BAKI HANMA
Malapit na? 'Yong laban n'yo ba ni Baki?
Hindi 'yon laban.
Away mag-ama.
Ogre, hindi ba malinaw sa 'yo?
Susubukan kang pilitin ni Baki na ipagluto mo siya.
Marami na akong labang pinagdaanan. Walang problema ang magluto.
Marunong ka magluto?
Tatay o anak... Walang patakarang nagsasabi kung sino dapat magluto.
Dapat lang ikatuwa ang pagsasama ng isang mag-ama.
Walang hindi dapat ikatuwa roon.
Sadya lang na...
nakakapanibago na marinig 'yon mula sa 'yo.
Yujiro, posible kayang...
Hindi mo naman sasabihing "nanlalambot ka na," hindi ba?
"Nagiging mas mautak" talaga ang sasabihin ko.
SPECIAL COFFEE MILK
Alam mo...
Pakiramdam ko, may mangyayari.
Kahit pa away mag-ama 'yon,
imposibleng walang gulo, hindi ba?
Mapangahas ka rin.
Ako?
Hindi akma ang mapangahas kay Yujiro Hanma.
Ang tatay ko... Hindi mapangahas?
Hindi mo tatawaging mapangahas ang lindol, kulog o bagyo, hindi ba?
Ang ihambing siya sa puwersa ng kalikasan, siguradong magyayabang 'yon.
Pero hahamunin mo pa rin ang tatay mo bukas na bukas?
Hindi. Hindi ko siya hahamunin.
Sadyang, alam n'yo na, di mo masasabi kung ano'ng gagawin niya.
At may mga bagay na hindi ko rin mapapalampas.
Hindi naman laging tugma ang mag-ama pagdating sa lahat.
Baki, sa akin, ang away n'yo na ang pinakamalaking pangyayari sa lahat,
higit pa sa kahit na ano sa mundo.
Kahit pa paghandain ko ang lahat ng pulis, riot squad, at Self Defense Force,
di ko hahayaang may pumigil dito.
Mali kayo.
Ha?
Tingin n'yo ba may militar na kayang pigilan si Yujiro Hanma?
Pero gagawin ko.
Pipigilan mo siya mismo?
Opo. Kadugo rin naman niya ako.
G. Mitsunari, tulungan ninyo ako oras na mangyari 'yon.
Protektahan ninyo ang mga sibilyan para hindi sila madamay.
Ako ang bahala.
Hindi ko hahayaang may pumigil sa labang 'to!
Ano ba kayo, hindi nga 'yon.
May nagugustuhan ka? Sino?
Ang anak ko, si Baki.
Ano?
Matagal kong hinintay 'to.
Ang punlang matagal kong pinagpagurang palakihin,
sa wakas, kaya na akong hamunin.
'Yon pala ang ibig mong sabihin.
Napansin kong...
puro na lang anak ko ang iniisip ko.
Anumang gawin ko, lagi siyang nasa isip ko.
Tama ka ro'n.
Pagmamahal nga 'yon.
May madalas akong mapanaginipan.
Talaga?
Panaginip na hindi umuubra ang pag-atake ko sa kaniya.
Tingin mo mangyayari 'yon?
Imposible 'yon.
Kaya nga panaginip.
Mukhang masayang-masaya ka, Ogre.
Pinaiinggit mo ako.
69 Siyempre naman hindi.
Sabi na nga ho.
Kung si Yujiro Hanma ang kalaban, hindi ko magagawa.
Kahit ang pumunta sa pangyayarihan ng laban?
Alam mo, ako ang pinakasimbolo ng self-defense.
Sinabi n'yo pa.
Baki...
Kita mo na, Baki? Imposible 'yon.
Tingnan mo na lang ang husay mo sa mga natutunan mo.
Siguro huwag ka nang tumuloy sa away mag-amang 'to.
Minsan nang puntirya si Yujiro Hanma
ng lahat ng mahusay sa martial arts.
Pero kalaunan, wala nang humamon sa kaniya.
Masyado na siyang malakas.
Halos hindi na maabot.
Hindi kahihiyan ang umatras laban kay Yujiro.
Umatras ka lang.
Walang mangangahas na pagtawanan ka.
Mr. Shibukawa, nagkakamali kayo.
Ha?
Ang diskarteng 'to na iwasan ang labang ikakatalo mo...
Hindi 'yon duwelo. Hindi rin paghaharap.
Ni hindi paligsahan ng lakas o laban.
Sa pagitan lang ng mag-ama, wala nang iba pa.
Di mo 'yon gagawin dahil posibleng manalo. Hindi mo iiwasan dahil posibleng matalo.
Posibleng hindi 'yon mangyari. Posible ring baka bukas mangyari.
Sa katunayan, bagay 'tong hindi pinagpaplanuhan.
Pasensiya na kayo...
Baki, sa sarili kong paraan,
malinaw na malinaw na sa 'kin ang hindi ko naunawaan.
Mr. Shibukawa, lahat ng mga anak sa mundong 'to
ay may karapatang suwayin ang mga tatay nila.
At tungkulin ng mga ama na tanggapin 'yon.
Naniniwala akong gano'n dapat ang mga mag-ama.
Parang hindi kutob... Parang mas siguradong mangyayari.
Sarap.
Marami-raming kinayod na daikon radish kasama ng inihaw na isda. Atsarang pipino.
Seaweed roots, kanin at miso. At steak sa gitna.
Pumunta siya! Sabi ko na nga ba!
Bahala na kung bakit.
Sapat nang nandito ang tatay ko.
May nangyari ba?
Patawad, wala ako sa posisyon para sabihin kung ano.
Gano'n ba...
Kain na...
Nagbigay-galang siya?
Nagbigay-galang siya sa pagkain?
Hindi ko alam na ginagawa niya 'yon.
Ni kilala ko ba... ang taong 'to?
"Salamat sa pagkain."
Saan nga ba siya nagbigay-galang?
Sa magulang niya? Sa mismong naging pagkain niya?
Sa mga taong gumawa nito? O lahat ng 'yon?
O baka naman wala ro'n?
O baka naman sa 'kin? 'Wag mo sabihing ako?
Maling-mali.
Ha?
'Wag ka basta-bastang lumalamon.
Pansinin mo ang nasa hapag, ang kinakain mo.
'Yon ang responsibilidad, ang tungkulin ng mga kumakain ng nilalang.
Sige po.
Ang ganda ng sinabi niya.
Ni hindi mo magagawang sumagot.
Parati sa isip ko ang taong 'to.
Marami akong ayaw sa kaniya.
Nagpakalakas ako para higitan siya.
Marami na akong pinagdaanan para mas makilatis pa siya.
Pero heto ako ngayon.
Pagkatapos ng lahat ng 'yon, nagugulat ako sa sarili ko.
Ano nga ba ang alam ko sa taong 'to?
Nakahiligan ko 'yang seaweed roots kamakailan.
Masustansiya siya.
Pre-packaged na siya kaya may ibang laman, pero masustansiya.
Preservatives, food coloring, antiseptic, at iba-iba pang kemikal.
Ano'ng maganda ro'n?
Pero ang kumain lang ng masusustansiyang pagkain.
Di ko rin masasabing tama 'yon.
Pareho mong kainin ang masasama at masusustansiya.
Lasapin ang lasa nilang dalawa at gawin silang sarili mong laman.
Mahalagang pag-iisip 'yon.
Masama 'to. Iiyak na ako.
Tinuturuan ako ng tatay ko.
Pambihira. Kung magbiro nga naman ang kapalaran.
Hindi ko alam na napakaigi ng paghawak ng tatay ko sa chopsticks.
Na kaya niya 'tong hawakan nang napakaganda.
Lahat ng kagandahang-asal na wala ako,
bihasang-bihasa siya rito.
Hindi ko alam na gano'n dapat kainin ang isda.
Ipinagmalalaki ko siya. Ngayon ko lang 'to naramdaman sa tatay ko.
Kaya...
Kaya gusto ko 'tong sabihin!
"Papa, puwede bang kayo ang maghugas ngayon?"
Nagbibigay-galang na naman siya.
Walang duda.
Nagpapasalamat ang tatay ko bago at pagkatapos kumain.
Mas may modo pa siya kaysa sa 'kin.
Sasabihin ko na.
Hindi sa pinakamalakas na nilalang na Yujiro Hanma.
Kundi sa tatay kong Yujiro Hanma...
Hindi, sa papa ko.
Tama, basta-basta kong tatanungin ang papa ko.
Papa.
Ayun, nasabi ko!
Pasensiya na pero...
Ba't ka humihingi ng pasensiya?
...ngayong araw...
Ba't di na lang araw-araw?
...puwedeng kayo ang maghugas?
Nasabi ko na!
Alam kong medyo abala kayo pero...
Di siya sumasagot. Ba't tahimik siya?
Puwede bang...
Suntok... Parusa ba 'to?
Bato-bato pik tayo.
Ha? Bato...
Kung matalo mo 'ko sa bato-bato pik, ako ang maghuhugas.
Masusunod po.
Ba't sobrang galang mo?
Bato, bato, pik.
Panalo ako!
Makikita ko ang tatay kong naghuhugas!
Ha? Papa...
Kita mo?
Ano?
Tandaan mo 'to.
May mga gunting sa mundong 'to na kayang pumunit ng bato.
"Kita mo?" Kagaguhan!
PULIS
Normal lahat.
Oo nga, mukhang normal naman.
Ha? Imposible!
Hoy, mga gago.
Ano'ng tinatambay-tambay n'yo sa bahay ng iba?
Hoy, pipigilan n'yo ba ako?
Hindi ako makapaniwala.
Nahihiya akong lagi na lang ikaw ang nag-iimbita.
Gusto kong imbitahan ka bukas. Siguruhin mong libre ka.
Ano'ng isusuot ko?
Pambihira...
Hindi bagay ang suot kong 'to.
Ang totoo, mukhang katawa-tawa pa nga.
Lahat.
Hinihintay namin kayo, Mr. Hanma.
May inihanda na kaming private room.
Dito po.
Gano'n kamahal ang isang serving?
Bintana ang buong pader.
Nagagandahan ba kayo?
Madalas ba 'tong gamitin ng tatay ko?
Opo. Madalas siya ritong pumunta.
Ano namang kinakain niya rito?
Marami siyang kinakain.
Pero imbis na alagang hayop gaya ng baka o manok,
mas gusto niya ng nginangaso gaya ng venison, wild duck, baboy-ramo at...
Mr. Hanma! Kanina pa ba kayo?
Papa...
Manager, personal na impormasyon 'yan.
Naku, naku! Pasensiya na kayo.
Naka-suit jacket si Papa?
Nabalitaan kong pinakamamahal n'yo siyang anak.
Naisip kong dahil magkadugo kayo...
Tapos ganito ang hitsura niya.
Ayun! Sabi na nga ba.
Pasensiya na po.
Kung papa-metropolitan hotel ka para kumain
kailangan mo ng suit jacket, anumang klase ang luto.
Paanong di alam 'yon ng matinong 18-anyos?
Pasensiya na po. Walang nagturo sa 'kin.
Pinaparinggan mo ba ako?
Sinabi mo pa.
Tamang pagbati. Tamang pananalita.
Tamang pananamit. Tamang pakikitungo. Tamang asal.
Ni minsan hindi ako tinuruan no'n.
Magpakalakas. Maging malakas.
'Yon lang ang paulit-ulit na mensahe ng tatay ko sa anak niyang si Baki.
Sinunod ko 'yon.
Malakas ako. Sa parteng 'yon, sinunod ko ang itinuro mo.
Sige lang, subukan mo ako. Kahit dito.
Mr... Mr. Hanma...
Maupo ka.
Sige po, gusto ba ninyo ng light beverage bago maghapunan?
Oo.
Fresh orange juice sa 'kin.
Dry sherry sa malaking baso sa 'kin.
Karaniwang apéritif 'to.
Subukan mo.
Ang sarap.
Oo.
At doon na nagsimula ang hapunan naming mag-ama.
Hindi kapani-paniwala.
Ang makasamang kumain ang tatay ko...
Bagong-bago sa 'kin 'to.
Hayaan n'yong sabihin ko ang appetizer.
Isang ground black truffles na binudburan ng rock salt
at nilagyan ng paste na gawa sa whole olives.
Inilahok sa strained tofu at fresh cream na swak sa panlasang Hapon.
Isa 'to sa inirekomenda ng chef.
Sana magustuhan n'yo.
Gamitin mo 'yong nakalapag lang. Sa pagkaing 'to, mas akma ang kutsara.
Sige po.
Ang sarap!
Grabe. Ang sarap nito.
Gano'n pala ilapag 'yon.
Ayos lang kung karne, gulay, o seafood soup...
pero sea turtle soup?
Napakasarap.
Payapang lumipas ang oras noong hapunan namin.
Kumakain lang kami, kaya natural lang 'yon.
Kung ayos lang sa inyo, sa matamis naman tayo?
Hindi na.
Espresso sa akin sa malaking mug.
Ako rin.
Masusunod po.
Kahit dito, ibang klase ang pinapakita ng tatay ko.
Talagang ipinagmalalaki ko na sanay na sanay siya sa ganito.
Ang pait.
Bakit ba dapat ganito kapait ang espresso coffee?
Mapait na nga tapos... mas mapait pang usapan ang nagsimula.
Bakit mo tinatanong 'yan?
"Bakit?"
Dahil gusto ko talagang malaman.
Masyado bang kakaiba?
Ang tanungin kung bakit mo pinatay ang nanay ko?
Ngayon ko lang tatanungin 'to.
Bakit? Bakit mo pinatay si Mama, Papa?
May mga bagay na hindi dapat panghimasukan ng kalebel lang ng bata kung mag-isip.
Matuto kang lumugar!
Bilang anak niya, karapatan kong malaman.
Sige na, Papa, ano'ng dapat kong gawin para sabihin mo?
Ano na, Papa...
Paumanhin po.
Ganito ba dapat?
Lintik kang...
O baka naman...
ganito!
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot