(ฮันมะ บากิ)
ชุดนี้ไม่ผ่านแน่เลย
เรารออยู่พอดีเลยครับท่านฮันมะ
ทางเราเตรียมห้องส่วนตัวไว้ให้แล้ว เชิญทางนี้ครับ
ขมจัง
ทําไมกาแฟเอสเปรสโซต้องขมขนาดนี้ด้วยนะ
กาแฟก็ขมอยู่แล้ว ได้เวลาเปิดบทสนทนาที่ขมขื่นกว่า
ทําไมถึงมาถามเอาตอนนี้
ทําไมน่ะเหรอ
ก็ผมอยากรู้จริงๆ นี่นา
มันแปลกนักเหรอ
มันแปลกมากเหรอที่ผมอยากรู้ว่าพ่อฆ่าแม่ทําไม
ผมไม่เคยถามมาก่อนเลย
แล้วทําไมล่ะ พ่อฆ่าแม่ทําไม
เรื่องบางเรื่องน่ะ มันไม่ควรจะมาล้ําเส้น เหมือนเป็นเด็กเอาแต่ใจ
รู้จักเจียมตัวซะบ้าง
ในฐานะลูกแม่ ผมมีสิทธิ์รู้
ว่าไงพ่อ ผมต้องทําไงพ่อถึงจะยอมบอกเหตุผล
ว่าไงล่ะพ่อ...
ขออภัยครับ
ต่อมา โนนากะ มิตซึโอะ ผู้จัดการร้านอาหารที่ให้บริการทั้งสองคน
พูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นว่า...
ผมจะไม่มีวันลืมภาพนั้นเลย
เป็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว จนไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
ผมต้องทําแบบนี้ใช่ไหม
หน็อยแน่ ไอ้...
หรือว่า...
ต้องแบบนี้
แผ่นดินไหว
ลูกใหญ่เลย
ช่างเป็นภาพที่น่าฉงน
มีเพียงแค่สองคนนั้นเท่านั้นที่ไม่สั่นไหว
ถึงแกจะเป็นเด็กไร้มารยาท
แต่แม้แต่แกก็น่าจะเข้าใจ ว่าแตะต้องฉันแบบนั้นมันหมายความว่าไง
แตะต้องพ่อเหรอ
โธ่ ก็แค่จับเบาๆ
ไม่นึกเลยนะว่าแค่นั้นก็หัวเสียแล้ว
สําหรับออก้าผู้ยิ่งใหญ่ แค่ท่าจับคอเสื้อยกมันแค่เด็กๆ
ได้ยินมาว่าแกเรียกการต่อสู้ของเรา ว่าเป็น "ศึกพ่อลูก" งั้นเหรอ
ไม่อยากให้เรียกแบบนั้นเหรอ
ไม่ใช่
ไม่ได้ว่าอะไร
บากิ
แถวตรง!
(ตํารวจ)
นี่พ่อ... ตีตูดผมเหรอ
บากิ...
เขาเฝ้ารอที่จะได้ประลองกับพ่อมานานสี่ปี
แต่เด็กหนุ่มผู้นี้ขัดแย้งในใจ
แต่ทําไมล่ะ
เขาอยากถอยไป อยากวิ่ง
อยากหนีไปให้พ้น
ทันทีที่พ่อสั่ง
เขาก็ไม่สามารถห้ามไม่ให้ตัวเองยืนตัวตรง
เมื่อพ่อก้าวเข้ามาใกล้ๆ เขาก็อดที่จะวิ่งเปิดตูดไม่ได้
และแล้วก็เกิดแรงกระแทกเหนือมนุษย์
ขณะที่เขาทะยานไปข้างหน้า...
ขณะที่เขาพุ่งออกไปข้างนอก...
ขณะที่เขาป้องกันตัว...
เขาก็ได้เข้าใจสิ่งนึงอย่างถ่องแท้
พ่อเหนือชั้นกว่าเขาเยอะเลย
มันไม่ใช่ความผิดแกหรอก
มันไม่ใช่ความผิดแก แต่ว่า...
มือนี้ต่างหากล่ะที่กระทําความผิด กล้าดีมาจับคอของพ่อ
ไอ้เด็กเปรต
เด็กหนุ่มคนนี้เริ่มจะเข้าใจแล้ว
พ่อไม่ได้เล็งจุดสําคัญเลย
ดังนั้นนี่ไม่ใช่การต่อสู้
นี่คือการทําโทษ
ดูเหมือนแกยังไตร่ตรองพฤติกรรมตัวเองไม่พอ
เขาเป็นไรไหมเนี่ย
ขออภัยที่มาขัดจังหวะค่ําคืนของทุกคนนะ
อย่างที่เห็น ฉันกําลังสั่งสอนไอ้เจ้า...
ลูกไม่รักดี
เหลือเชื่อ!
ฉันกําลังอบรมบ่มนิสัยมันอยู่
ผู้ปกครองและเด็ก พ่อกับลูก
ความสัมพันธ์ที่ชวนให้ต้องขัดแย้งกันอยู่เรื่อยๆ
ลูกชายที่พยายามวัดรอยเท้าพ่อ
พ่อที่ไม่ยอมให้ใครมาข้ามหน้า
สนุกมากเลยใช่ไหมล่ะ
สนุกจริงๆ!
นั่นคนนี่นา!
ทําบ้าอะไรของพ่อ!
ฆ่าลูกพร้อมฆ่าตัวตายเหรอ
ไม่หรอก ฉันมั่นใจว่าพ่อไม่มีวันทํา
หมอนี่ห่างไกลจากพวกฆ่าตัวตายเป็นที่สุด
บากิ เตรียมตัวลงจอดนะ
ลงจอดเหรอ
เวลาโดดลงมาจากตึกสูงระฟ้า เป็นไปได้ไหมที่จะเล็งว่าลงตรงเป้าหมายไหน
จ่าสิบเอกคามุระ อากิโอะ อายุ 53 ปี จากหน่วยฝึกพลร่ม
ของกองกําลังพลร่มที่หนึ่ง กองกําลังป้องกันตนเองทางบก
ที่เคยโดดมาแล้ว 345 ครั้งกล่าวว่า
ผู้โดดต้องมีระยะทาง ความสูง
ยกตัวอย่างเช่น ถ้าใช้ท่ายืนตัวตรงจากความสูง 3,000 เมตร
ก็จะสามารถเคลื่อนที่ได้ไว 1,000 เมตรต่อ 60 วินาที
ดังนั้นถ้าอยู่ที่ความสูง 150 เมตร
และตั้งใจลงจอด ที่รถที่จอดอยู่ด้านล่าง มันก็เป็นไปได้
ในอดีต มีเพียงไม่กี่ครั้ง
ที่มีผู้รอดตายจากการร่วงลงมาจากตึกสูง เนื่องจากลงตรงรถยนต์พอดี
แต่ถึงอย่างนั้น...
เขายังไม่ตาย
รถหรูพวกนี้มันอาจไม่มีประโยชน์อะไร
แต่อย่างน้อยก็ใช้เป็นเบาะในเวลาแบบนี้ได้
เอาละ เรากินข้าว และดื่มน้ําชากันแล้ว
เมื่อไรจะเลิกทําตัวเหมือนเด็กซะที
โดนแค่นี้ แกไม่มีทางน็อคแล้วหรอก
ดึงผมขึ้นไปที ผมขยับไม่ได้
ช่วยหน่อยสิ
การจับมือซ้ายถือเป็นสัญลักษณ์ว่า ความสัมพันธ์มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
ถึงอย่างนั้น เขาก็ได้เอาความเมตตา ของพ่อมาใช้เป็นอาวุธ
ด้วยการโจมตีซึ่งๆ หน้า
มันเป็นการกระทําที่ไม่ยุติธรรม
และความรู้สึกที่วาบผ่านเข้ามาในใจของผู้เป็นลูก
คือความเสียใจหรือเปล่านะ หรือไม่มั่นใจ รู้สึกผิด หรือรู้สึกภูมิใจ
เขาไม่มีเวลาจะคิด ว่าตัวเองได้รับหรือสูญเสียอะไร
ภาพที่ปรากฏขึ้นในใจของผู้เป็นลูกชาย โดยไม่ได้ตั้งใจ... คือสิ่งนี้
หินก้อนมหึมาที่ตั้งตระหง่านมาช้านาน แม้จะถูกลมฝนกระหน่ําซัด
พื้นผิวโค้งมนมีความแวววาว
และมีชั้นยางหนาหนึ่งเซนติเมตรปกคลุมอยู่
นั่นคือสิ่งที่เขาใช้ฝ่ามือ ฟาดเข้าไปด้วยพลังทั้งหมดที่มี
มีภาพมากมายวาบเข้ามาในหัวเขาพร้อมกัน
ส่วนใหญ่เป็นภาพที่สิ้นหวังและน่าสลด
ไอ้เด็กอวดดี!
จับเขา!
หยุดนะ!
เป็นแค่เด็กเหลือขอ กล้าดียังไง ถึงตบหน้าฉันแบบจงใจไม่โดนจุดสําคัญ
ราคาของการออมมือให้กับยูจิโร่...
แกได้ทรมานแน่
คิดว่าทําได้งั้นเหรอ
คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์...
ที่จะออมมือให้กับฉันเหรอ
แกมีสิทธิ์งั้นเหรอไอ้เด็กเวร
ตอบมาสิ!
เจ็บนะโว้ยไอ้พ่อบ้า!
คืนนี้ไม่จบง่ายๆ แน่
ใช่แล้วพ่อ
ผมไม่จําเป็นต้องตอบพ่อหรอก
นี่มันไม่ใช่ศึกใหญ่
ตราบใดที่เราเผชิญหน้ากันแค่สองคน
งั้นนี่ก็จะเป็นได้แค่การตีกันของพ่อลูก
ดังนั้นผมจะไม่ยอมเล็งจุดสําคัญ
แบคสปิน
ในการต่อสู้แบบพ่อลูก เราไม่ได้พยายามสร้างความเสียหาย...
แกมันเป็นเด็กไม่มีหัวคิด
เราอาจไม่ได้เล็งจุดสําคัญ...
ไม่อยากทําให้อีกฝ่ายบาดเจ็บ...
แต่คู่ต่อสู้ของฉันยังคงเป็นฮันมะ ยูจิโร่
นี่เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี หรือเกือบ 1,500 วัน ที่ถูกพ่อโจมตีจังๆ
พ่ออาจหลีกเลี่ยงอวัยวะสําคัญ แต่...
ในตอนนั้น เขารู้สึกไร้ทางสู้
ความแตกต่างระหว่างเขากับยูจิโร่มันมากเกินไป
มาทันทีเลยครับ ตอนนี้เลยครับ
ถึงสมองแกจะกลวง แต่ร่างกายแกก็กลับใจเร็วนะ
เมื่อก่อนหลายคนดูถูกท่านี้ เพราะมีแต่ผู้หญิงกับเด็กที่ใช้มัน
พ่อจะทํา พ่อทําแน่ๆ เลย
เวลานี้เหมาะสมที่สุดแล้ว
มันอาจไม่อันตรายถึงตาย แต่ก็สามารถทําให้ดิ้นทุรนทุราย
หมัดฟาดแส้
งั้นก็เอาเลยสิ
ท่าที่ผู้หญิงและเด็กใช้น่ะ
โดนฮันมะ ยูจิโร่ใช้หมัดฟาดแส้ใส่ มันจะรู้สึกยังไงเนี่ย
จะเป็นยังไงนะ
แรงปะทะที่หลังของบากินั้น ช่างรุนแรงเกินสิ่งใดที่เขาเคยพบเจอ
ช่วงเวลาไม่กี่อึดใจ ที่เขาควรใช้ตอบโต้การโจมตีของพ่อ
ตอนนี้เขาได้แต่ใช้มันเตรียมตัวรับความเจ็บปวด
และแล้ว...
เจ็บจังเลย เจ็บๆๆ
เจ็บ
ก็ไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปซะทีเดียว
วันนี้แกยืนตัวตรงสองรอบแล้วนะ
ร่างกายที่นึกว่าได้รับการฝึกฝนมาดีแล้ว...
กลายเป็นร่างกายที่อ่อนแอ เพราะไม่สามารถทนรับความเจ็บปวด
เหมือนถูกฟาดด้วยแส้เหล็ก
เป้าหมายของมันคืออวัยวะ ที่ใหญ่ที่สุดของร่างกายมนุษย์ ผิวหนัง
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะปกป้องทุกส่วนพร้อมกัน
เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้มัน
การป้องกันตัวที่ใช้โดยผู้หญิงกับเด็ก อย่างที่พ่อของเขาสอนเขา
เอาไปกินเองมั่งเลย!
โดนซะมั่ง เจ็บเองซะมั่ง!
โดนซะ!
ความเจ็บปวดที่ยากจะทนไหว
จงเข้าสู่สภาวะที่พ่อต้องลืมเลือนทุกสิ่ง...
ไม่แปลกที่เด็กหนุ่มผู้นั้นจะช็อค
พ่อเปลี่ยนรูปร่างกะทันหัน เหมือนกับถูกแล่ผิวหนังออกมา
ก็ไม่ยากที่จะเข้าใจได้
สมมุติว่าเราตบมือขวาของเรา
จากนั้นตบมือซ้ายเพื่อลดความเจ็บปวด
เขากําลังกระจายความเจ็บปวดจากหมัดฟาดแส้
ตาเขาถลนออกมา
ฟันกัดแน่น
มือทั้งสองกําแน่นสุดชีวิต
จากนั้นก็คลายออกด้วยความพยายามทั้งหมดที่มี
เขายืดแขนออกด้วยพลังทั้งหมด แล้วก็เกร็งกล้ามเนื้อทุกส่วน
เขายืดขาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด และงอมันขึ้นมาพร้อมๆ กัน
หน้าท้องแขม่วจนยุบ
สะโพกเอียงข้าง
หน้าอกเกร็ง
หลังเกร็ง
เขาต่อต้านไม่ให้ส่วนใดของร่างกายผ่อนคลาย
พูดอีกอย่างคือ
ใช่แล้ว เขากําลังเกร็งกล้ามเนื้อทุกมัด โดยที่ไม่ขยับเขยื้อนเลย
เพราะความเจ็บปวดจากการเกร็งทุกส่วนนี้
เขาจึงกระจายความทรมานที่ผิวไปได้
เขาแทบจะไม่สามารถคงสีหน้าปกติไว้ได้เลย
ไม่เจ็บเหรอ ทรมานแบบนั้น
เด็กอมมือ โง่จริงๆ ที่ไม่ยอมเล็งจุดสําคัญ
ถึงแกจะเบาปัญญาแค่ไหนก็เถอะ
แต่แกคงพอจะเข้าใจได้บ้างแล้วนะ
เข้ามาเลย
โจมตีเหมือนจะแก้แค้นให้แม่ซะสิ
ไม่ต้องบอกซ้ําสองหรอก
ยังไงซะ นี่ก็เป็นการแก้แค้นอยู่แล้ว
แล้วเด็กหนุ่มก็ตั้งท่าต่อสู้เป็นครั้งแรกของค่ําคืนนั้น
มือที่แบออกกลายเป็นกําปั้น... ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงเชิงสัญลักษณ์จริงๆ
แต่มือของพ่อยังแบอยู่
ฉันได้เลือกที่จะตั้งท่าต่อสู้แล้ว
ไม่ใช่สิ
ฉันไม่ได้เลือกที่จะตั้งท่านี้ด้วยตัวเองหรอก
แต่ถูกบีบบังคับให้ต้องทํา
นั่นแหละ
เจ้าเด็กมือใหม่ มีอะไรก็งัดออกมาใช้ให้หมดล่ะ
บากิ!
จัดหนักไม่ต้องยั้งเลยนะบากิ!
คุณตา
ไม่ต้องห่วง
ผู้พักอาศัยแถวนี้ แล้วก็แขกโรงแรมน่ะ
ถูกทหารพาอพยพออกไปหมดแล้ว
เป็นตาแก่ที่กระฉับกระเฉงจริงๆ
บดขยี้ออก้ากับทั้งตึกนี้ตามสบายได้เลย!
ขอบคุณครับ
เหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย
ถ้างั้นตอนนี้ ขอลุยเลยละกัน
ใช้ไม่ได้
สุดยอด
ทันทีที่แขนซ้ายเหยียดตรง ออกไปจนสุดเหมือนเสาธง
พ่อก็มารับมันไว้พอดิบพอดีเลย
พ่อมองฉันออก
สุดยอดไปเลย
บากิ นั่นเป็นครั้งสุดท้ายนะ
พ่อจับโกหกฉันได้
แกออมมืออีกแล้ว
ฉันเองก็ออมมือเพื่อตอบโต้กับกิริยาดูถูกของแก
ฉันต้องเผยตัวตนที่แท้จริงข้างในให้พ่อเห็น
อย่าหาทําอีก
แน่นอนอยู่แล้ว คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉัน...
คือความแข็งแกร่งที่อัดแน่นอยู่ในคนคนเดียว เขาเอาชนะคู่ต่อสู้มานักต่อนักแล้ว
แน่นอนว่าพ่อต้องมองเห็น ความสามารถทั้งหมดของฉันได้ในทันที
โธ่...
ไม่เอาสิบากิ
พอซะทีเถอะ
แสดงฝีมือที่แท้จริงให้พ่อดูซะทีสิ
เอาจริงหน่อยสิ
น่านะ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล