Każdy z nas tak pomyślał.
Aż trudno było uwierzyć, do czego to wszystko zmierzało.
Rzecz jasna, pierwszy zauważył to Baki.
Rany kłute.
Przypominały obrażenia od miecza takiego jak tasak.
W górnej części ciała Pikla znajdował się rząd poprzecznych blizn.
Kiedy się pojawiły?
Rany są owalne, jakby postrzeliła go broń maszynowa.
Nie dostał ich tutaj.
Pazury? Kolce na grzbiecie?
Cokolwiek to zrobiło, było z jego epoki.
Kiedy, przez kogo i jak powstały te blizny?
Jako pierwsi poznaliśmy na to odpowiedź.
Takie same rany pokrywały jego plecy.
Nie rozumiecie?
Analogiczne blizny biegły z przodu i z tyłu.
Odpowiedź była tylko jedna.
Sądząc po kształcie blizn, ich wielkości, epoce...
ten tasak to były w istocie zęby tyranozaura.
Pikiel przeżył spotkanie ze ściśniętymi szczękami tyranozaura.
Nasze emocje, szacunek, zachwyt...
Jak inaczej mieliśmy to wyrazić?
Każdy z naszej trójki wywnioskował to samo
i równocześnie zaczęliśmy klaskać.
Przestawiając stawy, wszedł w pełen tryb bitewny.
To była ostateczna forma Pikla.
Trzeba to powiedzieć.
Rozpoczyna się prawdziwa bitwa.
Jego ostateczna forma.
Po przestawieniu stawów ramion, łokci, nadgarstków
i bioder przybrał zaiste niewiarygodną postać.
Pradawne wspomnienia ożyły.
Stalowe części jego ciała stały się jeszcze twardsze.
Potężne części zyskały na agresywności.
Wytrzymałe przekształciły się w jeszcze bardziej odporne.
Dziękuję, Piklu.
Tę przemianę, metamorfozę,
przyjmę jako ostateczny dowód szacunku i znak przyjaźni.
Od początku dziejów ludzkość nieustannie ewoluowała.
Jednocześnie stworzyliśmy niemały arsenał broni.
Używaliśmy kamieni, pałek, mieczy, pistoletów, rakiet,
nawet broni nuklearnej.
Ale wskutek tego utraciliśmy coś, zostawiliśmy to za nami.
Tego nauczył nas pradawny człowiek, Pikiel.
Twardą skórę, silne mięśnie, solidne kości
i ducha, który nie zważa na ból...
Gdy noszona przez nas broń stawała się mocniejsza,
po kolei traciliśmy te rzeczy.
Tak bardzo, że nawet nie potrafimy ochronić siebie.
Jestem blisko ciebie.
W twojej przestrzeni. Pozostanę tutaj.
Z tej odległości
odwdzięczę się za twoją przyjaźń.
Kurde, trzeba wracać.
Baki nie poleciał po potężnym uderzeniu Pikla.
Nie ruszył się z miejsca!
Choć uderzyłeś mnie z całej siły,
wcale nie pofrunąłem w siną dal.
Sprawa jest prosta.
Odpowiedziałem podobną siłą,
ale szybciej i pod ostrzejszym kątem.
To umiejętności. Ewolucja.
Wypracowaliśmy sztuki walki! Nie zostawiliśmy niczego za sobą!
Nie ustąpię ani kroku! Wiele rzeczy udało mi się zebrać razem.
Siłę, szybkość, wytrzymałość i doświadczenie.
W tym aspekcie jesteśmy sobie równi.
Jesteśmy podobnie uwarunkowani. Żaden z nas nie potrafi ustąpić.
Tak naprawdę we wszystkim mogę być od ciebie gorszy.
Pod względem siły moich mięśni, wagi czy układu kostnego ustępuję tobie.
Tym samym czym mam walczyć?
Na czym mam się oprzeć?
Na technice!
Od tak dawna ćwiczyłem te umiejętności, że nie pamiętam początków.
Znosiłem ból, wzmacniałem się, wyzywałem do walki i się biłem.
Podświadomie zaciśnięta pięść.
Układ stóp.
Naturalny oddech.
Spostrzegawcze oczy.
Umiejętności walki przekazywane są od zamierzchłych czasów.
Żyją we mnie, mam w nich oparcie.
Umiejętności służące przetrwaniu
udoskonalono, aby pomagały chronić.
Karmiono je nienawiścią
i przekazywano wraz ze smutkiem.
Nie pozwolę, by przerwano ogniwa w łańcuchu.
Wtedy Baki to zobaczył.
Przebudził w sobie własną przeszłość
i stało się nieuniknione: Baki to ujrzał.
„Też to mam!”
Niezliczone zęby, pazury, rogi.
Przyjaciele wspierający go za to, kim jest.
Masz rację. Też jesteś...
Co więcej, do tych twardych rzeczy wmieszały się ciała obce.
Już rozumiem!
Retsu odpychał szpony.
Przed zębami bronił Katsumi.
W ziemię wgniatał rogi Jack.
Oni też wspierali Pikla!
Co on widzi?
Pikiel płacze!
Sprawa jest jasna. Wojna totalna.
Nigdy nie spotkałem równie groźnego wroga.
Co powinienem zrobić w tejże chwili?
Mam wkroczyć na teren Pikla?
W sam środek walki?
Jak zareagowałbym na froncie?
Co mam zrobić?
Jego lewa pięść się zbliża. Co zrobisz, Baki?
Rozumiem. Oto twoja decyzja.
Żaden blok czy unik.
A pięść nie może uderzyć.
Już jest w trakcie zamachu.
Właśnie. W odpowiedzi na ruchy przeciwnika
ciało musi bezwiednie płynąć.
Kontratak może przynieść dwa skutki.
Rzecz jasna, jeden jest fizyczny.
Nawet mała moc może wytworzyć wielką siłę.
Ale prawdziwy efekt kontrataku to celowanie w luki serca.
Gdy serce skupia się na ataku,
szczęka rozwiera się, zamiast zaciskać, a dobrze umięśniona szyja wiotczeje.
Kontra w ciało, które zapomniało, że może dostać...
Dziesięć sekund nie wystarczy, aby się pozbierać.
Gdy zawodnik – nawet Pikiel – zapomina o ryzyku bycia uderzonym,
jego wytrzymałość obniża się do poziomu noworodka.
Był kiedyś człowiek o ciosie tak silnym, że rzekomo powaliłby nim słonia.
Zwał się George Foreman, 31. mistrz świata wagi ciężkiej.
Mógł chwalić się rekordem zwycięstw przez nokaut,
ale zadziwiająco mało z nich odniósł wskutek odliczania.
Tymczasem jednego mistrza uważano za najsłabszego w dziejach.
Ale nazywano go Największym. To był Muhammad Ali.
Zadawał ciosy tak szybko, że zwano je ciosami zwidami.
Wygrał z wieloma bokserami, w tym z Foremanem, po odliczeniu.
Ten cios to szczyt sprytu: wije się na krańcu świadomości.
Dla oponenta jest jak atak z zaskoczenia.
Baki posiadł tę umiejętność.
Dlatego może wymieniać się ciosami z Piklem.
Dlatego był w stanie przyszpilić Pikla.
Roztrzaskiwałem wielkie zęby napastników za pomocą zamkniętej pięści.
Chwytałem, wykręcałem i łamałem ostre pazury agresorów.
Tak robiłem, gdy stawałem się celem.
W starciu z wielkością byłem...
W starciu z dużą szybkością byłem...
Byłem...
W tamtej epoce byłem najlepszy.
Jestem najlepszy, ale przypiął mnie do muru.
Przypiął go do muru!
Przewaga wielkości nie pomaga.
Przewaga siły nie pomaga.
Cóż za potężne zdolności.
Cóż za umiejętności walki.
Pradawny człowiek był w szoku.
A wtedy...
Co?
Porusza się!
Błyskawiczna teleportacja, którą użył przeciwko Jackowi.
Pikiel ucieka.
A Baki...
dogania go!
Pamiętasz moje słowa?
Nigdzie się nie wybieram. Nie opuszczę cię!
Niewiarygodną i nie do pokonania różnicę w sile...
zniwelował przy użyciu sztuk walki – narzędzi cywilizacji.
Był o krok od zwycięstwa.
Chwała była na wyciągnięcie reki.
Wtedy coś wykiełkowało w sercu młodego Bakiego.
Narodził się zły nawyk.
Wysunął obie pięści przed siebie.
Pradawny człowiek zrozumiał, że to walka na wytrzymałość.
To była niewybaczalna zachłanność Bakiego, nienasycona żądza.
Porzucił opcję zwyciężenia dzięki swym umiejętnościom.
Zamiast tego nieopatrznie zapragnął bezpośredniej wygranej
opartej na wytrzymałości.
Wskutek tego dosyć szybko ujawniła się różnica w tym zakresie.
To było nieuniknione jak wschód słońca
albo woda spływająca na sam dół.
Wynik był do bólu oczywisty.
Pikiel wykonał ruch.
Podczas tej siłowej rywalizacji
poczuł lęk przed przegraną.
W czasie długiego pojedynku ludzi z dwóch epok
pradawny człowiek pozyskał broń.
Śmiertelna bitwa dobiegła końca.
Pikiel siedzi nieruchomo.
Baki nie ruszyłby się nawet, gdyby chciał.
Co sądzicie o tej sytuacji?
Naiwne pytanie.
Choć nie wykazuje chęci atakowania,
dopóki Pikiel rozporządza życiem lub śmiercią Bakiego, sprawa jest jasna.
Pikiel wygrał.
Co?
Mam nieco inne zdanie.
Pierwotnie sztuki walk tworzyli słabi, aby móc rywalizować z silnymi.
Innymi słowy, to broń.
Rozumiem!
Pikiel ma przewagę fizyczną. Siłę.
Jeśli do tego posiądzie broń...
Niepisana zasada jest taka, że urodzeni z wielką siłą
nie mają prawa stosować sztuczek.
Mocne twierdzenie. Jak to Kaoru Hanayamy,
który urodził się silny.
Ale co to mówi o Bakim, który przyparł Pikla do muru?
W sercu chciałbym przyznać mu zwycięstwo.
Retsu, żyjesz dla sztuk walki. Kaoru, żyjesz dla kodeksu honoru.
Obaj macie rację, ale też jesteście zbyt surowi.
- Tak szybko? - Jest już w stanie wstać?
Na pewno nie chcesz go powstrzymać?
Zostaw go. Nie jest zwierzęciem.
Choć profesor Payne pewnie by już panikował.
Czmychnął, zanim się zorientowałem.
Czyli wszystko chyba jest w porządku. Co za absurd.
Kiedy go boli i jest zdołowany, ukojenie daje mu jedno miejsce.
To najlepszy widok w okolicy.
Nic go nie zasłania, więc pewnie to widzisz.
Jeszcze przed początkiem historii, daleko wstecz, wciąż nietknięte...
Majestatyczny widok wielkiego okresu kredy.
Coś niebywałego.
Szefie, mogę czasami przyjść go obejrzeć?
Tego samego dnia w centrum Waszyngtonu
zwykłym obywatelom zakazano
zbliżania się na mniej niż 700 metrów
do sławnego, starego hotelu St. Renas.
Po raz pierwszy od czasu zaprzysiężenia wszedłem do pokoju
poza Białym Domem bez ochrony.
A naprzeciwko mnie siedzi najgroźniejszy człowiek świata.
Dużo gadasz.
Proszę wybaczyć.
Nie chciałem pana urazić.
Tak czy inaczej, to „wielkie przekazanie władzy”,
zapoczątkowane przez 40. prezydenta, Ronalda Reegana,
osobie o kryptonimie Ogr, czyli Yujirze Hanmie...
zostało mi ujawnione w zeszłym tygodniu.
- Od tego dnia w głębi serca... - Hej!
Przejdź już do rzeczy!
Proszę wybaczyć. Poniosło mnie.
Dokończmy nasze sprawy. Zajmę panu dziesięć sekund.
Przysięgam, że Stany Zjednoczone Ameryki
nawiążą przyjazne relacje z mistrzem Yujirem Hanmą,
będziemy pana szanować,
nigdy nie wtrącimy się w pana życie
i dotrzymamy tej obietnicy, niezależnie od konsekwencji.
Ja, Barack Ozma, prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki,
przysięgam przed Bogiem, że dopilnuję tego traktatu przyjaźni.
Co kadencja ta sama formalność. Jakie to męczące.
Co?
Gruda węgla...
W teorii ciśnienie 100 000 atmosfer
przekształci węgiel w diament.
Nie uwierzę w ten fenomen, jeśli nie ujrzę tego na własne oczy.
Panie Ogrze, ponoć jest pan silniejszy niż broń jądrowa.
Może pan tego dokonać rękami?
Pod tym względem nic się nie różnisz od Boscha.
Przeciął szklany stół niczym przy użyciu diamentu!
Niestety to sztuczny diament.
Kurka...
Tak, ty mógłbyś.
Co z nim począć?
Nie ma już pola do dyskusji. Trzeba go przywrócić do stanu pierwotnego.
Jest ofiarą ciekawości współczesnych ludzi.
Panie Payne, a pana zdanie?
Stwarza pan iluzję, że to proste.
Co to niby jest „stan pierwotny”?
Jeśli zwrócimy go pokładowi soli kamiennej w Kolorado,
jak Pikiel miałby się odnaleźć w społeczeństwie dalekiej przyszłości?
Zdaje się, że chcecie zaistniały problem
przerzucić na barki przyszłych pokoleń, powołując się na rzekomy humanizm.
Zgadzam się.
Trzeba wziąć odpowiedzialność za obecną sytuację Pikla.
Panie Strydum, wedle mojej wiedzy
wykorzystywał pan tę bezcenną zdobycz kulturową
do pojedynków z mistrzami sztuk walki.
Czy to prawda?
Taką obietnicę złożyłem Piklowi.
Obietnicę?
Jak? Pikiel nie mówi.
To nie była obietnica słowna.
W szkole, w pracy,
w restauracjach, w domach ludzie debatowali, co uczynić z Piklem.
We Francji, Niemczech, Stanach Zjednoczonych, Indiach
i ONZ toczyła się ostra debata międzynarodowa.
WŁOŻYĆ GO Z POWROTEM DO SOLI KAMIENNEJ
500 001 572 GŁOSY
POZWOLIĆ MU ŻYĆ WŚRÓD NAS
500 000 543 GŁOSY
Po przeliczeniu głosów miliarda ludzi z całego świata
różnica w głosowaniu wyniosła niecałe 1000 głosów.
Podjęto decyzję.
Co pan sądzi, panie Payne?
To głupota,
ale świat podjął decyzję.
Pozostaje mi tylko milczeć.
Marne tysiąc głosów. Ludzkość jest niespełna rozumu.
Wynik ten można tylko uznać za niefortunny dla Pikla.
Po prostu odkładamy problem na później.
Klucz do jego rozwiązania zamknięto na nieokreślony czas.
Co to jest?
Pikiel!
Co on tu robi?
Strydum, oto dowód mojej wdzięczności.
Podarunek za to, że spełniłeś swoją obietnicę.
Pikiel zadrwił ze świata i zniknął w tokijskiej dżungli.
Napisy: Przemysław Stępień