A więc to tak?
Wciąż pracuje pan nad stylem?
Wie już, nad czym pracować?
Baki Hanma...
Czy masz nowy styl, czy nie...
Czy śpisz, czy też nie...
i tak pozostaniesz dla mnie wielkim potworem.
No cóż...
trzeba się brać za robotę.
Czas zgładzić potwora.
Opowiadam o zgładzeniu potwora,
ale wcale nie uprawiam sztuk walki.
Wygląda to tak, jakbym miał zadać cios w podbródek.
I rzeczywiście uderzam w podbródek.
Dla wielkiego mistrza sztuk walki jak Baki
ta walka musi być nużąca jak cholera.
Wybacz, Baki.
No ale...
Baki, mam nadzieję, że czaisz.
Ta nasza walka
różni się od starcia dwóch mistrzów sztuk walki.
Nie chodzi o pobicie czy bycie pobitym.
Ta nasza walka
zakończy się dopiero wtedy, gdy któryś z nas uzna porażkę.
Czasami nawet stojąc nad leżącym przeciwnikiem,
można przegrać.
Tak można rozstrzygnąć naszą walkę.
Panie Baki, ani słowa...
Chiharu, dziękuję. To zaszczyt móc się od ciebie uczyć.
Rozciąganie się przed walką jest do ciebie niepodobne.
Pokażę ci styl Chiharu Shiba.
Mój styl?
Mogę?
Chcę walczyć jak Chiharu Shiba.
Chwila, chwila...
Nie robi pan sobie ze mnie jaj?
Na pana miejscu...
walczyłbym jak Baki Hanma.
To też chciałbym zrobić.
To byłoby dla mnie najprostsze.
Ale...
to nie rozstrzygnie tej walki, nieważne, ile razy bym cię pobił.
Dopóki nie umrzesz... Nie, nawet po śmierci mi się postawisz.
Miałbym pozwolić...
Ty szczylu,
myślisz, że możesz walczyć tak jak ja?
Tak, mogę.
Ty draniu...
Mogę, Chiharu.
Zakład, że mogę.
Pytasz dlaczego?
Bo widzisz...
podziwiam cię.
Baki...
Widzisz?
Nie myślałeś, że będę w tym taki dobry, co?
To styl Chiharu.
Od samego początku się nie hamuj.
Nie czekaj, aż ręka będzie wyprostowana.
Z maksymalną precyzją uderz z jak największą siłą.
Oto tak zwany styl Chiharu.
Zwyczajna wytrzymałość, ale psychika ze stali.
Ale stal Chiharu zaczęła się łamać.
Przeciętny czarny pas ci nie dorównuje.
Duch walki pozwala ci sięgać gwiazd.
Poczucie samotności pomoże ci wznieść się na wyżyny.
Jakbyś sam tworzył nowy stan umysłu.
Mimo wszystko warto było się poświęcić.
Zadanie mi obrażeń twarzy kosztowało cię prawą rękę i lewą nogę.
Chiharu, przerwijmy to.
Nie niszcz sobie jeszcze lewej ręki.
Panie Baki.
Miał mi pan pokazać styl Chiharu Shiby.
Czyż nie to miał mi pan pokazać?
Ostateczna odpowiedź...
proszę mi ją pokazać.
Przyjmowanie ciosów w najsłabszy punkt to styl Chiharu.
Wiesz, w co celuję? Prawda?
Spróbuj to przyjąć.
Każdy z nich miał drugą osobę...
przypartą do muru.
Nie chyb, Chiharu.
To nie pierwszyzna dla mnie.
Nie chodzi o eksponowanie słabości.
W istocie droga Chiharu Shiby polega na użyciu słabości jako broni.
Twarz, na której współistnieją miękki nos, usta i policzki...
jest atakowany przez twardą, wytrzymałą pięść.
Daj im to, czego szukają.
Silny punkt spotka się z twoim słabym.
Potem zniszcz ich pewność siebie.
Twoja ranna prawa ręka...
jest celem stalowego kopnięcia – efekt lat treningów.
Powitaj go.
Niech w nią uderzają do woli.
Zamiana słabych punktów w broń to styl Chiharu Shiby.
Ten styl sprawił, że Chiharu Shiba był przyparty do muru.
Kłamiesz.
Co?
Chiharu Shiba nigdy nie wydłubał nikomu oczu.
Punkty witalne to droga sztuk walki.
Droga Chiharu jest tego całkowitym przeciwieństwem.
Twoja droga to nie sztuka walki.
Nie ma mowy, abyś to zrobił.
Wtykanie palców w gałki oczne, najczulsze ze wszystkich miejsc...
Coś takiego nie może się wydarzyć w życiu Chiharu Shiby.
Chiharu, dźgaj prosto i w punkt.
Co?
Atak na oczy to wyższa sztuka.
Twój przeciwnik ma swobodę ruchu, a za cel masz dwucentymetrowe okienko.
To równie trudne jak złapanie dwóch brzęczących much.
Nie zdołasz tego zrobić.
Nadzieję swoje oczy na twoje dwa palce.
Wystarczy, że wyprostujesz rękę.
Wykręcę ci palce gałkami ocznymi.
Słowo się rzekło.
Nie mogę dopuścić do hańby...
Mocne słowa...
Nie mamy wyboru, musimy brnąć w to dalej.
Pozostaje nam to zrobić.
Chitaru Shiba tak wspominał to wydarzenie.
Twierdził, że nie miał zamiaru zmiażdżyć oczu Bakiego.
Planował zrobić pięść tuż przed uderzeniem.
Ale czy był na to czas?
Ostateczny cios.
Nazwiemy to Sprintem Karalucha?
Co więc zrobisz?
Skoro brakuje ci doświadczenia, na pewno cię to spotka.
Po uderzeniu twój mózg dozna wstrząśnienia
i półśrodki temu nie zaradzą.
Czekanie na dojście do siebie może trwać pięć czy dziesięć minut.
Jesteś zdany na łaskę przeciwnika.
Co więc zrobisz?
Oczywiste jest, że skoro czekanie odpada, trzeba wyjść temu naprzeciw.
Rozumiesz, Retsu?
Aby coś przestało się trząść, musisz trząść się razem z tym czymś.
Wyjdź temu naprzeciw.
Otwórz uszy.
Wsłuchaj się w mózg.
Skup się na tym, jak drży.
Jak najlepiej dopasować się do ciebie?
- Trzy. - Jeśli nawalisz...
- Cztery. - ...już nigdy nie wstaniesz.
Pięć. Sześć.
- Siedem. - Wyjdź naprzeciw obrażeniom!
Osiem.
Dziewięć...
Witam moje obrażenia.
Wstał? No dobra.
Tak też mi pasuje.
To niczego nie zmienia.
Czy to nie teraz trener udziela mi porad?
Znam się tylko na boksie.
Nie doradzę w innych sprawach.
Żenujące, nawet nie wiem, co tam się dzieje na tym ringu.
Nie mam pojęcia, jak wciąż stoisz, walczysz, robisz uniki
albo jak wstałeś.
Jest tak samo.
Nieważne, jakich ruchów używam,
wciąż korzystam z moich dwóch pięści.
Oto zachodnie kung-fu, czyli boks, który tak dobrze znasz.
Absurd, że to sekundant otrzymuje porady od boksera.
Proszę mi poradzić!
Co?
Wykorzystaj wszystko...
Uważaj!
Dość tego.
Wykorzystać wszystko, co mam.
To trafna rada.
Pójdę za nią. Przyjmę z wdzięcznością.
Tylko leniwi wierzą, że na nic więcej ich nie stać.
Jeszcze raz...
Właśnie nadszedł moment, aby wykorzystać wszystko, co mam...
Jakbym dopiero co zaczął.
Tak też...
odwdzięczę się swemu trenerowi.
W końcu...
zaczyna to przypominać boks.
Och! Joe jest na kolanach!
Powalił Cruisera!
Siedem. Osiem.
Poważnie?
Mój bokser powalił Joego na kolana!
W porządku?
Skoro Joe teraz wstał,
już czas...
Walka!
...aby boks wyszedł poza świat sportu.
Nie można już tego nazwać grą.
Jest! Zasłonił mu oczy!
Wylałeś dużo potu.
Dlaczego?
Genialny wojownik Retsu nie potrafi nawet raz trafić.
