(ฮันมะ บากิ)
ฉันกับพ่อฮันมะ ยูอิจิโร่น่ะ ไม่เหมือนกันเลยสักนิดเดียว
เรียกได้ว่าคนละขั้ว
ทั้งมุมมองที่มีต่อโลก วิถีชีวิต แม้แต่เทคนิคการต่อสู้ก็ยังแตกต่าง
ถึงอย่างนั้น พ่อก็มีอยู่เทคนิคนึง
ที่ฉันเองก็ยังต้องภูมิใจ
ใช่ไหม คือท่านั้นใช่...
หุบปากโว้ย!
ท่านี้พวกนาวิกโยธินเรียกว่า
"เดรส"
กระบองสองท่อนเหรอ
ถ้าแปลตรงตัว
ก็คือ "ชุด" นั่นเอง
ทุกคนที่ดูอยู่คิดว่าฉันสอนลูกรุนแรงไปหรือเปล่า
กระบองสองท่อนที่ทําจากมนุษย์
คนที่เป็นกระบองมองเห็นภาพอะไรอยู่นะ
ไม่ใช่ "เห็น" สิ แต่ภาพนั้นแค่ "ผ่านตา"
ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนด้วยความเร็วสูง กลายเป็นภาพอื่นภายในทันที
กลายเป็นอดีตแล้วก็ความทรงจํา
แรงเหวี่ยงที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน ทําให้เลือดไปคั่งที่ศีรษะ
จมูก ปาก หู และตา
ทวารทั้งหลายเหล่านี้ กลายเป็นช่องทางให้เลือดระบายออกไป
ผืนดิน ท้องฟ้า ผู้คน ทิวทัศน์... เป็นสีแดง
พ่อก็เป็นสีแดง
นอกจากนี้ เลือดปริมาณมหาศาล ซึ่งไหลไปที่ดวงตา
จะทําให้เกิดสภาวะที่การมองเห็นเป็นสีแดง
ทําให้แม้แต่ท้องฟ้ายามค่ําคืนกลายเป็นสีแดง
พลังมหาศาลที่อยู่ตรงหน้าฝูงชน...
มองแค่แวบเดียวก็รู้แล้วว่าพวกเขาเอาไม่อยู่แน่
ระดับความอันตรายเปรียบเสมือน
ค้อนที่ถูกเหวี่ยงในห้องเล็กๆ
ผู้คนจึงพากันหนีออกไป จากพื้นที่รัศมี 100 เมตรของพ่อลูก
เข้าใจแล้ว หน้าไปหลัง ซ้ายไปขวา ขึ้นแล้วก็ลง
ตอนนี้บากิกลายเป็น "เดรส" บางๆ ที่ปกคลุมตัวยูจิโร่
ฉันคงไม่มีวันเลียนแบบท่านี้ได้แน่ๆ
ต่อให้ฉันแข็งแกร่งพอ ที่จะจับคนโยนเหมือนเป็นผ้าผืนนึง
ก็คงไม่มีวันจับคนมาควง เหมือนกับเป็นเครื่องมือชิ้นนึง
เหมือนกับอาวุธที่ใช้มานานจนคุ้นเคยได้หรอก
อาวุธเหรอ ใช่แล้ว
กระบองสองท่อนมันไม่ใช่แค่เครื่องมือ
มันคืออาวุธ
ถ้าเป็นอย่างนั้นละก็ สิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป...
บากิ ได้ยินหรือเปล่า
ไม่ว่าจะได้ยินหรือไม่ได้ยิน
ป้องกันตัวเองด้วยล่ะ
ปกป้องร่างกายเอาไว้
ถ้าอยากได้ชื่อฮันมะ
ก็ป้องกันตัวเองให้ได้!
อย่าตายเชียวล่ะ
รถที่พ่อของเขาฟาด กลิ้งออกไปครึ่งตลบ
อาวุธที่เขาใช้ คือลูกชายของเขาเอง
ทุกคน อย่าดูเบา
ลูกชายฉัน
เด็กคนนี้น่ะ
ฮันมะ บากิน่ะ อย่าดูเบาเขาเชียวนะ
อย่าดูถูกพลังของฮันมะ บากิ
งดงาม
น่าอิจฉา
เป็นความสัมพันธ์ที่ไว้ใจกันจริงๆ
ว่าแล้วเชียว
ไม่ต้องสงสัยเลย เข้าใจแล้ว
ฉันได้รับพรสวรรค์นี้มา
เมื่อโดนโจมตีแบบนี้...
ฉันก็รับมือกับมันได้
ฉันปกป้องตัวเองได้
มุมรถที่กําลังจะไปกระแทก...
กระจก ยางรถ เครื่องยนต์...
ฉันรับมือได้หมด
ฉันปกป้องมันออกไป
ทั้งหลบหลีก หลีกเลี่ยง และบางครั้งก็ทําลายมัน
ถึงแม้จะต้องเผชิญหน้ากับสภาพนี้...
ฉันก็ดีดตัวกลับมาได้ตลอด
นี่ แกจะจับมือพ่อเหมือนเพื่อนเล่น แบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน
จะชวนไปเดินเล่นหรือไง
เปล่า
ผมมีของขวัญจะให้พ่อ แทนคําขอบคุณ
โปรดรับไว้ด้วยนะ
ผมรู้สึกผิดที่เป็นฝ่ายรับอยู่ตลอดเลย
ตุ๊กตาอะไร หน้าตาอุบาทว์
มันไม่ใช่ตุ๊กตา แต่เป็นซามูไรมากกว่า
เอาเวลาที่ไหนไปทํา
ตอนที่ผมถูกจับฟาดเข้ากับรถ
ทีละชิ้น ทีละนิด
ผมประกอบทุกอย่างเข้าด้วยกัน
แต่มันดันไม่ออกมาจ๊าบอย่างที่ตั้งใจไว้นี่น่ะสิ
แขนขาของมัน...
ว่าแล้วว่ามันไม่ใช่
ฉันรู้สึกแล้วละตอนที่จับแกฟาด
แรงสั่นสะเทือนที่ต้องสัมผัสได้ผ่านมือของฉันน่ะ
มันไม่รุนแรงเท่าที่ควร
ฉันนึกว่าแกใช้กลเม็ดอะไร
แม้จะถูกกระแทกเข้ากับวัตถุที่แข็งและคม
แกกลับปกป้อง หลบหลีก และทําลาย...
แกป้องกันตัวเองได้เป็นอย่างดี
แกไม่ได้ถูกฉันจับ "ฟาด" เลย
แขนขาของมันหยาบไปหน่อย
ก่อนหน้านี้แกพูดว่ายังไงนะ
หมายถึงเรื่องที่ผมเป็นฝ่ายรับตลอดน่ะเหรอ
ผมหมายถึงอย่างนั้นแหละพ่อ
ผมน่ะ ได้รับ...
ชัยชนะจากพ่อแล้ว
ที่ผ่านมา ฉันเบื่อโลกเต็มที
ฉันเหนื่อยหน่ายกับสิ่งนี้ที่เรียกว่า "ชีวิต"
ลืมไปแล้วว่าเมื่อไร
แต่ว่านักโทษประหารห้าคน จากทั่วโลกได้มาจับมือกัน
ทั้งห้าคนมีสีหน้าเดียวกัน
คําขวัญของพวกเขาคือ
"เราอยากรู้จักความพ่ายแพ้"
ฉันเข้าใจดีเลย
เข้าใจเป็นอย่างดีเลยละ
มารู้ตัวอีกที ฉันก็ได้ไปยืนอยู่ตรงนั้น
ณ จุดสูงสุด
ไม่เหลือเป้าหมายอะไรให้ไขว่คว้าอีกแล้ว
ไม่มีเส้นทางให้ไปต่อ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ไม่อาจหยุดเดิน
ฉันจึงออกเดินทางหาเส้นทางใหม่
ไม่มีใครเข้าใจหรอก
การที่ไม่เหลือความท้าทายอะไรอีกแล้วน่ะ มันน่าสลดแค่ไหน
ไม่มีใครเข้าใจหรอก
เมื่อเราแข็งแกร่งจนถึงขีดสุดแล้ว มันจะพรากเอาความฝันไปจากเรา
เมื่อแข็งแกร่งจนถึงขีดสุด แสงสว่างทั้งหมดจะจางหายไปจากชีวิต
ทั้งทรัพย์สมบัติ ชื่อเสียง สถานะ
ด้วยพลังกายที่มหาศาล ทุกอย่างก็ได้มาโดยง่าย
ไม่มีใครเข้าใจหรอก
ฉันแข็งแกร่งจนไม่มีอะไรที่น่าท้าทายแล้ว!
นี่ บากิ...
การมีลูกเป็นลาภอันประเสริฐ
แค่พ่อกับลูกที่ไม่มีใครมารบกวน
นี่เขาไม่...
บาดเจ็บเลยเหรอ
จงมีความสุขที่ได้เป็นพ่อลูกกัน
การมีลูกนี่มันดีจริงๆ
ใช่ไหมล่ะ
พ่อพูดว่า "ใช่ไม่ล่ะ" ออกมาทําไมก็ไม่รู้นะ
แต่เป็นไปตามคาดเลย ไม่สิ...
ยิ่งกว่าที่คาดไว้ซะอีก เราสองคนมีสายใยกัน
แกเป็นสายเลือดฮันมะที่ไม่แปดเปื้อนเลย
ผมก็รับได้นะที่ผมเป็นฮันมะ
การเป็นฮันมะคืออะไร
ไม่เห็นต้องถามเลย มันรู้สึกเหมือน...
ใช่แล้ว ไม่ต้องสงสัยเลย ฉันคือสายเลือดฮันมะโดยแท้
ไม่ว่าเราจะพยายามแค่ไหน เราก็จะได้รับมากกว่าที่ออกแรงไป
เพราะอย่างนั้น...
ฉันจะยอมแพ้
ผมจะเป็นฝ่ายดูแลพ่อเองนะ!
ยังไงซะ เราก็เป็นพ่อลูกกันนี่
หมัดแรงถึงใจ
จําครั้งสุดท้ายที่โดนต่อยท้องจนจุกแบบนี้ไม่ได้เลย
นี่พ่อ เบื่อหรือเปล่า
เพราะความเบื่อนี่แหละ
ที่ทําให้ฉันเดินทางทั่วญี่ปุ่นและต่างประเทศ
ไปทั่วทุกมุมโลก แม้แต่ขั้วโลกเหนือก็ไปมาแล้ว
ฉันไปเล่นกับเหล่านักสู้ นักกีฬา
สัตว์ป่า สัตว์ยักษ์ อาวุธ
โลกใต้ดิน อํานาจรัฐ และกองทัพ
ใครจะไปคิดว่าฉันจะมาเจอ ของเล่นที่ทําให้สนุกอย่างที่ไม่เคยสนุกมาก่อน
ใกล้ตัวแบบนี้
ไม่ใช่แค่ใกล้ตัว...
ใช่แล้ว เราไม่ใช่แค่ใกล้ชิดกัน
ความฝันที่ฉันเที่ยวตามหาจนสุดหล้าฟ้าเขียว
มันไม่ใช่แค่อยู่ในบ้านฉันเท่านั้น แต่มันเคยเป็นส่วนนึงของฉัน
นี่พ่อ เวลาเด็กได้ของเล่นใหม่ พ่อคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นเหรอ
เด็กคนนั้นก็จะเล่นกับมันไม่หยุด เล่นแล้วเล่นอีก
เล่นจนกว่ามันจะพัง
ตาย...
ใช่แล้ว
อะไร
อะไรล่ะ
ศึกพ่อลูกที่ทรงพลังที่สุดในโลก...
เขาประกาศกันให้ทั่วทีวีกับออนไลน์
แต่พอได้แล้ว
ถ้าจะสู้ก็สู้ ถ้าจะหยุดก็หยุด
ไม่ใช่ต่อยสองสามทีแล้วก็พล่าม
เตะสองสามทีแล้วก็ซึ้ง
ฉันดูจนเบื่ออ่ะ น่ารําคาญชะมัด
คนนั้นใคร
วอนหาที่ตายหรือไง
นี่มันไม่ใช่การประลองแล้ว
นี่ไม่ใช่ศึก
แต่ว่ามันก็เป็นการประลอง
เพราะยังไงซะ เราเป็นพ่อลูกกันนี่นา
จะไม่ให้คุยกันหรือซึ้งบ้างเลยเหรอ
แล้วบาง "เกม" น่ะ ก็มีแต่พ่อลูกกันเท่านั้นที่จะเล่นได้
เทคนิคที่ฉันใช้คืนนี้
ส่วนใหญ่ก็ใช้เพราะมาสู้กับพ่อเท่านั้นละ
มันเป็นเทคนิคอันตรายที่ใช้กับคนธรรมดาไม่ได้
พ่อก็เหมือนกัน
เทคนิคที่พ่องัดเอามาใช้ ก็ไม่ต่างอะไรกับอาวุธระดับกองทัพ
โคซึเอะ
เธอมาขัดจังหวะเราเพราะแบบนั้นใช่ไหม
"ถ้ามีเวลาจะมาคุยกัน
ถ้ารักกันมากจนซึ้งบ่อยขนาดนี้
แล้วทําไมไม่เลิกสู้กันล่ะ"
"ถ้าจะต้องมีใครตาย
ถ้าต้องสู้กันจนตายไปข้าง
แค่ยอมรับความพ่ายแพ้เฉยๆ ไม่ได้เหรอ"
โคซึเอะ เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิง
ก็เลยไม่เข้าใจไงล่ะ
โอ้โฮ ไอกิ
เทคนิคต่างๆ ที่เราฝึกฝนกันจนชํานาญ
ความเจ็บปวดที่เราสะสมมา
และความสุขที่ได้มาโชว์ฝีมือเต็มที่น่ะ
ความสุขที่ได้จากการปลดปล่อย!
พ่อมีความหมายกับฉัน และฉันก็มีความหมายกับพ่อ
มีแค่สองเราเท่านั้นที่จะดื่มด่ํากับมันได้
มีแค่เราเท่านั้นที่คู่ควรกับกันและกัน
พ่อกับลูกได้เปิดศึกการต่อสู้ ที่เหนือไปกว่าระดับของมนุษย์ทั่วไป
เทคนิคเหนือมนุษย์
สุดยอด...
ตอนนี้ เหล่าผู้รักษาความสงบ
ได้หันหน้าไปทางเดียวกันกับฝูงชนแล้ว
มือที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อของพวกเขา กําไม้กระบองไว้แน่
สิ่งที่พวกเขาเห็นในตอนนี้คือ...
จุดสุดยอด
ความแข็งแกร่งในตัวคนหนึ่งคน
ความแข็งแกร่งเพียวๆ ที่มาอัดรวมกัน
เป็นธรรมดาที่พวกเขาจะอยากดู
ไม่ว่าจะลิ้มลองไปกี่ครั้งกี่หน
ตอบสนองเขากี่ครั้ง
ก็จงเป็นผู้หญิงที่เขาโหยหาอยู่เรื่อยๆ
จะบอกว่าฉันไม่ได้ทําตามที่บอกไว้งั้นเหรอ
มันไม่สําคัญหรอกว่า ลูกชายฉันจะเสียวกับเธอแล้วหรือยัง
แต่ที่แน่ๆ น่ะ บากิแข็งแกร่งขึ้นเยอะ
มันต้องเกี่ยวกันแน่ๆ ขอบใจนะ
ไม่ต้องมาขอบคุณฉันหรอกค่ะ
ฉันไม่ได้ทําเพื่อให้บากิแข็งแกร่ง...
หมดเวลาแล้ว
นี่ไม่ใช่ที่สําหรับผู้หญิง
รีบไปหาที่หลบเถอะ ก่อนที่จะโดนลูกหลงเจ็บตัวไปด้วย
ฉันไม่ทําตามหรอกนะ เพราะว่า...
เด็กหนุ่ม ผู้เป็นพ่อ และแฟนสาว
ได้เริ่มเข้าใจอะไรแล้ว
ใกล้แล้ว...
ใกล้ถึงจุดจบแล้ว
ที่นี่มีคนมาดูกันกี่หมื่นคนนะ
ตึกสูงรอบๆ ก็มีผู้คนแห่กันขึ้นไปดูจนแน่นขึ้นเรื่อยๆ
ต่อให้เห็นนิดเดียว อย่างน้อยก็ขอดูด้วยตาตัวเอง
สิ่งที่ขาดหายไปจากร่างกายและชีวิตฉัน...
ความดิบเถื่อน...
ขอดูสักหน่อยเถอะ
เราได้รับการศึกษา
มียศถาบรรดาศักดิ์ รายได้ก็ดี
แต่ต้องแลกมาด้วยอะไรล่ะ
ศึกประชันกล้ามเนื้อนี้ ดําเนินมาหลายชั่วโมงแล้ว
ศึกพ่อลูกที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก
ความขัดแย้งกันในครอบครัว
พ่อกับลูก ลูกกับพ่อ
เหล่าพ่อแม่และลูกหลายคน ก็เริ่มตระหนักบางอย่าง
"ศึกพ่อลูกคู่นี้...
มันไม่ใช่ความขัดแย้ง"
"นี่คือความสามัคคี"
"เหล่าพ่อแม่ลูกในโลกใบนี้
ควรจะเอาสองคนนี้เป็นแบบอย่าง"
โห
หัวของพ่อ กะโหลกของฮันมะ ยูจิโร่
ไม่เคยได้จับหัวพ่อแบบนี้มาก่อนเลย
อุ่นจัง
คืนนี้สุดยอดไปเลย
ทุกอย่างที่สั่งสมมา วันนี้ได้เอามาใช้จนหมดแล้ว
ชายคนนี้ยอมรับทั้งหมดแล้ว
แล้วยังมีเรื่องเซอร์ไพรส์นี่อีก
บากิ...
หือ
เนอะ
เนอะอะไร
อย่าให้ต้องพูดสิ
แต่ละคน...
ที่ดูอยู่...
สัมผัสได้ถึงจุดจบของงานเลี้ยงนี้
จึงเตรียมใจไว้
บากิ
อืม
ได้เวลาแล้ว
อืม
แกไม่มีเรื่องค้างคาอะไรแล้วนะ
อืม
แหม
ไม่ดีแล้วสิ
ฉันก็ใช่ว่าจะทําใจได้ง่ายๆ
ฉันอยากสู้ต่อ
ทุกสิ่งในธรรมชาติ...
ล้วนต้องไปสู่จุดสลาย
ทุกอย่างล้วนมีจุดจบ
คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล