Baki, to był ostatni raz.
Wie, że kłamię.
Hamowałeś się.
Też się powstrzymałem w reakcji na tę zniewagę.
Muszę pokazać mu skrywanego głęboko prawdziwego mnie.
No dalej, Baki.
Dość już tego.
Pokaż ojcu swoje prawdziwe umiejętności.
Zróbmy to na serio.
Dobrze?
Widzę cię na wylot, Baki.
Śmiało, pokaż mi, co potrafisz.
No dalej.
Wiadomo, że widzi mnie na wylot.
Tyle pracy, aby osiągnąć taki postęp...
Cały mój rozwój. Moja ewolucja.
On to wszystko widzi.
Dobra, tatku.
Rozluźnij...
Mięśnie...
Wszystkie stawy...
Moje organy...
Nawet wilgoć w moim ciele...
Tylko wtedy mogę pokazać
tę niebywałą prędkość,
którą tylko ten organizm, mój nauczyciel, potrafi osiągnąć.
Początkowa prędkość równa maksymalnej!
Już się nie mogę doczekać. Aż chcę cię przytulić.
Nie przestawaj!
Rozluźnij się...
Wiotkość ponad wiotkościami.
Rozpuszcza nawet podświadomą sztywność włókien mięśniowych.
W umyśle młodzieńca nie są one już nawet włóknami...
tylko cieczą.
Potem wyobraził sobie, że wyparowuje.
Ultrawiotkość.
Teraz!
Udało mu się odtworzyć ruch karalucha, który startuje z maksymalną prędkością.
I jak, ojcze?
Co myślisz o ruchu syna z prędkością 270 km/h?
O Sprincie Karalucha?
Boso rozdeptuje odłamki szkła
i nie ma ani jednej kropli krwi. Nie uzyskał tego zwykłym treningiem.
Co to jest?
Gdzie się tego nauczyłeś?
Zamiana włókien mięśniowych w ciecz, a potem rozluźnienie ich w parę,
aby napiąć je chwilę później.
Uzyskana wybuchowa moc znacznie przekroczyła moje oczekiwania.
W przeszłości wielu zawodników i mistrzów sztuk walki
próbowało tej trudnej sztuki rozluźniania,
ale nigdy nie udało im się dojść do poziomu cieczy.
Gdzie nauczyłeś się tej sztuki?
Kto cię nauczył?
Kim był sensei?
Baki...
Masz świetnego nauczyciela.
Istnieje miejska legenda
o najsilniejszym ojcu i synu.
Pod ulicami Tokio istnieje tajna arena walki.
Zawodnicy, mistrzowie sztuk walki i pretendenci zbierają się,
aby ustalić, kto jest najsilniejszy.
Zasady są maksymalnie proste.
Walka na gołe pięści. I tyle.
Ciosy w krocze, wydłubywanie oczu,
a nawet gryzienie są dozwolone.
Co szokujące, obecnym mistrzem tego morderczego konkursu
jest siedemnastoletni młodzieniec.
Człowiekiem, którego lęka się ten najsilniejszy młodzieniec,
jest jego ojciec.
Pokonał ludzi, zgładził inne gatunki,
przezwyciężył broń, niszczył uzbrojenie, aż w końcu...
przywódcy ugięli się przed nim i zlękły się go potęgi wojskowe.
Zmusił władze, aby go respektowały.
Ów człowiek sprawdził granice czystej siły fizycznej.
Tak oto rozwija się ta miejska legenda.
Ich relacja była ostatnio niebezpiecznie napięta.
Młodzi ludzie pozyskiwali te informacje z półświatka.
KWARTALNIK MIEJSKIE LEGENDY
Nawet tego człowieka można czasem zaskoczyć.
Co?
Co to za zamieszanie?
To Ogr!
Co?
- Tam jest! - To naprawdę on?
Co? W dechę!
Kurde, do bani.
Gdy tylko wstał na nogi...
Czadowo! To on!
Czy to Baki?
- Baki! - Co jest?
Gdzie jest twój ojciec?
To Ogr!
Co?
- Tam jest! - To on!
Wszystko zaczęło się od jednego programu wiadomości.
Wiadomość z ostatniej chwili.
Park Hilton w dzielnicy Shinjuku w Tokio
został otoczony kordonem oddziałów prewencji i wojska.
Co dziwne, powodem jest rzekomo
walka, która toczy się między ojcem a synem.
ZAKAZ WCHODZENIA
Panie Kasuga.
Sami spójrzcie!
Trudno to rozpoznać, ale przed nami widać samochód.
Co niebywałe, jest to pojazd z floty premiera.
Premiera?
Zdarzył się wypadek czy jakiś incydent?
Spadli na niego!
Walczący ojciec i syn spadli na wóz z górnego piętra.
Hotel otoczono kordonem, pojazd został zniszczony,
a armię wysłano na miejsce.
To musi być niebywały ojciec i syn.
Zrozumieli.
Tu też. I tu. Ale także tutaj.
„Znam tego ojca i syna!”
MIEJSKIE LEGENDY
„Ta plotka, ten ojciec i syn...”
„Rozpoczęła się ich walka”.
„Wciąż zdążę”.
„Zdążę”.
„Zdążę, jeśli teraz ruszę”.
Baki!
Najsilniejszy na świecie!
To nie jest walka pokazowa, ale cóż...
To było nagłe i niespodziewane.
Tłum był niewyobrażalnie duży.
Kto tu wezwał tych ludzi?
Nawet dla błyskotliwego Yujira
ten incydent był czymś niewyobrażalnym.
Co więcej, najbliższa stacja była pełna ludzi.
Wiadomo było, że tłum gapiów będzie rósł.
Rzecz jasna, nie pierwszy raz walczył przed ludźmi,
ale ta atmosfera była taka obca.
Starcie najsilniejszego ojca i syna!
Ciekawe, jacy są silni.
Spadajmy stąd. Wystarczy na dziś.
Ja nie mam dość.
Co?
Nie do tego zmierzasz, tato?
„Zbytnio się wstydzę popełnić gafę przed ludźmi,
więc odłóżmy to na później”.
Prawda?
Oszalałeś, synu?
Oczy niczego nieświadomego tłumu
nie były w stanie dostrzec trzech kolejnych ciosów młodzieńca.
Ale ludzkie oko było w stanie wychwycić...
chwile po tym, gdy kurz po sprincie zaczął opadać.
Co?
- Co to było? - Było bum.
- Nagle pojawił się w powietrzu. - Potem było „bum”.
Nic nie widziałem.
Tak jak młodzieniec wciąż się uczyli.
Kto zacznie?
Na pewno Ogr!
Nie, Baki!
Już się zaczęło.
Zaczęło się dawno temu.
No jasne.
Tak to jest między ekspertami.
Zaczęło się, gdy stanęli naprzeciwko siebie.
Rozumiem.
Rozumiem. Tego cię nauczyłem.
Walki nie może zakończyć jedna strona.
Obie strony muszą wyrazić na to zgodę.
Gdy padną ciosy, nie ma już wyboru
i trzeba włączyć się do walki.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio krwawiłem po czyimś uderzeniu.
Każdy musi mierzyć się z niebezpieczeństwami na własną rękę.
Z szacunku do niego zadałem trzy czyste ciosy w punkty witalne.
Ale nawet go to nie wzruszyło.
Trafiłem go w ogóle?
Czy pozwolił mi siebie uderzyć?
Tak czy inaczej...
nie mam wyboru. Muszę iść na całość.
Rozluźnić się... Roztopić...
Zamienić umysł w wodę...
No właśnie.
Co?
Nie ruszyłem nim! Ani o krok!
Dwukrotnie użyłeś tego samego ruchu przeciwko mnie...
„Bezczelny”.
Jestem pewien, że słyszałem to słowo...
Chyba...
Choć był Japończykiem,
uważano Kenichiego Sawai za wielkiego eksperta kung-fu.
Oto jego słowa...
„Zamach ręką z tą samą giętkością
co miotacz rzucający piłką bejsbolową,
gdy trafi przeciwnika w twarz, zada niebywałe obrażenia.
Oczy i nos zostałyby trafione jednocześnie,
a oczy przeciwnika tak by łzawiły, że przestałby widzieć”.
Poleciał aż tutaj?
To ponad dziesięć metrów!
Idzie tutaj!
Ogr.
Wiesz, Ogrze...
Cieszę się twoim szczęściem.
Spełniło się twoje marzenie.
Kochałeś...
Pragnąłeś...
Wychowałeś i pielęgnowałeś...
a teraz nadszedł ten dzień.
Trochę ci zazdroszczę.
Czy to była biologiczna reakcja na obrażenia,
czy strach wywołany bezsilnością,
gdy morze łez spływało po twarzy,
młodzieniec mógł tylko dojść do jednego wniosku:
Za późno już na walkę ojca z synem.
Zaczęła się bitwa.
Wstał!
Dobra, zróbmy to.
Chwila. Przestał krwawić.
Kiedy zawodnik krwawi na ringu,
pierwsza pomoc to żel hemostatyczny.
Ale jest skuteczniejsza metoda na zatamowanie krwawienia.
To determinacja do walki.
Potężna wola walki stymuluje wydzielanie się adrenaliny.
Nic nie zatrzymuje krwawienia równie szybko.
Zanotowano przypadki sekundantów, którzy celowo prowokowali zawodników
i rozpalali w nich ducha walki, aby zatamować krwawienie.
Czyli jeszcze się nie poddałeś.
Poddałem?
Nie bądź śmieszny.
Cieszę się twoim szczęściem.
Cieszę się twoim szczęściem, Baki.
Niech się z tobą pobawi.
Niech się pobawi, aż zaspokoi potrzebę.
Baki...
Żaden inny ojciec nie bawiłby się tak długo ze swoim dzieckiem!
Mam u ciebie dług.
Bardzo sprawnie przebiega współpraca oddziałów prewencji i wojska.
Ufam, że zapewni to obywatelom bezpieczeństwo.
Tylko moja krew mogłaby to osiągnąć...
Jak na razie radzi sobie świetnie.
Ale to jednak sport walki.
Rozumiem.
On tu jest.
Co?
W takim razie...
Muszę mu pokazać.
Wiem, że dasz radę ze swoimi oczami.
Z twoim wzrokiem na pewno zobaczysz.
Osz ty...
Utalentowany praktyk shokeiken potrafi ukazać...
bestię, którą naśladuje.
Pozwala zobaczyć jej postać.
Publiczność zobaczyła coś,
czego nigdy dotąd nie widziała.
Postać największego rywala tyranozaura.
Osz ty! Mój oddany synu!
W tym czasie...
ktoś inny oglądał pojedynek ojca z synem.
O wzroku ośmiokrotnie lepszym niż człowiek.
Napisy: Przemysław Stępień