Rozumiem.
Rozumiem, rozumiem, rozumiem.
Znalazłem ją.
Łzę Ognia.
Wiem wszystko.
Montezuma ukradł ją Tarahumara, zanim przybyli Hiszpanie.
Możesz już przestać?
Mamy górę forsy.
A jeśli się skończy?
Ta Łza jest warta miliony.
Przystojniak.
ODDAJ MI, CO MOJE
To wiatr…
To…
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Dobra.
To ile tych milionów?
Nie wiem.
Bez liku.
Dziesiątki milionów, setki, miliardy.
Ale to nieważne, bo to najpiękniejszy kamień świata.
Diament tej wielkości
o pomarańczowym odcieniu.
K'áaxal Ik.
Choć „ik” nie ma sensu, bo oznacza wiatr, więc i mżawkę…
Płacz ognia.
Do dna.
Za Łzę Ognia.
Dzięki.
Zatańczymy?
Zawsze.
O tak!
W porządku?
- Tak. - Na pewno?
Tak. Zakręciło mi się w głowie.
Poczułem się, jakby…
Jakby…
Jakby… Ojej.
Przepraszam.
BANDIDOS: NA TROPIE SKARBU
Lilí?
WRÓCĘ. L
Oż ty…
PIRENEJE, HISZPANIA
Cześć.
Przepraszam.
Zgubiłam się, a zupełnie nie mam tu zasięgu.
Wędruję od wielu godzin. Czy ta droga doprowadzi mnie do…?
Cześć, piękny.
To ty, Argos?
Pewnie, że tak.
Chodź.
Ale się zestarzałeś.
Polubiłbyś Clintona.
A teraz zmykaj.
Jesteś jednym z najtwardszych.
A spotkałem wielu.
Ale to żaden wstyd.
Nawet najtwardsi pękają.
Wypuść go.
Oczywiście pracujesz dla niej.
Dla twojej rodziny.
To nie moja rodzina.
- Zwabili cię tu… - Cicho.
To pułapka.
Leo, skarbie.
To ja jestem pułapką.
Idziemy.
- A moja kurtka? - Przeżyjesz.
Dasz radę prowadzić? Mam motor.
Z tobą pojadę wszędzie.
Szlag.
Regina.
Chciałam wyjść bez pożegnania.
Zostajesz, Carlota.
Hej.
- Dobra. - Leo!
Leo, wrócę po ciebie!
Leo, wyciągnę cię stąd!
Bierz ją!
Nie! Nie, proszę!
Regina, nie!
Dlaczego mi to robisz?
Nie! Puśćcie mnie!
Proszę! Zostaw mnie! Regina…
Proszę!
Witaj w domu.
Nie.
Nie!
DANE OGÓLNE: CITLALI AKE ISAMA
Cześć, mała.
Co robisz? To nasza łódka! Hej!
Ile jeszcze muszę zapłacić, by zatrzymać syna?
Ojciec wciąż składa apelacje.
Wysuwa poważne oskarżenia, w tym porwanie.
Co?
Mówisz serio?
Dwa dni, Portillo. Octavio zabrał mojego syna dwa dni temu.
Inés, jest inne rozwiązanie.
Opłacić sędziego.
To zwiększyłoby twoje szanse na opiekę.
Ale to podwójny koszt.
Co myślisz?
Wysyłam przelew. Będzie pewnie za kilka dni.
STAN ŚRODKÓW
Wszystko dobrze, Inés?
Twoja matka była dobrą kobietą.
Bez obaw. Zajmę się tobą.
Będziesz mieszkać ze służbą.
Regina, podejdź bliżej.
Pokaż jej dom.
Kto to jest?
Twoja nowa koleżanka do zabawy.
Masz mnóstwo zabawek. Powinnaś się nimi podzielić.
Zostawię was. Poznajcie się.
Mama nauczyła mnie,
żeby nie bawić się ze służbą.
Trzeci raz w tym miesiącu.
Czego nie rozumiesz?
Powiedz ile i miejmy to z głowy, Canché.
- Wiesz, jak jest. - Ty smarkulo.
Czy ty nie masz manier?
- Jeśli nie chcesz… - Daj mi to.
Wybacz, piękna, ale jesteś spłukana.
Niemożliwe.
Zadzwoń do Inés.
No już.
Weź to.
Albo nie. Bo spróbujesz otworzyć drzwi.
Ja?
Otwórz drzwi, Canché.
Nie mogę uderzyć Felipe w jaja. Wykopaliby mnie ze szkoły.
Mówię tylko, że powinieneś się bronić.
Czemu ty i mama nie mieszkacie już razem?
Czasem ja też nie rozumiem dorosłych.
Cześć!
Możemy tu zostać?
Nie.
Idź po swoje rzeczy. Muszę pogadać z Octaviem.
Pa.
- Wyczyścili mi konto. - Co?
- Ktoś mnie okradł. - Jak to?
Mówiłem, żeby nie wpłacać forsy do banku. To zbyt duża kwota.
Zwykli ludzie trzymają forsę w banku.
Kurwa mać.
Nie do wiary.
Bez pieniędzy sąd zabierze Alexa.
Spokojnie.
Dam ci tyle, ile trzeba.
Pójdę dziś do bunkra.
Kto mógł to zrobić?
Twój były?
- Gonzalo nie jest taki mądry. - Racja.
To musiał być haker.
Lucas.
Możliwe.
Halo.
Przepraszam, karta została odrzucona.
Niemożliwe.
Próbowałam trzy razy.
Zapłaci pan inaczej?
Siedem, osiem, dziewięć…
Klucz.
Gdzie moje pieniądze?
Nie wiem.
Zabrałaś je.
Wyszłam stąd tak, jak przyszłam.
Z niczym.
Tata miał dużo więcej.
Brakuje milionów i ty wiesz, gdzie one są.
Skąd mam wiedzieć?
Zawsze byłaś kłamczuchą.
Ale mnie nie oszukasz.
Gdzie one są?
Wypuść nas, a dam ci wszystko, co mam.
Za późno. Już opróżniliśmy twoje konto.
I konta twoich kumpli.
Zostaw ich.
To nie ich wina.
To urocze. Zależy ci na nich?
Mogę ich skrzywdzić.
Myślałaś, że jeśli zmienisz imię, to cię nie znajdę?
Julia.
Érika.
Lilí.
Gdzie moje pieniądze?
Nie wiem.
Załóżmy, że wierzę.
Jeśli tego nie wiesz,
to jaki z ciebie pożytek?
Co możesz mi dać, żebym utrzymała cię przy życiu?
Może…
Łzę Ognia?
To diament ukryty ze złotem Montezumy.
Skąd o nim wiesz?
Brzmi znajomo?
Szukają go od ponad 500 lat.
Pewnie nawet nie istnieje.
Jutro przyjdę i spytam o wszystko ostatni raz.
Odpowiadaj z głową.
Inaczej Mano zacznie od twojego prawego oka.
Zapłacisz za szkody, które wyrządziłaś tej rodzinie.
Leo!
Wyciągnę cię stąd.
Rzuć broń!
To twój plan? Uśpić mnie?
Nasiona jabłek mają cyjanek.
Rzućcie broń!
Oddaj pistolet.
Do środka. Ale już!
Zamknij drzwi.
Każ im usiąść i założyć kajdanki. Dalej.
Słyszeliście ją.
Nie zabiłam cię, bo nie wyszłabym z tego żywa.
Idź do Leo.
Wychodzimy.
Górskie powietrze ci szkodzi.
Nie patrzyłaś w lustro?
Chodźmy.
Nie strzelać!
- Nie strzelać! - W porządku?
- Dokąd teraz? - W tył i w prawo.
Rzućcie broń!
Dalej!
Do tyłu.
I w prawo.
Pod ścianę!
Do ściany. Stop!
Na górę.
- Dokąd teraz? - Tędy. W lewo.
Chodźmy.
Nie zatrzymuj się! Dalej!
Proszę.
Jedziemy!
Nie! Nie teraz!
Kurwa!
Musimy iść.
Pójdziemy pieszo.
Hej!
Co jest?
Carlota!
Hej.
Boże!
Carlota!
Nie, nie teraz. Nic ci nie będzie.
Idziemy!
JAKIŚ CZAS PÓŹNIEJ
Dasz radę, mały.
Oddychaj.
Sekret tkwi w palcach.
Zasada czwarta.
ZASADA CZWARTA
Dalej.
Znalazłem cię.
Mariana!
Co to, kurwa, za auto?
Dzięki.
Refugio!
Ty skurwielu!
Refugio!
Xime!
Co tam?
- Znalazłem go! - Co?
- Znaleźliśmy go! - Co? Nie wierzę!
- Patrz. - Pokaż.
- O rety! Jak to zrobiłeś? - Długa historia.
- A auto? - Nie umie latać.
Pociąg będzie za godzinę.
Przynieś mi Łzę Ognia, a będziemy kwita.
A gdy tak się stanie,
pozwolę tobie i twoim kumplom żyć.
To jakiś żart?
Musimy jechać do Meksyku.
Tam jest ten cały Miguel?
Pewne rzeczy są niezmienne.
Wciąż gadasz przez sen, Carlota.
Od teraz nazywam się Lilí.
- Lilí. - Im mniej wiedzą, tym mniejsze ryzyko.
Lilí…
Ładnie.
To powiedz mi.
Co to za Miguel?
Tylko on może nam pomóc.
Dobrze, mały.
Dobra robota.
Chciałbym, żebyś tu był.
Wszystko gra?
Co?
Nie potrzebujesz mnie.
Nie potrzebujesz nikogo.
Sam znajdziesz ten skarb.
PRZYJDŹ, A ODZYSKASZ FORSĘ
Halo?
Cześć, Lucas.
- Idź. - Spokojnie.
- Myślałem, że się przyjaźnimy. - Najpierw oddaj mi forsę.
Nie, mnie też okradli.
Moja forsa zniknęła, Lucas.
Ty otworzyłeś te konta. Tylko ty się na tym znasz. Gadaj.
W sumie masz rację. Ale to nie ja.
Przestań, Inés. On nie mógł tego zrobić.
- Mnie też okradli. - Oddaj to.
- Cześć. - Co tam?
Powiedz prawdę.
On by mnie nie okradł, ale ty tak.
- Co? - Przykro mi.
Mnie też okradli.
Tylko my wiedzieliśmy o forsie.
Nie.
Dostałam wiadomość.
Pokaż.
Dobra.
To kto nas tu wezwał?
Został jeden podejrzany.
Nie Miguel.
- Nie zrobiłby tego. - Robił gorsze rzeczy.
Zastrzelił przy nas Lilí.
Hej!
Cześć.
A ty to kto?
- Miguel? - Nie, Octavio.
Niemożliwe.
To ja was wezwałam.
Lilí?
Ale…
Niemożliwe.
Zginęłaś.
Musiałeś w to uwierzyć.
Lilí, możesz jej powiedzieć, żeby opuściła broń?
On jest ze mną.
Jak mogłaś, Lilí?
Nie zaufałaś mi.
- Wybacz. - Nie zaufałaś nam.
Wiedzieliście o tym?
Lucas pomógł mi z forsą.
- Och. - A Inés znalazła ciało.
Też wiedziałaś?
- Wybacz. - Octavio…
Musiałam zniknąć.
Ale tylko ja myślałem, że nie żyjesz.
- Ja też nie wiedziałam. - No dzięki Bogu.
- Ale życie ci służy, Lilí. - Dzięki.
Okradli was ludzie, którzy mnie ścigają.
I okradli nas przez nią! Idealnie! Cudownie!
Na co się gapisz? Kim ty, kurwa, jesteś?
- Wyluzuj. - Mogłaś zostać martwa!
Nie, Octavio.
Wystarczy.
Lilí, kto cię szuka? Namierzmy te pieniądze.
Jeśli się do nich zbliżysz, zabiją nas wszystkich.
Co?
Ale mam plan.
Możemy odzyskać pieniądze i nie tylko.
Ale potrzebujemy Miguela.
Gdzie on jest?
Ja wiem.
Spójrz.
Krzyż Gerónima de Aguilara.
Widzisz te liczby?
Tutaj?
Co to jest?
To kroki, prawda?
Na pewno kroki.
Gdzie jesteś?
Tęsknię za twoimi wyzwiskami.
Co tam, Xime?
Mamy gości.
Gości?
Zobaczysz.
Proszę. Spójrz na liczby.
Te liczby.
- Co? - Chodź.
- Po co te tajemnice? - No idź.
Bandyci.
Xime, to Bandyci. Bandyci, to Xime.
Przynieś całe jedzenie.
Mamy tylko ciasteczka.
Chcecie?
- Citlali chce. - Dobra.
Jak tam?
Dobrze.
Jestem zaskoczony, że was widzę.
Co knujecie?
Więc…
ktoś ukradł nam pieniądze.
Tobie nie?
Niby co?
Wydałem wszystko na hotel.
- Jest piękny. - Widzieliście puchowca?
Jest piękny, Miguel.
A on? Czy wy…?
Miguel, to jest Leo, mój były.
Leo,
to jest Miguel,
mój drugi były.
Litości.
No dobra, kto mu powie?
Ja.
Po pierwsze,
wiem o Lilí.
Ona żyje.
Po drugie, wie, gdzie jest złoto Cortésa.
Złoto Cortésa! Powiedz im, że to złoto Montezumy.
Właśnie.
- Tak mówiłem. - Właśnie.
To tak czy nie?
Zaczekaj.
O kurwa!
HOTEL MORALES
- Zniknęłaś. - Nie miałam wyboru.
Mieli Leo.
No tak, mieli Leo. Kim jest Leo?
Nic o nim nie mówiłaś. Nigdy nic nie mówisz.
Kim ty jesteś? Nie mam pojęcia, gdzie znikasz.
I nie muszę.
Nie znam twojego imienia. Carolina. Cecilia.
Widzisz?
Chciałam wrócić.
Złapali mnie. Zamknęli na strychu.
Przywiozłam to na pamiątkę.
Gdybyś poprosiła mnie o pomoc, złapaliby nas razem.
Nie, zabiliby cię.
Nie traktuj mnie jak idiotę!
Musisz mi pomóc znaleźć Łzę Ognia.
Dlatego wróciłaś. No jasne.
Nie wiem, czemu myślałem inaczej.
Odpuszczą mi, jeśli dam im diament.
Nie chcę już uciekać.
Przed kim?
Powiedz.
Czemu chcą cię zabić?
Dobra.
Chcesz, żebyśmy znaleźli
najpiękniejszy kamień świata
dla kogoś, kto chce cię zabić?
I mi nie powiesz?
Nie mogę.
To pomożesz mi?
Pewnie.
Reszta myśli, że szukamy złota Montezumy. Ani słowa o diamencie.
A Leo?
Czy on wie?
Zna twoje imię?
Nie ufam Lilí.
Ja nie ufam jemu.
Patrz.
Ma żółte sznurówki.
Ilu byłych ma Lilí?
Ile ona ma lat?
Ty mi powiedz. Też jesteś jej byłym.
Hej.
Prawie skończyłem moją grę.
I co?
Nie pytałam.
Dobra, drużyno.
Mamy skarb do znalezienia.
To wszystko, co mój tata ma na temat skarbu Montezumy,
ale jest tego więcej.
Ile masz lat?
Rok 1520.
Grupa Cortésa odkrywa tajne pomieszczenie
pełne klejnotów, złota, jadeitu i diament koloru…
Nagromadzone bogactwo tysięcy bitew.
To największy…
- Nieodkryty skarb. - Ale…
Smutna Noc.
Po zabójstwie Montezumy wybucha bunt i Cortés musi uciekać.
Ale jego złoto
zniknęło.
Są tysiące teorii na ten temat.
Ale ty wiesz, co się stało.
Ale ja wiem, co się stało.
- Długa czy krótka wersja? - Krótka.
Twoja strata.
Myślicie, że chciałem pracować w hotelu?
Gdy kupiłem to miejsce, chodziło o coś innego.
Tędy.
No dobra, w 1511 roku
statek o nazwie Santa Lucia
wypłynął z wybrzeża Darién na wyspę Española,
ale rozbił się z powodu pogody.
Chodźcie.
No nie wiem.
Co wy na to?
Dalej.
Stańcie tam. A teraz niespodzianka.
To było dla nich piekło na morzu. Musieli pić własne siuśki.
Ale że każdy pił swoje? Czy innych?
Ty dostałbyś moje.
Tylko dwóch dotarło na Jukatan.
Gonzalo Guerrero
i Gerónimo de Aguilar.
Cocomes wzięli ich na zakładników, a oni są twardzi jak skała.
Dziewięć lat później przypłynął Hernán Cortés.
Usłyszał o chrześcijanach znających język Majów.
„Nie do wiary”, powiedział Cortés.
Potrzebował tłumaczy. „Przyprowadź ich”.
Więc wyruszyli, a gdy znaleźli Gerónima,
który był mnichem i bardzo pobożnym chrześcijaninem,
ten szybko dołączył do konkwistadora.
Ale gdy znaleźli Gonzala,
ujmijmy to tak,
że nie był już chrześcijaninem.
Poślubił Zazil,
wojowniczą księżniczkę Majów.
I mieli troje dzieci.
To były pierwsze dwurasowe dzieci, które narodziły się z miłości.
Nie z gwałtu lub przemocy, jak to było później.
Gotowi?
Niech każdy weźmie lampę.
Za mną, spodoba wam się.
Uwaga na głowę.
O rety!
Więc Gonzalo napisał do Cortésa ostatni chrześcijański list.
Co powiedział?
„Wal się, Cortés!”
Jeśli to bez związku ze złotem, zginiesz.
- Brakuje szczegółów. - Jak zawsze.
Chciałeś krótką wersję.
Echo!
Gonzalo i Cortés zerwali przyjaźń, ale Geronimo i Gonzalo…
- Pozostali przyjaciółmi. - No pewnie.
- Okradli go. - Zgadza się.
Gonzalo wiedział, że Gerónimo jest zły z powodu zbrodni Cortesa,
więc namówił go do największego skoku w historii.
Gdzie łup?
Tutaj?
Myślisz?
Nie, nie. Zaczekajcie.
Czy Cortés był dupkiem? Tak.
A czy był głupi jak Ariel?
Nie.
Wiedział, że Gerónimo go oszukał.
Więc kiedy Gerónimo zmarł w 1531 roku,
Cortés zaczął wszędzie szukać jego grobu.
Ale go nie znalazł.
Jednak…
mój tata mówił o franciszkańskim mnichu,
według którego grób był w tej jaskini.
I nie zacząłeś kopać?
Potrzebowałem tego krzyża.
Trudno było go zdobyć.
Ale mnich zapisał tu dokładną lokalizację.
Sprawdźmy.
Czternaście kroków na północ?
Pięć na zachód.
Czekaj.
Teraz tędy.
Tak.
I pięć na południe.
Moment.
Więc…
Musi być gdzieś tu.
„Gdzieś tu”.
Dokładne wytyczne.
Razem sprawdzimy to szybciej.
Typowy Miguel. Kiedyś szukał skarbu między Jukatanem a Kubą.
Hej, drużyno.
- Chyba coś mam. - Co?
O rety.
Niemożliwe.
To Gerónimo?
Cześć, Gerónimo.
A teraz wybacz.
Potrzymaj ten nóż.
Widzicie?
Skarb.
Z pieczęcią…
„A nie mówiłem?”.
Zobaczmy.
Czyli 1536 rok.
Gonzalo umiera.
Nie wiadomo gdzie.
Ale mam plan.
MEKSYK
Koszmarna pogoda.
- Miguel wie, gdzie szukać? - Nie.
Nie wiem, nie będzie łatwo.
Dobra.
Proszę.
Informuj mnie.
Postaraj się nas nie zabić.
Prawie to zrobiłaś w Hiszpanii.
Jeśli zginę, nic ci nie przyniosę.
Czekaj.
Nie mogę zostać.
Carlota zawsze miała dobry gust.
Napisy: Marta Racka