Wiem, że dasz radę ze swoimi oczami.
Z twoim wzrokiem na pewno zobaczysz.
I jak, tato?
Yujiro Hanma na pewno chciał to zobaczyć.
Zapożyczyłem to z bardzo daleka.
Od rywala T. rexa, triceratopsa.
Dynamika ruchów młodzieńca...
ciężkość postawionych stóp...
spojrzenie wyrażające pradawny duch walki...
spowodowały, że wszyscy pomyśleli to samo.
Siła woli stojąca za tą postawą...
Ciężar, który nadano tej formie...
Morderczy zamiar, który od niej emanuje...
Wszyscy obecni widzieli to jak na dłoni.
Widzę to.
Coś niebywałego.
Ależ kolos.
To olbrzym. Wysoki na sześć... Nie, osiem metrów.
Tym bardziej widziały to oczy jego ojca z ich boską percepcją.
Ciało młodzieńca rozproszyło się...
i siłą jego woli iluzja przybrała fizyczną postać.
W dzieciństwie często o nich myślał.
Kiedy jego ciało się wybudzało, wciąż o nich myślał.
Szczerze mówiąc, nawet jako dorosły nie przestawał o nich myśleć.
I to więcej niż kilka razy.
Jak silne były te istoty?
Atakuj.
Cóż za rozkosz. Atakuj.
Tak, jak marzyłem, atakuj!
Wyzwolił moc! Po raz pierwszy zadał ów cios,
Pięść Triceratopsa!
Jezu!
Samochód!
Wywrócili go!
Przyznaję.
Twoje 70-kilowe ciało nie dysponuje siłą,
zdolną do stratowania mnie – osobę ważącą ponad 100 kilo –
rozrywającą przy tym asfalt i wywracającą pojazd.
Ta prymitywna, fizyczna siła sprawiła mi frajdę.
A więc...
idealne shokeiken,
czyli styl, do którego warto dążyć...
Wyjaśnię ci, jak to wygląda.
Yushoken naśladujące styl walki niedźwiedzia.
Kokeiken czerpiące inspirację z potęgi tygrysa.
Toroken, które wykorzystuje styl walki modliszki.
I ten twój nowy wymysł.
Kyoruken, pięść dinozaura.
Shokeiken może przybierać różne postacie,
ale w istocie to tylko próby naśladowania.
Ciekawe.
Co zamierzasz mi pokazać?
Nie przegap tego.
Idealna forma shokeiken.
Jego ojciec wyśmiał to, mówiąc, że to nędzna próba imitowania.
Co zamierza włączyć? Co będzie naśladować?
Ty pacanie.
Zmyślam ten cały ruch.
Co?
Co to było?
Co jest?
Już rozumiem.
Cały tata.
Czy to nie...
shokeiken oparte na stylu walki najsilniejszego wojownika?
Dlatego przybiera postać Yujira Hanmy!
Światło właśnie przybrało tę formę!
Wybacz, chłopie.
Nie znam niczego silniejszego.
To nie ulega wątpliwości.
Mój tata uniósł ręce
i uderzył ręką w powietrze.
Niewidzialna siła przecięła powietrze i walnęła we mnie.
Takie odniosłem wrażenie.
Jego kopnięcie z obrotem stworzyło piękny łuk.
Tak jak przy uderzeniu pięścią, wyzwolił niewidzialną moc.
Ta siła przybrała już fizyczną formę
i była dobrze widoczna.
Ojciec wcale nie łgał.
Yujiro Hanma pokazał styl yujiroken.
Ta forma była potężna, naturalna i zapierała dech w piersiach.
Imitował samego siebie.
Żadne inne shokeiken nie może być równie naturalne.
Jak moja własna forma?
Tato.
Masz pięść równie twardą jak Yujiro Hanma.
Mięśnie równie potężne jak u Yujira.
Posiadasz szybkość Yujira.
Yujiro Hanma imitujący Yujira Hanmę zrobił to rzecz jasna perfekcyjnie.
Ale tato...
Tak?
Walorem formy bojowej nie jest jej wygląd.
Serio? Nie chodzi o wygląd?
A o co?
Jeśli nie wiesz, będę musiał cię nauczyć.
Właśnie. Celem formy jest jej przydatność w walce.
Muszę tego nauczyć mojego ojca.
Cholera.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio tak padłem.
Co? Przewrócił się?
Co się, do diabła, stało?
Czy jego ojciec...
Przewrócił się?
Wyglądało, jakby się potknął.
Co za bachor... Osiągnąłeś ten poziom, choć dopiero stuknęło ci 18 lat?
Już przyznałem, że mój syn Baki to najwspanialsza zabawka.
Ale nie domyśliłbym się,
że trzyma w zanadrzu taką niespodziankę.
Mimowolnie nadałem sygnał.
Wykorzystałeś pół sekundy potrzebne, aby mózg pokierował ciałem,
dla uzyskania przewagi.
Znakomicie.
Pogłaszczę cię po głowie. Chodź tu.
Co?
Co ty gadasz? Niedorzeczność!
Co tu jest grane?
Nie wstydź się. Chodź tu.
To jest walka!
To wręcz naturalne, że pochwalę wielkie osiągnięcie syna.
Jak to?
Co?
Łzy...
Co to ma być?
Chodź tu. Pogłaszczę cię po głowie.
Czy on...
- Pogłaszcze go po głowie? - Serio?
Nie ma wątpliwości!
Powiedział, że pogłaszcze mnie po głowie!
Sposób, w jaki trzyma rękę...
To niezbity dowód. Tak ułożona dłoń wskazuje na głaskanie!
Co ty robisz? Chodź tu.
Nie rozumiem.
To normalne, że cię pochwalę.
Niedorzeczność.
Nie wstydź się. Podejdź.
To walka!
I co z tego?
Który ojciec nie pochwaliłby syna za wielkie osiągnięcie?
Co?
To uczucie...
Jakieś 15 centymetrów pod obojczykami,
gdzieś głęboko,, młodzieniec poczuł coś, co przypominało ból.
Choć bolało, nie chciał tego stracić.
Ciężko jest odpuścić taki ból.
Nie mogę na to patrzeć.
Jakże wzruszające...
Przez 18 długich lat...
nie doświadczył nigdy zwykłej pochwały ojca.
Poczucie spełnienia, duma z bycia docenionym i euforia,
gdy ojciec cię pochwali...
były obce temu dziecku.
W żadnym stopniu do tego nie nawykł.
Jesteś okrutny, tato.
Co?
W takim momencie mówisz mi, że pogładzisz mnie po głowie?
A co? Nie chcesz?
Nie mówiłem...
Pięść jego ojca nawykła do silnego ścisku.
Teraz delikatnie rozluźniła się i próbowała go dotknąć.
„Nie zależy mi już.
Nieważne, pułapka czy podstęp.
Opłaca się, jeśli dzięki temu mnie pogładzi”.
Nie mogę.
Tej chwili nie da się zastąpić.
To walka aż do czyjegoś zwycięstwa.
To próba sił.
Dobrze powiedziane!
Ładnie...
To dobra okazja,
wyjątkowa szansa, żebyś poznał esencję siły.
Esencję siły?
Umknął twej uwadze świadomy wyzwalacz?
Nie mogę się ruszyć. Jestem jak w imadle.
Jeśli chodzi o to, czym jest siła...
Chciałem cię pogłaskać po głowie,
ale ty zbyłeś moje pragnienie.
Co tu się dzieje?
Łatwo to zrozumieć.
Pogłaszczę cię.
Przestań!
Puść mnie!
Ale się ekscytujesz.
Siła to moc realizacji swoich pragnień.
Niech spojrzę na tę twoją słodką twarz.
Młodzieniec milcząco pojął esencję siły.
Żałosne.
Puść mnie, do cholery!
Jak można znęcać się tak nad własnym synem?
Jest na wskroś sadystą.
Tak głodny byłeś pochwał.
Ileż z tobą kłopotów.
Mam możność zabicia cię, ale też kochania.
Nieważne, czy odrzucisz moje potrzeby.
Moc uwolnienia się od uwarunkowań...
Moc realizacji swoich pragnień do woli...
Oto właśnie...
podstawowy sens siły!
„Wytrzymałość jest częścią siły”.
„Pokonanie samego siebie jest częścią siły”.
Nie daj się omamić!
Nie słuchaj żadnych z tych bzdur!
Świetnie!
Wylądował jak łyżwiarz figurowy!
Takie wyjaśnienia to pustosłowie tych,
którzy nie potrafią wyegzekwować swej woli.
Innymi słowy, to wymówki miernych!
Uderzyłeś go z całą siły, Ogrze?
Siła sama w sobie nie jest dobra ani zła.
Silni nie muszą nic wytrzymywać.
W istocie wytrzymałość jest zbędna.
Nie trzeba nawet pokonywać samego siebie.
Te wymówki...
zanieczyszczają czystość siły i trzeba je wyplenić!
Ojciec jasno wyraził swoje intencje.
Dziecko otrzymało wiadomość w postaci bólu i przyjęło ją jako lekcję.
Przepona unosi się powoli, a oddech jest płytki.
Ledwo cię pochwaliłem, a teraz zobacz.
„Jesteś frajerem”.
To był dobitny niuans słów ojca.
Nieważne. Był w takim stanie, że i tak nie mógł wstać.
Trochę mi się podobało.
Zakończyć to uderzeniem czy może go zdeptać...
Co?
Rety! To on!
Żywa skamielina!
To Pikiel!
Cóż za cudowna noc!
Pi...
Wielokrotnie o tobie myślałem.
Jaki zazdrośnik.
To nie twoja sprawa, ty draniu!
Spierdalaj!
Te słowa od przyjaciela...
Pikiel, pochodzący z dalekiej przeszłości, z okresu kredy, nie mógł wiedzieć.
Ale pewne rzeczy rozumiał.
Został skarcony.
To prawo natury. Nie wolno się wtryniać.
Tej zasady należy bezwzględnie przestrzegać.
Te zęby mogły przegryźć prehistoryczną zbroję...
Całkowicie wierzył, że nigdy się nie złamią.
Rozwalono mu jeden.
Pikiel, wiek 145,5 miliona lat, poznał...
czym są oczekiwania społeczne.
Przepraszam za ten incydent.
Bankiet już się chylił ku końcowi, ale cieszę się, że go wznowiono...
Synu, gdyby nie przybycie przyjaciela, byłoby już po walce!
Wiedziałem, że to zrobi...
Zaczynamy, synu?
Pierwsza bitwa na wyzwalacze w epoce nowożytnej.
Wiedziałem, że to zrobisz.
Gdy ojciec zrobił krok naprzód,
jego syn przewidział to z zapasem czasu.
Ale jego ojciec przewidział, że zostanie zatrzymany.
Osoba A postanawia atakować.
Pół sekundy przed decyzją osoba B przewiduje to i reaguje.
Osoba A natychmiast wyczuwa blok
i kontruje ruch osoby B.
Osoba B przewiduje kontrę osoby A,
potem robi to osoba A, potem B...
Osz...
Jak długo potrwa ten cykl bloków?
No jak długo?
Przepraszam.
Gdybym mógł wygrać od ręki, już bym to uczynił.
Dopóki nie mogę...
nie mam innego wyboru niż to.
Muszę szukać. Muszę odkrywać.
Skoro urodziłem się słaby, nie mam wyboru i muszę cię zwodzić.
Chcę cię za to przeprosić.
W porządku.
Co?
Pół sekundy wcześniej dojdzie do starcia świadomych wyzwalaczy...
Pójdę ci na rękę.
Twój ojciec przyjmuje twoje wyzwanie.
Co?
Wyzywam cię, abyś przewidział i jako pierwszy użył broni.
Niczym dawni samuraje.
Niczym rewolwerowcy sprzed lat.
Pół sekundy przed podjęciem decyzji o ataku
zakończę tę głupią grę!
Śmiało, spróbuj.
Tylko spróbuj!
Napisy: Przemysław Stępień