(ฮันมะ บากิ)
บากินั่นเป็นครั้งสุดท้ายนะ
พ่อจับโกหกฉันได้
แกออมมืออีกแล้ว
ฉันเองก็ออมมือเพื่อตอบโต้กับกิริยาดูถูกของแก
ฉันต้องเผยตัวตนที่แท้จริงข้างในให้พ่อเห็น
ไม่เอาสิบากิ
พอซะทีเถอะ
แสดงฝีมือที่แท้จริงให้พ่อดูซะทีสิ
เอาจริงหน่อยสิ
น่านะ
แกอ้าปาก พ่อก็เห็นไส้ติ่งแล้ว
รีบๆ แสดงฝีมือให้ดูหน่อยสิ
น่านะ
แน่นอน พ่อต้องมองฉันออกอยู่แล้ว
ความก้าวหน้าทั้งหมดเพื่อให้มาถึงจุดนี้...
การเติบโต พัฒนาการ
แน่นอนว่าพ่อต้องรู้หมดแล้วแน่ๆ
ก็ได้ พ่อ
ผ่อนคลาย
กล้ามเนื้อของฉัน...
ข้อต่อในร่างกาย...
อวัยวะภายใน...
แม้แต่ความชื้นภายในร่างกาย...
ต้องทําแบบนั้นถึงจะสามารถ
บรรลุความเร็วเหนือมนุษย์
มีเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดเดียว มีอาจารย์เท่านั้นที่จะทําได้
ความเร็วสูงสุดภายในทันที!
รอไม่ไหวแล้ว อยากกอดแกจะแย่
อย่าหยุดสิ!
ผ่อนคลาย...
ความอ่อนยวบอันเป็นที่สุดของที่สุด
ที่ละลายได้แม้กระทั่ง เส้นใยกล้ามเนื้อที่ควบคุมด้วยจิตใต้สํานึก
ในความคิดของเด็กหนุ่มผู้นี้ กล้ามเนื้อของเขาไม่ได้เป็นมัดอีกต่อไป
แต่กลายเป็นของเหลว
เขาจินตนาการต่อไปว่าของเหลวนั้นระเหย
สภาวะอ่อนปวกเปียกขั้นสุดยอด
ตอนนี้แหละ
เขาได้บรรลุความเร็วเริ่มต้นสูงสุด ที่มีเพียงแมลงสาบเท่านั้นที่ทําได้
เป็นไงล่ะพ่อ
ลูกคนนี้ได้พัฒนา ท่าไม้ตาย 270 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
หรือท่า "แมลงสาบกระโจน"
เตะเศษกระจกนับไม่ถ้วนด้วยเท้าเปล่า
แต่ไม่มีเลือดออกแม้แต่หยดเดียว
ไม่ใช่การฝึกฝนธรรมดาๆ...
อะไรกันนี่
ไปหัดมาจากที่ไหน
เปลี่ยนกล้ามเนื้อเป็นของเหลว
แล้วผ่อนคลายต่อจนกลายเป็นไอน้ํา
เสร็จแล้วก็เกร็งใหม่ในทันที
พลังพุ่งกระโจนที่เกิดขึ้นจากมัน มันเกินความคาดหมายของฉันเลย
ในอดีต นักกีฬาและนักสู้ทั้งหลาย
ต่างก็เคยลอง เทคนิคการผ่อนคลายกล้ามเนื้อที่ยากยิ่งนี้แล้ว
แต่ก็ไม่เคยมีใครผ่อนคลายมันได้ จนถึงขั้นกลายเป็นของเหลว
ไปเรียนรู้ทักษะนี้มาจากไหน
ใครเป็นคนสอน
ได้ใครมาเป็นครู
บากิ
แกได้ครูดีจริงๆ
มีตํานานเมืองเรื่องนึง
ตํานานของพ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุด
ณ สถานที่แห่งหนึ่งใต้เมืองโตเกียว มีสนามประลองลับตั้งอยู่
นักรบ นักสู้ และผู้เข้าแข่งขันมากมาย ต่างพากันไปที่นั่น
เพื่อตัดสินว่าใครแข็งแกร่งที่สุด
กติกาการต่อสู้นั้นเรียบง่ายมาก
สู้ด้วยหมัดเปล่า แค่นั้นแหละ
จะเตะกล่องดวงใจ จิ้มตา
หรือแม้แต่กัดคู่ต่อสู้ก็ยังได้
แชมป์ผู้ครองตําแหน่งการแข่งขันสุดโหดนี้
ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเด็กอายุ 17 ปี
แต่คนที่ทําให้เด็กหนุ่ม ผู้แข็งแกร่งที่สุดคนนี้เกรงกลัวได้
ใช่แล้ว คือพ่อของเขานั่นเอง
เขาได้ปราบคู่ต่อสู้มามาก สังหารสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่น
เอาชนะอาวุธ ทําลายยุทโธปกรณ์ และท้ายที่สุด...
เขาก็ได้ยึดครองผู้มีอํานาจ และทําให้กองทัพทั้งหลายเกรงกลัวเขา
ไม่ว่าใครหน้าไหนก็เป็นต้องเกรงใจ
ชายผู้นี้ได้นําเอาความแข็งแกร่งดุดัน แล้วดันมันไปจนถึงขั้นสุด
นี่คือเรื่องราวต่อจากนั้นของตํานานนี้
พักหลังมานี้ บรรยากาศระหว่างทั้งสองตึงเครียดมาก
ชายวัยหนุ่มต่างตามติดข่าววงในนี้กันหนึบ
(ตํานานเมืองประจําไตรมาส)
แม้แต่ชายคนนี้ บางครั้งก็เจอเรื่องที่ทําให้ต้องประหลาดใจ
แห่มาดูอะไรกันเนี่ย
โอ๊ะ ออก้าอยู่นั่นไง
- เขาอยู่นั่นไง - ตัวจริงป่ะเนี่ย
โห สุดยอด!
ไปไม่ถูกเลยทีนี้
ทันทีที่เขาลุกขึ้นมา...
ว้าว!
สุดยอด เขาอยู่นั่นไง!
นั่นบากิหรือเปล่าน่ะ
- บากิ - อะไรนะ
พ่ออยู่ไหนเหรอ
โอ๊ะ ออก้าอยู่นั่นไง
- เขาอยู่นั่น - เขาอยู่นั่น
ทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นด้วยรายการข่าวรายการเดียว
เราเพิ่งได้รับรายงานข่าวด่วนครับ
โรงแรมพาร์คฮิลตันในชินจูกุ โตเกียว
ถูกตํารวจปราบจลาจล และกองกําลังป้องกันตนเองปิดล้อมเอาไว้
ซึ่งเหตุผลนั้นก็น่าทึ่งมาก
ดูเหมือนว่าจะมีการต่อสู้กันระหว่างพ่อลูกคู่นึง
(ห้ามเข้า)
คุณคาซึงะ
ดูนั่นสิ!
รูปทรงมันบู้บี้หมดแล้ว แต่มันคือรถครับ
ที่น่าทึ่งที่สุดก็คือ รถคันนั้นเป็นของท่านนายกรัฐมนตรี
ท่านนายกฯ เหรอ
เกิดอุบัติเหตุขึ้นหรือเปล่าครับ
พวกเขาร่วงลงมาใส่รถ
ระหว่างที่พ่อลูกสู้กัน พวกเขาร่วงลงมาจากชั้นบนสุดของโรงแรม
โรงแรมถูกปิดล้อม รถถูกทําลาย
และกองกําลังป้องกันตนเองถูกส่งไป
พ่อลูกคู่นี้คงต้องมหากาฬน่าดู
พวกเขารู้เลย
พวกเขารู้ในทันที ทั้งที่นี่ ที่นั่น และที่โน่น
"รู้แล้วว่าพ่อลูกคู่นี้เป็นใคร"
(ตํานานเมือง)
"ข่าวลือพ่อลูกคู่นั้น..."
"ศึกพ่อลูกเริ่มขึ้นแล้ว!"
"ถ้าไปตอนนี้ยังทัน"
"ต้องไปให้ทัน"
"ถ้าไปตอนนี้ต้องทันแน่ๆ"
บากิ!
แข็งแกร่งที่สุดในโลก!
เรื่องแบบนี้มันไม่เห็นต้องมาดูเลย แต่ก็นะ...
นี่เป็นเรื่องคาดไม่ถึงและไม่ทันตั้งตัวมาก
ฝูงชนที่แห่มานั้นใหญ่เกินจินตนาการ
ใคร... .ใครบ้าที่ไหนเรียกไอ้พวกนี้มันมา
แม้แต่สําหรับยูจิโร่ผู้ฉลาดล้ํา
ก็ยังคาดไม่ถึงกับเหตุการณ์นี้
ยิ่งไปกว่านั้น สถานีที่ใกล้ก็มีคนมากันแน่นขนัด
ฝูงชนคนดูหลั่งไหลมากันไม่ขาดสาย
แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก ที่เขาต่อสู้ต่อหน้าฝูงชน
แต่บรรยากาศแบบนี้มันแปลกใหม่เหลือเกิน
พ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกมาประลองฝีมือกัน!
แข็งแกร่งแค่ไหนกันนะ
นี่ แยกย้ายกันดีกว่า วันนี้พอแค่นี้ก่อน
ผมไม่หยุดหรอกนะ
ว่าไงนะ
พ่อพูดผิดแล้วนะ
ที่จริงต้องพูดว่า "ฉันกลัวโดนแกแหกหน้าต่อหน้าฝูงชน"
"ไว้เราค่อยกลับมาต่อกันทีหลังดีกว่า"
ใช่ไหมล่ะ
เสียสติไปแล้วงั้นเหรอไอ้ลูกชาย
สายตาของฝูงชนที่ไร้การฝึกฝน
มองไม่เห็นการโจมตี ต่อเนื่องกันสามทีของเด็กหนุ่ม
แต่ทว่าถ้ามองด้วยตาเปล่าก็จะเห็น...
ช่วงเวลาตอนที่ฝุ่นพัดขึ้นมา หลังจากเขาโดดกลับมาที่เดิม
- เมื่อกี้อะไร - มีเสียงตู้มด้วย
จู่ๆ ก็ลอยขึ้นไปในอากาศ
แล้วก็มีเสียง "ปัง"
ฉันไม่เห็นอะไรเลย
เช่นเดียวกับเด็กหนุ่ม พวกเขากําลังเรียนรู้
ใครจะเป็นคนเริ่มก่อนนะ
ต้องออก้าแน่นอน
ไม่หรอก ต้องบากิสิ
มันได้เริ่มไปแล้ว
มันเริ่มขึ้นตั้งนานแล้ว
ใช่แล้วละ
พวกมือโปรก็เงี้ยแหละ
มันเริ่มตั้งแต่ทั้งสองคนเจอหน้ากันแล้ว
เหรอ
เข้าใจแล้ว ฉันสอนแกอย่างนั้นเอง
แค่คนนึงบอกให้หยุด ก็ไม่ทําให้การต่อสู้สิ้นสุด
ทั้งสองฝ่ายต้องเห็นตรงกันถึงจะพักรบได้
เมื่อได้เหวี่ยงหมัดออกไปแล้ว ไม่ว่าจะชอบหรือไม่ชอบก็ตาม
ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากโจมตีต่อไป
ฉันจําครั้งสุดท้าย ที่เลือดออกด้วยน้ํามือคนอื่นไม่ได้จริงๆ
เมื่อเผชิญกับอันตราย ก็ต้องเอาชนะมันด้วยตัวเอง
ความนับถือที่ฉันมีให้กับพ่อ ถูกแสดงออกผ่านการโจมตีจุดสําคัญสามครั้ง
แต่ดูพ่อสิ ไม่สั่นคลอนแม้แต่น้อยนิด
โดนหรือเปล่าเนี่ย
หรือพ่อแค่ยอมให้โจมตีโดนเฉยๆ
จะยังไงก็เถอะ
ไม่มีทางเลือกแล้วนอกจากต้องลุยต่อ
ผ่อนคลาย... ละลาย...
แปรเปลี่ยนสภาพใจ... ให้เป็นน้ํา...
ใช่แล้ว นั่นแหละนะ
ขยับไม่ได้เลย ไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว
แกใช้ท่าเดิมกับฉันซ้ําสอง...
"อวดดี"
ค่อนข้างมั่นใจนะว่าได้ยินคํานั้น...
