BAKI HANMA
Kalahating segundo bago iproseso ng utak ang "ngayon."
Isa 'tong divine state na ni hindi maunawaan ng mismong tao.
Para sa sandaling 'yon...
Nagpapakita ang bawat tao ng "hudyat," kalahating segundo bago 'to mangyari.
Nakasuksok ang kamay sa mga bulsa at nagbabantay,
naghihintay sa pagdating ng "ngayon na."
Tila espada sa kaluban nito, naghihintay lang sa sandaling mabunot.
"Ngayon" na posibleng dumating ngayon.
Kahit ngayon, puwedeng dumating ang "ngayon" pagkatapos nito.
Oo nga pala.
Ha? Ano?
Mag-ama't magkadugo na naghihintay sa binabalak ng isa't isa.
Pero may mali rito.
Ano'ng ginagawa niya?
Tama na.
Hindi kailangang maghintay ng kalahating segundo bago umatake.
Bakit niya ginagawa 'to?
Sasabihin ko sa 'yo.
Sasabihin sa 'kin?
Di kailangan ng pagmamadali gaya ng kalahating segundo bago ang "simula."
Limang segundo!
Ako na mismo sa countdown, limang segundo bago ako umatake.
Ano? Countdown?
Ibababa ko ang daliri ko,
at oras na maging kamao ang kamay ko,
aatake na ako.
Hihintayin lang dapat nila kung sino ang mauuna,
pero iba na ngayon ang laro.
Pagdating sa pisikal. At pagdating sa mental.
Humanda ka.
Teka lang! Di pa ako pumapayag!
Five.
Four.
Ano bang laro 'to?
Three.
Two.
One!
Heto na!
Ngayon na!
Ang pinakamabilis na "pagpapakawala," higit pa sa karampot na segundo.
Sa huli, nagdesisyon ang katawan ng binata na ang pinakamabilis na gawin
ay hindi ang ilabas ang kamay niya sa bulsa,
kundi panatilihin 'to sa parehong taas
at ibaba nang bahagya ang katawan para ilabas ang kamay.
Parehong-pareho 'to
sa galaw ng katawan at katwiran ng iai, ang sining sa likod ng pagbunot ng espada.
Kung saan tatamaan ng hawakan ang sahig habang handang bumunot ang balakang.
Ang pinakamagandang regalo ng anak niya sa gabing 'yon.
Ang mataas at mababang bahagi ng panga...
Isang lihim na teknik na ginagaya ang panga ng tigre.
Ang pangalan, Tiger King!
Kamangha-mangha!
Nagpatama ka naman sa karaniwang teknik na 'yon...
Mukhang kumukupad ka na sa edad mo, Ogre.
Gayumpaman...
Baki, ibang klase ang lakas mo, bata.
Ramdam na ramdam niya ang makapal na leeg ng kaniyang ama.
Ramdam na ramdam niyang di-maigalaw ng ama niya ang braso niya.
Sigurado akong wala nang magawa si Papa!
Nag-uumapaw na pakiramdam ng tagumpay... at pagkabahalang labis-labis...
Naramdaman niya 'tong pareho!
Ogre, masyado kang kampante.
Halimaw si Baki sa DNA mo.
Masyado mo siyang minamaliit.
Tanga.
Papa, naririnig mo ba ako?
"Iniisip ko kung ano ang gagawin mo,
at ito mismo ang inaasahan kong gagawin mo."
Papa, sigurado akong mahirap sabihin 'yon sa kasalukuyan mong lagay.
Tumigil ka na diyan, Papa!
'Wag mo sabihing hanggang dito ka na lang!
Subukan mo lang!
Lumaban ka, lintik ka!
Gano'n ang gagawin ng isang Yujiro Hanma!
Baki, 'wag kang pasisiguro.
Alam mong hindi mahina ang tatay mo.
Ha?
"Okay"?
Itinataas niya ang kanang braso niya...
Teka.
Ano'ng mapapala niya sa pag-angat ng kamay niya?
Ano 'to? Kampante ba siya?
Imposibleng wala lang.
Naguguluhan ba siya o nalilito? Di ko alam ang gagawin niya!
Wala talaga siyang magawa sa lagay niya.
Ano'ng magagawa niya sa kanan niyang kamay?
- May tipak sa lupa! - Uy! Ayun!
Nakabaon sa lupa!
Nakabaon sa aspalto 'yong braso niya!
Hindi na 'yan tao!
Masyado siyang malakas!
Ang suntukin ang aspalto...
Ibang klase rin 'yon.
Kung di lang siya si Yujiro Hanma, imposible 'yon.
Walang duda.
Tama nga.
Ibang-iba ang pang-unawa ni Ogre sa lupa at aspalto kumpara sa iba.
Kung lalaban ka sa tuktok ng gelatin o agar,
walang teknik na makakapigil sa galaw mo.
Pasensiya na, Papa. Karaniwan lang talaga...
na trick 'yong ginagawa ko.
Pero alam ninyo, sa labang 'to...
kailangan kong manalo, maihi man ako sa takot.
Sigurado ba kayo, boss?
Kanina pa 'yon nagsimula.
Ang alin?
Ano kasi... mainit ang balita tungkol doon.
Gusto mong manood ng away mag-ama?
Ah... gusto kong manood!
Ako rin.
Kumusta naman?
Astig ng tatay ko, di ba?
Napakalakas niya na kahit akong si Baki Hanma, napaihi sa takot.
Magaling ka hanggang sa Tiger King.
Mabilis ka masyadong maiyak at maihi.
Tama ka. Sinabi n'yo pa.
Iyakin ako. Umiihi. Nanlilinlang.
Ngayon mo lang nalaman?
Mananalo ako, anumang mangyari.
Umiyak man ako. Maihi man ako.
Manlinlang man ako. O magpaandar.
Ano 'yon?
Side roll kick?
Cross counter?
Lumapag siya!
Hindi siya tinamaan?
Magaling, Papa.
Ha?
Magaling. Tama na 'yan.
Ano'ng mayroon? Ang bait ng mukha niya.
Hindi ko alam na kaya niyang gawin 'yon!
Hindi gigisingin ng pagpipigil mo ang nananalaytay sa dugo mo.
Handa akong gisingin sila.
Ha?
Ang dugong Hanma... DNA...
Malapit na.
Tatapusin na niya.
Anak, Baki...
Punong-puno ng pagkabagot ang buhay ko.
'Yong likod niya!
- 'Yong ogre! - 'Yong oni!
Ang unang nagpasabik sa akin,
natural lang na anak ko 'yon.
Nagawa niya 'tong palabasin.
Gagawin ba talaga niya?
Ha? Ano?
Nasisiraan na siya!
Mabuhay ka.
Ha?
Salamat sa napakagandang gabing 'to.
Pasayahin mo ang papa mo!
Nagkataon lang, oo, pero...
Sino'ng mag-aakala na may ganito pang klase ng silid?
Professor Chris... Ano 'to?
Sa unang tingin, para ba 'tong nagbabadya.
Parang larawan ng isang demonyo.
Ang ikinababahala ko...
Bakit ang likod?
Pagdating sa anatomical perspective, kuhang-kuha.
Ang kamay, balikat, at mula bewang hanggang sa paa.
Pero bakit likod lang ang may mukha ng demonyo?
Professor, tingin n'yo sinasamba nila 'to?
Wala 'tong pinagkaiba.
Pero iba ang background nito.
Mga sandata.
Magkakaibang dulo...
Mga sandatang nakatutok sa kaniya.
Hindi. Kung titingnan ang klase at bilang,
simbolo 'to ng kabuuang sandata, armas.
Ibang klase.
Kamangha-manghang lakas.
Totoo nga. Napakaraming sandata niyan.
Mali ka ng iniisip.
Sinasabi nitong napakalakas ng demonyong 'to
na kakailanganin ng ganito karami na sandata para harapin siya.
Tama nga kayo.
Hala! Wasak na wasak 'yong sasakyan!
Papatayin mo ang anak mo.
Ang mapaminsalang pag-atake sa isang tao
at pagwasak sa isang napakalaking van sa isang suntok.
Medyo huli na, pero may napagtanto si Baki.
"Tama, ang kinakalaban ko ngayon
ay ang kinatatakutan ng mga bansa."
"Kahit pa ibigay ko ang buong lakas ko, imposibleng matalo ko siya."
Ang pakiramdam na 'to...
Ang pagkamanhid na 'to...
Narararamdaman ko na. Ito na ba ang Brain Drug?
Ang kati.
Malamang kita na sa likod ko...
Ang maliit na oni...
Tama. Ginawa ko na ang lahat.
Ibinigay ko na ang lahat.
Kahit nga ihi ko.
Pigang-piga na ako.
Ayos na ako.
Tama na.
Gusto mo pa ba?
Talaga ngang...
tatay kayong maipagmamalaki sa sobrang lakas.
Itutuloy? O tama na?
Alam kong hindi uubra,
pero ang marinig kayong tanungin ako, masyado lang...
Papa...
Kung ako... Ha?
Sino 'yan?
Naliligaw ka ba, Yuichiro Hanma?
- Ha? - Ano 'yon?
-"Yuichiro"? - Sino 'yon?
Lolo?
Wala kang pinagbago.
Ang lapad ng balikat niya.
Ang anak ko, nahihirapan sa sarili niyang anak.
Baki, anak.
Ha? Po?
Kaya mong manalo.
Nakikita niya siya?
Ha? Ano? Nakikita ang alin?
Ang lalaking nagpaluhod sa Amerika bago kay Yujiro.
Nagpaluhod sa Amerika?
Hindi ko kayo maintindihan.
Yuichiro Hanma.
Ang tatay ni Yujiro Hanma.
Labanan noon sa Okinawa noong Digmaang Pasipiko.
Mula April 1, 1945,
nang sinimulan ng U.S. army na lusubin ang Okinawa,
hanggang malagdaan ang pagsuko noong September 7 sa Kadena,
anim na buwan na impiyerno ang tinatawag nilang Labanan sa Okinawa.
Pero hindi talaga 'yon ang nangyari.
Labindalawang kilometro mula hilagang silangan ng Okinawa,
may isang mala-tuldok na isla
na mababa pa sa isang kilometro ang laki kaya't wala sa anumang mapa.
Sa maliit na lugar na 'yon,
higit 1,000 tonelada ng pasabog ang pinakawalan.
Isang libong tonelada?
Gano'n katindi ang ginamit sa militar ng Japan?
Hindi sa Imperial Japanese Army.
O sa mga lokal.
Ginamit 'yon sa iisang tao, Yuichiro Hanma.
Sunod-sunod na tira mula sa naval guns.
Aerial bombing mula sa itaas.
Sa sobrang tindi ng pambobomba, kahit ang hugis ng isla ay nabago...
Lumapag sila.
Tanging ang kumpirmahin ang bangkay niya ang misyon ng mga sundalo.
Pero saglit lang ay namulat na sila sa katotohanan.
Nakita nilang nakatayo
ang Hapon na dapat sana'y kukunin nilang bangkay pabalik.
Hawak-hawak niya sa kanang kamay niya ang leeg
ng sundalo na nasa likuran.
Ito ang sinabi ng kumander ng operasyon na si Major General James.
Kahit pa sa battleship Yamato na 'yon,
12 lang ang casualty natin bago 'yon napalubog!
Paanong nagagawa tayong pahiyain ng isang unggoy?
"Hindi unggoy ang taong 'yon."
Hindi na nagsalita ang mga batang opisyal.
Hindi 'to usapin ng pinakamadali.
Tungkol 'to sa pagprotekta sa dignidad nating Marine Corps!
Sa lahat ng puwedeng tanungin, hiniling ni James kay Supreme Commander MacArthur
ang permiso na gumamit ng atom bomb.
Imposible! Kalokohan 'yon!
Tatlumpu't walong araw pa lang ang nakararaan,
may broadcast ang Emperador na hudyat ng pagtatapos ng digmaan.
Imposibleng may nagbigay ng permiso.
Pagkatapos pahintuin ang operasyon nang gabing 'yon,
saka nangyari 'yon.
Pagkatapos makarinig ng pagsabog, nakita ng mga sundalo
ang bangkay ni Major General James na nakabaon sa plataporma ng barko.
May isa lang na sundalong nakasaksi sa nangyari.
Habang nagpapahinga sa kubyerta,
ikinagulat niya ang napakalakas na pagtama.
Paglingon ng sundalo, kitang-kita niya ito.
Ang mabangis at brutal na oni na kalmadong maglalakad papalayo.
Isa 'tong biglaan at kahindik-hindik na pagtatapos para sa commander.
Dalawandaan at tatlumpu't talo ang kapal ng plataporma ng Iowa battleship.
Malinaw na takot na takot ang mga tauhan ng barko.
"Anong klaseng sandata ang ginamit para ibaon siya nang ganiyan?"
"Teknik ba 'to?"
"Oni!"
"Anong klaseng halimaw?"
Hindi pa siya umaalis.
Hanggang sa magtipon ang 2,000 tauhan sa kubyerta,
nagtago muna ang oni.
Sa barkong 'yon, ginamit ni Yuichiro ang isang misteryosong teknik.
Hindi ko pa 'yon personal na nakita pero...
Dahil sa mahigit 2,000 tauhan ng Iowa
ang agad na kumaripas papunta sa dagat para tumakas,
tingin ko nauunawaan mo naman kung gaano 'yon kakila-kilabot.
Sa ilang minuto lang,
inabandona ng lahat ang Iowa battleship, ang ipinagmamalaki ng bansa nila.
Hindi na nakapagtatakang sinasabi nila na pinaluhod niya ang Amerika.
Ano namang klaseng teknik 'yon?
Ito ang tawag sa teknik.
"Dress."
Wala na siya.
Pagkatapos makita ang mukhang 'yon, may naalala ako.
Ang pinakamahusay na teknik ni Papa.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot