BAKI HANMA
Hiç böyle bir canavar görmemiştim!
T-Rex'in dişleri ve kuyruğu.
Triceratops'un ayakları ve boynuzları.
Pteranodon'un kanatları ve pençeleri.
Üç zorlu düşmanın güçleri tek bir hayvanda toplanmış.
Her biri başlı başına bir canavar.
Güçlerinin her bir zerresi vücudumda iz bıraktı.
İşte geliyor!
Dişler, boynuzlar,
pençeler ve gaga...
Hepsi bir arada!
Baki saldırıyor!
Şu ana kadarki kısmı dâhice halletti.
Ama şimdi ne yapacak?
Baki'nin gerçek ağırlığı dinozorların yüzde birinden bile az.
Kretase döneminin en iyisi olabilir
ama dövüş sanatları konusunda acemi.
Doğal olarak acıyı T-Rex'in dişinden geliyor sandı.
Şimdi anladım.
Baki, fazla ileri gidiyorsun!
Doğru.
Rakip kim olursa olsun, karşılaşınca ilk dövüşleri olur.
Doğrudan vurmayı mı planlıyor?
Fazla ukala olma Baki!
Ama bu onun ilk dövüşü değildi.
Sürat koşusunda başlangıç duruşu oldukça eskiye dayanır.
İkinci Dünya Savaşı'na dek
hâlâ bu duruşu kullanan olimpik atletler vardı.
Başlangıç duruşunun tarihi,
insanın ne kadar yatay olabileceğinin de tarihidir.
Sonunda bu hâle gelmiştir.
Depar için "alçak çıkış" duruşu üzerinde fikir birliğine varılmıştır.
Çıkış takozu adındaki bu aleti kullanarak
vücut nispeten daha yatay hâle gelir.
Ama elbette tamamen yatay değildir.
Bugün biri nihayet insanlar için ilk yatay depar duruşuna ulaştı.
Ama bu genç adam
en hızlı ve en yeni depar duruşuna ulaşsa da
modern bir insan değildi.
Rakibi Baki Hanma'yla temas süresi bir saniyeden azdı.
Daha sonra kungfu ustası Deniz Kralı Retsu
o anı şöyle tarif etti.
Onu "sezmişti".
Kelimelerle anlatmak zaman alacak
ama o anda birçok şey sezdim.
"Anladım" dedim.
Antik Kretase döneminde Turşu böyle yapıyordu.
Bazen bir ağaçtan, bazen bir kayadan güç alıyordu.
Beş tonluk bir hayvanı bile bu sayede durdurabildi.
Aynı anda Baki'yle ilgili de bir şey sezdim.
Baki'nin ağırlığı sadece 70 kiloydu.
Ama 100 kilonun üzerindeki ben bile Turşu'yu durduramamışken
o nasıl durduracaktı?
Dahası da var.
Bana karşı yerden güç alan Turşu şimdi daha büyük bir avantaja sahipti.
"Şimdi dövüşün sonunu göreceğim" diye düşündüm.
Ne?
Bir saniyeden kısa sürede nasıl mı bu kadar çok şey düşünebildim?
Şöyle diyelim,
en lezzetli körili pilavdan bir kaşık aldınız.
Acı. Tuzlu. Tatlı. Biraz ekşi.
Aroma. Zenginlik. Malzemelerin dokusu.
Tadın ağızda yayılması. Baharatlar.
Tadını detaylıca anlatmanız
rahat 10 dakikanızı alır.
Ama hepsi sadece 10 saniyede olmuştur.
Anlatabildim mi?
Beni şaşırtan, Baki'nin durmasıydı.
Gardını indirip öylece durarak Turşu'yla yüzleşti.
Evet.
Darbeyi tüm gücüyle yedi.
Kaçabileceği bir an bile olmadı.
Ne var ki
uçup giden Turşu oldu.
Hayır, zıplamamıştı.
Tam anlamıyla yükseklere uçtu.
Vay canına! Uçtu!
Onu fırlattı mı?
Bilmiyorum.
Sürpriz değildi.
O anda Baki'nin tek yaptığı buydu. Sanki sinek kovuyordu.
Eski usul jujitsu ya da aikidoda bile böyle bir hareket yok.
Turşu 200 kilodan fazla olduğu hâlde
yarısından küçük bir adamın sıradan bir el hareketiyle tavana uçtu.
Turşu müthiş biri.
Gerçekten muhteşem bir herif.
Çok etkileyiciydi Kretase kralı.
Neden? Onu fırlatan Baki'ydi!
Turşu fırlatıldığı hâlde neden muhteşem oluyor?
Bütün bu karmaşayı anlamıyorum.
Ama anladığım bir şey var.
İleri atılmayla açığa çıkan güç ne kadar büyükse
yandan gelen güce karşı o kadar savunmasızdır.
Biri ateş edince
karından giren bir mermi yandan ya da omuzdan çıkabilir.
Yumuşak midede bulunan çeşitli faktörlerden etkilenebilir.
Ekstrem durumlarda merminin yolunu tek bir ev bitkisi yaprağı değiştirebilir.
Turşu'yu mermi gibi düşünürsek ve mermi gücünde dersek
o kadar hafif bir hareketle bile yolundan sapabilir.
Hanayama böyle dedi.
Hanayama'nın söyledikleri bana bir dövüşü hatırlattı.
1964 yılında ABD'nin Florida eyaletindeki Miami'de
profesyonel ağır sıklet boks şampiyonluğu maçında
Sonny Liston ve Cassius Clay karşı karşıyaydı.
Clay, Liston'ın güçlü sağ direktini savuşturmayı başarıp
ondan güzelce kurtuldu.
Bunun sonucunda Liston'ın sağ omzu ciddi şekilde çıktı.
Bazı uzmanlara göre Clay çok güçlü savuşturmuştu
ama yanılıyorlardı.
Övülmesi gereken Liston'ın yumruğuydu çünkü öyle güçlüydü ki
savuşturma sonucu omzu çıkmıştı.
İşte böyle...
Hoşuna gitti mi?
Sekiz yeri işaretleyecek kadar varmış.
Sen orada sinmiş beklerken
burası benim bölgem oldu.
Ne oluyor?
Anladım!
Bu kadar yeter sanırım. Bu kadar numara yeter.
T-Rex, Triceratops, Pteranodon, sanırım çok ileri gittim.
Temellere dönelim.
Homo sapiens olarak...
İnsan olarak dövüşelim.
En azından bir kez yapmalıyım.
Aptal mısın?
Yüz yüze dövüşelim!
Yere çarptım... Hayır!
Sanki yer bana çarptı!
Yüz yüze dövüşmek istediğimi söyledim.
Bunu mu bekliyordum? Yoksa beklentimi aştı mı?
Şimdi anladım.
Gerçekten güçlüymüşsün.
Buna hiç şüphe yok.
Onu blokladığımda bile...
...blok için kullandığım kollarım zayıf noktalara dönüşüyor!
İnsanüstü bir güce sahip.
Bugün ışıkları üçüncü kez görüyorum.
İnsanüstü güç mü?
İnsanüstü güç deyince aklıma o geliyor.
Biscuit Oliva. Bay Zincirsiz.
Böyle bir sahneyi görmek isterdim.
Eminim yapardı.
Yüz yüze dövüş. Mitoloji dünyasındaki gibi.
Yüz yüze mi?
Dövüş demişken, şuradan izleyen adam da acayip yumruklara sahip.
O da öyle. Ucuz numaralar kullanmıyor.
Eminim o da tam karşıdan saldırırdı.
Tam karşıdan mı?
"Tam karşıdan" varsa "tam sırttan" da var mı?
Öyle bir terim yok.
Sırt demişken asıl şampiyon bu işte.
Ogre!
İkisi de bu duruşu kullanıyor.
Sonu nasıl olurdu acaba?
Ama doğru,
beni asıl ilgilendiren,
asıl görmek istediğim şey şu...
Baki Hanma bu herifi nasıl durduracak?
On sekiz yaşındayım.
Düşündüm, çok dikkat ettim...
...ve hayatımı...
...kazanmaya adadım.
Dünyanın en güçlü varlığı Yujiro Hanma'nın
izinden gitmeyi seçtim.
Neden?
"Neden?" diye soruyorsun. Delirdin mi?
Yujiro Hanma'yla dövüşmek için bir sebep mi arıyorum?
Annemin intikamını almak için değil miydi?
Doğru. Dört yıl önceydi.
Nefret...
Nefret mi?
Hayranlık...
Aptallık etme! Neden ona hayran olayım?
Bir şey var...
Çok açık olan bir şey var.
Yujiro Hanma'nın gücü.
İnkâr etmek mümkün değil,
onun her bir santimi kusursuz.
Bir bakıma
güven veriyor diyebiliriz.
Onun izinden gittim.
Kendimi o yumruklara hazırladım.
Hızlarını hayal ettim.
Bu yüzden onlardan kaçabilirim. Bunlardan da kaçabilirim.
Bana değen tek bir darbe bile ciddi sorun yaratabilir.
Kaçabilirim.
Daha da son anda kaçabilirim. Daha da etkili...
Giderek daha az zaman bırakıp kaçmaya başladı.
Son ana yaklaşıyordu.
Başta vücudu büyük hareketlerle bükülüyordu.
Ama sonra saçına değdi, derisini sıyırdı.
Son ana yaklaştıkça şeye benzemeye başladı...
Dövüş sanatı ya da dövüşmekten ziyade
dans ediyor gibiydi.
Evet, boğa güreşi gibiydi.
Sanki bir matadordu.
Hızın çok çeşidini görmüştü.
Karada. Suda. Havada.
Ve bugün yeni bir deneyimle karşılaştı.
Hız kavramına meydan okuyan bir hız.
Onun içinden geçmedi, aslında yanından geçti.
O anda Turşu bir şeyi hatırladı...
Başta biraz da eğlence olsun diye atıştırmalık peşindeydi.
O kadar kolay av olmadığını gördü.
Yakaladı! Bu kez emindi!
O zaman sessizce anladı ki
bu dünyadaki bazı varlıklar içinden geçip gidebiliyordu.
Dövüş karatesinin babası sayılan ünlü bir karateci vardı.
Hayatının son zamanlarında şöyle demişti...
"Çok sayıda saldırıdan kaçtım.
Çok sayıda tekme yedim.
Çok sayıda dirsek, diz ve kafa darbesi aldım.
Çelik boruyla, taşla ve bıçakla bile saldıran oldu.
Son ana kadar olabildiğince yaklaştım
ve sadece en son anda onlardan kaçtım."
Sonra sıradan bir antrenmanda şaşırtıcı bir durum yaşadı.
"İçinden geçtim" dedi.
Rakibinin içinden geçtiğini söyledi.
Tabii ki fiziksel olarak imkânsızdı.
Akla zarar bir süre boyunca
rakiplerinin arkasından dolaşmaya çalıştığı için
blokları, savunma hamleleri ve ayak oyunları
tüm gereksiz hareketlerden arınmıştı.
Rakiplerin "etrafından dolaşmayı" aştı.
Onların "içinden geçmeye" başladı.
Kim bu erkek?
Kaç numara daha yapacak?
Yoksa o...
Baki'nin dövüş yetenekleri bu kadar ilerledi mi?
Yapabilir miyim?
Onun yaptığını taklit edebilir miyim?
Savaş Tanrısı lakaplı Doppo Orochi,
dövüşmenin vücut bulmuş hâli olan Goki Shibukawa
ve zirvedeki adam, aktif kungfu dövüşçülerinin en iyisi,
ustam Deniz İmparatoru Kaku.
O üçlü de bu yeteneği taklit edebilir mi?
Turşu'nun şaşırması normaldi.
Sürekli kaçan rakibi...
...dibine kadar girmişti.
Sol eli görünmez bir kılıcı kavradı
ve dövüşçü boğanın, yani Turşu'nun zayıf noktasına saplayıp...
...iyice derine soktu.
Müthiş bir acının yaklaştığını hissediyordu.
Ayak parmağını masa ayağına çarpmak gibi.
Ya da karın boşluğuna sert darbe gibi.
Gerçek acı başlamadan önceki kısa sürede
beyin darbenin şiddetine bakarak acıyı önceden öngörür.
Hemen ardından beklenen yoğunluktaki acı gelir
ve öngörüldüğü gibi, hatta belki daha da şiddetlidir.
Bu, Tanrı'nın bize bahşettiği bir hazırlık süresidir.
Geçmişteki zorlu dövüşlerinden kalan iki anısı vardı.
İşte geliyor! Gelmiş geçmiş en büyük acı!
Çarpma ve sarsıntının şiddeti bunu gösteriyor.
İşte geldi!
Tam tahmin ettiği gibi. Hatta tahmininden de büyük.
İşe yaradı!
Aynen öyle.
Kasık darbesi her zaman ve her durumda işe yarar.
Ama topları küçücük. Bu kadar acı verir mi?
Küçücük toplar mı? Yanılıyorsun.
Kesin olan bir şey var. Testisler aslında iç organdır.
- Gerçekten mi? -Çok hassastırlar.
Ceninken vücudun içindedirler.
Soğumak için vücuttan çıkarlar.
Zayıflar. Onlardan daha zayıfı yok.
Kalp, karaciğer,
mide ve beyin kadar zayıflar.
Ama o organları koruyan
kalın kaslar, yağ tabakası, kemikler
ve sağlam bir kafatası var.
Ancak sperm üretme gibi önemli bir göreve sahip testislerin
soğuması gerek.
Bu hayati görev için vücudun dışındadırlar
ve onları ince bir deri korur.
Çok savunmasız bir hâldedirler.
Kalbiniz tek bir deri katmanıyla kasığınızdan sarkıyor olsaydı
savaş zamanında inanılmaz bir zayıflık olurdu.
Evden bile çıkamazdım.
Sanırım bitti.
Hayır.
Bitmedi.
Ne?
Lanet herif, yüzünde güzel bir ifadeyle yere yığıldı.
Kalkacak mısın, yerde mi kalacaksın?
Darbe aldığın anda kalbinde hemen bir cevap belirir.
"Yenildim! Bırak beni!" mi diyeceksin?
Yoksa "Bu ne cüret! Göstereceğim ona!" mı?
Yere düşüş anında yüzünde bir ifade olur.
Kalan dövüşme arzun bu ifadeye yansıyacaktır.
Turşu'nun yüzü bir saniye önce böyleydi...
Hem ayağa kalkacak hem de görünüşe göre
Baki onu öfkeden kudurttu.
İkisi de titriyordu.
Gerginlikle...
Öfkeyle...
Çok yaklaştık.
Bu dövüş uzun sürdü.
Ama sonu yaklaşıyor.
Bu yüz...
Bu duruş...
Bu onun nihai hâli.
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci