Niebawem? Twoja bitwa z Bakim?
To nie jest bitwa.
To kłótnia ojca z synem.
Ogrze, czyżbyś nie rozumiał?
Baki chce, żebyś mu coś ugotował.
Spędziłem sporo czasu na wojnie. Gotowanie to pestka.
Umiesz gotować?
Ojciec czy syn? Nie ma reguły, która stanowi, czyj to obowiązek.
Ojciec i syn mogą miło spędzać ze sobą czas.
Będzie nawet przyjemnie.
Tylko że...
z twoich ust brzmi to dziwnie.
Yujiro, czy to możliwe, że...
Nie chciałeś rzec „zmiękłeś”, prawda?
Chciałem zasugerować, że przybywa ci tylko sprytu!
MLEKO DO KAWY WODA MINERALNA WOLWIC
No cóż...
mam pewne przeczucie.
Choć to walka ojca i syna,
wywołamy zapewne zamęt, prawda?
Jakiś ty śmiały.
Ja?
Yujiro Hanma nie jest śmiały.
Mój tata nie jest śmiały?
Nie powiedziałbyś, że trzęsienie ziemi, grom czy tajfun są śmiałe.
Tata ucieszyłby się z porównania go do żywiołów.
Planujesz wyzwać ojca do walki, choćby nawet jutro?
Nie, nie mam takiego zamiaru.
Ale nie sposób przewidzieć, co uczyni mój ojciec.
WYTRWAŁOŚĆ
W pewnych sprawach nawet ja nie pójdę na kompromis.
Ojciec i syn nie we wszystkim są zgodni.
Baki, uważam walkę ojca i syna Hanmów za wydarzenie wielkiej wagi,
dużo ważniejsze od wszystkiego innego na świecie.
Choćbym musiał zmobilizować całą policję, oddziały prewencji i Siły Samoobrony,
nie pozwolę przerwać tego starcia.
Myli się pan.
Co?
Wierzy pan, że jakiekolwiek wojsko może powstrzymać Yujira Hanmę?
Ale ja to zrobię.
Własnymi rękami?
W końcu łączą nas więzy krwi.
Proszę o pana pomoc, gdy to nastąpi.
Proszę ochronić cywili podczas tego zajścia.
Zrozumiano.
Nie dopuszczę do przerwania starcia!
Przecież nie o tym mówiłem!
Zakochałeś się? W kim?
W moim synu Bakim.
Naprawdę?
Czekałem na ten dzień.
Zasiałem ziarno i pieczołowicie je pielęgnowałem, aby rosło.
Teraz wreszcie pokazało mi swoje kolce.
Ach, o tym mówiłeś.
Zauważyłem...
że w kółko myślę o swoim synu.
Nieważne, co robię, zawsze czuję jego obecność w sercu.
Masz rację.
To z pewnością miłość.
Powtarza mi się pewien sen.
Naprawdę?
Śnię, że nie mogę go tknąć.
Myślisz, że się spełni?
Nie ma mowy.
Dlatego jest to sen.
Wyglądasz na szczęśliwego, Ogrze.
Trochę ci zazdroszczę.
AIKI-JU-JITSU W STYLU SHIBUKAWA
Sam bym tego nie uczynił.
Tak też sądziłem.
Nie zrobiłbym tego, gdyby Yujiro Hanma był przeciwnikiem.
Sensei nie udałby się nawet na miejsce walki?
Jestem ucieleśnieniem idei samoobrony.
To prawda.
Baki...
Widzisz? To niewykonalne.
Spójrz, jakie posiadłeś niebywałe umiejętności.
Podaruj sobie tę walkę ojca z synem.
Swego czasu na Yujira Hanmę
sadził się każdy uzdolniony praktyk sztuk walki.
Dosyć szybko jednak zabrakło chętnych do pojedynkowania się.
Stał się zbyt silny.
Nie był już nawet celem.
To żaden wstyd uciekać od Yujira.
Zrób to otwarcie.
Żadna żywa dusza cię nie wyśmieje.
Panie Shibukawa, pan też jest w błędzie.
Co?
Rozumiem taktykę unikania walk, których nie można wygrać...
Ale to nie jest pojedynek.
To nie jest nawet próba sił czy mecz.
To walka ojca i syna. Ni mniej, ni więcej.
Nie chodzi o to, czy ma się szansę wygrać.
Nie unika się jej, bo można przegrać.
Może nigdy do niej nie dojść. Może zdarzyć się już jutro.
Nie ustala się terminu.
Proszę wybaczyć...
Na swój sposób
znakomicie pojmuję swój błąd w rozumowaniu.
Panie Shibukawa, każdy syn na świecie
ma prawo przeciwstawić się swojemu ojcu.
A obowiązkiem ojca jest przyjąć to do wiadomości.
Wierzę, że tak powinno być między ojcem i synem.
To nie są przeczucia. Raczej pewność.
Smaczne.
Dużo tartej rzodkwi daikon, grillowana ryba, lekko marynowane ogórki,
korzenie wodorostów, ryż, zupa miso, a pośrodku stek.
Przyszedł! Wiedziałem!
Kogo obchodzi powód?
Wystarczy mi sam fakt, że mój tata tu jest.
Czy coś się stało?
Przykro mi, ale moje stanowisko nie pozwala mi o tym mówić.
Rozumiem.
Jedzmy...
Tata się ukłonił?
Ukłonił się, aby docenić jedzenie?
Nie wiedziałem, że tak robi.
Czy ja w ogóle znam tego gościa?
„Dziękuję za posiłek”.
A komu się kłaniał?
Swoim rodzicom? Żywym istotom, które stały się pokarmem?
Wszystkim ludziom zaangażowanym w proces? Każdemu z powyższych?
A może nikomu z nich?
A może mnie? Nie mówcie, że mnie!
Kiepsko.
Co?
Nie wpychaj bezmyślnie pokarmu do ust.
Bądź świadom tego, co masz przed sobą, tego, co spożywasz.
To obowiązek nałożony na tych, którzy konsumują życie.
No dobra.
Cóż za pouczające słowa.
Nie ma żadnej przestrzeni na ripostę.
Wiele o tym facecie myślałem.
Tyle w nim nienawidziłem.
Stałem się silny, aby go przezwyciężyć.
Kroczyłem ścieżką rozwoju, aby lepiej go poznać.
A teraz spójrzcie.
Mimo tego wszystkiego jestem zszokowany sobą.
Co ja, do licha, wiem o tym gościu?
Ostatnio jadam dużo korzeni wodorostów.
Są zdrowe.
Są w opakowaniach, więc mają dodatki, ale i tak są zdrowe.
Konserwanty, barwniki, antyseptyki i różne chemikalia.
Jak mogą być zdrowe?
Z kolei jedzenie tylko zdrowej żywności...
też nie jest zbyt optymalne.
Trzeba jeść truciznę i pożywne potrawy.
Ciesz się smakiem obu, przekształć je w ciało i krew.
Taka postawa jest kluczowa.
Kurde, chyba się rozpłaczę.
Ojciec solidnie mnie edukuje.
Kurka. Ależ mi pięknie wykręcił numer.
Nie wiedziałem, że tata tak elegancko trzyma pałeczki.
Że tak pięknie się nimi posługuje.
Moje braki w etykiecie
mój ojciec opanował w stopniu mistrzowskim.
Nie wiedziałem, że tak należy jeść rybę.
Jestem dumny.
Po raz pierwszy w życiu jestem szczerze dumny z ojca.
Dlatego...
Dlatego chcę to powiedzieć!
„Tato, czy pozmywałbyś dziś naczynia?”
Znowu się kłania.
Nie ma wątpliwości.
Tata wyraża wdzięczność na początku i pod koniec posiłku.
Ma o wiele lepsze maniery ode mnie.
Powiem to.
Nie najsilniejszej istocie na Ziemi, Yujirowi Hanmie.
Tylko mojemu ojcu, Yujir Hanmie.
Nie, mojemu tacie.
Właśnie, beztrosko poproszę swojego tatę.
Tato.
Powiedziałem to!
Przepraszam, ale...
Nie masz za co przepraszać!
...czy dzisiaj...
Ale dlaczego nie codziennie?
...umyłbyś naczynia?
Powiedziałem to!
Pewnie jesteś zajęty, ale...
Nie odpowiada. Dlaczego milczy?
Czy mógłbyś...
Uderzenie... Za karę?
- Papier, kamień, nożyce. - Że co?
Pokonaj mnie w papier, kamień, nożyce, a umyję naczynia.
Tak jest.
Co to za przesadna uprzejmość?
Raz, dwa, trzy.
Wygrałem!
Zobaczę, jak tata myje naczynia!
Co? Tato...
Widzisz?
Serio?
Zapamiętaj to sobie.
Są na świecie nożyce, które przetną kamień.
Widzisz? Co za bzdury!
POLICJA
Wszystko w normie.
Można tak to określić.
Co? Nie ma mowy!
Wy dranie.
Dlaczego szwendacie się pod czyimś domem?
Hej, powstrzymasz mnie?
Niebywałe.
Głupio mi, że to ty mnie zawsze zapraszasz.
Chciałbym cię jutro zaprosić. Zarezerwuj sobie czas.
Co powinienem założyć?
O kurde...
Ten strój nie przejdzie.
Wyglądam wręcz idiotycznie.
Od stóp do głów.
Panie Hanma. Oczekiwaliśmy pana.
Mamy dla panów prywatne pomieszczenie. Zapraszam.
To cena jednego dania?
Ta cała ściana to okno.
Zadowala to pana?
Mój ojciec często korzysta z tego pokoju?
Tak, często tu bywa.
Jakie potrawy jada?
Dużo wszystkiego.
Zamiast mięsa z hodowli, jak wołowina czy kurczak,
woli dziczyznę: sarninę, kaczkę, dzika...
Panie Hanma! Kiedy pan przybył?
Tato...
Kierowniku, to osobiste informacje.
Ojej! Nie miałem nic złego na myśli.
Tata założył marynarkę?
To ponoć pana ukochany syn.
Skoro są panowie spokrewnieni, uznałem...
Spójrz tylko na żałosny strój mego syna.
No i proszę. Wiedziałem!
Przepraszam!
Jeśli udajesz się do hotelu na kolację,
należy założyć marynarkę, nieważne, jaka to kuchnia.
Mężczyzna, osiemnastolatek, tego nie wie?
Przepraszam. Nikt mnie tego nie nauczył.
Czyżbyś mi pyskował?
Żebyś wiedział!
Prawidłowe powitanie. Prawidłowa mowa.
Prawidłowy ubiór. Prawidłowa komunikacja. Prawidłowe maniery.
Nie nauczono mnie tego.
Rośnij w siłę. Bądź silny.
To jedyny przekaz mojego ojca, Yujira,
który docierał do jego syna, Bakiego.
Byłem posłuszny.
Jestem silny. Tego mnie nauczyłeś.
Śmiało, przetestuj mnie. Choćby tutaj.
Panie Hanma...
Proszę usiąść.
Przynieść panom coś do picia przed posiłkiem?
- Tak. - Poproszę świeży sok pomarańczowy.
Poproszę czystą sherry w dużym kieliszku.
To typowy aperitif.
Spróbuj.
Smaczne.
Tak.
Tak rozpoczął się wspólny posiłek ojca z synem.
Jakie to odrealnione.
Kolacja na mieście z ojcem...
to całkiem nowe doświadczenie.
Parę słów o przystawce.
To mielone czarne trufle doprawione solą
i pastą z całych oliwek.
Dodano odcedzone tofu ze świeżą śmietaną z myślą o japońskim podniebieniu.
Szef kuchni bardzo poleca.
Smacznego.
Używaj sztućców od zewnętrznej. Do tego dania optymalna jest łyżka.
Dobrze.
Jakie to cudowne!
Niebywałe. Pychota.
Tak należy odkładać łyżkę.
Rozumiem jedzenie zupy mięsnej, warzywnej czy z owoców morza,
ale z żółwia morskiego?
Jakie to pyszne.
Nie muszę dodawać, że czas szybko mijał podczas posiłku ojca z synem.
Zwykła kolacja na mieście, więc to normalne.
Coś na deser dla panów?
Nie, dziękuję.
Poproszę espresso w dużym kubku.
Ja też.
Ależ oczywiście.
Nawet tutaj mój ojciec zachowywał się bez zarzutu.
Byłem szczerze dumny, że nawykł do takich miejsc.
Gorzkie.
Dlaczego espresso musi być takie gorzkie?
Było gorzkie. Poprzedziło jeszcze bardziej gorzką rozmowę.
Dlaczego teraz o to pytasz?
Dlaczego?
Bo naprawdę chcę wiedzieć.
Czy to takie dziwne?
Chcę wiedzieć, dlaczego mój ojciec zabił moją mamę.
Nigdy dotąd o to nie pytałem.
Dlaczego zabiłeś mamę, tato?
Pewnych granic nie powinny przekraczać umysłowo niedojrzałe bachory!
Znaj swoje miejsce.
Jako jej syn mam prawo wiedzieć.
Tato, co muszę zrobić, abyś mi powiedział?
No, tato...
Proszę wybaczyć.
Mam tak zrobić?
Ożeż ty...
Czy może bardziej...
tak?
Napisy: Przemysław Stępień