Dlaczego nie możesz pokonać starca, który używa tylko technik skakania?
Nie przegrałem!
Wygrać też nie możesz.
Rozumiesz?
Gdy ktoś atakuje z góry,
jedyną opcją jest obrona.
Nadchodzi z góry!
Kręci się!
Uważaj na rannego Joego.
Boks to walka na śmierć i życie.
Jeden. Dwa.
Trzy. Cztery. Pięć.
W porządku?
Tak.
Walka!
Teraz toczy się walka na śmierć i życie.
Joe wyczerpał już prawie cały zapas energii.
To moja szansa!
Trafiłem w cel.
Teraz też. I teraz.
Koniec jest bliski.
Zobaczcie!
Joe jeszcze nie padł!
Groźnie!
W górę!
Uderzył go w powietrzu!
Cóż za niebywały hart ducha.
Jego ciało musiało doznać poważnych obrażeń.
Czyli to jest Dymiący Joe!
No właśnie.
Ten koleś to cholerny Dymiący Joe!
Oto Dymiący Joe.
Nie mam wyboru.
Planowałem zachować tajny atak na trudniejszą walkę...
Muszę teraz...
go wyzwolić!
Naprzód...
Choćby trochę.
Rynienka podnosowa.
Jako miejsce styku nerwów twarzy
przy bezpośrednim uderzeniu pięścią staje się bardzo czułe na ból.
To niezawodny punkt witalny.
Cios w ten punkt może skutkować śpiączką czy śmiercią.
Może sparaliżować wszystkie cztery kończyny i unieruchomić.
Siedem. Osiem.
Poważnie?
Wygrałeś! O tak!
Jakie to tajemnicze...
Jesteś niesamowity! W cholerę niesamowity!
Pokonałeś prawdziwego zawodnika wagi ciężkiej!
Po raz pierwszy od dawna zobaczyłem mojego zmarłego ojca.
Ucięliśmy sobie długą pogawędkę i mecz się zakończył.
To dzięki tobie mogłem sobie z nim porozmawiać.
Dymiący Joe, mylisz się.
Nie przegrałeś.
Ruch, który zastosowałem...
To mistrz!
Bolt!
Mistrzu!
Mistrz gratuluje Retsu!
Facet na szczycie świata boksu...
Na szczycie tego świata.
Dziękuję za to, co uczyniłeś.
E tam...
Nie tylko nie wygrałem, ale nawet nie mogłem kontrować.
To był cykl porażek i ponownego stawiania do walki.
Walczyliśmy cztery razy.
Prędzej zamarzłoby piekło, niż bym wygrał.
Nie mogłeś go nawet dotknąć?
Mogłem. Parę ciosów wylądowało.
Zwłaszcza za trzecim razem. Zadałem parę dobrych ciosów.
Zatem kontrowałeś.
Nie, to były wyjątki.
Czysty fuks.
Liczy się, choćby z zaskoczenia.
Tak pan uważa?
Jak przegrałeś?
LÓD
Oczy? Jego oczy?
Tak jest.
Wystawiłem tak dwa palce.
Wbił się na nie swoimi gałkami ocznymi.
Może to było coś innego?
Nie, to były jego oczy.
Chiharu, mógłbyś to powtórzyć?
Nie.
Dlaczego?
Co? Zmiażdżyłoby mi oczy!
Obawiasz się utraty wzroku?
Szczerze mówiąc, byłoby ciężko. Nie potrafiłbym siebie oślepić.
Czyli Chiharu Shiba czegoś nie potrafi,
a Baki Hanma dał radę.
Nie mówię tego, bo boli mnie przegrana,
ale gdy podjął się tej szarży,
on wiedział chyba, że nie zmiażdży sobie oczu.
Tak sądzę.
Wsadzenie palców w oczy nie zmiażdżyłoby ich?
A co, jeśli pędzą w twoim kierunku super szybko,
nadziałbyś się oczami na czyjeś palce?
Jeśli to tylko palce, może...
Mogłoby się udać.
Z jaką prędkością biegł?
Cóż...
Z prędkością szybkiego pociągu.
Szybkiego pociągu?
Szok, czyżby mi wierzył?
Napisy: Przemysław Stępień