstrzymać nawet pięciotonową bestię.
Równoległe wyczułem coś innego u Bakiego.
Baki waży zaledwie 70 kilogramów.
Ja, ważący ponad sto kilo, nie mogłem powstrzymać szarży Pikla.
Jak on chciał tego dokonać?
Co więcej,
Pikiel miał teraz większą przewagę, gdyż ze mną startował z ziemi.
Pomyślałem, że oglądamy koniec tej walki.
Co?
Jak mogłem pomyśleć o tylu rzeczach w niecałej sekundzie?
Załóżmy,
że skosztowałem najsmakowitszego curry z ryżem.
Pikantne. Słone. Słodkie. Nieco gorzkie.
Aromat. Bogactwo. Konsystencja składników.
Smak rozpływający się w ustach. Przyprawy.
Szczegółowe opisanie tego smaku
zajęłoby zapewne dziesięć minut.
Ale uczucie trwa zaledwie dziesięć sekund.
Czy to ma sens?
Zaskoczyło mnie, że Baki się zatrzymał.
Zmienił postawę i przystanął, aby zmierzyć się z Piklem.
Zgadza się.
Wziął na siebie cały ten impet.
Nie miał nawet chwili na unik.
Ale...
to Pikiel poleciał.
Nie odbił się.
Dosłownie poleciał wysoko w powietrze.
Rety! Poleciał!
Rzucił nim?
Nie wiem.
Żadna niespodzianka.
Jedyny ruch Bakiego przypominał odganianie muchy.
Taki ruch nie istnieje. W klasycznym jujitsu czy aikido też nie.
Choć Pikiel ważył ponad dwieście kilo, poleciał aż pod sufit.
Wystarczył drobny ruch ręki małego mężczyzny połowy jego wielkości.
Pikiel jest niesamowity.
Nielichy gość.
Imponujące, królu okresu kredy.
Dlaczego? To Baki nim rzucił!
Dlaczego jest taki niesamowity, skoro to on poleciał?
Nie rozumiem wszystkich zawiłości,
ale jedno wiem na pewno.
Im większa wyzwolona siła, frontalna moc,
tym bardziej jest podatna na siłę z boku.
Po wystrzeleniu broni
pocisk, który wlatuje przez brzuch, może wylecieć z boku lub przez ramię.
Oddziałują na niego różne czynniki w miękkim brzuchu.
W ekstremalnych przypadkach liść rośliny może zagiąć trajektorię pocisku.
Jeśli uznać Pikla za pocisk, lecący z podobną siłą,
to nawet lekki ruch może mocno wykrzywić jego lot.
Tak powiedział Hanayama.
Jego słowa przypomniały mi pewną walkę.
W 1964 roku w Miami na Florydzie odbył się
pojedynek wagi ciężkiej o tytuł mistrza świata
między Sonnym Listonem a Cassiusem Clayem.
Clay sparował mocny prawy sierpowy Listona.
Skutecznie go rozbroił.
W następstwie tego prawe ramię Listona poważnie się przemieściło.
Niektórzy eksperci błędnie odczytali, że Clay sparował z dużą siłą,
ale mylili się.
Tak naprawdę należałoby pochwalić Listona za tak silny cios,
że sparowanie go wybiło mu ramię.
O tak.
Co ty na to?
Wystarczyło, by zaznaczyć osiem miejsc.
Podczas gdy ty tam się kulisz,
przejmuję twoje terytorium.
Co u licha?
Rozumiem!
Chyba wystarczy. Dość tych sztuczek.
Tyranozaur, triceratops, pteranodon. Trochę z tym przegiąłem.
Wracamy do podstaw.
Jako bratni homo sapiens...
Zawalczmy jak ludzie.
Choć raz chcę to zrobić.
Co za głupiec.
Bezpośrednie starcie!
W ziemię...
Nie! Raczej sama ziemia mnie zmiażdżyła.
Zamarzyło mi się bezpośrednie starcie.
Tego się spodziewałem? Czy też nie doceniłem go?
Teraz rozumiem.
Jesteś naprawdę silny.
Bez wątpienia.
Nawet kiedy blokuję...
ręce, których do tego używam, stają się słabymi punktami.
Ma nadludzką siłę.
Po raz trzeci widzę dziś światła.
Nadludzka siła?
W kwestii nadludzkiej siły zawsze myślę o nim.
Biscuit Oliva. Wyzwolony.
Marzy mi się zobaczenie takiej sceny.
Na pewno by to zrobił.
Bezpośrednie starcie. Niczym ze świata mitologii.
Bezpośrednie starcie?
Skoro mowa o walkach, ten gość na trybunach ze swoimi pięściami...
Jest taki sam. Nie używa tanich chwytów.
Na pewno by to zrobił. Atak frontalny.
Frontalny?
Skoro jest atak frontalny, co z atak tylni?
Taki termin nie istnieje.
Skoro mowa o plecach, oto prawdziwy rywal.
Ogr!
Obaj przyjmowali tę postawę.
Ciekawe, jak to by się skończyło.
No tak.
Mnie osobiście interesuje...
i to chciałbym zobaczyć...
jak Baki Hanma zatrzyma tego gościa.
Żyję od 18 lat.
Świadomie, bardzo ostrożnie...
Żyję,
aby wygrywać.
Podążam śladami najpotężniejszej istoty na Ziemi, Yujira Hanmy.
Dlaczego?
Pytasz dlaczego? Oszalałeś?
Szukam powodu, aby walczyć z Yujirem Hanmą?
Nie chodziło o pomszczenie matki?
Tak jest. To było cztery lata temu.
Nienawiść...
Nienawiść?
Podziw...
Nie bądź głupi! Dlaczego miałbym go podziwiać?
Jedno jest...
Jedno jest jasne.
Siła Yujira Hanmy...
jest niezaprzeczalna.
Każdy centymetr jego ciała jest pozbawiony wad.
W pewnym sensie
to chyba zaufanie.
Podążyłem jego śladami.
Wyposażyłem się przeciw tym pięściom.
Wyobraziłem sobie ich prędkość.
Dlatego potrafię ich unikać. Tych pięści także.
Jedno dotknięcie, jeden cios może spowodować poważne obrażenia.
Zrobię unik.
W ostatniej chwili. Coraz wydajniej.
Unikał razów z coraz mniejszym zapasem czasu.
Coraz bliżej ostatniej chwili.
Na początku jego ciało skręcało się, wykonując wielkie ruchy.
Ale potem Pikiel muskał mu włosy albo drasnął skórę.
Im mniejszy miał zapas...
Zamiast sztuk walki zaczynało przypominać to taniec.
Właśnie! Walkę byków.
Tak jakby był matadorem.
Widział różne szybkie istoty.
Na lądzie. W wodzie. W powietrzu.
To kolejne nowe doświadczenie.
Szybkość łamiąca zasady szybkości.
Nie przeszedł przez niego, mignął go.
To przywołało wspomnienie.
Początkowo szukał przekąski, trochę też w ramach zabawy.
Nauczył się, że nie są łatwą zdobyczą.
Złapany! Był tego pewien!
W ciszy zdał sobie sprawę,
że pewne istoty na tym świecie mogą przeniknąć przez jego ciało.
Był pewien sławny karateka, znany jako ojciec karate walki.
Pod koniec życia rzekł:
„Uniknąłem wielu ciosów.
Przyjąłem wiele kopnięć.
Atakowano mnie łokciami, kolanami i głową.
A nawet stalowymi rurami, kamieniami czy nożami.
Tak późno, jak to było możliwe,
w ostatniej sekundzie, robiłem unik”.
Podczas treningu osiągnął niebywały stan.
„Przeszedłem przez niego”.
Uznał, że przeniknął przez swojego rywala.
Rzecz jasna, to fizycznie niemożliwe.
Poświęcił ogrom czasu,
aby okrążyć i ominąć swojego przeciwnika,
jego bloki, ruchy defensywne, pracę nóg...
i pozbył się całkowicie zbędnych ruchów.
Wykroczył ponad „okrążanie przeciwników”.
Osiągnął stan „przenikania przez nich”.
Kim jest ten samiec?
Ile jeszcze sztuczek ma w zanadrzu?
Czy Baki osiągnął aż taki poziom umiejętności walki?
Czy dałbym radę?
Byłbym w stanie to powtórzyć?
Mężczyzna mianowany bogiem wojny, Doppo Orochi.
Mężczyzna uznawany za uosobienie walki, Goki Shibukawa.
Mężczyzna na szczycie, największy aktywny mistrz kung-fu,
mój mentor, Cesarz Mórz Kaku.
Czy ta trójka mogłaby to powtórzyć?
Szok Pikla był zrozumiały.
Jego nieuchwytny przeciwnik
znalazł się tuż przy nim.
W lewej ręce trzymał niewidzialną szablę,
którą wbił w słaby punkt byka czy też Pikla.
Wszedł głęboko.
Przeczuwał, że nadciąga wielki ból.
Jak po stłuczeniu sobie palca o róg biurka.
Czy po mocnym ciosie w splot słoneczny...
Przez te kilka chwil poprzedzających pojawienie się bólu
mózg przewidział już jego moc na podstawie siły uderzenia.
Zaraz potem ból uderza ze spodziewaną intensywnością.
Jest tak dotkliwy jak oczekiwano, jeśli nie bardziej.
Bóg obdarował nas tą chwilą, aby się przygotować.
Miał dwa wspomnienia, wyryte w mózgu po poprzednich walkach.
Nadchodzi! Największa jak dotąd fala bólu!
Wskazuje na to siła i intensywność wstrząsu.
Jest!
Tak, jak sobie wyobrażał. Albo i nawet bardziej.
Zadziałało!
Tak jest.
Cios w krocze sprawdza się zawsze i wszędzie.
Jajka są takie małe, a sprawiają tyle bólu?
Małe? Jest pan w błędzie.
Jedno jest pewne. Jądra to organ wewnętrzny.
Naprawdę?
Są kruche.
U płodu schowane są w ciele.
Wychodzą, aby się schłodzić.
Są słabe. Nie ma nic słabszego.
Są równie słabe co serce, wątroba,
żołądek i mózg.
Ale te chronione są przez...
pokłady mięśni, tłuszczu, kości
i twardą czaszkę.
Jednakże jądra, którym powierzono ważne zadanie produkowania spermy,
muszą być chłodzone.
Aby wypełnić swoją ważną rolę,
muszą opuścić ciało, osłonięte tylko pojedynczą warstwą skóry.
Są wrażliwe i bezbronne.
Gdyby serce zwisało ci z krocza, otulone tylko warstwą skóry,
byłaby to wielka słabość w czasie bitwy.
Nigdy nie wychodziłbym z domu.
To chyba koniec.
Nie.
Nic z tych rzeczy.
Co?
Skubaniec padł na posadzkę z ciekawym wyrazem twarzy.
Co?
Wstaniesz czy będziesz leżeć?
W momencie otrzymania ciosu w sercu znasz już odpowiedź.
Czy myślisz: „Pokonano mnie! Zostaw mnie!”?
A może: „Jak śmiał? Dorwę go za to!”.
Wyraz twarzy w chwili upadku...
Resztki woli walki są tam wypisane jak na dłoni.
Wyraz twarzy Pikla sprzed sekundy...
Nie tylko wstanie, ale wydaje się, że Baki...
tylko go rozsierdził.
Obaj się trzęsą.
Przez napięcie i nerwy...
Ze złości...
Już blisko.
Ta walka była długa.
Ale koniec jest już blisko.
Jego twarz...
Ta postawa...
To jego ostateczna forma.
Napisy: Przemysław Stępień