(ฮันมะ บากิ)
ครึ่งวินาทีก่อนที่สมองจะประมวลผล เหตุการณ์ใน "ตอนนี้" ทัน
คือสภาวะอันศักดิ์สิทธิ์ ที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ว่ามีอยู่
ต้องตามให้ทัน...
ทุกคนจะส่ง "สัญญาณ" ออกมา ครึ่งวินาทีก่อนหน้าที่จะทําอะไร
มือล้วงกระเป๋าคอยสังเกตท่าทีอย่างต่อเนื่อง
รอคอยให้สัญญาณว่า "ตอนนี้" มาถึง
เหมือนดาบที่เฝ้ารออยู่ในฝัก
รอคอยจังหวะที่มันจะถูกชักออกมา
"ตอนนี้" ที่อาจมาถึงตอนนี้ก็ได้
แม้แต่ในตอนนี้ เจ้า "ตอนนี้" นั่นน่ะ ก็อาจจะมาถึงหลังตอนนี้ก็ได้
อ๊ะ จริงด้วย
เอ๊ะ อะไร
พ่อกับลูกทางสายเลือด ที่พยายามล้วงความคิดกันและกัน
แต่นี่มันไม่ถูกต้อง
เขาทําอะไรน่ะ
พอได้แล้ว
ไม่จําเป็นต้องรอให้ถึง ครึ่งวินาทีก่อนที่จะตัดสินใจโจมตี
ทําไมพ่อถึงทําแบบนี้
ฉันจะบอกเลยดีกว่า
บอกเหรอ
จะได้ไม่ต้องกุลีกุจอรีบตอบโต้ เพราะมีเวลาแค่ครึ่งวินาที
ห้าวินาที!
ฉันจะนับถอยหลังห้าวินาทีก่อนที่ฉันจะโจมตี
หา นับถอยหลังเหรอ นี่พ่อ...
ฉันจะเก็บทีละนิ้ว
แล้วเมื่อมือกลายเป็นกําปั้นอย่างสมบูรณ์
ฉันก็จะเหวี่ยงหมัด
ทั้งสองควรจะต้องจับตาดูท่าทีอีกฝ่าย
แต่ตอนนี้มันกลายเป็นคนละเกมไปแล้ว
การเตรียมพร้อมภายนอกและภายใน
เตรียมตัวให้พร้อม
เดี๋ยวก่อนสิ ผมยังไม่ตอบตกลงเลยนะ
ห้า
สี่
เล่นบ้าอะไรของพ่อเนี่ย
สาม
สอง
หนึ่ง
เอ้า!
ตอนนี้!
การ "ชักหมัด" ที่เร็วที่สุด เร็วยิ่งกว่าเสี้ยววินาที
ร่างกายของเด็กหนุ่มได้ตัดสินใจว่าท่าที่เร็วที่สุด
ไม่ใช่การยกมือขึ้นออกจากกระเป๋า
แต่เป็นการเอามือไว้ที่เดิม
แล้วทิ้งตัวดิ่งลงไปเพื่อถอดกระเป๋าออกจากมือ
ซึ่งก็คล้ายกับ
การเคลื่อนไหวของร่างกาย ตามศาสตร์อิไอ ศิลปะการชักดาบนั่นเอง
ด้ามดาบจะอยู่ระพื้น ขณะที่สะโพกจะถูกบิดเพื่อดึงดาบออกมา
นั่นเป็นของขวัญชิ้นเยี่ยมที่สุดที่บากิ ลูกชายของเขา ได้มอบให้ในคืนนี้
ขากรรไกรบน และขากรรไกรล่าง
เทคนิคลับที่ลอกเลียนปากเสื้อที่ขย้ําเหยื่อ
สมกับชื่อ "ราชสีห์"
สุดยอด!
ไปแพ้ให้กับท่าพื้นๆ แบบนั้นได้ยังไง
ยิ่งแก่ก็ยิ่งเฉื่อยนะออก้า
แต่ยังไงก็เถอะ...
บากิ นายเป็นเด็กที่แกร่งใช้ได้เลย
เขาสัมผัสได้ถึงคอหนาเตอะของพ่อที่อยู่ใต้เข่า
ตอนนี้เแขนของพ่อสูญเสียอิสรภาพไปเรียบร้อย
ตอนนี้พ่ออยู่ใต้ผมแล้วนะ
ความสําเร็จที่ยิ่งใหญ่กว่าตัวเอง
และความไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เขารู้สึกได้ถึงทั้งสองอย่าง
ออก้า นายประมาทเกินไปแล้วนะ
บากิเป็นปีศาจที่มีดีเอ็นเอของนาย
นายดูถูกเขาเกินไปแล้ว
โง่เอ๊ย
นี่พ่อ ได้ยินหรือเปล่า
"ฉันก็ว่าอยู่ว่าแกจะทําอะไร
ว่าแล้วเชียวว่าแกต้องมาไม้นี้"
นี่พ่อ พอมาอยู่ในสภาพนี้แล้ว ก็คงไม่กล้าพูดคํานั้นหรอกเนอะ
อย่าบังอาจนะพ่อ!
อย่าให้มันต้องจบแบบนี้นะ!
ผมไม่ยอมหรอกโว้ย!
ดิ้นหลุดให้ได้สิวะ
ฮันมะ ยูจิโร่ต้องไม่ยอมแพ้สิวะ!
บากิ ได้คืบอย่าเอาศอก
พ่อนายไม่ใช่เล่นๆ นะ
โอเค
พ่อกําลังยกแขนขวา
เดี๋ยว
จะยกแขนไปเพื่ออะไร
มันแปลว่าอะไร มั่นใจเหรอ
คงไม่ได้ยกเล่นๆ เป็นแน่
พ่อกระวนกระวายหรือว่าสับสนไหม ทายไม่ถูกเลยว่าพ่อจะทําอะไรต่อ
พ่ออยู่ในสภาพที่สู้ไม่ได้แล้ว
จะเอาแขนขวามาทําอะไร
- พื้นแตกเลย - โห ดูสิ
จมลงไปเลย
แขนจมพื้นถนนไปแล้ว!
ไม่ใช่คนแล้ว!
แข็งแรงเว่อร์!
ต่อยพื้นถนนแตกเลย
คิดได้ยังไง
ถ้าไม่ใช่ฮันมะ ยูจิโร่ ก็คงทําไม่ได้
แน่นอนอยู่แล้ว
ใช่เลย
ในความคิดของออก้า พื้นถนนมันก็ไม่ใช่อะไรที่แข็งนักเลย
ถ้าเราไปต่อสู้กันบนก้อนวุ้น
เวลาถูกจับกด มันก็ไม่ได้แน่นอะไรนักเลย
ขอโทษนะพ่อ นั่นมัน...
เหมือนกับที่ผมจะทําเลย
แต่ว่าศึกนี้น่ะ
ต่อให้ผมฉี่ราด ยังไงก็จะชนะให้ได้
(ออสติน นิโคลส์ ไวล์ดเทอร์คีย์)
แน่ใจนะลูกพี่
มันก็เริ่มมาสักพักแล้วนะ
อะไรเหรอ
ก็... พวกสื่อเขาก็ประโคมข่าวกันใหญ่
อยากไปดูพ่อลูกตีกันหรือเปล่าล่ะ
เอ่อ คือว่า...
อยากครับ!
ฉันก็เหมือนกัน
ว่าไงล่ะทุกคน
พ่อฉันเจ๋งใช่ไหมล่ะ
พ่อแข็งแกร่งมากจนขนาดฉัน ฮันมะ บากิ ยังต้องฉี่ราด
อุตส่าห์เก่งจนถึงท่าราชสีห์
ร้องไห้ฉี่แตกง่ายซะจริงๆ
ใช่แล้ว ถูกต้องแล้วละ
ผมร้องไห้ ผมฉี่ราด ผมตบตา ผมหลอกลวง
เพิ่งรู้หรือไง
ไม่ว่ายังไงก็จะชนะให้ได้
ต่อให้ต้องร้องไห้ หรือฉี่ราด
ต่อให้ต้องตบตา หรือหลอกลวง
เกิดอะไรขึ้น!
ท่าเหวี่ยงตัวเตะเหรอ
เพื่อบวกเหรอ
จอดแล้ว
ไม่โดนเหรอ
ทําได้ดีสมคาดนะพ่อ
เยี่ยม เท่านั้นดีพอแล้ว
เกิดอะไรขึ้น สีหน้าพ่อดูอ่อนโยน
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพ่อทําหน้าแบบนั้นได้ด้วย
สู้แบบขอไปทีน่ะ มันไม่ไปปลุก พันธุกรรมที่หลับใหลอยู่ข้างในหรอกนะ
ฉันพร้อมจะตบให้มันตื่นซะที
เลือดฮันมะ... ดีเอ็นเอ
อีกไม่นานแล้ว
เขาจะจัดการแล้ว
บากิ ไอ้ลูกชาย...
ทั้งชีวิตฉันมีแต่ความเบื่อหน่าย
ดูหลังเขาสิ
- ออก้านี่นา - หน้าปีศาจ
คนที่ทําให้ฉันตื่นเต้นเป็นครั้งแรก
ไม่แปลกเลยที่จะเป็นลูกในไส้
เขาเรียกปีศาจออกมา
เขาจะทําแบบนั้นจริงๆ เหรอ
อะไรครับ
บ้าไปแล้ว
จงมีชีวิต
ขอบใจสําหรับค่ําคืนอันแสนวิเศษ
แกต้องทําให้พ่อมีความสุข
นี่อาจเป็นเรื่องบังเอิญ
แต่ใครจะไปนึกว่าโถงใหญ่แบบนี้จะคงอยู่ได้
ศาสตราจารย์คริส นี่มันอะไรกันครับ
ถ้ามองผ่านๆ มันอาจดูไม่มงคล
มันเหมือนเป็นภาพวาดปีศาจ
แต่ที่กวนใจผมคือ...
ทําไมต้องเป็นที่หลังด้วย
ถ้ามองในมุมของกายวิภาค มันก็ได้สัดส่วนมาก
ทั้งแขน หัวไหล่ และช่วงเอวไปจนถึงเท้า
แต่ทําไมแผ่นหลังจะต้องเป็นใบหน้าปีศาจด้วย
ศาสตราจารย์ ภาพนี้มันเกี่ยวกับ ความเชื่อทางศาสนาไหมครับ
ภาพนี้ก็เหมือนกันเลย
แตกต่างกันที่ฉากหลัง
มันคืออาวุธ
ปลายแหลมแตกต่างกันไป
มันคือคมอาวุธที่ชี้ไปทางเขา
ไม่สิ ดูจากความหลากหลายและจํานวน
มันน่าจะสื่อถึงยุทโธปกรณ์ทางทหาร
ช่างน่าทึ่ง
เป็นพลังการต่อสู้อันเหลือเชื่อ
นั่นสิ อาวุธเยอะเป็นบ้าเลย
ผมไม่ได้พูดถึงอาวุธพวกนั้น
ภาพนี้กําลังสื่อว่าปีศาจตนนี้มีพลังมหาศาล
จนต้องมีอาวุธมากขนาดนี้เท่านั้นถึงจะสู้ไหว
แน่นอนอยู่แล้ว
โห รถพังยับเลย
เดี๋ยวลูกก็ตายกันพอดี
พลังทําลายล้างสูงที่ปล่อยออกมาเพื่อโจมตีมนุษย์
และบดขยี้รถตู้คันใหญ่ในหมัดเดียวกัน
ถึงจะช้าไปหน่อย แต่บากิก็เพิ่งจะคิดได้
"ใช่แล้ว สิ่งที่ฉันต่อสู้อยู่
คือแสนยานุภาพที่ทําให้ชาติต่างๆ ต้องเกรงกลัว"
"ต่อให้สู้สุดแรงเกิด ยังไงฉันก็ไม่มีวันชนะได้"
ความรู้สึกนี้มัน...
ความชาอันหวานชื่น...
รู้สึกได้เลย นี่ใช่สารที่หลั่งออกมาจากสมองไหมนะ
คันยุบยิบ
มันคงเริ่มโชว์ที่หลังแล้วสินะ
ปีศาจน้อยๆ
ใช่แล้ว ฉันทําเต็มที่แล้ว
ฉันทุ่มสุดตัวแล้ว
ฉี่ยังหมดเลย
เค้นออกมาจนไม่เหลืออะไรแล้ว
สมใจแล้ว
พอได้แล้วละ
อยากต่ออีกไหม
พ่อน่ะ
แข็งแกร่งมากจนผมภูมิใจจริงๆ ครับ
จะสู้ต่อ หรือปล่อยวาง
ไม่ว่ายังไงก็คงใช้ไม่ได้อยู่ดี
แต่พอพ่อมาถามตรงๆ แล้ว คือว่ามัน...
พ่อ...
สําหรับผม... ฮะ
นั่นใครน่ะ
หลงทางมาหรือไง ฮันมะ ยูอิจิโร่
- ฮะ - อะไรนะ
- "ยูอิจิโร่" - ใครเหรอ
คุณปู่
แกไม่เปลี่ยนเลยนะ
ไหล่กว้างมากเลย
ลูกฉันมาต่อสู้กับลูกของตัวเอง
บากิ หลานรัก
ครับผม
แกยังมีสิทธิ์ชนะอยู่นะ
มองเห็นด้วยเหรอ
หา อะไรเหรอ เอ่อ เห็นอะไร
ชายที่กําราบอเมริกาก่อนยูจิโร่ยังไงล่ะ
กําราบอเมริกาเลยเหรอ
เอิ่ม คือผมไม่เข้าใจที่พูดเลยครับ
ฮันมะ ยูอิจิโร่
พ่อแท้ๆ ของยูจิโร่
ในศึกที่โอกินาว่า ช่วงสงครามแปซิฟิก
ตั้งแต่วันที่ 1 เมษายน 1945
ตอนที่กองทัพสหรัฐฯ เริ่มบุกโอกินาว่า
ไปจนถึงการลงนามยอมแพ้ ในวันที่ 7 กันยายนที่คาเดนะ
คือช่วงนรกหกเดือนที่เรียกว่ายุทธการที่โอกินาว่า
แต่นั่นไม่ใช่ความจริงหรอก
ห่างจากชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือ ของเกาะโอกินาว่าหลักไป 12 กิโลเมตร
มีเกาะน้อยๆ เหงาๆ เกาะนึง
รอบเกาะยาวแค่กิโลเมตรเดียว เล็กจนไม่เขียนไว้บนแผนที่
ในพื้นที่เล็กๆ นั่นแหละ
ที่มีการทิ้งระเบิดมากกว่า 1,000 ตันลงไป
หนึ่งพันตันเหรอ
กองทัพญี่ปุ่นโดนระเบิดเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ
ไม่ใช่กองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่น
แล้วก็ไม่ใช่คนท้องที่ที่โดน
แต่พวกเขาทิ้งระเบิดถล่มฮันมะ ยูอิจิโร่คนเดียว
ทั้งระดมยิงจากปืนเรือในมหาสมุทร
และระเบิดทางอากาศจากท้องฟ้า
เกาะนั้นโดนระเบิดไปเยอะ เสียจนทัศนียภาพเปลี่ยนไป
จากนั้นพวกเขายกพลขึ้นบก
ทหารเหล่านั้นมีเพียงภารกิจเดียว คือยืนยันศพของเขา
แต่ภารกิจที่ดูง่ายนี้จบลงภายในชั่วอึดใจ
คนที่ยืนรออยู่
ก็คือชายชาวญี่ปุ่นที่พวกเขาถูกสั่งให้มาเก็บศพ
คนที่คอพับแปลกๆ ห้อยโตงเตงลงมาจากมือขวาของเขา
ก็คือทหารที่เดินอยู่ด้านหลังสุด
พลตรีเจมส์ ผู้บัญชาการปฏิบัติการครั้งนั้นบอกว่า
ขนาดตอนสู้กับเรือรบยามาโตะ
เรายังเสียทหารไปแค่ 12 คนก่อนจะจมเรือได้
แล้วทําไมไอ้ลิงแค่คนเดียว ถึงทําเราขายหน้าได้ขนาดนี้!
"ผู้ชายคนนั้นไม่ใช่แค่ลิงแล้วครับ"
นายทหารหนุ่มจําต้องอดกลั้นไม่พูดคํานั้นออกมา
นี่มันไม่ใช่เรื่องของประสิทธิภาพแล้ว
ศักดิ์ศรีของนาวิกโยธินเป็นเดิมพันอยู่นะเว้ย
เจมส์ไปขออนุญาตผู้บัญชาการสูงสุดแม็คอาร์เธอร์
ขอใช้ระเบิดปรมาณู
ไร้สาระแล้ว ไร้สาระที่สุด
ก่อนหน้านั้น 38 วัน
ท่านจักรพรรดิได้ประกาศยุติสงคราม
ไม่มีทางหรอกที่จะได้รับอนุญาต
แล้วคืนนั้น หลังจากที่ได้รับคําสั่งให้หยุดปฏิบัติการ
มันก็เกิดขึ้น
หลังจากได้ยินเสียงกระแทก สิ่งที่ทหารเห็น
ก็คือศพของพลตรีเจมส์ ที่ถูกปักหัวลงไปบนดาดฟ้าเรือ
มีทหารเพียงคนเดียวที่เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด
ขณะที่เขากําลังผ่อนคลายบนดาดฟ้า
เขาก็ได้ยินเสียงดังจนสะดุ้งโหยง
พอเขาหันไปมอง เขาก็เห็นเต็มๆ ตา
ภาพปีศาจที่น่าสะพรึงกลัว กําลังเดินจากไปอย่างสงบ
มันเป็นจุดจบกะทันหันที่น่าสยอง สําหรับผู้บัญชาการปฏิบัติการ
เรือรบไอโอวามีดาดฟ้าหนา 233 มิลลิเมตร
เหล่าลูกเรือต่างเสียขวัญกันอย่างมาก
"ต้องใช้แรงมากแค่ไหน ที่จะปักหัวเขาลงไปแบบนั้นได้"
"นี่มันเป็นเทคนิคพิเศษงั้นเหรอ"
"ปีศาจ"
"มันเป็นสัตว์ประหลาดแบบไหนนะ"
เขายังไม่ได้ออกไป
ระหว่างรอให้ลูกเรือทั้ง 2,000 คน มารวมตัวกันที่ดาดฟ้า
เจ้าปีศาจตนนั้นได้ซ่อนตัวรอ
บนเรือลํานั้นน่ะ ยูอิจิโร่เขาใช้เทคนิคที่ลึกลับมาก
ฉันไม่ได้ไปเห็นเองกับตาหรอกนะ แต่ว่า...
จากข้อเท็จจริงที่ลูกเรือ กว่า 2,000 คนของไอโอวา
พุ่งทะยานโดดหนีลงทะเลทั้งสองฝั่งเรือ
นายก็คงจะเข้าใจได้นะว่ามันสยองแค่ไหน
ในเวลาเพียงไม่กี่นาที
ลูกเรือทั้งหมดก็ได้ทิ้งเรือรบไอโอวา ความภาคภูมิใจของชาติไปแล้ว
ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาเล่าขานกันว่า เขากําราบอเมริกาได้
แล้วเขาใช้เทคนิคอะไรงั้นเหรอครับ
เทคนิคนั้นมันมีชื่อว่าอย่างนี้
"เดรส"
หายไปแล้ว
พอได้เห็นหน้าที่ไม่ได้เห็นมานาน มันก็ไปรื้อฟื้นความทรงจํานึง
เทคนิคสุดยอดของพ่อฉันเอง
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล