Wszedł na ring! Promuje też samego siebie!
Doceniam ten wielki gest przyjaźni.
Wiedziałem, że podejmuję ryzyko, gdy cię przedstawiałem.
Szczerze mówiąc, oblałem się potem.
Gdybyś nie współpracował i nie wszedł za mną,
spuszczono by mi niezły łomot.
Naprawdę to doceniam.
Hej!
Co tu się wyczynia, panie Kaiser?
To nie twój ring, tylko mój.
Słyszałeś?
Won stąd, bo zaraz polecisz!
Dziwna gadka.
Jesteś byłym mistrzem świata i pozostajesz supergwiazdą, Andreju Walew.
Uhonorowałeś ring swoim 30 zwycięstwem przez nokaut.
Wszyscy cię tu oklaskują.
Poza tym człowiekiem.
Przybył, aby cię obrazić!
Nie, chce podeptać honor samego boksu, a nie tylko ciebie.
Kaiser, ten mały facet z tym ciałem?
Jak niby mnie obrazi?
W Japonii jest takie powiedzenie.
„Im większy człowiek, tym mniejszy mózg”.
Wy, Amerykanie, nie pojmiecie tego.
Intelekt kogoś takiego jak ty, dla kogo ciało to kupa mięśni,
nie zrozumie sztuk walki, doskonalonych przez odwieczność 4000 lat.
Panie Retsu, to nie wrestling.
Docinkami nie wywoła pan rozróby.
Retsu, przyszykowałem mały pokaz, abyś mógł się zaprezentować.
Dla ciebie to głupia pokazówka,
ale to ułatwi Amerykanom zrozumienie.
Daj im przedsmak tej odwiecznej wiedzy.
Panie Kaiser.
Miałem pana za zdolnego promotora.
Dla kogo rozbicie tego mogłoby być rozrywką?
Co?
Nie ma tu czegoś innego?
Czegoś większego, twardszego i bardziej godnego zniszczenia?
Retsu...
Karierę bicia ludzi zacząłem od karate.
Chętnie powalczę z panem na gołe pięści.
Skop mu tyłek, Walew!
Rozłup go na pół!
Zamienił to w proch!
Nie rozbił ich.
Zamienił bloki w piasek.
To wojna! Smok kontra Goliat.
Największy, najwspanialszy w dziejach,
niepowtarzalny pojedynek pokazowy!
Panie Retsu, opowie nam pan o swojej przeszłości i karierze walki?
Nie wiem, jak najlepiej ją przybliżyć.
Wstąpiłem do świątyni Bailin w wieku czterech lat.
Tam trenowałem całymi dniami.
A pana kariera walki?
Nie mam żadnych oficjalnych pojedynków.
Wszystkie moje walki były nieoficjalne.
Jaki ma pan rekord w tych nieoficjalnych walkach?
Nie prowadziłem statystyk,
ani wygranych, ani przegranych.
Jakie były zasady?
Zasady?
Raczej nie były to zasady bokserskie.
To były pojedynki.
Czyli testy siły.
A więc zasady były jak w mieszanych sztukach walki?
Mieszanych?
- Co? - Jak to? Nie wie?
W żadnym moim pojedynku nie obowiązywały zasady.
Chodziło o sprawdzenie, kto był silniejszy.
A co się panu stało w nogę?
Straciłem ją podczas walki z przyjacielem.
On mówi serio?
Takie rzeczy się zdarzają.
Oto natura pojedynku.
Mam pytanie do pana Kaisera.
Jakie będą zasady tej walki?
Dwóch mężczyzn będzie biło się na pięści.
Oto zasady.
Nie uznałby pan tego za boks?
Pozwolę wam zdecydować, jak nazwać te zasady.
W końcu to tylko pojedynek pokazowy.
Pan tak to nazywa,
ale jeden z nich to były mistrz świata.
Ja tylko promuję walki
i prezentuję je wam.
Typu: „Oto walka bestii. Zapraszam wszystkich zainteresowanych”.
Walka bokserska z byłym mistrzem, Walewem?
Niesamowita sprawa, Retsu.
I to twój debiut?
To brak szacunku.
Wcale nie.
Nie szanujesz boksu.
Twoja kariera zawodnicza to dwa sparingi.
Teraz masz się za mistrza świata?
Dobra okazja. Zrób unik, jeśli zobaczysz cios staruszka.
Co się stało, Brusie Lee?
Nie widziałeś ciosu boksera, który zakończył karierę dziesięć lat temu?
Bokser wali z taką właśnie szybkością.
Gdybym był Walewem, byłbyś martwy!
Zrezygnuj z tej walki.
To byłoby uprzejme zachowanie wobec byłego mistrza.
Nic już po nas w Vegas.
Polecimy jutro do domu.
Wisi mi, co mówi Kaiser.
W końcu jest tylko promotorem... Co?
Co do...?
Wybacz.
Musiałem odruchowo wybić trenerowi nadgarstek.
Czyli widziałeś mój cios?
Nie zamierzałem zrobić uniku.
Pan jest już od dawna w biznesie bokserskim.
Pana złość jest zrozumiała.
Ten cios to moja kara za zranienie pana uczuć.
Proszę jednak też zrozumieć moje uczucia wobec sztuk walki.
Cóż, to tylko pojedynek pokazowy.
Co nam szkodzi zostać jeszcze trochę?
Dziękuję!
Chiński smok!
Chińskie kung-fu!
Król Mórz!
Retsu był zdumiony.
To była jego pierwsza walka dla masowej publiczności.
Rzecz niepojęta...
Masowa rozrywka to rzecz niepojęta.
Dlaczego ten człowiek udaje rozwścieczonego?
Czy to aby nie przesada?
Nawet dla rozrywki?
Czas na przedstawienie!
Wielka Chińska Republika Ludowa obnażyła swoje kły przed światem!
Co za farsa.
Świat finansów im nie wystarcza...
To jest nieistotne dla walki.
...chcą rozszerzyć sferę wpływów na świat sportu.
Nawet widzowie odgrywają spektakl.
Tylko spróbuj!
Spróbuj mnie pokonać!
Dajesz!
Spuść mu łomot, Walew!
To też odgrywane.
Kopnął, wiedząc, że chybi.
Chodźcie.
Panie Retsu, wystarczy tego spektaklu.
Walczcie czysto.
Dalej to już rywalizacja.
Dość aktorzenia.
Retsu, tylko nie zgiń.
Może tak szybko się ruszać?
Wzrost 237 centymetrów.
Waga 151 kilogramów.
Świetna praca nóg, choć jest gigantem.
Tak jak sądziłem.
Jego umiejętności nie wynikają tylko z wielkości. A zatem...
Ty pacanie!
Przykucnął w kącie!
Poddał się?
Zszedłeś do kąta w starciu ze mną.
To najbardziej niebezpieczne miejsce w ringu bokserskim.
Zapewne na swój sposób rozumiesz, co z tego wynika.
Hej! Co to ma znaczyć?
Wstań i walcz!
Co masz na myśli, mówiąc „wstań”?
Przecież nie siedzę.
Choć biodra mam nisko, bez wątpienia wciąż stoję.
Nie rozumiem, dlaczego każe mi pan walczyć.
Jak to?
Nie zamierzam walczyć z Walewem.
Nie mam zamiaru uderzyć go ani dać się uderzyć.
Poddajesz się bez zadania ani jednego ciosu?
Wygram to bez zadania żadnego ciosu.
Panie Mills, proszę się odsunąć.
Uniemożliwia mi pan pokonanie gościa.
Dobra, walczyć!
Olbrzym Walew był zachwycony.
Zetknął się z zagadkowym stylem walki, niebywale innym od tego, co znał.
Był zachwycony, że prawdopodobnie...
Nie, bez wątpienia zmiażdży ów styl.
Musunkei...
Ostatnią rzeczą, którą Walew zobaczył, był fotograf.
Witaj, Królu Mórz Retsu.
Oto twoja wypłata za wczorajszą walkę, za tę niezwykłą technikę.
Moja?
W ciągu jednego wieczoru
zostałeś największą chińską sensacją w Stanach Zjednoczonych.
Od rana wydzwaniają do mojego personelu z propozycjami.
Nic dziwnego. Każdy w USA to zobaczył.
Ta nieruchoma rękawica, która nagle grzmotnęła go w głowę.
Proszę powiedzieć, co pan czuje.
Wiedziałem, że tak się to zakończy.
Po prostu wykazałem dominację kung-fu.
Gdy go pan wykończył,
wyglądało, jakby pan go zwyczajnie dotykał przed uderzeniem.
To był musunkei.
Czyli cios zerocalowy.
Zerocalowy?
W każdym razie wasza sztuka walki, boks, wciąż jest młoda.
Chcę jak najszybciej pokazać, jak dojrzała sztuka
radzi sobie z kolejnym groźnym rywalem.
Jednym komentarzem zwróciłeś przeciwko sobie cały świat.
Jest tak, jak mówiłem, prawda?
Obsypią cię milionami dolarów.
Pojawią się potwory, od których zapragniesz uciec.
Proszę, bierz.
Ile tu jest?
Dwa miliony dolarów.
Wagowo jakieś 20 kilogramów.
Mam dla ciebie walizkę.
Powinno się zmieścić.
Rozumiem.
Nie wiem, jakim podstępem zgromadzono to bogactwo,
ale jeśli to pana wola, wezmę je.
Ale co to?
Te plugawe buty obok moich pieniędzy?
Nie każ mi ich brać.
Proszę samemu włożyć je do walizki i mi podać.
W przeciwnym razie zmiażdżę te pana ordynarne stopy.
Dziękuję.
Zamówiłem dla ciebie samochód.
Doceniam to.
Napije się pan brandy, panie Retsu?
Nie. Poproszę herbatę oolong.
Przykro mi, nie mam. Może czarna herbata Fauchon?
Ależ te limuzyny są bezużyteczne.
GIŃ ŚMIECIU – MAMINSYNEK
Co? Teraz?
Niedobrze.
Potrzebuję drugiej filiżanki.
Naprawdę zjawiałby się tak nagle?
Nigdy wcześniej nie było go tutaj.
Jest blisko. Czuję, że bardzo blisko!
Dwadzieścia metrów? Nie, jeszcze bliżej.
Dziesięć metrów?
Chwila. Jeszcze bliżej?
Nie mówcie, że jest już przy drzwiach. Raczej nie dotarłby tak daleko...
Co?
Witam.
Kawa Blue Mountain.
Nagła wizyta.
Spodziewałem się, że przyjdziesz, więc zrobiłem dwie filiżanki.
Widać, że jesteśmy spokrewnieni.
Rety! Naprawdę pije tę kawę!
Może cukru?
O to chodziło?
Co?
Takiej relacji ojca z synem pragnąłeś?
Mniej więcej wszystko się zgadza.
Czy to się wydarzy?
Wywrócenie stolika...
Boisz się swojego ojca?
Nie pamiętam ani chwili w życiu,
w której nie bałbym się swojego ojca, Yujira Hanmy.
Strach. Dreszcze.
Uwielbienie. Podziw. Szacunek.
No i nienawiść.
Skoro mnie nienawidzisz, dlaczego nie próbujesz odreagować?
Tato...
Gadasz od rzeczy. Jesteśmy ojcem i synem.
Nasza walka nie byłaby meczem.
Przystanie na nią, ustalenie daty, wypracowanie najlepszej formy...
Nie ma na to miejsca.
Skoro jesteśmy ojcem i synem,
pewnego przypadkowego dnia
jakaś naprawdę zwyczajna rzecz wywoła mały spór.
To ostatecznie zamieni się w kłótnię,
aż w końcu tłumiona w nas animozja...
Rozumiem.
Tak, rozumiem.
Możesz mieć rację.
Tak swoją drogą, synu...
To już teraz?
Jaki ty masz problem, że podajesz mi taką gównianą kawę?
Co?
No i jest. Jak nagle!
Nienaturalnie zwyczajny wyzwalacz.
Bardzo mi przykro, ojcze.
Choć przybyłeś do mnie z tak daleka,
beztrosko poczęstowałem cię marną kawą.
Będę bardziej uważny. Błagam o wybaczenie.
Daj spokój, tato.
Nie okłamuj mnie.
Problem powinien być zwyczajny, ale też prawdziwy.
Wypiłeś ją w dwóch łykach.
Czyli kawa była dobra.
Może ci się to nie podobać,
ale harmonijna rodzina mnie nie interesuje i nie rozumiem tej idei.
I tyle.
Tato...
Zrób mi kawę.
No dalej. Nie proszę o wiele, prawda?
Chciałbym wypić kawę, którą zrobiłeś.
Możesz napić się kawy zrobionej przez Yujira Hanmę.
Jest jednak na to tylko jeden sposób.
Musisz mnie do tego zmusić.
Złap opornego Yujira Hanmę za chabety
i zmuś go do zrobienia kawy.
Jeśli odmówi,
spoliczkuj go, powal na ziemię, uderz,
aż się podda i ją zrobi.
Nie zostaw mu wyboru.
Musisz go do tego zmusić.
Jeśli to zrobisz,
możesz mu nawet kazać gotować!
Słowa ojca i stół porwany na cztery części...
Roztrząsał to w głowie.
Rety, łatwo poszło.
Czyżby mi ulżyło?
Baki był zdumiony.
Kiedy jego ojciec, Yujiro Hanma – człowiek, którego musi pokonać – wyszedł,
poczuł ulgę.
Tato!
Co się stało?
Chcesz kawy?
Drzwi frontowe...
- Co? - Musisz je delikatnie zamykać.
Pełna racja.
Co?
Pojedyncze zdanie telepało się zawzięcie po głowie Bakiego.
Przesadziłby, gdyby kazał mu przyjść i zamknąć.
Gdyby powiedział to ojcu, posunąłby się za daleko.
Wystarczy już.
Kurka.
Co za beznadziejny ojciec.
To samo co zawsze.
Typowe popołudnie.
Napisy: Przemysław Stępień