Znacząco różnię się od swojego ojca, Yuichira.
Skrajne z nas przeciwieństwa.
Mamy różne poglądy na świat, style życia, a nawet stosowane techniki.
Ale – wbrew sobie – przyznaję, że z jednej jego techniki
odczuwam dumę.
Właśnie o tym opowiadałeś...
Milcz!
Marines tak nazwali tę technikę.
„Dress”.
Że co?
Nunczako?
W bezpośrednim tłumaczeniu...
znaczy to „szata”.
Czy uważacie, że przesadzam z metodą edukowania?
Ludzkie nunczako.
Co właściwie widzi osoba, która jest jego ofiarą?
A nawet nie „widzi”, tylko „widziała”.
Ich widok zmienia się ultraszybko, więc wręcz natychmiast przechodzi
w „przeszłość”, a potem „wspomnienie”.
Niespotykana dotąd siła odśrodkowa powoduje, że krew gromadzi się w głowie,
nosie, ustach, uszach i oczach.
Te otwory pozwalają krwi odpływać.
Ziemia, niebo, ludzie i krajobraz stają się czerwone.
Tata jest czerwony.
Do tego ogromna ilość krwi wlewa się do oczu,
co w lotnictwie określa się mianem red-outu.
Nawet wieczorne niebo robi się czerwone.
Potężna energia pojawiła się przed ich oczami...
Wiedzieli, że znajduje się poza ich kontrolą.
Poziom zagrożenia był jak...
rzut młotem w zamkniętym pokoju.
Obszar w promieniu stu metrów prawie się wyludnił.
Rozumiem. Z przodu i z tyłu, w lewo, w prawo, do góry i w dół.
Baki robi teraz za półprzezroczysty strój, który zakrywa Yujira.
Nigdy nie dałbym rady tego powtórzyć.
Gdybym od niechcenia przerzucał ludzi niczym ręcznikiem,
nigdy nie użyłbym go tak umiejętnie jako narzędzia.
Ani nawet jak dobrze znaną mi broń.
Broń? Właśnie!
Nunczako to nie tylko narzędzia.
Są też bronią!
W takim razie nadszedł czas, by...
Baki, słyszysz mnie?
Nieważne, czy mnie słyszysz,
chroń się!
Chroń swoje ciało!
Jeśli nazywasz się Hanma,
chroń całego siebie!
Nie umieraj!
Pojazd uderzony przez jego ojca wywrócił się.
Bronią, którą użył, był jego własny syn.
Niech żaden z was nie lekceważy...
mojego syna.
Tego chłopca...
Bakiego Hanmy nie wolno lekceważyć.
Nie lekceważcie siły, którą jest Baki Hanma.
Pięknie.
Aż zazdroszczę.
Ileż wzajemnego zaufania w tym związku.
Wiedziałem.
Nie ma wątpliwości. Już wiem.
Posiadam dar.
W obliczu tych ataków...
radzę sobie z nimi.
Potrafię się ochronić.
Róg, który zaraz staranuję...
Szkło, opona, mechanika...
radzę sobie z tym.
Reaguję na zagrożenia.
Uniknąłem ich, ominąłem je, a niektóre zniszczyłem.
Mimo tego, z czym się mierzę...
cały czas przybywa mi sił.
Jak długo będziesz trzymać mnie za rączkę, jakbym był kumplem?
Chcesz iść na spacerek?
Nie.
Mam dla ciebie prezent. W pewnym sensie podziękowanie.
Proszę, przyjmij go.
Głupio mi, że wciąż tylko dostaję.
Żałosna lalka ze szrotu.
Mniej lalka, bardziej samuraj.
Kiedy go zrobiłeś?
Kiedy waliłeś mną w rzeczy.
Jedną część po drugiej.
Łączyłem i skręcałem.
W sumie miał wyglądać o wiele bardziej odlotowo.
Ręce i nogi są...
Coś mi nie grało.
Zauważyłem, kiedy waliłem tobą.
Siła uderzenia, którą powinienem był poczuć w dłoniach,
była wybrakowana.
Myślałem, że to jakaś sztuczka.
Odparowywałeś, unikałeś i niszczyłeś
twarde i ostre punkty zderzeń.
W pełni się ochroniłeś.
Nie waliłem tobą.
Ręce i nogi ma trochę niewydarzone.
Co powiedziałeś wcześniej?
O tym, że wciąż tylko dostaję?
W tym rzecz, tato.
Już otrzymałem...
od ciebie zwycięstwo!
Naprawdę byłem wszystkim znużony.
Miałem już dość tego, co zwie się życiem.
Nie pamiętam kiedy,
ale zebrało się razem pięciu skazanych na śmierć przestępców z całego świata.
Cała piątka wyglądała okazale.
Ich motto brzmiało:
„Chcemy poznać smak porażki”.
Rozumiem to.
Jest to dla mnie do bólu jasne.
Nawet nie wiem, kiedy znalazłem się tam...
na samym szczycie.
Nie miałem już przed sobą żadnych celów.
Nie było już dokąd zmierzać.
Ale przecież nie mogłem przestać iść.
Wyruszyłem więc w poszukiwaniu ścieżki.
Żaden z was tego nie zrozumie.
To tragedia, gdy nie stoją przed tobą żadne wyzwania.
Żaden z was tego nie zrozumie.
Kiedy posiadłeś ekstremalną siłę, znikają wszystkie marzenia.
Kiedy posiadłeś ekstremalną siłę, życie traci swój blask.
Bogactwo. Sława. Pozycja.
Przy takiej sile fizycznej to wszystko jest na wyciągnięcie ręki.
Żaden z was tego nie zrozumie.
Jestem tak cholernie silny, że nic nie jest wyzwaniem!
Słuchaj, Baki...
Bycie rodzicem to coś wspaniałego.
Tylko ojciec i syn, nikt nam nie przeszkadza.
Nie odniósł...
Żadnych obrażeń?
Ciesz się byciem ojcem i byciem synem.
Naprawdę miło jest być rodzicem.
Prawda?
Nie wiem, czego tyczy się to pytanie. Ale tak jak myślałem. Nie...
Łączy nas więź bardziej, niż się spodziewałem.
Jesteś Hanmą z krwi i kości.
Nie mam nic przeciwko byciu Hanmą.
Co to znaczy być Hanmą?
Nie ma sensu pytać. To uczucie...
Tak jest. Bez wątpienia jestem prawdziwym Hanmą.
Nieważne, ile się starasz, otrzymasz więcej, niż włożyłeś w to starań.
Dlatego też...
poddałem się.
To ja zadbam o ciebie, tato! W końcu jesteśmy ojcem i synem.
Niezłe uderzenie!
Nie pamiętam, kiedy ostatnio otrzymałem taki cios w brzuch.
Tato, nudzisz się?
Z nienawiści do nudy
przemierzyłem Japonię i świat,
dotarłem na drugi kraniec Ziemi, nawet na Biegun Północny.
Bawiłem się z mistrzami sztuk walki, atletami,
dzikimi bestiami, gigantycznymi zwierzętami, bronią,
półświatkiem, potęgami politycznymi i armiami.
Kto by pomyślał, że zabawkę, która naprawdę mnie zadowoli,
znajdę tak blisko siebie.
Nie tylko blisko...
Właśnie, nie jesteśmy tylko blisko.
Zleciałem świat, by gonić za nieuchwytnym marzeniem,
które czekało u mnie w domu, a nawet było częścią mnie!
Tato, co się dzieje, gdy dziecko dostaje zabawkę?
Bawi się nią jak szalone...
aż w końcu ją zniszczy.
Śmierć...
- Zgadza się. - Co?
Dlaczego tu jesteś?
Dlaczego?
Walka najsilniejszych na świecie: ojca i syna...
Nadaje o tym telewizja i internet.
Ale dość tego.
Chcecie walczyć, walczcie. Jeśli nie, to przestańcie.
Cios lub dwa i gadacie jak najęci.
Parę kopnięć i wybuch sentymentów.
Aż mnie skręca na ten widok. To takie nużące.
Kto to jest?
Zabiją ją!
To nie jest rywalizacja!
To nie jest pojedynek.
Ale to jest rywalizacja!
W końcu jesteśmy ojcem i synem.
Jasne, że rozmawiamy i robimy się sentymentalni.
Całe szczęście, że w niektóre gry mogą się bawić tylko ojciec i syn.
Większość technik,
które dziś użyłem, nie wykorzystałem z nikim innym.
Są zabójcze dla zwykłych ludzi.
Techniki mojego ojca są podobne.
W jego rękach są niczym arsenał armii.
Kozue...
Właśnie dlatego nas powstrzymałaś, tak?
„Skoro możecie ze sobą rozmawiać i z miłości popadacie w tkliwość,
dlaczego nie przestaniecie się bić?
Jeśli macie umrzeć
i pozabijać się nawzajem, czemu nie pogodzicie się z przegraną?”
Kozue, tobie, kobiecie,
może to być ciężko zrozumieć.
Och! Aiki!
Techniki, w których się doskonaliliśmy.
Ból nagromadzony przez lata.
Oraz radość z tego, że możemy to w pełni pokazać.
Euforia, że możemy całkowicie się wyzwolić.
Znaczenie mojego ojca dla mnie i moje dla ojca...
Tylko my możemy to wszystko przyjąć...
Nie ma dla nas nikogo innego.
Ojciec i syn toczą bitwę przekraczającą ludzkie możliwości.
Wybitne, nadludzkie techniki.
Niewiarygodne...
Pilnujący porządku
obrócili się w tę samą stronę co gapie.
Ścisnęli specjalne pałki w spoconych dłoniach.
Byli teraz świadkami wydarzenia...
na szczycie.
Ucieleśnienie siły.
Wysokojakościowa, skoncentrowana esencja siła.
Rzecz jasna zainteresowali się.
Bez względu na to, jak bardzo będziesz się oddawała
i oddawała...
bądź kobietą, której nie zdobędzie.
Mówisz, że cię nie posłuchałam?
Nie ma znaczenia dla mnie, czy całkowicie cię zdobył.
Wiem jedno: Baki się wzmocnił.
To musi być ze sobą powiązane. Dziękuję ci.
Twoja wdzięczność jest mi raczej zbędna.
Nie robiłam tego, by stał się mocniejszy.
Koniec czasu.
To nie miejsce dla kobiety.
Lepiej się ukryj, zanim padniesz i stanie ci się krzywda.
Nie posłucham cię, bo...
Młodzieniec, ojciec i kochanka
zaczęli sobie coś uświadamiać.
Już blisko.
Koniec był bliski.
Ile ludzi się tu zgromadziło?
Morze ludzi zalewało dzielnicę wieżowców...
Choćby kątem oka, chcę to zobaczyć na własne oczy.
To, co zniknęło z mojego ciała i życia...
Ta dzikość...
Chcę to zobaczyć!
Zdobyliśmy osiągnięcia naukowe,
pozycję, a nawet przyzwoity dochód.
Ale co straciliśmy w zamian?
Mięśnie powoli słabły od dobrych kilku godzin.
Walka najsilniejszych na świecie ojca i syna...
Rodzinny spór...
Rodzice z dziećmi. Dzieci z rodzicami.
Wielu rodziców z dziećmi zaczęło coś rozumieć.
„Ta walka ojca z synem...
to nie był spór.
To jest harmonia!
Wszyscy rodzice i dzieci na świecie
powinni uznać tę relację za wzór do naśladowania!”
Rety...
Głowa ojca... Czaszka Yujira Hanmy...
Nigdy wcześniej tak jej nie dotykałem.
Jaka ciepła.
Co za noc.
Byłem w stanie wykorzystać wszystko to, co wypracowałem.
Ten człowiek przyjął każdy mój dar.
A teraz taka niespodzianka.
Baki...
Tak?
Prawda?
O co pytasz?
Niełatwo to powiedzieć.
Każdy z nich...
Co do jednego...
wyczuli, że uczta chyli się ku końcowi
i się szykowali.
Baki.
Tak?
Już czas.
No tak.
Zrobiłeś wszystko, co chciałeś?
Tak.
No cóż...
Za słabo.
Nie jest mi łatwo.
Chcę kontynuować.
W kosmosie...
wszystko się kończy.
Wszystko ma swój kres.
Napisy: Przemysław Stępień