BAKI HANMA
Magkaibang-magkaiba kami ng tatay kong si Yuichiro.
Baligtad na baligtad.
Ang tingin namin sa buhay, paano mabuhay, at kahit sa teknik namin.
Gayumpaman, may nag-iisang teknik siya na
ayoko mang sabihin ay ipinagmamalaki ko.
Ayun! Ayun 'yong...
Manahimik ka!
Ito ang tawag ng Marines sa teknik na 'to.
"Dress."
Ha?
Nunchucks?
Kung direktang isasalin...
tatawagin natin 'tong "kasuotan."
Tingin ba ninyo sumosobra na ako sa pagdidisiplina?
Taong nunchucks.
Ano nga ba ang nakikita ng taong nasa lagay na 'to?
Hindi "nakikita" kundi "nakita."
Napakabilis ng paningin nila kaya agad 'tong nagiging
"nakaraan" at magiging "alaala."
Magreresulta ang pambihirang puwersa sa pamumuo ng dugo sa ulo.
Ang ilong, bunganga, tainga, at mga mata.
Nagsisilbi ang mga 'tong labasan ng dugo.
Ang lupa, ang langit, ang mga tao, ang tanawin... pula lahat.
Si Papa... pula.
Bukod pa rito, ang napakaraming dugo na tumutulo sa mata
ay nagreresulta sa tinatawag na "red-out,"
na magpapapula maging sa dilim ng gabi.
Ang napakalakas na enerhiyang nasaksihan nila...
Malinaw na malinaw na hindi na 'to kontrolado.
Ang panganib na tila...
hammer throw sa kuwarto.
Halos wala nang mga tao sa paligid ng 100-meter radius.
Nakuha ko na. Harap at likod, kaliwa at kanan, taas at baba.
Isa na ngayong semi-transparent "dress" si Baki na bumabalot kay Yujiro.
Hinding-hindi ko magagawa ang ginagawa niya.
Kahit pa kayanin kong maghagis ng tao na parang tuwalya,
hinding-hindi ko sila magagamit na parang kasangkapan lang.
O sandata na pamilyar sa akin.
Sandata? Ayun nga!
Hindi lang kasangkapan ang nunchucks.
Sandata sila!
Kung gano'n, ang susunod na mangyayari ay...
Baki, naririnig mo ba ako?
Rinig mo man ako o hindi,
humanda ka!
Dumepensa ka!
Kung talagang Hanma ka,
dumepensa ka!
'Wag kang mamamatay!
Tumagilid ang sasakyang tinamaan ng kaniyang ama.
Ang ginamit niyang sandata, ang mismo niyang anak.
'Wag ninyong babalewalain
ang anak ko.
Ang batang 'to...
Baki Hanma, 'wag n'yo siyang balewalain.
Ang lakas na mismong si Baki Hanma.
Beautiful.
Nakakainggit.
Kamangha-manghang tiwala sa isa't isa.
Alam ko na.
Sigurado ako. Nakuha ko na.
Biniyayaan ako ng kakayahan.
Sa kabila ng mga atake...
nakakaya ko.
Nagagawa kong sumalag.
Ang sulok na 'tong babanggaan ko...
Ang salamin, gulong, at equipment...
Kayang-kaya ko.
Nasalag ko na sila.
Nakailag na ako, nakaiwas, at minsan nawawasak ang mga 'to.
Sa kabila ng kinahaharap ko...
patuloy akong nakakabawi.
Hoy, kailan ka hihinto sa paghawak ng kamay ko?
Maglalakad ba tayo?
Hindi.
May regalo ako sa 'yo. Sabihin na nating "pasasalamat."
Tanggapin n'yo sana.
Nakakahiyang puro lang ako tanggap.
Basurang manika 'to.
Hindi 'yan manika. Parang mas samurai.
Kailan mo ginawa?
Habang hinahampas mo ako rito.
Bawat isa, salit-salitan.
Pinagtagpi-tagpi ko sila.
Pero gagawin ko sanang mas maganda pa riyan.
Medyo pangit ang kamay...
Nagkakamali ka.
Napansin ko 'yon.
Ang impact na dapat naramdaman ko, na dapat dumaan sa braso ko, wala roon.
Akala ko may gagawin ka.
Laban sa matigas, matalas na bubungguan,
nakasalag ka, nakaiwas, at wumasak...
Nadepensahan mo ang sarili mo.
Hindi kita "ihinampas."
Medyo mahirap 'yong kamay at binti.
Ano na'ng sinabi mo kanina?
'Yong "puro ako tanggap"?
'Yon ang ibig kong sabihin, Papa.
Natanggap ko na...
ang tagumpay ko laban sa 'yo!
Bagot na bagot na talaga ako.
Nasusuka sa buhay na 'to.
Ewan ko na kung kailan,
pero nagsama-sama ang limang convict.
Maganda ang hitsura ng mga lintik.
Ang kasabihan nila,
"Gusto naming matalo."
Naiintindihan ko 'yon.
Malinaw na malinaw sa akin.
Hindi ko na lang namalayan, nakatayo na pala ako...
Sa tuktok.
Kung saan wala nang puwedeng abutin.
O landas na tatahakin.
Gayumpaman, hindi ako puwedeng huminto sa paglalakad.
Kaya naglakad ako nang naglakad, naghahanap ng daan.
Walang makakaintindi sa inyo.
Malaking trahedya na napakadali na lang ng lahat.
Walang makakaintindi sa inyo.
Kapag sukdulan na ang lakas, katapusan na rin ng pangarap.
Kapag sukdulan na ang lakas, wala nang tanglaw ang buhay.
Yaman. Kasikatan. Katanyagan.
Sa pisikal na lakas na 'to, madali lang 'yon.
Walang makakaintindi sa inyo.
Sa sobra kong lakas, wala na akong maturing na hamon!
Alam mo, Baki...
Masayang maging magulang.
Mag-ama lang at walang sinumang sagabal.
Hindi ba siya...
Nasaktan man lang?
Matuwa sa pagiging ama at pagiging anak.
Masaya ngang maging magulang.
Di ba?
Ewan ko ba't mo sinasabi 'yan.
Pero gaya ng inaasahan. Hindi...
higit pa sa inaasahan, konektado tayo.
Isa ka ngang tunay na Hanma.
Hindi ako umaalma sa buhay Hanma.
Ano nga ba 'yon?
Hindi na kailangang tanungin. Para 'tong...
Tama, totoo nga, walang duda, isa akong tunay na Hanma.
Sumubok ka man nang sumubok, matatamo mo ang higit pa sa sinubukan mo.
Kaya naman...
sumuko na ako.
Ako ang bahala sa 'yo, Papa!
Mag-ama rin naman tayo.
Napaka... Napakagandang suntok!
Kailan pa ba ako nasuntok nang gano'n sa sikmura?
Papa, nababagot ka na ba?
Sa inip, bumiyahe ako sa buong Japan at ibang bansa,
sa kabilang dako ng mundo, kahit pa sa North Pole.
Nakipaglaro sa mga martial artist, atleta,
mababagsik na nilalang, higanteng mga hayop, mga sandata,
sa sindikato, gobyerno, at mga militar.
Sino'ng mag-aakalang ang makapagpapasaya sa aking laruan
ay malapit lang pala sa akin.
Hindi lang malapit...
Tama. Hindi lang tayo malapit.
Ang mailap kong inaasam at matagal ko nang hinanap,
hindi lang nasa tahanan ko, bahagi ko pa pala!
Papa, kapag nagkalaruan ang bata, ano sa tingin mo ang mangyayari?
Walang sawa silang maglalaro...
hanggang sa mawasak 'to.
Kamatayan...
- Tama. - Ha?
Bakit ka nandito?
"Bakit"?
Ang pinakamatinding away mag-ama...
Kalat na sa TV at internet!
Pero tama na.
Lumaban kayo kung gusto n'yo. Huminto kung gusto n'yo.
Puro kayo suntok tapos sasatsat.
Sisipa kayo tapos magpapakasentimental.
Sawa na akong panoorin kayo!
Sino 'yan?
Papatayin nila siya!
Hindi 'to kompetisyon!
Hindi 'to laban.
Pero kompetisyon 'to.
Mag-ama rin naman kami.
Siyempre, mag-uusap at magiging sentimental kami.
At buti naman na may mga "laro" na puwedeng laruin ng mag-ama.
Ang mga teknik ko rito,
karamihan dito, ginamit ko lang dahil kaharap ko si papa.
Nakamamatay ang mga 'to na hindi pupuwede sa tao.
Kahit si papa,
lahat ng pinakawalan niyang teknik ay mala-military weapon.
Kozue...
Kaya mo kami pinigilan, hindi ba?
"Kung kaya n'yong mag-usap,
kung kaya n'yong magpakasentimental,
bakit hindi kayo huminto?"
"Kung mamamatay kayo,
kung papatayin ninyo ang isa't isa,
ba't di n'yo matanggap kung talo?"
Kozue, dahil babae ka, siguradong hirap kang unawain.
Aba! Aiki!
Lahat ng teknik na sinanay namin.
Lahat ng sakit na tinamo namin.
At ang saya na mapakawalan ang mga 'to.
Ang kaligayahan na hindi mahadlangan!
Ang halaga sa akin ng papa ko, at halaga ko sa papa ko...
Nasa kakayahan naming gawin 'yon...
Nakatakda kami para sa isa't isa!
Sumabak ang mag-ama sa labang higit pa sa hangganan ng isang tao.
Di-mapapantayang superhuman techniques.
Ibang klase...
Ngayon, napatingin na rin ang mga bantay sa parehong direksiyon ng mga manonood,
at kabadong hawak ang espesyal nilang baton.
Ang kanilang nasasaksihan ngayon ay...
ang tugatog.
Ang lakas na nagkatawang-tao.
Isa pambihira't napakatinding lakas.
Natural lang na umusisa.
Gaano ka man pumailalim, pumailalim...
at pumailalim...
magiging babae kang hindi tuluyang magpapasailalim.
Sinasabi n'yo bang nabigo akong pakinggan kayo?
Wala akong pakialam kung pumailalim ka nang tuluyan sa anak ko o hindi.
Ang sigurado lang ay lumakas na si Baki.
Imposibleng walang kinalaman 'yon. Salamat.
Di ko yata kailangan niyan.
Hindi ko 'yon ginawa para palakasin si...
Tapos ka na.
Walang puwang ang babae rito.
Bago ka pa mapatumba, magtago ka na, o masasaktan ka.
Ayoko. Kasi...
Ang binata, ang ama, at ang kasintahan
ay may napagtanto.
Malapit na...
Malapit na ang pagtatapos.
Ilan na ba ang mga tao?
Punuan na at mas napupuno pa ng mga tao ang kalapit na high-rise...
Kahit pa isang silip lang, gusto ko 'tong makita.
Ang naglaho sa katawan at buhay ko...
Ang kabangisan...
Gusto ko 'tong makita!
Nakamit natin ang academic merit.
Katayuan, at maging disenteng sahod.
Pero kapalit ng ano?
Kanina pa nangyayari ang pagliit ng muscle.
Ang pinakamatinding away mag-ama...
Alitang pamilya.
Magulang laban sa anak. Anak laban sa magulang.
Maraming magulang at anak ang may napagtanto.
"Ang away mag-amang 'to...
hindi 'to alitan."
"Pagkakasundo ito!"
"Lahat ng mga magulang at anak.
Dapat lang nilang pamarisan ang pagsasamang 'to!"
Wow...
Ang ulo ni papa. Ang bungo ni Yujiro Hanma...
Ngayon ko lang 'to nahawakan nang ganito.
Napakainit.
Ibang klaseng gabi 'to.
Lahat ng pinaghirapan ko, nagawa kong magamit.
Ang taong 'to, tinanggap niya lahat.
At kasama pa nga ng sorpresang 'to.
Baki...
Ano?
Di ba?
Anong "Di ba?"
Di madaling sabihin.
Lahat sila...
Ramdam na nilang magtatapos na,
at sinimulang maghanda.
Baki.
Ano?
Oras na.
Oo.
Nagawa mo na ba ang gusto mo?
Oo.
Teka lang, teka...
Masama 'to.
Hindi 'to madali.
Gusto ko pang magpatuloy.
Sa mundong 'to...
walang permanente.
Magwawakas ang lahat.
Tagapagsalin ng Subtitle: Lawrence Arot