Według dokumentów taty profesor mieszka w tym mieście.
Zatrzymaj się.
Dzięki.
O rety.
Miguel, to na pewno tu?
Według nadawcy ostatniej kartki, którą dostał mój tata.
Z 2015 roku.
Może wszyscy wyjechali z powodu pandemii.
Co, to nie tu?
Tu, ale nie wiemy gdzie.
Super.
- Języki? - Truskawkowe.
Czyli żelki.
Języki?
Halo.
Tracimy czas.
Miguel, spójrz.
Czym mogę służyć?
- Dzień dobry. - Cześć.
Szukamy profesora Ramíreza.
Miguel?
Dobrze, że twój ojciec nie wyrzucił moich pocztówek.
Przepraszam, chyba nie rozumiem.
Jestem profesor Ramírez.
Tego się nie spodziewałem.
Poznaliśmy się w Chihuahua.
Mój zespół odkrył dwie mumie Rarámuri,
a twój tata przyjechał zrobić raport.
Pamiętam to.
Ale…
Zawsze mówił…
„Profesor”, jak mężczyzna…
Myślał, że na miejscu spotka mężczyznę.
I wyszedł z tego taki żart.
Jak się ma twój tata?
Coraz gorzej.
Jest ledwo obecny.
W jednej z krótkich chwil przytomności kazał mi panią znaleźć.
Mnie?
Szukamy Łzy Ognia.
Zazil, żona Guerrera, ukryła ją, ale nie wiemy gdzie.
Miguel, chodź ze mną. Chcę ci coś pokazać.
Na początku siedemnastego wieku przybyli jezuici.
Mieli zewangelizować lud Tarahumara.
Poskromić ich i zmusić do wiary w coś, w co nie wierzyli.
Jesteś jak twój tata.
Trzy lata temu znalazłam to.
Było pod freskiem.
O rety.
Zaraz.
To jakieś szaleństwo.
Rarámuri nie umieli malować.
Nie na tym poziomie.
To wcześniejsze.
Majańskie.
No jasne!
To Zazil.
Z kodeksem.
A to Łza Ognia.
Czyli diament istnieje.
Mam nadzieję.
Zazil ukradła złoto Cortésa, by wykupić wolność swojego ludu.
A potem ukryła diament.
Oczywiście. Chronią go trzy testy.
Jakie?
Tylko ktoś godzien może znaleźć diament.
W pierwszym jest glif muzyki i powietrza.
Nazywam go „pieśnią wiatrów”.
O, podoba mi się.
Musisz posłuchać głosu bogów, by znaleźć drogę.
Drugi test to tak zwany „wyścig trzech cieni”.
Południowe słońce, popołudniowe słońce i zachodzące słońce.
Dla ludu Rarámuri bieganie to nie tylko umiejętność.
To boski talent.
Musisz pobiec, by poznać prawdę.
To właśnie znaczy Rarámuri.
No i trzeci test, „ścieżka wody”.
Zazil-Há.
Czysta woda.
Tylko woda ujawni tajemnicę.
Dobra.
Od którego zacząć?
Nie wiem.
Ale niedaleko stąd jest góra tuż obok jeziora,
gdzie Rarámuri słyszą ponoć głosy bogów.
Pieśń wiatrów.
Dziesięć kilometrów na wschód.
W dolinie. Trudno przegapić.
Czemu tata o pani nie mówił?
Przepraszam.
I dziękuję.
Jest pani niesamowita.
Dziesięć kilometrów.
Wielkie dzięki, profesor Ramírez.
Pieśń wiatru.
Znamy lokalizację. To godzinę stąd.
- Są trzy testy. - Super!
Dobra, zajmijcie się tym. Lubicie takie zabawy, prawda?
Weźcie trochę gotówki. W razie czego.
Nieźle. Masz więcej?
Więcej?
Wciąż wisicie mi forsę z aukcji.
Nie zapomniałem.
Nie zarysuj go.
Jesteś tego pewien? To auto jest zbyt fajne jak na te warunki.
Jasne. Czekam na info o diamencie.
- Jasne! - Dzięki.
- Pa. - Pa.
Nic mi nie powiecie, co?
- Nie powiemy. - Pewnie, że nie.
Regina ma Alexa.
Musimy negocjować z nią.
Dobra. Tak. Nieźle, pani detektyw. Brawo.
Gdzie byłeś? Musimy jechać. Są przed nami.
Już nie. Zostawiłem im niespodziankę.
I mam też kolejną.
Widzisz? Potrafię być romantyczny.
O rety. Co za szczęście, że mogłam być tego świadkiem. Serio.
Zaskoczyłem ją, co? Zaniemówiła.
Więc masz też wrażliwą i romantyczną stronę.
BANDIDOS: NA TROPIE SKARBU
DZIESIĘĆ NAJWIĘKSZYCH DIAMENTÓW ŚWIATA
Kogo my tu mamy?
Matka wysłała nam lokalizację.
Dobrze, że go nie zabiłeś. Mamy nowy układ.
Nie martw się.
Tym razem ci wybaczam.
Przygotuj wszystko.
Jedziemy do twojej mamy.
Chodźmy.
Pozdrów ode mnie ojca, jeśli możesz.
Oczywiście.
Znajdziecie ten diament?
- Chce pani działkę? - Nie, chcę go tylko zobaczyć.
Dobra. Wyślemy pani zdjęcie.
- Dzięki. - Nie!
Nie.
Przemytnicy paliwa?
Octavio.
- Jest tu jakiś warsztat? - Nie.
To nie Octavio. Zatarłem nasze ślady.
Może podłożyli chip lub mikrofon.
- No nie! - Co?
Co?
To jeden z moich.
Udało wam się, co?
Znaleźli mikrofon.
To nic.
Nie potrzebujemy go.
- Cholera jasna! - Co jest?
- Przebita opona.
Co?
Niech to szlag.
I co teraz?
W co uderzyliśmy?
Co uderzyło w nas?
Jak to „w nas”?
Dostaliśmy z karabinu. Kaliber 30-06.
Gdzie jesteś, kurwa?
Bądźcie czujne.
- Pa! - Podwieźć was?
- Zakaz parkowania! - Wy dranie!
Przebiliście nam oponę!
- Obyś złamał drugą rękę, Miguel! - Skurwysyny!
Co powiedział?
Że przebiliśmy im oponę.
- Co? My? - Kara boska!
- Za dziwactwo! - Chrzanić ich!
Niezły strzał, szefowo.
Sytuacja się wyrównała.
Czemu pomagasz tamtym?
Myślałam, że lubisz tego mięśniaka.
Ja postawiłabym na niego.
Zawarłyśmy układ z blondyną, choć jej też nie ufam.
Ty nigdy nikomu nie ufasz.
To nie chcecie kremu?
Mój wujek opalał się w Acapulco i dostał trzy nowotwory.
Ale bez obaw, nie od tego umarł.
Udławił się zębami. Robił tak…
- W nocy. - Nie obchodzi nas to.
Wujek Wilson też miał raka. I też nie to go zabiło.
- Że kto? - Wujek Wilson. Polubiłbyś go.
Tak? Niech to.
Leo, zostaw to.
To tam?
Ojej.
Patrzcie.
To musi być ta góra z opisu.
Sprawdźmy. Powinno tu być jezioro.
- A nie ma tu węży? - Pewnie, że są.
A jeśli nas użądlą?
Węże nie żądlą, Lucas. Węże gryzą. Mają zęby, a nie żądło.
Patrzcie.
Jezioro,
góra…
Tak jak mówiła Ramírez.
Patrzcie…
To glify.
To mapa tego miejsca.
Szlag, mogli chociaż napisać: „Jesteście tutaj”.
Napisali. To nasza pozycja, to wiatr, a to góra.
To symbol węża,
żaba…
i szop.
Ten jest ciekawy, bo przez długi czas uważano, że to pies.
Pamiętasz?
Uwielbiam szopy.
Majowie ich nie lubili. Zjadały kukurydzę.
Ramírez mówiła, że w tych górach słychać bogów.
No to…
zaczekajmy do zachodu słońca.
Lucas, przestań.
Słuchajcie.
Słyszycie to?
To muzyka.
Pieśń wiatrów.
- Skąd dochodzi? - Sprawdźmy.
Tutaj.
Te dwa kamienie.
Słyszycie to?
Ta muzyka musi mieć związek z glifami.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
To pięć dźwięków, prawda?
Tak, słyszę pięć.
Ale Majowie mają złożony system muzyczny, 51 lub więcej dźwięków.
Dobra.
Te pięć dźwięków oznacza szopa, żabę albo węża.
- Nie rozgryziemy tego. - To jedno z trzech.
Może nie my, ale moja AI da radę.
Tak.
Patrzcie.
Do gry, którą tworzę, dodałem sztuczną inteligencję
z systemem rozpoznawania języka…
Lucas!
Wybacz.
Jeśli połączymy dźwięki z językiem Majów, AI powie nam, który to glif.
Nagrywam. Cicho.
Nagrywam.
Gotowe.
ŁADOWANIE…
Dobra.
Jest 73% szans, że to żaba,
17% szans, że to szop
i 10% szans, że to pancernik.
Pancernik?
Nie ma glifu pancernika.
Tak jest napisane.
Brawo, Lucas.
Sprawdźmy.
To musi być miejsce, które wskazuje żaba.
Tylko 73% szans.
Dla mnie 73% wystarczy.
O rety.
Chihuahua jest piękna.
Tak, bardzo ładna.
To tutaj.
Skąd wiesz?
- Wciąż czuję perfumy Lilí. - Co?
Twoje też bym poznał.
Nie używam perfum.
Jasne.
Odkryli test.
Szlag!
Dokąd poszli?
Wiemy, dokąd idą.
Lucas.
Ojej, jakie to romantyczne.
Adoptujecie mnie?
Widzicie? To jak mapa.
Musimy iść w tamtą stronę.
Nie lepiej iść do łazienki?
Niedaleko jest stacja.
Wolę przy drodze.
Choć mam ochotę na loda.
Już niedaleko.
Chcesz loda?
Nie powinien czytać z ruchu warg?
Moja mama skopie ci tyłek.
Co on mówi?
Nie wiem.
Przysłali nową lokalizację. Jedziemy.
Nigdy ich tak nie dogonimy.
Mam ci wezwać Ubera?
Musimy mieć wiarę.
Niech energia płynie.
Jeśli się otworzymy, wszechświat odpowie.
Porwali mojego syna. Nie obchodzi mnie wszechświat.
Masz rację.
Nie wierzę. Widzieliście to?
Wszechświat, ziomuś.
- Co tam? - Cześć.
Hej, możemy trochę zwolnić?
Nie mam kondycji i zaczyna kręcić mi się w głowie.
Od kiedy na pustyni są góry?
To nie Hiszpania. Nie wszystkie pustynie są jak Monegros.
To Chihuahua, Sierra Madre, Sierra Tarahumara…
Tak, nie jest płasko. Rozumiemy.
Słyszycie to?
Co?
Cześć, Miguel!
Pa!
- Podwieźć was? Nie? - Co tam?
Citlali dobrze wygląda.
- Tak. - Jak Amazonka.
Patrz.
- Tak. - Co to?
To kolec.
Co to jest?
Rzadki kolec.
Spójrzcie na to.
Wyścig cieni.
To musi być pierwszy cień.
Zegar słoneczny.
Trzeba biec, by dotrzeć do prawdy.
Cień to strzałka, która wskazuje kierunek.
Ale po co biec?
Nie jestem zmęczony, ale możemy pojechać na koniach.
Musimy pobiec.
Jak lud Rarámuri.
Tak, tylko wtedy będziemy godni diamentu.
- Tak. - Jak powiedziała Ramírez.
To miało być w południe. Która godzina?
Już południe.
To chodźmy.
Dalej.
Jak szybko biegają Rarámuri?
- Równe tempo, tempo Rarámuri. - Hej.
Czekajcie.
Biec?
Nie. Nie ma mowy.
No i zostawili konie.
Tak, dlatego.
To test na bieganie.
Rarámuri to biegacze.
Tylko ktoś godzien…
W tej chwili nie obchodzi mnie już godność.
Proszę, są daleko przed nami.
Musimy wiedzieć, dokąd biec. To pustynia.
Może pójdziemy ich śladami? Jeden za drugim.
- Dobry pomysł. - Tak myślisz?
- Tak. - Dobra.
Co to za ton?
A ty co, Lilí?
- Co robisz? - Nie biegnę.
Śmiało. Dogonicie mnie.
- Zejdę zboczem. - Jak chcesz.
Wio, koniku. Jedziemy.
Dobra. To co to było?
- Nie wiem. - Za co?
- Dalej. - Będę mieć kolkę.
Mówiłem ci.
Nie biegniemy za wolno?
Nie.
Tempo Rarámuri, stałe tempo.
Jak mówiłaś.
Hej, mamy towarzystwo.
Co?
Miguel, Leo…
Nie widzę Lilí, ale Lucas zaraz umrze.
- Umrze? - Uważajcie.
Idziemy!
Walić tempo Rarámuri! Dalej!
Dobra.
Dalej, Lucas!
Szybko!
- Mam kamyk w bucie. - Nie!
- Czekajcie! To chwila! - Lucas!
Rarámuri są wytrzymali. To chyba jakiś żart.
Citlali!
- Udar cieplny. - Udar?
Potrzebuje wody.
Citlali?
Lilí.
Lilí?
Gdzie jesteś, kurwa?
Ty suko.
Szlag.
Jebana…
Jeśli trafisz mnie strzałką, wepchnę ci ją do gardła, Carlota.
Kurwa.
Nie musi tak być, Inés. Pozwól mi oddać diament Reginie.
Oni mają Alexa.
Nieważne, co obiecała.
Zdradzi cię.
Nie jesteś matką.
Typowy tekst matki.
Mówiłam ci!
Dobra.
- To nie strzela strzałkami. - Widzę.
Słuchaj.
Żadnej broni, tak?
Chowam to.
Nie ma go.
Dobra, gotowe.
Co teraz?
- Pójdziemy dalej razem? - Dobra.
- Chodź. - Idziemy.
- Chodźmy. - Tak.
A nie chciałam biegać.
Inés, nie musisz tego robić!
Nie poddam się, Lilí.
Co robią?
Wciąż biegną, szefowo.
Gorąco, prawda?
Nie chcesz usiąść w cieniu?
To musi być tu.
Już południe.
Inés, nie możesz jej ufać.
Przysięgam.
Nie mam wyboru. Oni mają Alexa.
Słuchaj…
Oddajmy jej diament we dwie.
Razem.
Brzmi nieźle.
Ale może
zaczekajmy,
aż znajdziemy diament?
Kurwa. Pieprzona suka!
Ale nie, nie byłem tam.
Nie, ale… pizza margarita.
- Margarita? - Wyjaśnię.
Nie, nigdy.
Íñigo?
Tego szukasz?
Mogę?
Jest w ziemi. Tam jego miejsce.
Nie pozwolę ci go zabrać.
To nie dla mnie.
Chcę wykupić wolność moich przyjaciół.
Tak jak ty wykupiłaś swój lud złotem.
To nie to samo, Carlota.
Ale możemy się wymienić.
Na co?
Na to, co trzymasz w dłoni.
Moja broszka?
Ta broszka była dla twojej matki.
Teraz jest dla ciebie.
Nawet nie jest ze złota, nie ma…
Nie…
Lilí?
Pa.
Ścieżka wody.
Hej…
Lilí?
Cześć.
Boże…
Prawie ją miałam.
I tak zrobiłaś więcej niż my.
Tak, my nic nie zrobiliśmy.
Ale to naprawimy.
Pewnie.
Ty żyjesz!
- Znalazłam go! - Serio?
Wiem, gdzie jest ostatni test.
Świetnie, pani detektyw!
Spóźniliśmy się.
To zła pozycja.
Patrzcie.
Ktoś to oznaczył.
To Citlali.
Oznaczyła nam miejsce. Odwdzięczyła się.
To musi być tu.
Sprawdźmy.
Lepiej poszukajmy noclegu. Niedługo się ściemni.
To oni.
Odpoczywają.
Też powinniśmy odpocząć.
Nie, powinniśmy teraz szukać.
- Tak. - No jasne.
Leo, chuja widać.
Racja.
I co dalej?
Znajdźmy kryjówkę, a jutro się zobaczy.
Chodźcie.
Dalej.
Zaraz was dogonię. Dobrze?
- Tak? Dobra. - Tak.
- Co robisz? - Nie strasz mnie.
Co to niby za zwierzę?
Żuraw. Nie chciałem się pokazywać.
- Żuraw? - Tak. Z Kung Fu Pandy?
No jasne.
- Lubisz ten film? - Ty jesteś raczej jak Po.
Dlaczego jak Po?
Nie wiem, jesteś…
- Głodna? - Tak.
Mam chipsy.
Muszę ci coś wyznać.
Octavio zjadł twoje ciastka.
I się nie podzielił.
Co za obłuda.
- Nie wiemy, jak rozwiązać test. - My też nie.
Nie lubię tych podziałów.
Powinna być na to zasada Wilsona.
Zasada numer jeden.
Jesteśmy drużyną.
Widzisz?
Po.
Ale czemu?
Bo też jest uroczy. Nie wiem.
Myśli o innych.
I nie oczekuje nic w zamian.
I zawsze ma przekąski.
Czekaj.
A twój chłopak?
Lucas…
- Co? - Przestań.
Wybacz.
Czekaj.
Coś mnie kłuje.
Cholerne kamienie!
Dzień dobry.
Hej…
To nie tylko kamienie.
- Serio? - Patrz.
Widzisz?
To jakiś grawerunek?
Nie, to wygląda jak mapa.
Jak w innych testach.
Były muzyka i światło, teraz woda.
Może chodzi o drogę wodną albo śluzę.
Masz wodę?
Zawsze noszę wodę.
Sprawdźmy.
Nie wiem, coś mi mówi…
że w jednej z nich…
Spójrz.
Patrz.
To jest to.
Zwołajmy wszystkich.
- To co, śniadanie? - O tak.
Dziękuję za przybycie.
Citlali i ja mamy ważną wiadomość.
Zgromadziłem was właśnie tutaj, bo to sanktuarium.
Nie ma tu miejsca na złe wibracje, ego czy chciwość.
I nie chcę…
Tak, wiemy.
Jesteśmy kumplami.
Mów.
Dobra…
Wiemy, gdzie jest diament.
Serio?
Ale powiemy pod jednym warunkiem.
Koniec z rywalizacją.
- Zgoda. - Mówię do nich.
Inés!
Octavio.
Usiądź.
Nie mam z tym problemu.
Pełne namaste.
Dobra, gdzie on jest?
Zrobimy, co zechcesz. Ale powiedz to wreszcie.
Obiecajcie. O tak.
Nie ma mowy.
Dobra.
Jest w jaskini. W dolinie na wschód stąd.
Nie, na zachód.
Jakieś 270 stopni.
Tak. Pośród gór jest jaskinia.
To tam.
- Jaskinia kryształów. - Tak.
- To 30 kilometrów stąd. - Blisko.
Widzicie? Rozgryźliśmy to jako zespół.
- Wiesz, gdzie to? - Pewnie.
Jesteśmy drużyną, tak?
Taki jest przekaz.
Jeśli będziemy pracować razem…
Uciekają!
Dalej!
Niech to!
Nie!
- Próbowałeś! - Puść mnie!
Obiecaliście!
Cześć, Carlota!
Szybciej!
Dawaj.
- Co za wyścig. - Gazu!
Szybciej nie mogę! Kurwa!
- Szybciej! - Ten grat nie da rady.
Szukamy największego skarbu!
Jakiego jeszcze nikt nie odkrył!
Ktoś nas śledzi.
Co?
Przemytnicy.
Szybciej, Pepa! Szybciej!
Cicho, Panchita! Nie mów do mnie, kiedy prowadzę!
Kolejne auto!
- To przemytnicy! - Nie, to czerwone!
No nie!
Teraz zobaczą, kim jestem!
Ten dupek? Niech cię, Miguel!
Nie zapraszałem go!
Uważaj, bo będzie po skarbie!
Pożyjemy, zobaczymy.
Szlag!
Przywalił w nich!
Twój kumpel to menda.
To nie mój kumpel! Ale lubię go!
Kogo ty nie lubisz?
Ostatnio…
- Zbliż się! - Dobra.
Podjedź bliżej.
Idź do diabła.
Co, blondi?
Co?
Cholera!
Tak! Wypad!
Dalej! Tak jest, Lilí!
Co mu się stało?
Skurwysyny!
- Lucas? - Tak?
Wciąż masz drona?
- Po co? Znów chcesz go zepsuć? - Otóż to.
Dalej, Lucas!
- No już! Nie ma czasu! - Dobra.
Co to jest? Czy to ptak?
Trafił ją!
Tak! Już po niej!
Tak!
- Doganiają nas. - Jak to możliwe?
Kurwa, byli z tyłu.
Szybciej!
Cześć!
Uważajcie, macie dzieciaki z tyłu!
Jasne, Lilí.
Zaślepia mnie zazdrość.
Masz słabe wibracje. Płaskie.
Na ziemi nie jesteś taki fajny, co? Wypad!
Możemy pogadać jak ludzie?
- Kurwa! - Nie zabij nas!
Hej, Octavio!
Nie mówiłam ci,
ale jesteś nieznośny jako jogin!
Jesteś jak klaun!
Tak, klaun. Jestem klaunem.
- Hej! - Cholerny jogin!
Gazu!
- Szybciej nie pojedzie! - Zepchnij go!
Lili, uważaj!
Uważaj, Octavio!
Octavio!
Uwaga!
To nasi przyjaciele!
Chcesz grać nieczysto?
- To grajmy! - Szlag!
Szybciej!
- Spróbuj tego, skurwielu! - Dalej!
Czekaj!
W porządku? Żyjecie?
Tak.
- Boże. - Patrz, ruszam palcami.
Gips uratował mi rękę.
Kochani, mam złe wieści.
Że nikt nie nagrał tych piruetów?
Nie. Czuję benzynę.
Kurwa. Samochód się pali. Uciekajcie stamtąd.
Dalej.
- Odsuń się! - Złap.
Daj rękę!
- Carlota, idź! - Złap!
Skurwiele! Nienawidzę was!
Muszę ratować wasze tyłki!
Miałaś dość spokoju? To masz!
- Octavio. - To on?
Dobry kumpel.
Czemu mnie prowokujecie?
- Rozejm, Lilí! - Kurwa!
- W porządku? - Pomóżcie mi.
- Miguel! - Leo!
Nie.
O nie. Niemożliwe.
- To koniec. - Jak to?
PRACE ARCHEOLOGICZNE ZAKAZ WSTĘPU
To koniec.
Zakaz wstępu.
- Ojej! - Hej.
Co ci zrobił ten znak?
- To był kiepski żart, Miguel. - Wybacz.
- Trochę tak. - Nie rozumiem.
No „Zakaz wstępu”.
- Jakby po tym wszystkim… - Tak, łapię.
O rety.
- Nie… - Jezu.
Nieźle, co?
- Cholera! - A niech mnie.
Patrzcie.
Niemożliwe.
To jak Forteca Samotności.
- Superman? - Oj, Lucas.
To wasze dzieciństwo.
Gdzie zaczniemy? Gdzie diament?
Musimy go znaleźć.
Sprytnie, Zazil.
Ukryła diament pośród tysięcy kamieni.
Cóż…
To igła w stogu siana.
Te kryształy nie wyglądają jak diamenty.
Tak naprawdę to gips, selenit i trochę soli.
Mają zupełnie inną twardość, wytrzymałość,
reakcję na światło i takie tam.
Tak, Lucas.
Reakcja na światło. Weźcie lasery.
Dam ci jeden.
Celujcie w kryształy. Diament będzie świecił inaczej.
Sprawdźcie wszystkie małe i średnie.
Niesamowite.
Jak go poznamy?
Znajdziesz, to zobaczysz.
- Hej. Widziałaś? - Co?
Tam, na środku.
Co?
Ale magia.
Oto on.
Jesteś mój.
Co tu robi ten dupek?
Nie mam na was nerwów, Bandyci.
Skąd się wziąłeś?
Nie możesz zabrać diamentu.
Wiesz o tym.
Chcę tylko pogadać.
O czym, Ariel?
O interesach.
Rzuć diament, dupku.
A teraz ona.
Spójrz na ten kamień, siostro.
Jest ogromny.
Nie sprzedacie go na czarnym rynku.
To nasz problem.
- Wystawię go w muzeum za procent. - Mamy już chętną!
Już jesteśmy bogate!
Pepa!
Pepa.
Nie!
Alex!
Wszystko gra?
Mówiłem, że tu będą.
Ten drań też jest z Reginą?
Ciebie też oszukała.
Nie.
Zgodziłem się za 20% ceny diamentu.
I zabicie ciebie.
To nieprawda.
- Nie mogę go zabić? - Mam to gdzieś.
Ale nie dostaniesz 20%.
No dobra.
- Inés… - Z drogi.
Poproszę?
Niesamowite.
Większy niż Cullinan z klejnotów koronnych.
Masz swój diament.
Oddaj chłopaka.
Nie ma pośpiechu.
Mówiłam ci.
Zabij ich.
Najpierw młodego. Żeby nie widział śmierci matki.
Nie.
Co?
Nie zrobię tego.
Nie zabiję dziecka.
Alex!
Na ziemię!
- Octavio. - Nie.
Nie, Octavio.
Co z nim?
Jest poważnie ranny.
Octavio.
Nie martwcie się.
Wszystko dobrze.
Czekaj, Octavio…
Octavio.
- Alex jest cały? - Tak.
Tak.
Obiecałem ci.
Zawsze nas chronisz.
Jak wylądowałeś samolot?
Nie bałem się.
Lilí?
- Dziękuję. - Chodźcie!
Octavio…
Nie zasypiaj.
Nie martwcie się o mnie.
Ja już płynę.
I jest cudownie.
Dalej!
Nie!
Pieprzona suka!
Teraz to ja cię dorwę.
Będę nad tobą czuwał. Obiecuję.
Czasem też bywam romantyczna.
Za Octavia!
Do dna.
Napisy: Marta Racka