BAKI HANMA
Beyin "şu an"ı işlemeden yarım saniye önce.
Kişinin kendisinin bile farkında olmadığı ilahi bir hâl.
O anı kavramak...
Her insan karardan yarım saniye önce bir "sinyal" verir.
Cepteki eller sürekli gözlem yapıyor
ve "şu an"ın gelmesini gözlüyor.
Tıpkı kınındaki bir kılıç gibi,
çekileceği anı bekliyor.
"Şu an" şimdi bile gelebilir.
Şu an bile, "şu an" şimdiden hemen sonra gelebilir.
Doğru ya.
Aynı kandan baba ve oğul, birbirlerinin niyetlerini tartıyorlar.
Ama bu doğru değil.
Ne yapıyor?
Bu kadar yeter.
Saldırıdan yarım saniye öncesini beklemeye gerek yok artık.
Bunu neden yapıyor?
- Sebebini söyleyeyim. -Öyle mi?
Aktivasyondan yarım saniye öncesinde acele etmeye gerek yok.
Beş saniye!
Saldırıya geçmeden önce beşten geriye sayacağım.
Geri sayım mı? Sen...
Her parmağımı bükeceğim
ve elim yumruğa dönüştüğünde
vuracağım.
Tetikledikleri anları inceleyeceklerdi
ama iş tamamen farklı bir oyuna dönüştü.
Fiziksel hazırlık. Zihinsel hazırlık.
Kendini hazırla.
Dur bir dakika!
Henüz kabul etmedim!
Beş.
Dört.
Nasıl bir oyun bu?
Üç.
İki.
Bir!
İşte!
Şimdi!
En hızlı "yumruk çekme", bir andan bile hızlı.
Sonuçta genç adamın vücudu en hızlı hamlenin
ellerini ceplerinden çıkarmak değil,
elleri aynı yükseklikte tutup
vücudunu alçaltmak olduğuna karar verdi.
Bu hareket de
kılıç çekme sanatı olan iai'nin vücut hareketi ve mantığına benzer.
Kabza zemini sıyırırken kalça döndürülüp kılıç çekilir.
O akşam oğlu Baki'nin verdiği en büyük hediyeydi.
Üst çene ve alt çene...
Kaplan çenesini taklit eden gizli bir hamle.
Adı da Kaplan Kral tabii!
Müthiş bir şey!
Böyle klasik bir harekete yenilmek...
Yaşlandıkça yavaşlıyor olmalısın Ogre.
Yine de...
Baki,
gerçekten aşırı güçlüsün evlat.
Babasının kalın boynunu dizinin altında hissediyordu.
Babasının, özgürlüğünü kaybeden kolunu açıkça hissediyordu.
Babam şu an resmen altımda!
Kendinden büyük bir başarı hissi ve hayattan büyük bir huzursuzluk...
Aynı anda ikisini de hissetti!
Fazla dikkatsiz davrandın Ogre.
Baki senin DNA'na sahip bir canavar.
Onu fazla hafife aldın.
Seni aptal.
Baba, beni duyuyor musun?
"Ne yapacağını merak ediyordum
ve tam da beklediğim şeyi yaptın."
Bu pozisyonda böyle şeyler söylemek senin için çok zor olmalı baba.
Böyle yapma baba!
Bu şekilde bitmesine izin verme!
Sana izin vermeyeceğim lan!
Karşılık ver hadi!
Lanet olsun, Yujiro Hanma böyle yapar!
Baki, şansını zorlama.
Babanın zayıf olmadığını biliyorsun.
"Tamam" mı?
Sağ kolunu kaldırıyor...
Bir dakika.
Neden kolunu kaldırıyor?
Anlamı ne? Öz güven mi?
Temelsiz olamaz.
Tedirgin mi, şaşkın mı? Ne yapacağını öngöremiyorum!
Tamamen çaresiz bir pozisyonda.
Sağ koluyla ne yapabilir ki?
- Yeri çatlattı! -Şuna bakın!
Yere gömülmüş!
Kolu asfalta gömüldü!
İnsan değil o!
Aşırı güçlü!
Asfalta yumruk atmak...
Ne harika bir fikir.
Yujiro Hanma olmasaydı imkânsız olurdu.
Orası kesin.
Kesinlikle doğru.
Ogre zemin ve asfalta herkes gibi bakmaz.
Jelatin ya da agaragar üzerinde dövüşürsen
yere yapıştırma hamlesi yere yapıştırmaz.
Üzgünüm baba, bu gerçekten
benim yapacağım türden bir numaraydı.
Ne var ki bu dövüşü
altıma işesem bile kazanmam lazım.
Emin misin patron?
Başlayalı epey oldu.
Ne başlayalı?
Yani... Haberlerde falan bayağı yer alıyor.
Bir ailenin baba oğul kavgasını mı izlemek istiyorsun?
Şey... İzlemek istiyorum!
Ben de.
Ne dersiniz?
Babam harika biri, değil mi?
O kadar güçlü ki ben, Baki Hanma, bile altıma işedim.
Kaplan Kral'a dek iyiydin.
Hemen de ağlayıp altını ıslatıyorsun.
Evet, haklısın. Tam da öyle.
Ağlarım. Altıma işerim. Aldatırım. Kandırırım.
Yeni mi anladın?
Ne olursa olsun kazanacağım.
İster ağlarım. İster altıma işerim.
İster aldatırım. İster kandırırım.
O neydi?
Taklalı tekme mi?
Anında karşılık olarak mı?
Yere indi!
Darbe almadı mı?
Çok iyiydi baba.
Güzel. Yeterince iyi.
Neler oluyor? Nazik bir ifadesi var.
Böyle görünebileceğini bilmezdim.
Yarım yamalak çabalar, içindeki genleri uyandırmaz.
Onları vura vura uyandırmaya hazırım.
Hanma kanı... Hanma DNA'sı...
Çok az kaldı.
Bitirecek.
Baki, oğlum...
Hayatım sıkılmakla geçti.
Sırtına bakın!
- Ogre bu! -Şeytan yüzü!
Bana ilk heyecanımı veren kişi de
doğal olarak sadece öz oğlum olabilirdi.
Harekete geçirdi.
Gerçekten yapacak mı?
Delirmiş bu!
Yaşa.
Bu harika akşam için teşekkür ederim.
Babanı mutlu et!
Evet, tesadüf ama...
Hâlâ böyle bir oda olduğu kimin aklına gelirdi?
Profesör Chris... Bu nedir?
İlk bakışta uğursuz görünüyor.
Bir şeytan çizimine benziyor.
Beni asıl rahatsız eden...
Neden sırtında?
Anatomik açıdan çok net.
Kollar, omuzlar ve belden ayaklara kadar.
Ama neden sırtı şeytan yüzü gibi?
Profesör, bu bir tür dinî resim mi?
Bu da aynısından.
Ama arka planı farklı.
Bunlar silah.
Değişik uçları var...
Bunlar ona doğrultulmuş silahlar.
Hayır.
Çeşitleri ve sayıları düşünülürse
bunlar silah gücünü temsil ediyor.
Harika.
Ne müthiş bir dövüş gücü.
Evet. Çok fazla silah var.
Bunun anlamı o değil.
Anlamı şu, bu şeytan o kadar güçlü ki
onunla yüzleşmek için bu kadar silah hazırlanmış.
Orası kesin.
Vay canına! Araç tamamen mahvoldu!
Oğlunu öldüreceksin.
Yok edici bir güçle bir insana vurdu
ve aynı anda büyük bir minibüsü de paramparça etti.
Biraz geç olsa da Baki bir şeyi anladı.
"Evet, şu anda karşımda
ulusları korkutan aşırı güç var.
Elimdeki her şeyi kullansam bile onu yenemem."
Bu his...
Bu tatlı uyuşukluk...
Hissedebiliyorum. Endorfin mi bu?
Kaşındırıyor.
Sırtımda beliriyor olmalı.
Küçük şeytan...
Evet. Elimden geleni yaptım.
Her şeyimi kullandım.
Çişimi bile.
Kullanmadığım numara kalmadı.
Buraya kadar.
Yeter artık.
Devam mı edeceksin?
Sen gerçekten
öyle güçlü bir babasın ki gurur duyuyorum.
Devam mı? Yoksa bırakayım mı?
İşe yaramayacağını çok iyi biliyorum
ama bunu doğrudan sormanı duymak beni çok...
Baba...
Benim için...
O da kim?
Yolunu mu kaybettin Yuichiro Hanma?
- Nasıl yani? - Ne?
-"Yuichiro" mu? - O kim?
Büyükbaba?
Hiç değişmemişsin.
Omuzları ne geniş.
Çocuğum, kendi çocuğuna karşı mücadele ediyor.
Baki, evladım.
Efendim?
Kazanabilirsin.
Onu görebiliyor mu?
Ne? Neyi görebiliyor?
Amerika'yı Yujiro'dan önce yenen adam.
Amerika'yı mı yendi?
Ne demek istediğinizi pek anlamadım.
Yuichiro Hanma.
Yujiro Hanma'nın öz babası.
Pasifik Savaşı'nın Okinawa Muharebesi'ydi.
1 Nisan 1945'te
ABD ordusu Okinawa'yı işgal etti
ve 7 Eylül'de Kadena'da imzalanan teslim antlaşmasına dek
Okinawa Muharebesi adında altı aylık bir cehennem yaşandı.
Ama gerçekler farklı.
Okinawa'nın kuzeydoğu kıyısından 12 kilometre uzakta,
çevresi bir kilometreden az olan
ve hiçbir haritada görünmeyen küçücük bir ada var.
O küçük alana
toplamda 1.000 tondan fazla patlayıcı fırlatıldı.
Bin ton mu?
Japon ordusu için o kadar çok mu bomba kullanıldı?
Japon İmparatorluk Ordusu için değil.
Yerel halk için de değil.
Tek bir adama, Yuichiro Hanma'ya karşı kullanıldı.
Donanma okyanustan bombardıman yaptı.
Gökyüzünden bombalar yağdı.
O kadar bombadan sonra adanın şekli bile değişti.
Çıkarma yaptılar.
Askerlere verilen görev sadece öldüğünü doğrulamaktı.
Ama görevi kolay sanmaları çok kısa sürdü.
Karşılarında duran kişi,
cesedini götürmeleri gereken Japon'du.
Sağ elinden sarkan ve boynu komik bir açıyla sallanansa
arka sırada ilerleyen askerdi.
Operasyonun komutanı Tümgeneral James şöyle dedi.
Yamato'yu bile batırmadan önce
sadece 12 kayıp vermiştik!
Tek bir maymun bizi nasıl böyle rezil edebilir?
"O adam maymun falan değil."
Genç subaylar sözlerini yuttu.
Bu bir yetkinlik meselesi değil.
Burada gururlu Deniz Piyadeleri'nin onurunu korumaya çalışıyoruz!
Hatta James atom bombası kullanmak için
Başkomutan MacArthur'dan izin istedi.
Çok saçma! Tamamen saçmalık!
İmparator 38 gün öncesinde
radyodan savaşın bittiğini anons etmişti.
İzin verilmesi imkânsızdı.
O gece, operasyonun durdurulması emri verildikten sonra
olanlar oldu.
Çarpma sesi duyup gelen askerler,
Tümgeneral James'in cesedinin geminin güvertesine saplandığını gördüler.
Bu olaya tanık olan tek bir asker vardı.
Güvertede dinlenirken
ciddi bir çarpışmayla şok olmuştu.
Asker arkasını döndüğünde açıkça gördü.
Sakince uzaklaşmak üzere olan
vahşi bir şeytanın görüntüsü.
Operasyonun komutanı için ani ve korkunç bir son olmuştu.
Iowa savaş gemisinin güvertesi 233 milimetre kalınlığındaydı.
Görünüşe göre mürettebatın ödü kopmuştu.
"Onu böyle saplamak için ne tür bir güç kullanılmış?"
"Bir tür teknik mi bu?"
"Bir şeytan!"
"Ne tür bir canavar bu?"
Hâlâ oradaydı.
2.000'den fazla mürettebat güvertede toplanana kadar
şeytan kendini gizlemişti.
Yuichiro o gemide çok gizemli bir teknik kullandı.
Şahsen görmedim ama...
Iowa'nın 2.000'den fazla mürettebatının
ondan kaçmak için güverteden atladığını düşünürsek
ne kadar korkunç olduğunu anlayabilirsin.
Sadece birkaç dakikada
tüm mürettebat, ülkenin gururu olan Iowa savaş gemisini terk etti.
Amerika'yı yendiğini söylemelerine şaşmamak gerek.
Nasıl bir teknikti?
Tekniğin adı şuydu.
"Giysi."
Lanet olsun, kayboldu.
Epeydir görmediğim o yüzü görünce bir şey hatırladım.
Babamın en iyi tekniği.
Alt yazı çevirmeni: Can Rendeci