Zegar tyka, blondi.
Gdzie jest złoto?
Spokojnie.
Na dole, na górze, żyje sobie mrówka.
- Na dole, na górze… - Co?
- Cicho, usłyszy nas. - Co powiedział?
Nic.
Na dole…
- Stary wie, gdzie jest złoto. - Stary?
Trochę szacunku. To archeolog światowej sławy.
Jeśli nie zaczniecie gadać, to będzie były archeolog.
Dobra.
Pod hotelem jest jaskinia. Twój krzyż doprowadził nas do złota.
Ale…
Miguel tak się starał, żeby znaleźć ten skarb.
Pieprzyć Miguela.
Wolę żyć.
- Na dole… - Świetnie.
Zabierz mnie tam.
- I co? - Nie wiem.
- Nie wiesz? - Nie.
Sprzedała dom i wyjechała z facetem.
- Sprzedała go? - Tak.
- A dzieciaki? - W porządku.
Są u mojej mamy. O nic się nie martw.
No dobrze.
Nawet nie próbuj. Zmienili zamek.
Niby kiedy?
Sprawdzę tylne drzwi.
- Już byłem. - Sprawdzę.
Cześć.
Germán, chłopak Citlali.
Lucas.
Tam.
Otwórz bramę.
Żadnych głupich pomysłów, jasne?
Panie przodem.
Dalej.
To Miguel!
Stój. Nie ruszaj się.
Rzuć broń. Ale już!
- Blondi… - Pod ścianę.
Oddaj spluwę.
Do środka.
Oddaj…
Do środka, kurwa.
Mówiłem, żebyście nie robili nic głupiego.
Dalej.
Jesteś pewna?
Zasada szósta. Czasem trzeba improwizować.
Ale to ich rozwścieczy.
Do zobaczenia.
Jak powiedziałby Wilson, jeden problem na raz.
- Idziemy. - Odezwij się.
- Szlag. - Racja.
- Miguel, gdzie byłeś? - Miałem problem.
Jak tata?
Dobrze, ale nie dzięki tobie.
Co ci się stało?
- Wybacz. - Złamałem ją.
Jak?
- Upadłem. - Jak?
- Na łyżwach. - Nie jeździsz.
To dlatego.
Wezwę lekarza.
Wiem, kto wziął skarb.
Cały czas ścigaliśmy Gerónima, Cortésa i Gonzala…
- Oni go nie mieli. - Nie przerywaj.
Pamiętasz słowa szamanki?
Mówiła wiele rzeczy.
Kobieta Majów, która wykupiła swój lud od Hiszpanów.
No to myśl.
Jaka kobieta miałaby taką władzę?
Mężczyźni zginęli w walce.
Kobiety przeżyły.
Zazil.
Zazil. Żona Guerrera.
Pytanie tylko, gdzie go ukryła.
To ma sens.
Nic o tym nie czytałem.
Bo historię zawsze piszą faceci.
Miguel? Hej…
Miguel?
Hej!
BANDIDOS: NA TROPIE SKARBU
Laureana Wright de Kleinhans.
Dziennikarka, pisarka.
Prekursorka feminizmu w Meksyku. Urodzona w Taxco de Alarcón w 1800 roku.
Poświęciła życie badaniu takich kobiet jak Zazil.
- Jej zapiski nie były uznawane… - Hej.
Gdzie Inés?
…ale jest jeden zbiór.
Nie odbiera telefonu.
Lilí opowie. Kocha historię.
Nie lubię historii, ale lubię plany.
I mam plan.
Elegancki, miejski i pozbawiony komarów.
Idziemy na aukcję.
To legalna aukcja czy „nielegalna sprzedaż artefaktów”?
Nielegalna sprzedaż artefaktów.
Ale do tej nielegalnej transakcji będziemy potrzebować górę forsy.
Gotowe.
- Dobry wieczór. - Dobry wieczór.
Plan A:
kupujemy przedmioty Laureany Wright i wychodzimy po cichu.
Plan A jest nudny.
Czasem nudna opcja jest najmądrzejsza.
Gotowa, złotko?
Złotko?
Dobry wieczór.
- Dobry wieczór. - Dzięki.
Wciąż uważam, że obcasy to przesada.
Dobry wieczór.
- Mnie się podobają. Pasują ci. - Wyluzuj.
- Dobry wieczór. - Dobra.
Powierzam wam moje pieniądze. W końcu się znamy.
Dziękuję.
Gotowe.
Jesteśmy w środku. Wszyscy na pozycje.
Jesteśmy na pozycji.
AUKCJE CLAVÉ
Leo, jesteś tam?
Ten dupek Ariel.
Zapomniałem o nim.
Szybko się uczysz, Bandolis.
Szkoła Bandytów.
Wiecie, że mikrofony są włączone?
Leo, twoja kolej.
Lucas, podkładam kamerę.
Gotowe.
Mam obraz.
Licytuj za mnie.
Szukasz kogoś?
Nie.
Dobry wieczór państwu.
To wielka przyjemność znów was tu gościć.
Tym razem przedstawimy wam nadzwyczajną kolekcję.
- To one. Uwaga. - Wyjątkowe przedmioty,
zarezerwowane dla tej grupy.
Pierwszy przedmiot
to zbiór niepublikowanych prac Laureany Wright.
Ta kobieta z Taxco była znana jako prekursorka feminizmu w Meksyku…
- Chcę licytować. Mogę? - …i dziennikarka…
Nie, ja to zrobię. Mam doświadczenie.
Cena wywoławcza to 20 tysięcy dolarów.
Dwadzieścia tysięcy. Kto tyle da?
Dziękuję. Dwadzieścia tysięcy.
Czy usłyszę trzydzieści tysięcy?
Trzydzieści tysięcy dla pani z tyłu.
- Dziękuję. Może 40? - Dalej, Ariel.
Czterdzieści?
Kto da czterdzieści? Dziękuję.
Czterdzieści dla pana. Pięćdziesiąt?
Pięćdziesiąt dla pani.
- Dziękuję. - Szlag.
- Idzie nieźle. - Sześćdziesiąt tysięcy…
- Potrzebujemy tych pism? - Po to przyszliśmy.
Nie są tyle warte.
- Ja ci mówię, że są. - Co jest?
Chuj, zgłoszę się.
Sześćdziesiąt tysięcy? Ktoś?
- Ej, dupku. - 60.
- Nie zapłacę tyle. - Ariel?
Po raz pierwszy…
- Musisz. Ariel. - Nie.
- Mogę ja? - Po raz drugi…
Ariel, podnieś rękę.
- Po raz trzeci. - Zamykają.
- Odwróć. - Wybacz.
Sprzedane pani z tyłu za 50 000 dolarów. Gratulacje! Wspaniale.
Przeceniłam cię. Przechodzimy do planu B.
Plan B?
Zdecydowanie wolę plan B.
A co z planem A?
Nie istnieje. Ale musieliśmy tu wejść.
Oszaleliście. Nie możecie tego ukraść. Zabiją was.
Spokojnie.
Złe wieści.
Przechodzimy do planu C.
Dobra, plan C?
To nawet lepiej!
Uwielbiam plan C.
Co to jest plan C?
Wypadasz z gry, bo przespałeś się z Reginą.
Nie znam żadnej Reginy.
Zawsze znaczy swoje bydło.
Proszę się zatrzymać!
Stać!
Beze mnie nie macie funduszy.
Mylisz się.
To najlepsza część planu C.
POLICJA STANOWA
Co do…?
Dwa.
Jeden.
Czysto.
ŚWIATŁA WYŁĄCZONE
Proszę o spokój.
- Spokojnie. - Co jest?
Jest z nami grupa ochrony.
- O nie. - Sytuacja jest pod kontrolą.
Nie wiem, co się dzieje, ale naprawię to.
Citlali, do dzieła.
Wstań.
Cztery kroki w lewo.
Jeden, dwa, trzy, cztery.
Teraz cztery kroki w prawo. Jeden, dwa…
Czekaj.
Ktoś przechodzi. Nie oddychaj.
Proszę o spokój.
Gotowa? Idź.
Jeszcze krok.
Teraz trzy i pół w prawo.
Jeden, dwa, trzy.
Jeszcze jeden, mniejszy. Już.
Po twojej lewej. Weź to.
- Spokojnie. - Świetnie.
Dobra, wracamy. Odwróć się.
Trzy kroki do przodu.
Jeden, dwa, trzy.
- I cztery w lewo. - Włączcie światło!
Dwa, trzy, cztery. I cztery w lewo.
Trzy.
To twoje miejsce. Usiądź.
- Jesteś? - Boże! Co się stało?
Dobra. I jeszcze druga.
- Masz? - Mamy to. Do dzieła.
No dobra.
Włączycie kiedyś to światło?
- Co jest, kurwa? - Włączam za trzy, dwa, jeden.
Wkrótce wrócimy do…
Co mogę powiedzieć? Dziękuję za cierpliwość i zrozumienie…
Nie ruszać się!
Policja stanowa!
- I sądowa! - I skarbowa!
Te trzy!
To nielegalna aukcja. Nie ruszać się!
Ups.
Nieźle!
Zgarnęliśmy dwieście tysięcy.
- Nie policzyłeś łapówek. - Oj, Miguel!
Czemu strzelałeś, Octavio?
Byłam zmotywowany.
- O nie. - Spokojnie.
Jestem spokojny.
To on złamał mi rękę.
Czyli to nie łyżwy?
- Nie umiem jeździć. - Wiem.
Oddajcie wszystko.
To jak mam znaleźć skarb dla Reginy?
Ona ci nie ufa.
- Ręce do góry! - Wiesz, co robić!
- Co za ulga. - No już!
- Pepa, masz kredkę do oczu. - Morda!
- Hej! - Oddajcie łupy.
- Oddać czy ktoś przyjdzie? - Oddaj.
Szybciej!
- Weź to. Mam złamaną rękę. - Biedactwo.
Przyjaźniłyśmy się.
Wciąż się przyjaźnimy, Lilí. O tak.
Dzięki, przyjaciółko.
- Idziemy! - Dalej!
Ten babsztyl.
Wypad.
Mogliśmy zrobić inaczej.
- Mam naboje. - Było ich za dużo.
- Tak. - Racja.
Lepiej ona niż Regina.
Świetnie, cudnie, bosko. Znów nic nie mamy.
Co teraz?
- Chodźmy, zanim przyjedzie policja. - Właśnie.
- Wszystko gra? - Przepraszam.
Za co? To było straszne.
Był problem.
Łup zabrali przemytnicy paliwa.
Macie je?
Najwyraźniej nie.
Dobra.
Te dokumenty i tak im nic nie dadzą.
Tak myślisz?
Zapomnij o Łzie Ognia w twoim muzeum.
Nie ma takiej opcji.
Ukradli mi 200 000 dolarów.
To nie mój problem.
Rozgryźli cię.
Nic mi po tobie.
To nie mój problem.
Okazałeś się dupkiem, tak jak mówili.
Trzymaj się.
Ja też was nie potrzebuję.
Hej, co tam? Jak się macie?
Kiedy wróci mama?
Nie wiem. Wiecie, jaka ona jest.
Kiedy wrócimy do domu?
Gdy nowy będzie gotowy. Przecież wam mówiłam.
Podobał mi się ten stary.
Mnie też. Był piękny.
Ale w życiu tak czasem bywa.
Słuchajcie mamy Germána.
Myjcie naczynia i ścielcie łóżko.
Jeśli was pochwali, dostaniecie niespodziankę.
Zapytam ją.
Dobrze?
- Kocham was. - Pa.
Idź na górę.
Idź na górę i posprzątaj pokój.
No już.
To nie była jego wina.
Co?
Octavio. To nie była jego wina, a moja.
Zapomnij o tym.
Na górę.
To arszenik.
Ja bym nie ryzykował.
Alex pójdzie ze mną.
Już idę!
Idę!
Stęskniliście się za nami?
Nie wiecie, co zrobić z łupem.
Ale z ciebie mądrala.
Może.
Zawołam resztę.
Rozgośćcie się.
Jeśli znajdziemy złoto, damy wam 20%.
Chcemy 57%.
- No jasne. Pewnie. - Pepa…
Chyba śnisz.
Pięćdziesiąt siedem to dziwna liczba.
No dobra.
Słuchaj, umiemy się dzielić.
Zrobimy za ciebie całą robotę.
Możesz dostać najwyżej 20 procent.
Bez oszustw.
Co za mordęga, mój Boże.
Nie przyszedłem tu czytać.
I literki są za małe.
Może masz za słabe szkło.
Nie. Pewnie, że nie. To szkło powiększające.
Inaczej byłoby ze mną źle.
Tak czy inaczej, nic z tego.
To nie ma sensu.
Nie możemy się poddać.
To wasz wybór.
Mam.
Chyba.
Tutaj.
Tak.
„Komuś zawsze zależało na tym, by uniemożliwić kobietom edukację”.
„Jeden z niewielu tekstów po hiszpańsku
napisanych przez kobietę Majów, pochodzi z 1550 roku”.
„Płaczę, gdy widzę, co »zdobywcy« zrobili mojemu ludowi”.
„Za każdego uwolnionego łapią dwóch kolejnych”.
„Wiem, że to przegrana bitwa”.
„Wracam do korzeni”.
„Idę do miejsca spoczynku przodków,
na Wyspę Zmarłych”.
Podpisane…
Zazil Há.
Wyspa Zmarłych.
Wiem, gdzie to jest.
Ale niespodzianka!
Płynę z wami po skarb.
A Alex?
Jest z ojcem.
Dobra.
Mamy dla ciebie 200 000 dolców.
Wiem, że to za mało, ale…
może coś tym ugrasz.
Skąd je macie?
Ukradliśmy Arielowi na aukcji.
Ariel.
Reszta chce, żebyś je wzięła.
Dziękuję.
Jasne.
Witamy na pokładzie.
Ta nekropolia należy do epoki klasycznej.
Została zbudowana pomiędzy 600 a 1200 rokiem.
Jest tam ponad tysiąc grobowców. Jak znajdziemy grób Zazil?
Nie wiem.
Jesteś pewny, że będzie tam Łza Ognia?
Nie, nie wiem.
Jasne. Nie dziwi mnie to.
Nie wiem.
Mamy wiadomość.
Zostawię was.
- Zostań. - Przewietrzę się.
Od Reginy.
Powiedz jej, że…
utknęliśmy i nie możemy nic znaleźć w pismach Laureany.
To dobry pomysł, by kłamać?
Potrzebuję czasu.
Muszę mieć diament do negocjacji.
No dobra.
A co, jeśli Zazil wykorzystała złoto, by wykupić te niewolnice?
Nie wiem. Może nie zostało go zbyt wiele.
Tak.
Ale lepiej nie mówić tego reszcie.
Hej.
Masz coś przeciwko?
Dzięki.
Jak rodzeństwo?
W porządku.
Tak.
Dziś są bezpieczni, ale nie wiem, co dalej.
Martwię się o nich.
To szczęściarze…
że cię mają.
Dzięki.
Nie rozumiałem, jak ktoś tak wspaniały mógł mnie w ogóle zauważyć.
Lucas.
I nie tylko zauważyć.
Chciała ze mną być i czekała na mnie w Paryżu.
Boję się, że cię zawiodę.
Nawet nie odkryłem, kim jestem, zanim weszliśmy w ten związek i…
Nic o sobie nie wiem.
Ale wiem, że chcę być z tobą.
Nie chcę już się bać.
Obiecuję.
Nic nie powiesz?
Powiedz coś. Cokolwiek.
NIEZNANY NUMER
WYŚLIJ SWOJĄ LOKALIZACJĘ, JEŚLI CHCESZ ZNÓW ZOBACZYĆ SYNA…
Co za…
Chcesz coś zjeść?
Nie jestem głodna.
Mogę?
Wybacz mi, Inés.
Nie zrobiłbym nic,
co naraziłoby życie Alexa.
Przecież wiesz.
Zdaję sobie sprawę, że nie mam na niego dobrego wpływu.
Po prostu…
on ma talent.
I ja to widzę. Więc…
Wyobrażam sobie…
nie wiem, że mógłby kiedyś zostać…
no wiesz, Bandytą.
Choć to może złe.
To nic dobrego, ale…
Nie wiem, mnie nikt nigdy nie uczył.
Widzę go i się w tym gubię.
Próbuję wziąć na siebie rolę, która nie należy do mnie.
Nie mogę wam nic zaoferować.
Ale oddałbym za was życie.
Mają Alexa.
Co?
Jak to?
Kto go porwał?
Regina.
Ta, która nas okradła.
Nie ufają Lilí i chcą, żebym pomogła im zdobyć skarb.
Albo Alex nie wróci.
Nie martw się.
Będzie dobrze.
Historia się powtarza.
Płyniemy statkiem po skarb.
Tak, ale bez wujka.
Czemu się odsuwasz?
Co to?
To ty.
Carlota.
Gadałeś z Reginą.
Tak.
Nie powiedziałam ci całej prawdy, ale nigdy nie kłamałam.
Ten pendrive nie zmienia przeszłości ani tego, co o mnie wiesz.
Nic nie wiem o Carlocie. Nie znam jej.
Nie wiem, czy to oszustka, złodziejka…
morderczyni…
Nienawidzi cię, bo zabiłaś jej ojca.
Nie widzisz, co ona robi?
Próbuje nas skłócić.
- To jej taktyka. - Też to robisz.
Manipulujesz mną.
To skomplikowane.
Pewnie, że tak. Z tobą zawsze tak jest.
To twoje.
Carlota.
Uważaj na te skały.
Chcesz zatopić statek?
Statek już zatonął.
Ten dramatyzm.
Tyle zachodu dla pustej miłości.
Ile razy mi to mówiłeś?
Wiedziałeś, jaka jest.
Nie powie ci wszystkiego.
- Wszyscy mamy sekrety. - Co?
- Bronisz jej?
- Nie. - Tak.
Nienawidziłeś jej.
Nauczyłem się ją kochać. Pod koniec.
No i jestem w twojej głowie.
Znika, a potem wraca.
I tak w kółko. A teraz wróciła z jakimś gościem.
Teraz rozumiem.
- Co? - No jasne.
- Co? - W tym rzecz.
- Nie. - Tak.
Nie jestem taki. Nie.
Nie.
Nie. To nie jego wina. Lubię go.
Jest dziwny. Bandolis jest dziwny, ale go lubię.
Znów jesteś dupkiem.
- Co? - Wkurz się.
Bądź wściekły.
Nie zawsze musisz być tym wyluzowanym mediatorem.
To cię zabija.
Możesz powiedzieć, że masz dość.
To zdrowe.
Co to?
ÍÑIGO VALDÉS ZAMORDOWANY
Wredna suka.
Choroba mojej matki, szpital psychiatryczny.
HALUCYNACJE, FOBIA…
Całe życie na pendrivie.
Nie czytaj tego. To bzdury.
- Prawie wszystko to prawda. - Ale całej prawdy tu nie ma.
Jak tego, że jesteś dobra.
Lojalna.
Boże, ona jest jak rak.
Przestań to czytać.
Ja wiem, kim jesteś.
A czy ty to wiesz?
Nie.
Co tam robisz?
Wejdź.
Miałaś rację. Leo nas oszukał. Są na morzu.
Szkoda.
Chciałam, by do nas dołączył.
Widać Carlota ich omamiła.
Czekaj. Nie idź.
Która lepsza?
Powiedz.
Ta.
Pomożesz mi?
Przygotuj wszystko.
Íñigo.
Carlota!
Dzień dobry.
Miałaś koszmar?
Nie musicie w nas celować.
W porządku?
Daj jej to.
Stań tam. I na ziemię.
On chciał mnie zabić.
Złamał mi rękę.
Szkoda, że nie zobaczycie skarbu.
To wszystko dla skarbu?
Oddaj nam pieniądze.
Wybacz, skarbie, ale…
nie mam ochoty.
- Jak nas znalazła? - Pewnie przez tego śmiecia obok.
Okazał się zdrajcą.
Nie.
Leo zawsze był z nami.
Przekonał cię, że jest z wami.
Jesteście uroczy.
Mówicie sobie wszystko, co?
- Wiesz, że to ja zaszyłam ci ranę? - Tak.
A ty? Powiedziałeś jej o tamtej nocy?
Czy bzykanie mnie było częścią planu?
Więc macie sekrety.
Nie rozumiem. Jeśli to nie był Leo, to kto?
Inès.
Nie. Oni porwali Alexa, ale nic nie powiedziałam.
- Naprawdę mają Alexa? - Co?
Tata nauczył mnie, by nie stawiać wszystkiego na jedną kartę.
Miguel mnie naprowadził.
Co?
Wcale nie, ja…
Ale ze mnie idiota.
Pendrive.
Carlota, ty pójdziesz z nami.
- Reszta pod pokład. - A Alex?
Nie wiem.
- Pomyślę o tym. - Co?
- Pogadajmy. - Spokojnie.
- Zamknąć drzwi. - Nie!
Ujebiemy ci drugą rękę!
- Leo. - Skurwiel!
Przestań, Leo!
Octavio.
Co robisz?
Dobre wieści.
Teren czysty.
Otworzę te drzwi i spierdalamy stąd.
- Tak, spierdalajmy! - Właśnie.
Teraz.
Trudno je otworzyć.
Nie dałem rady.
Zablokowali je z zewnątrz.
Musimy zrobić dziurę.
- Jak? Pięściami? - Nie otworzy się tak.
Ale musimy stąd wyjść.
Zajmę się tym. Bez obaw.
O rety! Jesteś gotowy na koniec świata.
- Żołnierz to żołnierz… - Podciągnie się za kołnierz.
Czemu nic nie mówiłaś? Pomoglibyśmy ci.
Serio o tym myślałaś? Powiedz.
Dla Alexa zrobiłabym wszystko.
I dla was.
- I my dla ciebie. - Jesteśmy tu.
Pamiętaj o tym.
Dobra, do roboty.
Z drogi.
Nie.
Regina, nie rób tego.
Zabiorę cię do diamentu. Zrobię wszystko. Przestań.
Żadnych świadków.
Proszę.
Cel w zasięgu wzroku.
Nie rób tego.
Nie musisz tego robić. Proszę. Mano.
- Strzelaj. - Nie!
Nie!
Boże! Co się stało?
Wszystko gra?
- Co to było? - Nie wiem.
Coś uderzyliśmy?
- Co on robi? - Wyczuwa wibracje.
To chyba Pike. Czterdzieści milimetrów.
Przenośny.
Zaraz, co? Trafił nas pocisk?
- Zgadza się. - Jest źle?
To chyba niezbyt dobrze, jeśli trafił nas pocisk.
Jeśli uderzył powyżej linii wody, nie ma się czym martwić.
A, powyżej linii wody.
To mamy problem.
- Szlag! - Wezmę młotek.
Jebana linia wody!
- To dużo wody. - Odsuń się, Miguel!
Odpalaj.
- Wal! - Hej!
Szybciej, Octavio!
Uderz mocno!
- Więcej wody! - Mocniej!
- Uderz! - Hej!
Hej!
Statek się rusza!
Obraca się!
- Trzymam cię. - Więcej wody.
Trzymać się!
- Wal! - Toniemy!
- Szlag. - Pomóżcie mi!
Uważaj, nie uderz Inés!
- Wal mocno, Octavio! - Mocniej!
Przechyla się bardziej!
Wymyślcie coś innego, to nie działa!
- Octavio! - Co teraz?
Zrobię to, co zrobiłem w samolocie!
A co zrobiłeś?
Jest zbyt przechylony!
Nie otwiera się!
Zginiemy!
A gdybyśmy byli teraz w Paryżu?
- To zły moment. - To kiedy, Lucas? Muszę wiedzieć.
Gdyby ci na mnie zależało i pamiętałbyś o naszych planach,
i bylibyśmy teraz na wieży Eiffla lub…
Nie umrę tutaj,
- gdy ta suka… - Dalej, Inés!
- …ma mojego syna! - Dawaj!
- Tak, Inés! - Uderz!
Mocniej!
- Inés! - Dalej!
- Inés! - Uderz mocno, Inés!
- Dobrze, dawaj! - Zrobię to!
Bomba.
Możemy zatonąć, ale nie mamy wyboru.
Tak? Dobra.
- Tak. - Tak.
Dobra.
Aktywowana!
Wszyscy pod wodę!
Napisy: Marta Racka