มั้งนะ
เคนอิจิ ซาวาอิจะเป็นที่รู้จัก ในฐานะผู้เชี่ยวชาญกังฟูผู้ไม่ธรรมดา
นี่คือคําพูดของเขา
"ถ้าเราเหวี่ยงแขนออกไปอย่างผ่อนคลาย
เหมือนนักเบสบอลที่ขว้างลูกออกไป
แล้วให้มันไปปะทะกับหน้าคู่ต่อสู้ มันจะก่อให้เกิดความเสียหายมหาศาล
จะโดนทั้งตาและจมูกพร้อมกัน
และคู่ต่อสู้จะน้ําตาไหลพรากจนมองไม่เห็น"
เขาลอยมาจากตรงนั้นเหรอ
สามเมตรกว่าเลยนะ
เขามาทางนี้แล้ว!
ออก้า
รู้ไหมออก้า...
ฉันดีใจกับนายด้วยนะ
ความฝันของนายเป็นจริงแล้ว
นายได้มีความรัก...
และโหยหา...
นายได้เลี้ยงดูและฟูมฟัก...
จนกระทั่งมีวันนี้ขึ้นมาได้
ฉันอิจฉานะเนี่ย
ไม่ว่าจะเป็นปฏิกิริยาทางร่างกายต่อการบาดเจ็บ
หรือความผิดหวังที่ตัวเองไร้ทางสู้
เด็กหนุ่มน้ําตาไหลพรากลงบนใบหน้า
และเขาได้แต่คิดในใจเบาๆ ว่าอย่างนี้
นี่ไม่ใช่เวลามาตีกันแบบพ่อลูก
เขาต้องเปิดศึกจริงๆ แล้ว
ลุกแล้ว!
เอาละ ลุยกันเลย
เดี๋ยวนะ เลือดหยุดไหลแล้ว
เมื่อนักสู้เลือดออกในสังเวียน
จะมีการปฐมพยาบาลด้วยการป้ายสารห้ามเลือด
แต่ทว่ามีวิธีการห้ามเลือดที่มีประสิทธิภาพยิ่งกว่า
นั่นคือความมุ่งมั่นที่จะสู้ต่อไป
จิตวิญญาณนักสู้อันทรงพลัง จะไปกระตุ้นให้มีการหลั่งสารอะดรีนาลีน
ไม่มีอะไรห้ามเลือดได้เร็วกว่านี้อีกแล้ว
โค้ชที่มีพรสวรรค์บางคน ก็สามารถที่จะไปปลุกใจให้นักมวยของตน
มีแรงฮึดสู้ขึ้นมาจนเลือดหยุดไหลได้
ยังไม่ยอมแพ้สินะ
ยอมแพ้เหรอ
อย่ามาพูดไร้สาระ
ดีใจด้วยนะ
ดีใจด้วยนะบากิ
ให้เขาเล่นกับนายเลย
ให้พ่อเล่นด้วยจนกว่าจะพอใจเลย
บากิ...
ไม่มีพ่อคนไหนที่เล่นกับลูกมากขนาดนี้แล้ว
ถือว่าฉันเป็นหนี้นายนะ
การประสานงานระหว่างกองกําลังป้องกัน กับตํารวจปราบจลาจลเป็นไปอย่างราบรื่น
แบบนี้พลเมืองทั่วไปน่าจะไม่โดนลูกหลง
มีแต่สายเลือดฉันเท่านั้นละที่ทําแบบนี้ได้
จนถึงตอนนี้ เขาทําได้ดีมาก
แต่นี่เป็นกีฬาการต่อสู้
งั้นสินะ
เขาอยู่ที่นี่
ถ้าอย่างนั้น...
ก็ต้องจัดให้ดูซะหน่อย
ฉันรู้ว่านายจะมองเห็นได้ด้วยสายตาของนาย
ด้วยวิสัยทัศน์ ต้องมองออกแน่ๆ
ไอ้นี่...
ผู้ฝึกฝนศาสตร์ท่ารําเลียนแบบสัตว์ จะสามารถทําให้คนมองเห็น...
สัตว์ตัวที่เขาเลียนแบบได้
พวกเขาจะเลียนรูปร่างได้จนเหมือน
ฝูงชนที่มองดูอยู่นั้นมองเห็นชัดเจน
ตัวที่ไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต
ร่างของคู่ปรับตัวฉกาจของทีเร็กซ์
ไอ้ลูกชายคนเก่งของฉัน
ณ เวลานี้...
มีคนคนนึงมานั่งดูพ่อลูกคู่นี้ต่อสู้กัน
คนที่สายตาคมกริบ กว่ามนุษย์ทั่วไปถึงแปดเท่าเหรอ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล