(ฮันมะ บากิ)
นึกแล้วเชียว
ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าสุดท้ายแล้ว
นี่คือสิ่งที่รอคอยเราอยู่
คนแรกที่สังเกตเห็น ก็ต้องเป็นบากิอยู่แล้ว
รอยแผลเป็น
เหมือนบาดแผลที่เกิดจากคมดาบปลายโค้ง
แผลเก่าวิ่งเป็นแนวทแยงพาดลําตัวของพิคเคิล
ได้ไง
แผลเป็นรูปไข่เหมือนถูกยิงด้วยปืนกล
ไม่ได้แผลนั้นจากที่นี่แน่ๆ
กรงเล็บ
หนามหลัง!
จะอะไรก็เถอะ มันมาจากยุคของเขา
แผลเหล่านั้นได้มาเมื่อไร จากใคร และเกิดขึ้นได้ยังไง
เราเป็นคนกลุ่มแรกที่จะได้รู้คําตอบ
เรามองเห็นมัน
แผลเป็นเดียวกันที่หลังของเขา
ไม่เข้าใจเหรอ
แผลเดียวกันนี้มันโอบเขาทั้งหน้าหลัง
ซึ่งแปลว่าคําตอบเป็นได้แค่อย่างเดียว
เมื่อตัดสินจากรูปทรงของแผล ขนาด และยุคสมัย
ดาบปลายโค้งที่ว่านี่คือฟันของไทรันโนซอรัส
พิคเคิลเคยรอดชีวิตออกมา จากขากรรไกรของทีเร็กซ์
ทั้งอารมณ์ ความภูมิใจ และความเบิกบานของเรา
คิดว่าเราแสดงมันออกมายังไงล่ะ
เมื่อเราสามคนเข้าใจที่มาของบาดแผลนั้นแล้ว
ก็เริ่มปรบมือพร้อมกัน
เมื่อจัดเรียงข้อต่อใหม่ เขาก็ได้แปลงร่างเพื่อเตรียมต่อสู้เต็มรูปแบบ
นี่เป็นร่างสุดท้ายของพิคเคิล
ไม่พูดไม่ได้ละ
บัดนี้การต่อสู้ที่แท้จริงเริ่มขึ้นแล้ว
ร่างสุดท้าย
หลังได้จัดเรียงข้อต่อใหญ่ ที่หัวไหล่ ข้อศอก ข้อมือ
และสะโพกแล้ว รูปร่างของเขาแปลกไปมากจริงๆ
เมื่อความทรงจําเก่าแก่ของเขาฟื้นตื่นขึ้นมา
ส่วนที่ทนทานอยู่แล้วก็ยิ่งแกร่งขึ้นไปอีก
ส่วนที่ทรงพลังก็ทวีความดุร้าย
ส่วนที่แข็งแรงก็เปลี่ยนไปมีสภาพยืดหยุ่น
ขอบใจนะพิคเคิล
การกลายร่างเป็นร่างใหม่นี่น่ะ
ฉันขอน้อมรับมิตรภาพอันล้ําค่าจากนายนะ
มนุษยชาติวิวัฒนาการต่อเนื่อง ตั้งแต่ประวัติศาสตร์เริ่มต้นขึ้น
ในขณะเดียวกัน เราก็ได้อาวุธมามากมาย
มีทั้งก้อนหิน ตะบอง อาวุธ ดาบ ปืน ขีปนาวุธ
หรือแม้กระทั่งอาวุธนิวเคลียร์
แต่ผลลัพธ์ที่ได้คือเราสูญเสียบางอย่างไป เราทอดทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง
นั่นคือสิ่งที่พิคเคิล ชายดึกดําบรรพ์คนนี้สอนเรา
หนังที่เหนียว กล้ามที่ทรงพลัง กระดูกที่แข็งแรง
และจิตใจตั้งมั่นไม่ย่อท้อให้กับความเจ็บปวด
ขณะที่อาวุธในมือของเรามีอานุภาพมากขึ้น
เราคงสูญเสียสิ่งเหล่านี้ไปทีละอย่าง
มากจนเราปกป้องตัวเองไม่ได้แล้วด้วยซ้ําไป
ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว
ในพื้นที่ของนาย ฉันจะไม่หนีไปไหน
จากระยะนี้ ตรงนี้แหละ
ที่ฉันจะตอบแทนมิตรภาพของนาย
ให้ตายเถอะ ต้องกลับไปซะแล้ว
หมัดมหากาฬของพิคเคิลไม่ได้ต่อยบากิกระเด็น
เขาไม่ได้ขยับไปจากที่เดิมเลย
ถึงนายจะต่อยฉันเต็มแรง
ก็ยังทําให้ฉันตัวน้อยๆ กระเด็นไม่ได้เลย
เหตุผลง่ายมาก
เพราะฉันก็แค่โต้กลับด้วยแรงที่เท่ากันไงล่ะ
แค่เร็วกว่าและในมุมที่คมกว่า
นี่คือทักษะ นี่คือวิวัฒนาการ
เรามีวิชาการต่อสู้ เราไม่ได้ทิ้งอะไรไปเลย!
ฉันจะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว!
ฉันฝึกปรือสั่งสมมาหลายอย่าง
ทั้งพละกําลัง ความว่องไว ความอึด และประสบการณ์
แต่ในที่นี้เราเท่ากัน
เรามีเงื่อนไขเดียวกัน
เราทั้งคู่จะไม่ยอมหลีกทาง
อันที่จริง ฉันอาจด้อยกว่านายในทุกด้านนี้
ทั้งความแข็งแรงของกล้าม น้ําหนัก และระบบโครงกระดูกฉันเทียบไม่ได้
ถ้าอย่างนั้น ฉันจะใช้อะไรต่อสู้ดีล่ะ
ฉันจะใช้อะไรมาหนุนหลัง
ก็เทคนิคไงล่ะ
ฉันฝึกทักษะพวกนี้มานานมากแล้ว จําไม่ได้ด้วยซ้ําว่าเมื่อไร
ฉันอดทนต่อความเจ็บปวด ลับฝีมือ บํารุงร่างกาย ท้าทาย และต่อสู้
หมัดที่กําแน่นแบบไม่รู้ตัว
ตําแหน่งการวางเท้า
การหายใจตามธรรมชาติ
สายตาเฉียบคม
ทักษะการต่อสู้ที่สืบทอดกันมาแต่โบราณ
มันอยู่ในตัวฉัน มันค้ําจุนฉัน
ทักษะที่สร้างขึ้นเพื่อเอาตัวรอด
ถูกฝึกมาเพื่อปกป้อง
หล่อเลี้ยงด้วยความเกลียดชัง
และส่งต่อผ่านความเศร้าโศก
ฉันจะปล่อยห่วงโซ่เหล่านี้ไปไม่ได้
ทันใดนั้นเอง บากิก็มองเห็น
เมื่อเขาได้รับรู้ประวัติศาสตร์ของตัวเองแล้ว
ก็เลี่ยงไม่ได้ที่บากิจะต้องเห็นสิ่งนี้
"ฉันก็เหมือนกัน"
ฟันมากมาย กรงเล็บนับไม่ถ้วน เขาของหลายตัว
ผองเพื่อนที่ปั้นเขาขึ้นมาให้เป็นแบบนี้ได้
จริงด้วย นายก็มี...
ยิ่งไปกว่านี้คือสิ่งที่แทรกอยู่ ระหว่างอาวุธหลากชนิดนี้
ฉันเข้าใจแล้ว
ผู้ที่ผลักกรงเล็บออกไปคือเรซึ
ผู้ที่ยืนอยู่หน้าฟันคือคัทซึมิ
และคนที่ยืนเหยียบเขาอยู่ก็คือแจ็ค
พวกเขาก็ปั้นพิคเคิลขึ้นมาด้วย
เขาเห็นอะไรกันนะ
พิคเคิลร้องไห้
ใช่แล้ว นี่คือสงครามเต็มรูปแบบ
ไม่เคยเจอกับศัตรูที่น่าเกรงขามเท่านี้มาก่อนเลย
ช่วงเวลาแบบนี้ ฉันควรทํายังไงนะ
ฉันควรจะขว้างหรือว่าปามัน เข้าไปในพื้นที่ของพิคเคิลนะ
เข้าไปกลางศึกนี้เหรอ
ถ้าอยู่แนวหน้า ฉันจะทํายังไงนะ
ทําอะไรได้บ้าง
หมัดซ้ายใกล้เข้ามาแล้ว โอเคบากิ นายจะทําอะไร
โอ้ เข้าใจแล้ว ตัดสินใจทําแบบนี้นี่เอง
ปล่อยหมัดก็ไม่โดน
นายคงเหวี่ยงหมัดออกไปแล้วสินะ
มันต้องถูกปล่อยออกไปก่อนแล้ว
ใช่แล้ว เพื่อเป็นการตอบโต้ท่วงท่าของคู่ต่อสู้
ร่างกายต้องไหลไปตามการต่อสู้เอง
การโต้กลับอาจทําให้เกิดหนึ่งในสองสิ่งนี้
อย่างแรกคือผลกระทบทางกายภาพ
แม้แต่แรงเพียงน้อยนิดก็ทําให้เกิดผลที่ยิ่งใหญ่ได้
แต่ผลกระทบที่แท้จริงของการโต้กลับนั้น คือการแทรกเข้าไปอยู่ในใจ
เมื่อใจจดจ่ออยู่กับการโจมตีเท่านั้น
กรามที่ควรจะกัดแน่นจะคลายออก และกล้ามเนื้อคอก็จะผ่อน
หมัดตอบโต้ที่ปะทะเข้ากับร่างที่ลืมไปว่าจะถูกต่อย
สิบวินาทีหลังจากนั้นก็อย่าหวังจะฟื้นตัวได้เลย
เมื่อนักสู้ลืมไปว่าอาจถูกต่อย ต่อให้เป็นพิคเคิล
ความแข็งแกร่งของเขา ก็จะถอยกลับไปเป็นเหมือนทารกแรกเกิด
เคยมีชายคนนึงที่หมัดแรงถึงใจ จนลือกันว่าล้มช้างได้
นั่นคือจอร์จ ฟอร์แมน แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทคนที่ 31
ถึงแม้เขาจะครองสถิติ น็อคเอาท์มากที่สุดในประวัติศาสตร์
แต่ก็น่าแปลกใจที่มีเพียงไม่กี่ครั้ง ที่เป็นการน็อคเอาท์แบบนับถึงสิบ
ขณะเดียวกันก็มีแชมป์ที่ได้ชื่อว่า อ่อนแอที่สุดในประวัติศาสตร์
คนที่ทุกคนรู้จัก เขาคือ "ผู้ยิ่งใหญ่" มูฮัมหมัด อาลีนั่นเอง
หมัดของเขาไวมากจนได้ชื่อว่า "หมัดผี"
เขาทําให้คู่ต่อสู้หลายคน รวมถึงฟอร์แมน ต้องน็อคเอาท์นับสิบ
มันคือหมัดอัจฉริยะที่หลบหลีกการรับรู้ไป
สําหรับคู่ต่อสู้ มันเหมือนการจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว
บากิมีทักษะนี้แล้ว
เขาถึงสามารถแลกหมัดกับพิคเคิลได้
เขาถึงสามารถต้อนพิคเคิลให้จนมุมได้
"ฟันยักษ์ที่ทําร้ายฉัน ฉันต่อยหักด้วยกําปั้น"
"กรงเล็บแหลมคมที่ทําร้ายฉัน ฉันคว้ามันมาบิดแล้วหักทิ้ง"
"ตอนที่ฉันตกเป็นเป้า ฉันทําแบบนี้"
"ตอนที่เจอตัวใหญ่ ฉันก็..."
"ตอนที่เจอตัวว่องไว ฉันก็..."
"ฉันก็..."
"ในยุคนั้น ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ที่สุด"
ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับถูกต้อนจนมุม
จนมุมแล้ว
ข้อได้เปรียบทางขนาดตัวของเขา ใช้ไม่ได้
ข้อได้เปรียบด้านพละกําลังของเขา ใช้ไม่ได้
ทักษะนี้น่าทึ่งจริงๆ
ความสามารถในการต่อสู้นี่ช่างเหลือเชื่อ
บุรุษโบราณผู้นี้อึ้ง
ถ้างั้น...
อะไรกัน
เขาขยับแล้ว
ทักษะการวาร์ปสายฟ้าแลบ เหมือนตอนที่ต่อสู้กับแจ็ค
พิคเคิลกําลังหนี
และบากิ...
กําลังไล่ตาม
จําที่ฉันบอกได้ไหม
ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น
ฉันจะไม่ยอมห่างนาย
ความแตกต่างลิบลับด้านพละกําลัง พลังที่ไม่น่าจะมีวันเท่ากันได้...
มันได้พ่ายแพ้ให้กับวิชาการต่อสู้ เครื่องมือของอารยธรรมแล้ว
เขาใกล้จะชนะแล้ว
ถึงแม้กําลังจะได้คว้าชัยชนะมาแล้ว
บากิก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมา
เป็นนิสัยเสียในการต่อสู้
เขายื่นกําปั้นทั้งสองข้างออกมาข้างหน้า
ชายดึกดําบรรพ์เข้าใจแล้วว่า นี่เป็นการต่อสู้ประลองความอึด
มันเป็นความโลภเกินกว่าจะไถ่โทษได้ ความไม่รู้จักพอ
ในตอนนี้ เขาปฏิเสธชัยชนะที่มาจากทักษะ
แต่เขาเลือกโดยไม่คิด และอย่างประมาทว่าอยากได้ชัยชนะ
ที่วัดด้วยความอึดล้วนๆ
เป็นผลให้ความทรหดทั้งหลายนี้ถูกสําแดงออกมา
เลี่ยงไม่ได้ ดุจดวงอาทิตย์ ที่ต้องขึ้นในทิศตะวันออก
หรือน้ําที่ต้องไหลลงสู่ที่ต่ํา
ผลลัพธ์นั้นช่างน่าสมเพช
พิคเคิลลงมือ
ในการประลองความแข็งแกร่ง
เขาเกิดรู้สึกกลัวความพ่ายแพ้ขึ้นมา
ในการประลองที่ยาวนาน ระหว่างคนยุคใหม่และมนุษย์โบราณ
มนุษย์โบราณก็ได้มาซึ่งอาวุธใหม่
การต่อสู้สิ้นสุดลงแล้ว
พิคเคิลไม่ขยับเลย
ส่วนบากิก็ขยับไม่ได้
ทั้งสองคนคิดยังไงกับสถานการณ์นี้ล่ะ
ถามมาได้
ถึงแม้พิคเคิลจะไม่แสดงออกว่าอยากโจมตี
ตราบใดที่พิคเคิลยังชี้เป็นชี้ตายบากิได้ คําตอบนั้นก็ชัดเจน
พิคเคิลชนะแล้ว
ความเห็นของผมต่างออกไปนิดนึง
ผู้ที่อ่อนแอเป็นผู้คิดค้นกระบวนท่าต่างๆ ขึ้นมา เพื่อแข่งขันกับผู้ที่แข็งแกร่ง
พูดอีกอย่างคือ มันเป็นอาวุธ
เข้าใจแล้ว
พิคเคิลมีทั้งขนาดตัว มีทั้งพละกําลังมหาศาล
หากเขาได้วิชาเป็นอาวุธเข้าไปอีกละก็...
ผู้ที่เกิดมาแข็งแกร่ง จะต้องทําตามกฎข้อนึงที่ไม่ได้เขียนไว้
นั่นคือพวกเขาไม่มีสิทธิ์ใช้ลูกเล่น
เป็นคําพูดที่ทรงพลัง สมกับเป็นคาโอรุ ฮานายามะ
ผู้ที่เกิดมาแข็งแกร่งจริงๆ
แต่มันสื่ออะไรถึงบากิที่ต้อนพิคเคิลจนมุมล่ะ
ใจจริงแล้ว ผมอยากตัดสินให้เขาเป็นฝ่ายชนะ
เรซึผู้ยึดมั่นในวิชาการต่อสู้ ฮานายามะผู้ยึดมั่นในความเป็นชาย
ทั้งคู่ทั้งพูดถูกและพูดแรง
- ลุกแล้วเหรอ - ยืนไหวแล้วงั้นเหรอ
แน่ใจนะว่าเราไม่ควรหยุดเขาไว้
ปล่อยเขาไปเถอะ เขาไม่ใช่สัตว์นะ
แต่ถ้าเป็นศาสตราจารย์เพย์น ก็คงประสาทกินไปแล้ว
อ้าว แอบหนีออกไปตอนไหนเนี่ย
งั้นก็คงแปลว่าไม่ได้ร้ายแรงสินะ ไร้สาระซะจริงๆ
ทุกครั้งที่เจ็บปวดและเศร้าโศก จะมีภาพนึงที่เขาอยากเห็น
แถวนี้น่ะ ตรงนี้วิวสวยที่สุดแล้ว
ตอนนี้ไม่มีอะไรมาขวางทางอยู่ นายคงมองเห็นนะ
ตั้งแต่ยุคสมัยก่อนมีประวัติศาสตร์ ย้อนไปไกลกว่านั้น สมัยที่ยังไม่แปดเปื้อน...
ทิวทัศน์ยิ่งใหญ่ตระการตาของยุคครีเทเชียส
สุดยอดไปเลย
ลูกพี่ ถ้าฉันขอแวะมาดูอีกจะว่าอะไรไหม
ในวันนี้ ณ ใจกลางเมืองวอชิงตัน ดีซี
ประชาชนทั่วไปถูกห้าม
ไม่ให้เข้ามาในระยะ 700 เมตร
รอบโรงแรมเซนต์เรนาส
ตั้งแต่ผมเข้ารับตําแหน่งมา นอกจากที่ทําเนียบขาวแล้ว
นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เดินเข้าห้อง โดยไม่มีทีมรักษาความปลอดภัย
อีกทั้งยังมีชายที่อันตรายที่สุดในโลก นั่งอยู่ตรงหน้าผมอีกด้วย
พูดมากจังเลยนะ
ขอโทษครับ
ขออภัยด้วยถ้าทําให้คุณไม่พอใจ
ยังไงก็ตาม เรื่อง "การเปลี่ยนผ่านอํานาจครั้งใหญ่"
ที่ริเริ่มโดยโรนัลด์ รีแกน ประธานาธิบดีคนที่ 40
ด้วยชื่อรหัสออก้า หรือ ยูจิโร่ ฮันมะ...
ผมก็เพิ่งจะรู้ความลับนี้เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนี่เอง
- ตั้งแต่วันนั้น ใจผม... - นี่
รีบๆ เข้าเรื่องซะที
โทษที ผมนี่ก็ไหลไปเรื่อย
งั้นมาเริ่มกันเลยดีกว่า แค่สิบวินาทีก็เสร็จแล้ว
ข้าพเจ้าขอสาบานว่าสหรัฐอเมริกา
จะมีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านฮันมะ ยูจิโร่
และเราจะเคารพท่าน
จะไม่มีวันไปแทรกแซงกับชีวิตของท่าน
และจะทําตามสัญญานี้เสมอ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม
ข้าพเจ้า บารัค โอซม่า ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา
ขอสาบานต่อหน้าพระเจ้า ว่าจะทําตามสนธิสัญญามิตรภาพนี้
ต้องทําพิธีนี้ทุกสมัยเลย น่ารําคาญจริงๆ
ถ่านหิน
ทฤษฎีว่าไว้ว่าแรงดันหนึ่งแสนชั้นบรรยากาศ
จะสามารถเปลี่ยนถ่านหินให้เป็นเพชร
ผมไม่เชื่อหรอกถ้าไม่ได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง
มิสเตอร์ออก้า ในเมื่อเขาว่ากันว่า คุณทรงพลังยิ่งกว่าอาวุธนิวเคลียร์
งั้นช่วยใช้มือเปล่าบีบได้ไหม
มองมุมนี้ นายมันก็ไม่ต่างอะไรจากบอชเลย
โต๊ะกระจกถูกตัดเหมือนเขาใช้เพชรเลย
น่าเสียดายที่มันเป็นเพชรเทียม
ไม่จริงน่ะ
คุณทําได้
เราทํายังไงกับเขาดีล่ะ
แทบจะไม่ต้องเถียงอะไรกันอีกแล้ว
เราต้องเอาเขาไปไว้ที่เดิม
เขาเป็นเหยื่อของความอยากรู้อยากเห็น ของมนุษย์ยุคใหม่
มิสเตอร์เพย์น มีความเห็นยังไงครับ
คุณพูดเหมือนมันง่ายเลยนะครับ
แต่คําว่า "ไว้ที่เดิม" มันหมายความว่ายังไง
ถ้าเขาถูกใส่กลับเข้าไป ในชั้นหินเกลือที่โคโลราโด
แล้วพิคเคิลจะใช้ชีวิตยังไง ในสังคมโลกอนาคต
ผมมองว่าเรากําลังโยนปัญหาที่อยู่ตรงหน้า
ไปให้มนุษย์ยุคอนาคตรับมือ โดยอ้างคําพูดสวยหรูว่า "มนุษยนิยม"
เห็นด้วย
เราควรรับผิดชอบ ต่อสถานการณ์ของพิคเคิลในยุคปัจจุบัน
มิสเตอร์สไตรดัม จากที่ผมได้ยินมา
ที่ผ่านมาคุณบังคับให้ สมบัติที่สําคัญทางวัฒนธรรมคนนี้
ต่อสู้ประมือกับผู้เชี่ยวชาญด้านศิลปะการต่อสู้
เป็นความจริงหรือเปล่า
นั่นคือสัญญาที่ผมให้ไว้กับพิคเคิล
สัญญาเหรอ
มันจะเป็นไปได้ยังไง พิคเคิลไม่รู้ภาษาพูดซะหน่อย
มันไม่ใช่คําสัญญาที่ให้ด้วยคําพูด
ในโรงเรียน
ในที่ทํางาน
ในร้านอาหาร
และในบ้าน
ทุกคนต่างถกเถียงกันว่าควรทํายังไงกับพิคเคิล
ในฝรั่งเศส เยอรมนี อเมริกา อินเดีย
และสหประชาชาติ ก็มีการถกเถียงอย่างดุเดือดไปทั่วโลก
(เอากลับไปใส่ในชั้นหินเกลือเหมือนเดิม)
(500,001,572 เสียง)
(ให้อยู่กับเราในยุคปัจจุบัน)
(500,000,543 เสียง)
หลังได้นับคะแนนเสียง จากประชากรโลกหนึ่งพันล้านคน
ผลลัพธ์ที่ได้นั้นห่างกันเพียงแค่ 1,000 เสียง
(เอาไปไว้ที่เดิม)
ได้มีการตัดสินแล้ว
คุณเพย์นครับ มีความเห็นยังไงครับ
นี่เป็นการกระทําที่โง่เขลา
แต่ทว่าก็เป็นการตัดสินใจของชาวโลก
ผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสงวนออกความเห็น
ห่างกันแค่พันคะแนน มนุษยชาติช่างโง่เขลาจริงๆ
ผลการตัดสินนี้ช่างถือเป็นเคราะห์ร้ายของพิคเคิล
เราก็แค่ปัดปัญหาไปแก้เอาในอนาคต
กุญแจที่จะไขปริศนาได้ถูกปิดตายไปตลอดกาล
อะไรกัน
พิคเคิล!
ทําไมกัน
สไตรดัม นี่คือคําขอบคุณของฉัน
ของขวัญสําหรับนายที่ทําตามคําสัญญา
พิคเคิลเยาะเย้ยโลกทั้งใบ ก่อนหายตัวไปในโตเกียว
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล