(ฮันมะ บากิ)
ไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย
ของทีเร็กซ์ก็มีฟัน และหาง
ของไทรเซราทอปส์มีเท้า แล้วก็เขา
ของเทราโนดอนมีปีก แล้วก็กรงเล็บ
จุดเด่นของศัตรูที่น่าเกรงขามทั้งสาม มารวมอยู่ในสัตว์ตัวเดียว
ลําพังแค่ตัวเดียวก็น่ากลัวอยู่แล้ว
แต่ละตัวได้สําแดงฤทธิ์ ทิ้งเป็นบาดแผลบนร่างกายของฉันไว้
มันมาแล้ว
ทั้งฟัน
ทั้งเขา
กรงเล็บ
แล้วก็จะงอยปาก
มาพร้อมกันเลย
บากิจู่โจมแล้ว
ถ้าจะให้บรรยายสิ่งที่บากิทําตอนนี้ ก็คงใช้ได้แค่คําว่า "อัจฉริยะ"
แต่ตอนนี้เขาจะทําอะไรต่อ
น้ําหนักที่แท้จริงของบากิ น้อยกว่าหนึ่งเปอร์เซ็นต์ของไดโนเสาร์พวกนั้น
เขาอาจเก่งกาจที่สุดในยุคครีเทเชียส
แต่พอเป็นเรื่องศิลปะการต่อสู้แล้ว เขายังอ่อนประสบการณ์
ไม่แปลกใจที่เขาจะเข้าใจผิด คิดว่าความเจ็บปวดเกิดจากฟันของทีเร็กซ์
เข้าใจแล้ว
เฮ่ย!
บากิซัง นายทําเกินไปแล้ว
ถูกต้อง
ไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นใคร เมื่อเจอกันแล้ว นี่ก็เป็นการต่อสู้ครั้งแรก
เขาจะชนเข้าจังๆ เลยเหรอ
อย่าใจร้อนนักสิบากิ
แต่นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต่อสู้ใครเป็นครั้งแรก
การตั้งท่าก่อนจะวิ่งเต็มสปีดนั้นมีมานานแล้ว
ในการแข่งโอลิมปิกก่อนสงครามโลกครั้งที่สอง ยังมีนักกีฬาที่ใช้ฟอร์มนี้อยู่
ประวัติความเป็นมาของท่าเริ่มวิ่งนั้น
ก็ยังเป็นประวัติศาสตร์ การทําให้ตัวขนานกับพื้นมากที่สุด
สุดท้ายแล้วท่านั้นเป็นแบบนี้
ได้มีความเห็นตรงกันว่า นี่ควรเป็นท่าเตรียมก่อนที่จะวิ่ง
ด้วยการใช้อุปกรณ์ที่เรียกว่าสตาร์ตเตอร์
ร่างกายจะโน้มลง ระนาบกับพื้นมากขึ้น
แต่แน่นอนว่าจะไม่ราบไปซะทีเดียว
ในที่สุดวันนี้ก็มีมนุษย์คนแรก ที่สามารถเริ่มต้นด้วยมุมขนานกับพื้น
แต่หนุ่มคนนี้
ที่สามารถตั้งท่าเริ่มต้น ที่เร็วที่สุดและใหม่เอี่ยมที่สุดสําเร็จ
ไม่ใช่มนุษย์ยุคปัจจุบัน
ระยะเวลาจากจุดเริ่มต้นจนถึงตอน ปะทะกับฮันมะ บากินั้นน้อยกว่าหนึ่งวินาที
หลังจบเหตุการณ์ลงแล้ว ปรมาจารย์กังฟู เรซึ ไคโอ
ได้บรรยายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นดังนั้น
เขาบอกว่าเขา "สัมผัส" มันได้
มันต้องใช้เวลาหากจะอธิบายด้วยคําพูด
แต่ผมสัมผัสได้ถึงหลายอย่าง ณ ช่วงเวลานั้น
ผมคิดว่า "เข้าใจแล้ว"
นี่คือสิ่งที่พิคเคิลเคยทํา ในยุคครีเทเชียสเมื่อนานมาแล้ว
บางครั้งเขาก็ยืมพลังจากต้นไม้ บางครั้งก็ยืมพลังจากก้อนหิน
ทําให้เขาสามารถหยุดสัตว์ร้าย ที่มีน้ําหนักมากถึงห้าตัน
ในเวลาเดียวกันนั้น ผมสัมผัสได้ถึงบากิ
น้ําหนักของบากิอยู่ที่ประมาณ 70 กิโลกรัม
แต่ผมที่มีน้ําหนัก 100 กิโลกรัม ยังไม่สามารถต้านทานพิคเคิลได้เลย
แล้วบากิจะทําได้ยังไง
ยิ่งไปกว่านี้
พิคเคิลอยู่ในจุดที่ได้เปรียบ ยิ่งกว่าตอนที่เขาตั้งท่าที่พื้นเพื่อเผด็จศึกผม
ผมคิดในใจว่า "ศึกนี้กําลังจะจบแล้วเป็นแน่"
ในช่วงเวลาไม่ถึงวินาที ทําไมถึงมีความคิดมากมายขนาดนี้นะ
สมมุติว่า
คุณได้กินข้าวแกงกะหรี่อร่อยเลิศที่สุดเข้าไป
เผ็ด เค็ม หวาน เปรี้ยวนิดๆ
หอม ครีม เนื้อสัมผัสของส่วนผสม
ข้าวที่แผ่ไปทั่วทั้งปาก เครื่องเทศ
ถ้าให้บรรยายรสชาติออกมาอย่างละเอียด
ก็คงต้องใช้เวลาถึงสิบนาที
แต่รสชาติทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นในเวลาแค่สิบวินาที
เข้าใจหรือยังล่ะ
สิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือ บากิซังหยุด
เขาย่อตัวลงและเผชิญหน้ากับพิคเคิล ยืนนิ่งอยู่เฉยๆ
ใช่แล้ว
เขารับเอาแรงกระแทกไปเต็มๆ
ไม่มีเวลาให้หลบแม้แต่น้อย
แต่ทว่า
ฝ่ายที่กระเด็นออกไปคือพิคเคิล
ไม่ ไม่ใช่แค่กระเด็นออกไปสิ
แต่เขาถูกขว้างสูงขึ้นไปในอากาศ
โห บินไปเลย
โดนขว้างไปงั้นเหรอ
ไม่รู้เหมือนกัน
ไม่น่าแปลกใจเลย
ในตอนนั้น สิ่งเดียวที่บากิขยับก็คือนี่ เหมือนแค่ปัดแมลงวัน
กระบวนท่านั้นมันไม่มีที่ไหนเลย แม้แต่ยิวยิตสูหรือไอกิโดสไตล์เก่าก็ไม่มี
แม้ว่าพิคเคิลจะหนักกว่า 200 กิโลกรัม แต่เขากลับกระเด็นขึ้นไปถึงเพดาน
ด้วยแรงสะบัดมือเบาๆ ของชายที่มีขนาดตัวไม่ถึงครึ่งของพิคเคิล
พิคเคิลสุดยอดไปเลย
เขาคนนั้น แน่มากจริงๆ
น่าประทับใจจังนะ ราชายุคครีเทเชียส
ทําไมล่ะ บากิต่างหากที่ขว้างเขาขึ้นไป
ทําไมถึงไปชมพิคเคิลที่เป็นฝ่ายโดนปัดกระเด็นล่ะ
ผมไม่เข้าใจความซับซ้อนทั้งหมดหรอก
แต่มีอยู่อย่างนึงที่เข้าใจ
ยิ่งแรงส่งไปข้างหน้าทรงพลังเท่าไร
ด้านข้างก็ยิ่งอ่อนแอขึ้นเท่านั้น
เมื่อปืนถูกยิงออกไป
กระสุนที่ทะลุเข้าไปในท้อง อาจออกมาทางด้านข้าง หรือทางหัวไหล่
เนื่องจากปัจจัยหลายอย่าง ในกระเพาะอาหารที่อ่อนนุ่ม
ในกรณีที่หาได้ยาก ใบไม้ใบเดียว ก็สามารถเปลี่ยนวิถีกระสุนได้เลย
ถ้าคิดว่าพิคเคิลเป็นกระสุน และทรงพลังเท่ากับกระสุน
งั้นการเคลื่อนไหวเล็กน้อย จึงสามารถปัดเขาไปไกลขนาดนั้นได้
นั่นคือสิ่งที่ฮานายามะพูด
คําพูดของฮานายามะ ทําให้ผมนึกถึงการต่อสู้ครั้งนึง
ในปี 1964 ที่ไมอามี รัฐฟลอริดา อเมริกา
ได้มีศึกชกมวยอาชีพแชมป์รุ่นเฮฟวี่เวท
ระหว่างซอนนี่ ลิสตัน และแคสเซียส เคลย์
หมัดขวาอันทรงพลังของลิสตัน ถูกเคลย์ปัดป้องออกไปได้สําเร็จ
ผลลัพธ์นั้นทําให้หัวไหล่ขวาของลิสตัน เคลื่อนหลุดออกจากเบ้า
ผู้เชี่ยวชาญบางคนคิดว่า เป็นเพราะแรงปัดอันทรงพลังของเคลย์
แต่พวกเขาคิดผิดแล้ว
อันที่จริงแล้วสิ่งที่ควรยกย่อง ว่าทรงพลังก็คือหมัดของลิสตันต่างหาก
จึงทําให้การปัดนั้นเคลื่อนข้อไหล่ได้
นั่นแหละ
ชอบไหมล่ะ
ฉี่มากพอที่จะทําสัญลักษณ์ไว้ตั้งแปดจุด
ระหว่างที่นายมุดหัวอยู่บนนั้น
ที่นี่ได้กลายเป็นถิ่นฉันไปแล้ว
อะไรกัน
เข้าใจแล้ว
ฉันว่าพอแล้วแหละ ไม่ต้องใช้ไต๋อะไรแล้ว
ทีเร็กซ์ ไทรเซราทอปส์ เทราโนดอน ฉันว่าฉันทําเกินไปแล้ว
ใช้วิธีดั้งเดิมดีกว่า
ในฐานะโฮโมเซเปียนส์
ในฐานะมนุษย์ มาสู้กัน
ฉันอยากทําแบบนี้สักครั้ง
โง่จริงๆ
สู้กันตัวต่อตัว
ถูกต่อยจมดิน
ไม่สิ เหมือนโดนดินขึ้นมาต่อยซะมากกว่า
ฉันบอกว่าอยากสู้ตัวต่อตัว
นี่ใช่ที่คาดหวังไหมนะ หรือว่ามากกว่า
เข้าใจแล้ว
นายนี่มันแข็งแกร่งจริงๆ
ไม่ต้องสงสัยเลย
ขนาดบล็อกเอาไว้ได้ ก็ยังเหมือน...
แขนที่ใช้บล็อกมันกลายเป็นจุดอ่อนไปแล้ว
พละกําลังเหนือมนุษย์จริงๆ
วันนี้ได้เห็นไฟพวกนี้สามรอบแล้วนะ
พละกําลังเหนือมนุษย์เหรอ
พอคิดถึงพลังเหนือมนุษย์ ก็จะคิดถึงคนนี้
บิสเคต โอลิเวอร์ มิสเตอร์อันเชน
อยากเห็นภาพนี้จังเลย
เขาต้องยอมมาสู้แน่ๆ
สู้กันตัวต่อตัว เหมือนจากโลกแห่งเทพปกรณัม
สู้กันตัวต่อตัวเหรอ
พอพูดถึงการต่อสู้แล้ว คนที่ดูอยู่ตรงนั้น กําปั้นของเขา
เขาก็เหมือนกัน ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม
เขาต้องสู้แน่ๆ จากข้างหน้าตรงๆ
ข้างหน้าเหรอ
ถ้าหากว่ามันมีข้างหน้า แล้ว "ข้างหลัง" ล่ะ
แบบนั้นมันไม่มีหรอกน่า
ไหนๆ ก็พูดถึงหลัง อันนี้สิของจริง
ออก้า
ทั้งสองคนจะยืนท่านี้
อยากรู้จังว่ามันจะจบยังไง
แต่ใช่แล้ว
สิ่งที่ฉันสนใจจริงๆ
สิ่งที่อยากเห็นจริงๆ ก็คือ
ฮันมะ บากิจะเอาชนะหมอนี่ยังไง
ฉันเกิดมา 18 ปีแล้ว
ด้วยความตั้งใจ ด้วยความระวัง...
ฉันได้ใช้ชีวิต
เพื่อชัยชนะ
ฉันเดินตามรอยเท้าของฮันมะ ยูจิโร่ สิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังที่สุดในโลก
ทําไมล่ะ
ถามมาได้ บ้าหรือไง
นี่ฉันกําลังหาเหตุผลที่จะสู้กับฮันมะ ยูจิโร่อยู่เหรอ
ไม่ใช่เพื่อแก้แค้นให้แม่หรอกเหรอ
ใช่แล้ว นั่นมันก็สี่ปีมาแล้ว
ความเกลียดชัง
เกลียดชังเหรอ
ชื่นชม...
อย่ามาโง่ ฉันจะไปชื่นชมเขาทําไม
มีสิ่งนึง...
มีสิ่งนึงที่ชัดเจน
พลังของฮันมะ ยูจิโร่
ปฏิเสธไม่ได้เลย
ว่าทุกกระเบียดนิ้วของร่างกายเขานั้นช่างไร้ที่ติ
ในมุมนึง
จะเรียกมันว่าความไว้ใจก็ได้
ฉันเดินตามหลังเขา
ฉันเตรียมรับมือกับหมัดของเขา
ฉันนึกภาพถึงความว่องไวของมัน
ฉันถึงหลบได้ไงล่ะ และก็หลบตรงนี้ได้ด้วย
ถ้าหมัดหรือลูกเตะไหนโดนตัว แม้แต่ครั้งเดียวก็อาจเจ็บหนัก
ฉันหลบได้
เฉียดฉิวขึ้นเรื่อยๆ มีประสิทธิภาพขึ้นเรื่อยๆ
เขาหลบช้าลงเรื่อยๆ โดยให้เหลือเวลาน้อยลง
เขารอให้จนถึงที่สุด
ตอนแรก ร่างกายของเขาต้องหมุนตลบ
แต่จากนั้นหมัดของพิคเคิลก็เริ่มเฉียดผม หรือเฉี่ยวผิวหนัง
ยิ่งรอให้เฉียดเวลาขึ้นเท่าไร มันก็เหมือน...
แทนที่จะเป็นศิลปะการต่อสู้หรือการต่อสู้ธรรมดา
กลับกลายเป็นเหมือนการเต้นรํา
ใช่แล้ว เหมือนสู้วัวกระทิง
เหมือนเขาเป็นมาทาดอร์
เขาเคยเห็นความเร็วมาหลายรูปแบบ
บนบก ในน้ํา ในอากาศ
แต่วันนี้เป็นประสบการณ์ใหม่
ความเร็วที่ท้าทายแนวคิดของความเร็ว
เขาไม่ได้มุดไปนะ แต่เขาทะลุไปเลย
ณ ตอนนั้น ในความทรงจําของพิคเคิล
ในตอนแรก เขาก็แค่นึกสนุกอยากจับมากินเล่น
แต่ก็ได้มารู้ว่ามันไม่ง่ายนักเลย
สําเร็จแล้ว จับได้แล้วแน่ๆ
ตอนนั้นเขาถึงตระหนักได้ว่า
โลกนี้มีสิ่งมีชีวิตบางชนิด ที่สามารถผ่านทะลุร่างเขาไปได้
มีนักสู้คาราเต้ชื่อดัง ที่ได้ชื่อว่าเป็นบิดาแห่งคาราเต้
ช่วงบั้นปลายชีวิต เขาได้กล่าวว่า
"ผมหลบคนที่พุ่งเข้าใส่มานักต่อนักแล้ว"
"โดนเตะก็ตั้งหลายที"
"โดนทั้งศอก เข่า แล้วก็โดนโหม่ง"
"บางครั้งก็โดนท่อเหล็ก ก้อนหิน ไม่ก็ใบมีด"
"รอให้เข้ามาใกล้ที่สุด รอจนวินาทีสุดท้าย
วินาทีสุดท้ายเท่านั้น ถึงจะหลบ"
ในระหว่างการฝึกทั่วไปครั้งนึง เขาได้รู้สึกถึงสภาวะที่น่าทึ่ง
เขาพูดว่า "ผมทะลุร่างเขาไป"
เขาบอกว่าเขาทะลุร่างคู่ต่อสู้ออกมา
แน่นอนว่ามันเป็นไปไม่ได้
แต่เป็นผลมาจากการได้ใช้เวลา
วนเวียนอ้อมไปข้างหลังคู่ต่อสู้ บ่อยครั้งจนเวียนหัว
จนการบล็อก ท่าป้องกันตัว ฝีเท้า...
ไม่เหลือการเคลื่อนไหวที่ไร้ประโยชน์อีกต่อไป
เขาได้ก้าวข้ามการวนรอบคู่ต่อสู้
มาเป็นสภาวะทะลุผ่านคู่ต่อสู้แทน
ตัวผู้ตัวนี้เป็นใคร
เขายังมีเล่ห์เหลี่ยมอีกกี่อย่าง
นี่มัน... ทักษะการต่อสู้ของบากิ มันพัฒนามาถึงขั้นนี้แล้วอย่างนั้นเหรอ
ฉันจะทําได้ไหมนะ
ฉันเลียนแบบกระบวนท่าเขาได้ไหมนะ
ชายผู้ครองตําแหน่ง เทพแห่งสงคราม โอโรจิ โดปโปะ
ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นตัวแทนของการต่อสู้ ชิบุคาวะ โกคิ
และชายที่เป็นสุดยอดนักสู้กังฟู
อาจารย์ของฉัน คากุ ไคโอ
สามคนนั้นจะเลียนแบบท่านี้ได้ไหม
ไม่แปลกใจเลยที่พิคเคิลจะประหลาดใจ
ตําแหน่งของคู่ต่อสู้ที่จับตัวยาก
มันอยู่ใกล้กับเขามาก
มือซ้ายของเขาจับดาบล่องหน
ซึ่งพุ่งเข้าไปในตัววัวกระทิง หรือพูดให้ถูกคือ จุดอ่อนของพิคเคิล
ทะลวงลึกเข้าไปเลย
เขารู้สึกได้ว่ามันต้องเจ็บหนักแน่ๆ
เหมือนเวลาเราเตะขอบโต๊ะ
หรือเมื่อถูกเตะเข้าอย่างแรงที่ช่องท้อง
ในเวลาชั่วขณะที่เรามี ก่อนที่ความเจ็บปวดจะเริ่มต้น
สมองก็ได้ทํานายรอไว้แล้ว ว่าเราจะรู้สึกเจ็บปวดรุนแรงแค่ไหน
จากนั้น ความเจ็บปวดที่ถาโถม จะรุนแรงเท่ากับความคาดหมาย
และทรมานอย่างที่คิดไว้ หรืออาจมากกว่า
นั่นคือช่วงเวลาเตรียมใจ ที่พระเจ้าได้ประทานมาให้
เขาจดจําความเจ็บปวดนั้นได้ จากศึกหนักที่ผ่านมาถึงสองครั้ง
มาแล้ว ความเจ็บปวดที่ไม่มีอะไรเทียบได้
แรงกระแทกและแรงสั่นสะเทือนมันฟ้องไว้แล้ว
มาแล้ว
อย่างที่คิดไว้เลย แย่กว่าที่คิดไว้ซะอีก
ได้ผลด้วย
ใช่แล้ว
ไม่ว่าจะเมื่อไรหรือที่ไหน การเตะกล่องดวงใจย่อมได้ผลทุกครั้งไป
แต่ไข่มันเล็กมากเลยนะ ทําไมถึงทําให้เจ็บปวดได้ปานนี้
เล็กงั้นเหรอ คิดผิดแล้ว
ผมขอประกาศว่า ลูกอัณฑะเป็นอวัยวะภายใน
เหรอ
มันเปราะบาง
ตอนเป็นทารก มันอยู่ข้างในร่างกาย
แต่ออกมาหาความเย็นข้างนอก
มันอ่อนแอ ไม่มีอะไรอ่อนแอกว่ามันแล้ว
อ่อนแอพอๆ กับหัวใจ ตับ
กระเพาะอาหาร และสมอง
แต่พวกนั้นได้รับการปกป้อง
ด้วยกล้ามเนื้อหนา ไขมัน กระดูก
และกะโหลกที่แข็งแรง
แต่อัณฑะที่ได้รับมอบหมาย ให้ทําหน้าที่สําคัญ คือการสร้างอสุจิ
ต้องไม่ร้อนจนเกินไป
เพื่อให้ทําหน้าที่สําคัญนี้ได้
มันก็ต้องออกมานอกร่างกาย มีชั้นผิวหนังห่อหุ้มป้องกันแค่ชั้นเดียว
มันต้องมาอยู่ในตําแหน่งและสภาพที่อ่อนแอ
ถ้าหัวใจของเราห้อยออกมาทางเป้า แล้วมีแค่ชั้นผิวหนังคอยปกป้อง
มันก็จะเป็นจุดอ่อนที่สุดในยามต่อสู้
คงไม่คิดจะออกจากบ้านเลยด้วยซ้ํา
น่าจะจบแล้วละ
ไม่ใช่
ยังไม่จบ
ยังอีกเหรอ
ไอ้บ้าเอ๊ย ขนาดล้มลงไป สีหน้าก็ยังดีอยู่
จะลุกขึ้นมา หรือว่าจะนอนอยู่อย่างนั้น
ทันทีที่ถูกเล่นงาน คําตอบจะผุดเข้ามาในใจทันที
จะคิดว่า "ฉันแพ้แล้ว อย่าทําร้ายฉันอีกเลย"
หรือว่า "มันกล้าดียังไง มันเจอดีแน่"
สีหน้าตอนที่ล้มลงไป...
ความมุ่งมั่นที่จะต่อสู้ หากหลงเหลืออยู่ก็จะแสดงออกทางหน้า
สีหน้าของพิคเคิลเมื่อครู่นี้...
เขาไม่เพียงจะลุกขึ้นมาอีกเท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าบากิ
จะทําให้เลือดของพิคเคิลเดือดพล่านซะแล้ว
ทั้งคู่ตัวสั่น
ด้วยความตึงเครียด
และโทสะ
ใกล้แล้ว
การต่อสู้ครั้งนี้ยาวนาน
แต่ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว
สีหน้านี้...
ท่ายืนนี้...
นี่คือร่างสุดท้ายของเขา
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล