Pół sekundy wcześniej mózg przetwarza „teraz”.
Tego boskiego stanu nawet sama osoba nie jest świadoma.
Trzeba uchwycić ów moment...
Każda osoba emituje ten sygnał pół sekundy wcześniej.
Bacznie czuwa z rękami w kieszeniach,
obserwuje, kiedy nadejdzie „teraz”.
Niczym miecz schowany w pochwie,
czekający na moment wydobycia.
Owe „teraz” może wydarzyć się „już”.
Teraz owe „teraz” może nastąpić po minionym „już”.
Ależ oczywiście.
O co biega?
Ojciec i syn, krewni, sondują nawzajem swoje zamiary.
Ale coś tu nie gra.
Co on robi?
Wystarczy.
Nie ma sensu czekać na pół sekundy przed, aby zaatakować.
Dlaczego on to robi?
Powiem ci.
Powiesz?
Nie ma co się spieszyć i dawać tylko pół sekundy?
Pięć sekund!
Sam zacznę odliczać. Pięć sekund przed moim atakiem.
Co? Odliczanie?
Zegnę po kolei każdy palec
i gdy ręka zamieni się w pięść,
wykonam ruch.
Sondowali wzajemnie moment wyzwolenia,
ale teraz zasady gry są całkiem inne.
Przygotowania fizyczne i psychiczne.
Przygotuj się.
Chwila moment! Nie zgodziłem się jeszcze!
Pięć.
Cztery.
Co to za igraszki?
Trzy.
Dwa.
Jeden!
Atak!
Teraz!
Najszybsze „dobycie pięści”, trwające mniej niż ułamek sekundy.
Ostatecznie ciało młodzieńca uznało, że najszybszy ruch
to nie wyciągnięcie rąk z kieszeni,
a zostawienie ich na tej samej wysokości i pochylenie ciała.
Przypomina to
ruch ciała i logikę iai, czyli sztuki dobywania broni.
Rękojeść wciąż ociera się o ziemię, gdy biodro skręca, aby dobyć broni.
To był najwspanialszy dar wieczora od jego syna, Bakiego.
Górna i dolna szczęka...
Sekretna technika imitująca szczęki tygrysa.
Trafnie nazwana: Król Tygrysów! Niebywałe osiągnięcie!
Dałeś się pokonać takim klasycznym ruchem...
Chyba się starzejesz, Ogrze.
Tak czy inaczej...
Baki, jesteś niebywale silny.
Pod kolanem wyraźnie czuł grubą szyję ojca.
Dobitnie czuł, że ręka ojca nie ma swobody ruchu.
Tata bez wątpienia jest pode mną!
Miał poczucie sukcesu większe niż on sam
i trapił go ponadludzki niepokój...
Czuł jedno i drugie!
Ogrze, byłeś zbyt nieostrożny.
Baki to potwór z twoim DNA.
Za bardzo go zlekceważyłeś.
Ty idioto.
Tato, słyszysz mnie?
„Ciekawiło mnie, co wymyślisz.
Właśnie czegoś takiego się spodziewałem”.
Tato, pewnie w tym położeniu ciężko ci coś takiego powiedzieć.
Nie pogrywaj ze mną, tato!
Mam nadzieję, że tak się to nie skończy!
Nie pozwolę ci, kurwa, na to!
Postaw się, do licha!
Tak właśnie uczyniłby Yujiro Hanma, cholera jasna!
Baki, nie przeginaj. Wiesz, że twój stary nie jest taki słaby.
Co?
Okej?
Podnosi prawą rękę...
Chwila.
Jaki miałoby to sens?
Co to oznacza? Pewność siebie?
Raczej niebezpodstawna.
Jest wzburzony czy zmieszany? Nie przewidzę, co zrobi!
Jego położenie jest beznadziejne.
Co, do licha, może uczynić prawą ręką?
- Pęknięcie! - Zobacz!
Wbił ją w ziemię!
Jego ręka jest zakopana w asfalcie!
Nie jest człowiekiem!
Jest zbyt potężny!
Przebicie się przez asfalt...
Odjechany pomysł.
Nikt poza Yujirem Hanmą nie zrobiłby tego.
To pewne.
Nie ma żadnych wątpliwości.
Dla Ogra koncepcja ziemi i asfaltu jest zgoła inna niż dla reszty ludzi.
Walcząc na powierzchni żelatyny czy agaru,
nie da się przygwoździć kogoś do ziemi.
Przepraszam, tato. Zaiste to było...
typowe dla mnie zagranie.
Ale widzisz, muszę...
wygrać tę walkę, nawet jeśli się posikałem.
Szef jest pewien?
Zaczęło się dość dawno temu.
Co takiego?
Wiadomości robią z tego wielką sprawę.
Chcesz oglądać jakąś walkę ojca z synem?
Cóż, jasne, że chcę!
Ja też.
I co myślicie?
Zarąbistego mam ojca, co?
Jest tak silny, że nawet ja, Baki Hanma, posikałem się w majtki.
Aż do Króla Tygrysów szło ci nieźle.
Tak łatwo płaczesz i się moczysz.
Tak jest, masz pełną rację.
Płaczę. Moczę się. Oszukuję. Zwodzę. Dopiero to zrozumiałeś?
Wygram, nieważne co!
Choćbym musiał płakać, zsikać się,
oszukiwać, zwodzić.
Co to było?
Kopnięcie boczne?
Kontratak?
Wylądował!
Nie trafił go?
Świetnie, tato.
Co?
Ładnie. Wystarczająco dobrze.
Co się dzieje? Ma życzliwy wyraz twarzy.
Nie wiedziałem, że może tak wyglądać!
Ataki na odwal nie wyzwolą drzemiących w tobie genów.
Będę w nie walić, aż się wybudzą.
Co?
Krew Hanmy... DNA...
Już niedługo.
Zakończy to.
Mój syn, Baki...
Moje życie wypełnione było nudą.
Jego plecy!
- Ogr! - Ma twarz demona!
Rzecz jasna, pierwszy dreszczyk emocji
poczułem dzięki synowi.
Aż demon na plecach zapłakał.
Naprawdę to zrobi?
Co takiego?
Szaleniec!
Żyj.
Co?
Dziękuję za cudowny wieczór.
Uszczęśliw ojca!
Zbieg okoliczności, ale...
Któż by uwierzył, że ukryto salę tego rozmiaru.
Profesorze Chris... Co to jest?
Na pierwszy rzut oka wygląda złowieszczo.
Jak rysunek demona.
Trapi mnie jedno...
Dlaczego plecy?
Z perspektywy anatomicznej jest bardzo dokładny.
Ręce, ramiona, biodra aż po stopy.
Dlaczego, na Boga, tylko plecy mają twarz demona?
Profesorze, to religijny obraz?
Tutaj to samo.
Ale tło jest inne.
To broń.
Ostrza różnej wielkości...
Broń skierowana w niego.
Nie. Z racji różnorodności i liczby
reprezentują arsenał.
Coś niebywałego.
Co za niezwykła siła.
Prawda. Sporo tej broni.
Nie taka jest symbolika.
Przekaz jest taki, że diabeł ma tak wielką siłę,
że przygotowano aż tyle oręża, by się z nim zmierzyć.
Bez wątpienia.
Rety, totalnie zniszczył samochód!
Zabijesz swojego syna.
Ta niszczycielska moc mogła uderzyć człowieka
i w tym samym ciosie zniszczyć duży van.
Trochę późno, ale Baki coś pojął.
„Toczę walkę z supersiłą, której boją się całe narody.
Choćbym dał z siebie wszystko, w życiu go nie pokonam”.
To uczucie...
To słodkie odrętwienie...
Czuję je w sobie. Czy to umysłowe dragi?
Swędzi.
Pewnie wyłazi mi na plecach.
Ten mały oni, demon...
Właśnie. Zrobiłem, co mogłem.
Dałem z siebie wszystko.
Nawet swój mocz.
Wycisnąłem wszystko, co miałem.
Mam dość.
Wystarczy.
Chcesz kontynuować?
Naprawdę jesteś...
ojcem tak silnym, że odczuwam dumę.
Kontynuować? Czy odpuścić?
Dobrze wiem, że nie podołam,
ale fakt, że pytasz się wprost... Tato, to takie...
Tato...
Dla mnie to jest...
Kto to jest?
Zgubiłeś się, Yuichiro Hanma?
- Hę? - Co się dzieje?
- Yuichiro? - Kto to?
Dziadek?
Nic się nie zmieniłeś.
Ależ ma szerokie ramiona.
Moje dziecko mierzy się z własnym potomkiem.
Baki, mój chłopcze.
Tak?
Możesz wygrać.
Widzi go?
Co takiego widzi?
Człowieka, który pokonał Amerykę przed Yujirem.
Pokonał Amerykę?
Nie do końca rozumiem.
Yuichiro Hanma.
Biologiczny ojciec Yujira Hanmy.
To była bitwa o Okinawę podczas wojny na Pacyfiku.
Dnia 1 kwietnia 1945 roku
armia USA rozpoczęła inwazję na Okinawę,
która trwała aż do podpisania kapitulacji 7 września w Kadenie.
Te pół roku piekła nazwano bitwą o Okinawę.
Ale prawdziwa historia była inna.
Dwanaście kilometrów od północnowschodniego wybrzeża Okinawy
znajdowała się mała wysepka,
mniej niż kilometr w obwodzie, nieobecna na żadnej mapie.
Na ten mały obszar
spuszczono łącznie ponad 1000 ton materiałów wybuchowych.
Tysiąc ton?
Tyle bomb użyto wobec japońskiej armii?
Nie wobec Cesarskiej Armii Japońskiej.
Ani wobec mieszkańców.
Spuszczono je na jednego człowieka, Yuichira Hanmę.
Artyleria morska bombardowała z oceanu.
Samoloty atakowały z nieba.
Zrzucono tyle bomb, że aż zmienił się kształt wyspy.
Zrobili desant.
Żołnierze mieli za zadanie potwierdzić jego zgon.
Piknik jednak szybko się skończył.
Stał tam bowiem
Japończyk, którego zwłoki mieli przywieźć.
Z jego prawej ręki pod dziwnym kątem zwisał żołnierz,
który znajdował się na tyłach.
Dowódca tej operacji, generał dywizji James, opisał to tak...
Nawet przeciwko pancernikowi Yamato
straciliśmy tylko 12 ludzi, zanim go zatopiono.
Jak ta małpa mogła nas tak ośmieszyć?
„Ten człowiek nie jest żadną małpą”.
Młodzi oficerowie nie wyjawili swoich myśli.
Nie chodzi o wydajność.
Chodzi o obronę godności amerykańskiej marynarki!
Rzecz nie do pomyślenia, ale James poprosił generała MacArthura
o pozwolenie na użycie broni jądrowej.
Absurd! Niedorzeczność!
Trzydzieści osiem dni wcześniej
nadano transmisję, podczas której Cesarz ogłosił koniec wojny.
W życiu nie udzieliłby zgody.
Tej nocy rozkazano zawiesić operację.
Wtedy to się stało.
Żołnierze usłyszeli odgłos uderzenia, po czym zobaczyli
ciało generała Jamesa wbite głęboko w pokład statku.
Tylko jeden żołnierz był tego świadkiem.
Odpoczywał na pokładzie,
gdy zaskoczył go potężny łomot.
Żołnierz obrócił się i zobaczył to.
Oblicze niezwykle brutalnego demona oni,
który zamierzał właśnie spokojnie się oddalić.
W ten nagły, makabryczny sposób dowódca dokonał żywota.
Pokład okrętu wojennego Iowa miał 233 milimetrów grubości.
Załoga była ponoć przerażona.
„Jakiej mocy użyto, by go tak powalić?”
„Czy to była jakaś technika?”
„A może oni!”
„Co to za potwór?”
Nie odszedł.
Ponad 2000 członków załogi zebrało się na pokładzie.
A oni czekał w ukryciu.
Na tym statku Yuichiro użył bardzo tajemniczej techniki.
Osobiście jej nie widziałem, ale...
Zważywszy na to, że 2000 członków załogi Iowa
skoczyło do oceanu, aby uciec,
można zrozumieć, jaka była straszliwa.
W ciągu kilku minut
cała załoga porzuciła pancernik Iowa, dumę narodu.
Nic dziwnego, że opowiadano, że to on pokonał Amerykę.
Co to była za technika?
Otrzymała angielską nazwę:
„Dress”.
Kurka, zniknął.
Widok tej twarzy po latach coś mi przypomniało.
Najlepszą technikę taty.
Napisy: Przemysław Stępień