Kurwa.
Musimy stąd uciekać.
- Utknęliśmy. - Skorpiony nienawidzą ognia.
- Masz ten twój hydrożel? - W prawej kieszeni.
Szybciej.
Ohydny robal!
- Zapalniczka! - Citlali.
- To działa. - Tak.
Teraz wystarczy zostać tu na zawsze.
- Co robisz? - Zrobimy z tego pochodnie.
- To relikwie. - Leo, daj rękawy.
- Czemu nie twoje? - Ja nie mam.
Fakt.
Wybacz tym głupcom, Gonzalo.
- Woda. - Pierwsza kieszeń.
Nie, to dziwne.
Co jest dziwne?
Całą noc padało. Powinno być mokro.
Musi być jakiś odpływ.
- Uciekniemy z wodą. - Sprawdźcie podłogę!
Hydrożel się kończy.
Spływa tutaj.
Tutaj! Słychać szum wody.
To tu!
Pod kamienną pokrywą!
Ale jak ją podnieść?
Ogień gaśnie! Pospieszcie się!
Rozwalę wieko. Z drogi!
To Majowie. Woda gruntowa. Pewnie wpada do leju czy coś.
„Czy coś”.
Lepsze to niż skorpiony.
- Dalej! - Dobra.
Schodźcie.
Szybko!
Nie popychajcie mnie!
- Ale tu wąsko! - Leo…
Idź, osłonię cię!
Leo, idziemy!
BANDIDOS: NA TROPIE SKARBU
- Wszystko gra? - Tak.
W porządku?
Wszyscy cali?
Leo?
Gdzie Leo?
Leo?
- Pomocy! - Leo?
Pomocy!
- Leo? - Tutaj.
O nie.
W porządku?
- Jak tam? - Wszystko gra?
- Co się stało? - Moja noga.
- Moja noga! - Która?
Użądliły go.
Szlag! Kurwa!
Spokojnie. Leo.
Oddychaj powoli.
Musimy go stąd zabrać. Chodźmy.
Mam deksametazon w aucie.
Nie chcę być niemiły, ale jak po tym wszystkim znajdziemy złoto?
Jest jakaś zagadka, mapa, dziwny kamień,
które pojawią się w naszych magicznych przygodach, czy co?
Chciałbym wiedzieć, co dalej.
- Najpierw uratujmy Leo. - No jasne, później.
Dopóki nie żyłaś, byłem bogaty.
Auto zniknęło.
Ktoś je zabrał.
Możemy pójść za śladami opon.
Nie do wiary.
Dobry wieczór!
Huachicoleros.
Szuje paliwowe?
Groźni ludzie.
- Złodzieje paliwa. - Kradną paliwo.
Może naprawią nasze auto.
Albo podwiozą nas do szpitala.
Tak, i zaproszą na piwo i tacos.
Musimy odzyskać auto.
Zapomnij.
Opróżnią zbiornik i pójdzie na części.
Wybacz, wujku.
To nic.
Spełniło swoje zadanie.
To tylko przedmiot.
Liczą się wspomnienia.
Spędziłem w tym aucie noce pełne pasji.
Musimy odzyskać je siłą.
- Jest ich zbyt wielu. - Przeżyłem gorsze rzeczy.
- Jak ten samolot? - Tak.
- Nie spytaliście, jak wylądowałem. - Jak?
Szlag.
Zajęte!
Coś ty za jeden?
Hej!
Nie!
Hej!
Hej! Stój, skurwielu!
Stój, draniu!
Co jest, kurwa?
Niech to!
Oszukali cię.
Co?
Bandyci.
Okłamali cię.
Nie.
Dobrze znam Miguela.
Jestem krok przed nim.
Możliwe. Ale…
nie znasz Lilí.
Jesteś trzy kroki za nią.
Jak to?
Nie szukają złota Montezumy.
Mój ojciec był znany w branży jubilerskiej.
Mało kto o tym wie,
ale wiele skarbów Smutnej Nocy trafiło na czarny rynek.
To złoto wydano.
Przynajmniej większość.
Więc tracimy czas.
Był też klejnot.
Wyjątkowy, ogromny diament
o niemal pomarańczowym blasku.
Łza Ognia.
Najpiękniejszy diament w historii.
Nigdy nie słyszałem o…
Wiele nie wiesz.
Dotarliśmy na imprezę.
Dziś są urodziny Pepy.
Patrz, szefowo.
Spójrz, co przywieźliśmy.
Ten ma zarobaczone uszy.
A ten jest jak moje piwo. Zimny jak lód.
Skóra i kości.
Biała jaszczurka, która ma zęby i kąsa.
Na co się gapisz?
Apetyczne mięśnie.
Zawołaj Pioję.
Pewnie ma dwie dobre nerki. Może się opłaci.
- Leo potrzebuje lekarza. - Co?
Masz mnie za Matkę Teresę z Kolkuty czy co?
„Kalkuty”.
Zabrać ich wszystkich do schroniska dla psów!
Poza tym mięśniakiem.
On będzie nas zabawiał walką w dniu moich urodzin!
Trzymam go.
Tutaj.
- Ostrożnie. - Połóż go tu.
Uwaga na głowę.
Zabiją nas dla organów.
I zabrali mój komputer.
Weź się zamknij.
Co? Tam była moja gra.
A teraz nas tu zabiją.
Ma gorączkę.
Nie będę walczyć.
A już chciałam wypuścić ciebie i wszystkich twoich kumpli.
Bądź facetem!
No wiesz, o ile wyjdziesz z tego żywy!
Ale zdejmij koszulkę. Chcę zobaczyć twoje mięśnie.
Słyszałeś szefową.
Zaczynamy walkę!
Spokojnie.
Niech to szlag!
Nie możesz zasnąć.
Zostań ze mną.
Opowiem ci o Paryżu.
Co z Paryżem?
Byłem tam.
Nie próbuj tego naprawić.
Serio.
Zapomnij.
Kupiłam bilet
i długo czekałam na ciebie w samotności.
Miałaś skórzaną kurtkę z ćwiekami.
I obcisłe dżinsy.
I wysokie, czarne buty, które pasowały do kurtki.
Nie rozumiem. Szpiegowałeś mnie czy co?
Czemu nie podszedłeś?
Miałaś fajne okulary. Wyglądałaś świetnie.
Czemu mi wtedy nie powiedziałeś?
Nie miałem odwagi.
Wiem, że to wszystko jest dla ciebie nowe
i wydaje się straszne,
ale ja też się boję.
Ale poleciałam.
Jak ustaliliśmy.
Mogę ci to wynagrodzić?
- Nie. - Powiedz.
- To koniec. - Proszę cię.
Mam już kogoś.
Jasne.
Tak.
Wio, koniku!
Do czego żeście trenowali, durnie?
Dalej, draniu! Walcz jak facet!
Wstawaj!
Robi się coraz bledszy.
On jest z wrogiem.
Wiem.
Zasada 11., pamiętasz?
Pozwolili nam uciec, bo myśleli, że jest z nimi.
Spójrz.
Długo go torturowali.
Kto wie jak.
Nie zdradziłby mnie.
Kochasz go?
Razem staliśmy się dorośli.
Zasnął. Co teraz?
To zbije gorączkę.
Chciałeś mu dokuczyć.
Wal się.
Nie pozwól mu zasnąć.
PRZEPRASZAM, MAMO
Alex.
Co? Co się stało?
Nie chcą walczyć.
Nikt nie chce walczyć? To ty idź.
Nie, ja się nie nadaję.
O tak, ty się nadasz.
Nie, znajdę kogoś.
Ja pójdę, szefowo.
To idź!
- Kto jeszcze? - Ja.
Miguel, on nie oddycha.
- Musimy przebić płuco. - Co?
Ma ktoś długopis?
No patrz.
Masz.
Coś do cięcia?
Alex coś ma.
Miguel, jesteś pewien?
To szok anafilaktyczny.
Bez nakłucia umrze.
Trzymaj go.
No dobra.
Dziękuję.
Nie dziękuj. Jeśli tu zostaniemy, umrze.
Uduś go!
Tak! Duś go!
Ściśnij mocno!
Wynocha!
Canché.
Musisz mi pomóc.
- W porządku? - Tak.
Pokonałem wszystkich.
Mocno cię pobili?
Żebyś widział tamtych.
Dobra, zrobiłem swoje.
Teraz ty.
Wysoki jak brzoza, a głupi jak koza.
Serio myślałeś, że was wypuszczę?
Zamknijcie go z innymi.
Co za suka!
Hej! Potrzebujemy lekarza.
Ty bestio!
Tak, ty, wiedźmo.
Wyglądasz jak jakiś troll.
Co robisz?
Słuchaj, biała jaszczuro.
Mam cię zabić na oczach przyjaciół, co?
Z bliska nie jesteś taka ohydna.
Co?
Za kogo ty mnie masz?
Daj mi dziesięć minut,
a będziesz tu najpiękniejsza.
Ale uratuj mojego przyjaciela.
Daj mi kosmetyki.
Tam.
Twoje rzeczy.
- Dzięki. - Ukradłem walizkę.
No dobrze.
W złych rękach to może zrobić z ciebie karykaturę.
Ale tak nie jest, więc masz szczęście.
Jak robisz skin care?
Wybacz. Jak pielęgnujesz twarz?
Dobrze myjesz twarz? Używasz toniku? Robisz kontur oczu? To ważne.
Co kładziesz na gębę?
Słuchaj, jaszczuro.
Jeśli będziesz ze mnie drwić, zobaczymy, kto skończy brzydszy.
Nie w twarz, proszę.
Nie.
Dobra jesteś.
To dotrzymaj słowa.
Długo nie wytrzyma.
- Słaby puls. - Lekarz już idzie.
Ja bym nie ufał tej wariatce.
Cicho.
Ja jej wierzę.
Czego się boisz?
Wygląda jak ta zołza.
Jest moim odbiciem.
To moja bliźniaczka.
Dziś są też moje urodziny.
Ale sprawdźmy, co u chorego.
Potrzebuje epinefryny.
Nie jestem taką lekarką.
No nie, to jakaś uzdrowicielka.
Nazywają mnie Pachita.
Nie jestem uzdrowicielką.
Jestem łączycielką światów.
Szamanką.
Tytułowaną.
Zawróciłam wielu z drogi na tamten świat,
ale mogę wrócić, skąd przyszłam.
Nie, proszę. Zrób, co trzeba.
To pozwólcie mi pracować.
Co?
Nie wierzysz?
Czy się boisz?
- Nie! Co ona robi? - Czekaj.
- Co robi? - Otwiera matrycę.
- Czubrycę? - „Matrycę”.
Matryca to taka podstawowa struktura,
idealnie symetryczna siatka powiązań energetycznych.
- Co? - Jak hologram.
Co?
Mama opowiadała mi o szamance,
która potrafiła wyjmować narządy i je naprawiać.
Tak. Mogą zmieniać rzeczywistość.
Jad skorpiona…
- Jest magiczny. - Jasne.
Skorpion z jaskini.
Macie szczęście.
Gdyby to był mały skorpion,
już by nie żył.
Mnie też kiedyś użądlił.
I był mały.
Serio?
- I co ci się stało? - Nie umarłem.
Ludzie mają swą mądrość.
Sorki.
Skończyłam. Pójdę już.
Czemu się nie budzi?
Nie mam takiej mocy.
Jestem tylko narzędziem.
To Bogowie dają i odbierają życie.
Jasne. Też jestem narzędziem. Piątka.
Ale obudzi się?
Musimy czekać.
To zostań z nami.
To zaczekajmy.
Jesteś pijany?
Pachita.
Skąd masz ten naszyjnik?
Nie jest stąd. Jest aztecki.
Dostałam go od mamy.
A ona od babci.
Przechodził z matki na córkę
przez bardzo długi czas.
Jest piękny.
Tak, to prawda.
Czytałem o nim.
To część skarbu Montezumy.
Nie sądzę.
Hiszpanie zniewolili mój lud.
Ale wykupiła nas kobieta z ludu Majów.
Dała ten naszyjnik mojej praprababci.
Kobieta?
Co za kobieta?
Czemu tu jesteście?
Czego szukacie w dżungli?
Odpowiedziałaś na pytanie kolejnym pytaniem.
Zabawne, co?
Skorpiony nie żądlą bez powodu.
Niepokoicie bogów.
Niemożliwe.
- Co się stało? - Żyjesz.
Na mnie patrzycie?
Nie strasz mnie tak.
- Prawie umarłeś. - Co?
Prawie umarłeś.
Mój Boże.
Długo spałem?
Tak się bałam!
Boże!
- Co tu robimy? - Świetnie, nic nie pamięta.
Nie pamiętasz? Prawie umarłeś. Później ci opowiem.
Wszystko gra?
Nie do wiary.
Tak się bałam.
Mój Boże.
Co on robi? Zobaczą nas.
Patrz i ucz się.
Prawie umarłeś.
Nie…
A nie mówiłem? Ten dzieciak ma dar.
- Dobra robota. - Brawo.
- To na pewno bezpieczne? - Nie zaczynaj.
Pospieszcie się.
Im większy chaos, tym bliżej rozwiązania.
Jak tu weszłaś?
Coś ty za jedna?
Policja.
Już zapłaciłam, przestań pieprzyć.
Nie taka policja.
To czego chcesz?
Wypuść więźniów.
Masz czelność przychodzić tu i grozić mi na mojej ziemi.
Moi ludzie otaczają właśnie twoją działkę.
W łóżku było tak wygodnie.
Czego chcesz?
Stać!
Policja! Odłóżcie broń!
- Nie zrób sobie krzywdy. - Hej!
Zostawcie go.
- Bo wszystko spalimy. - Nie! Nie zapalaj tego.
Tu są butle z gazem.
Jeśli to zapalisz, wszyscy wylecimy w powietrze.
Puśćcie ich!
Opuścić broń!
Niech idą do diabła!
Słyszeliście!
Cofnąć się!
Cholerne białe jaszczurki! Wynocha!
Otworzyłem zamek.
Musimy pogadać.
To znaleźliście skarb?
Po co ja w ogóle pytam?
Ale przynajmniej naprawili nam auto.
Za darmo!
Canché?
Witaj w Wilson Tours!
Oj, siostrzyczko.
Patrz, co ci zrobili.
Ci dranie zepsuli nam urodziny.
Nie złość się.
Wykrzywisz się jeszcze bardziej. Mówiłam, że mogę ci pomóc.
Nie chcę.
Wolę być straszna niż żałosna.
Nie jestem jak mama, Pepa.
Nie interesuje mnie twoje życie ani twoje interesy.
Ale czasem bywasz ślepa.
Znam cię.
Gadaj.
Te białasy.
Nie zastanawiasz się, co robili w dżungli?
Serio myślisz, że to turyści?
Nie znoszę, gdy taka jesteś.
Szukają skarbu.
Złota Montezumy.
To złoto nie należy do nich.
U nas będzie bezpieczniejsze.
Złoto.
Pepa.
Spadam stąd.
Pa.
Hej, Canché.
To co z tym wsparciem?
Serio, Inés?
A ja to co?
Dzięki.
Postawię ci tacos.
Tacos?
Chyba wieprzowinę.
Dobra.
Co ci się stało?
Zaczekaj w aucie.
Pa.
Nie wiedziałem, że jedzie z nami.
Odkryłem to później.
Coś mogło mu się stać.
Myślę, że będzie lepiej, jeśli zostawisz nas w spokoju.
Przysięgam, że jest z nami. Zaufaj mi.
Postrzelili mnie, gdy razem uciekaliśmy.
Mocno krwawiłam i nas dogonili.
Obiecali mnie ocalić w zamian za całą prawdę.
To lepiej, jeśli myślą, że jest z nimi.
Nie musisz się tłumaczyć.
W porządku.
Miguel…
Ten naszyjnik…
Tej szamanki.
- To część skarbu Montezumy? - Tak.
Był w notatkach Cortésa.
Myślisz, że znalazła skarb?
Nie żyliby w dżungli.
Mówiła, że jakaś kobieta wykupiła ich od Hiszpanów.
- Znałeś tę historię? - Lilí!
Chciałbym ci pomóc.
Ale nie wiem, czy mogę.
Ściga mnie pewna wariatka.
Największa psychopatka, jaką znam.
Spadam. Może dogadam się z Inés.
Powodzenia.
Co jeszcze twoja mama mówiła o tych organach?
ODPISZ. CHODZI O MAMĘ.
Nie będę się bał.
Co tam? Mówiłam, że zadzwonię.
Zniknęła?
Wiem. Zaraz będę. Przepraszam. Już jadę.
- Co jest? - Muszę wracać.
- Zabiorę cię. - Powiedz im…
- Nie pytałem. Chodź. - Hej.
Lucas…
Miguel…
Wiem, co zrobiłeś.
Dziękuję.
JEŚLI CHCESZ INFO O LILÍ, CZEKAM ZA HOTELEM.
Szlag. I co teraz?
Gdzie jest Miguel?
Spytałem, gdzie jest Miguel!
Dobra, spokojnie.
Powiem ci.
Więc to ty dręczysz Lilí przez całe jej życie?
Tak powiedziała?
Nie, sam to rozgryzłem.
Ona nic mi nie mówi.
„Lilí”.
Podoba mi się. Nawet bardziej niż Carlota.
Czego chcesz?
Przedstawić moją wersję zdarzeń.
POSZUKIWANA
Żebyś wiedział trochę więcej o swojej ukochanej.
Wszystko tu jest.
Weź to.
Nie wiem, czy chcę wiedzieć. Nie tak.
Dobrze ci radzę, Miguel. Przeczytaj to.
I bądź grzeczny.
Mano nie znosi chamstwa.
Skurwysynu!
Ty skurwielu!
Napisy: Marta Racka