[Mallory] Jechałeś prywatną drogą?
[Roy] Czemu o to pytasz? Próbujesz mnie wrobić?
Jest kiepsko, Body.
Potrzebuje lekarza, a nie ciebie.
Załatw ją, zanim inne dziwki pomyślą, że jest górą.
Prędzej zabiję tę sukę.
[Kimmie] Wstawaj.
Pocięła się. Chodź.
[Jules] Ty i pozostałe dziewczyny musicie tylko
dotrzymać umowy.
- Zrobi to za 500. - Nigdy nie spotkałem uczciwej dziwki.
[tajemnicza muzyka]
[Kimmie] O mój Boże.
[muzyka cichnie]
[niepokojąca muzyka]
[Horace kaszle]
Znalazłaś je?
Tak. Skąd wziąć wodę?
Z kuchni.
Dobra.
[oddycha nerwowo]
[szum wody]
[Kimmie] Proszę.
Dziękuję.
Dziękuję, że mi pomagasz.
Zaraz będzie dobrze.
Leki mi pomagają.
Sięgnij do mojej kieszeni.
[Horace wzdycha ciężko]
Weź, ile chcesz.
Chcę tylko, żebyś sprawdził, czy z moją przyjaciółką jest dobrze.
Nie musisz wybierać.
Weź pieniądze, a ja się z nią skontaktuję.
- Dziękuję. - Kim ona jest?
To tylko przyjaciółka?
Jest dla mnie jak siostra.
Uratowała mnie i mnie wspierała, gdy byłam zagubiona.
Jesteś inna, wiesz?
To znaczy?
Masz…
Masz troskę w sercu.
Dlaczego tak sądzisz?
Zbudowałem biznes dzięki temu, że znam się na ludziach.
Rozumiem.
Nie masz pytań?
Dawno temu nauczyłam się nie zadawać zbyt wielu pytań, więc nie.
Na pewno słyszałaś o Beauty in Black rodziny Bellarie.
Jasne.
Jestem Horace Heart Bellarie.
Razem z bratem wszystkim zarządzamy.
Był chemikiem…
a ja studiowałem w szkole biznesowej.
Idealne połączenie.
Używasz moich produktów?
Od dziecka.
Przestań.
Krem wygładzający zabija kobiety.
Rak.
Pewnie dlatego nazywają to karmą.
Mam raka prostaty.
Co zasiejesz…
[wzdycha]
…to zbierzesz, prawda?
Moja rodzina nie wie.
Dziękuję za dzisiaj.
Nie zapomnę tego.
Nie ma za co.
Chcę go jeszcze zobaczyć.
Dam mu znać.
Choć to pieprzony złodziej.
Ukradł mi zegarek.
Musisz go odzyskać.
Jest dla mnie ważny.
Zapisz jej imię.
Skontaktuję się z nią jutro.
Zostawię też mój numer telefonu.
Chociaż mam przeczucie, że już go masz.
Dlaczego tak sądzisz?
Bez powodu.
Ale muszę już jechać.
Weź furgonetkę.
Należy do ogrodnika.
- Mam ją wziąć? - Tak.
Odwieziesz mi ją razem z zegarkiem.
Dobra.
Zgoda.
[muzyka budująca napięcie]
OGRODNICTWO
Co do chuja?
- [lekarka] Panie Bellarie. - [Norman] Gdzie ona jest?
- W sali. - [Norman] Zaprowadź mnie.
[lekarka] Oczywiście. Tędy.
Zanim tam wejdziemy…
[pikanie aparatury]
Co się stało?
[lekarka] Nie wiemy.
[Norman] Wyjdzie z tego?
- [lekarka] Nie wiadomo. - Kochanie.
[lekarka] Staramy się, żeby nie cierpiała.
Musicie ją uratować!
Tak, próbujemy…
Moja rodzina zasponsorowała to skrzydło szpitala!
Musicie ją uratować!
- Robimy, co możemy. - Muszę pomówić z szefem personelu!
- Teraz! - Zaraz przyjdzie.
- Idź po niego! - Tak jest.
Kochanie.
Kochanie, będzie dobrze.
Jestem tutaj.
[łka]
Jestem… [łka]
Jestem z tobą, skarbie.
- Słucham? - Muszę pogadać z Angelem.
Zaraz zrobi się nieciekawie.
Śpi z tyłu. I nie budź mojego dziecka.
Dobra.
Angel!
Obudź się.
- Co do… - Gdzie jest zegarek?
- Co ty tu robisz? - Gdzie jest?
Zasłużyłem sobie.
- Nie. - [Angel] Wypierdalaj.
[Kimmie] Nawet nie wiesz, co to za zegarek.
Mam to w dupie. Zasłużyłem na to.
- Nie wiesz, kim on jest. - To stary frajer.
- Mam to w dupie. - Nie. To szef Julesa.
Mamy przesrane.
Co?
Tak w skrócie, pojechałam do niego na chatę.
Ma zdjęcia z Julesem.
Mieszka w ogromnej posiadłości na uboczu.
Jest tam kilka domów. Jules nie jest prawdziwym szefem.
Tylko on.
To aż taka szycha?
Obczaj go.
- Nazywa się Horace Bellarie. - [Angel] Nie ma mowy.
[Kimmie] Właśnie.
Daj mi ten cholerny zegarek.
- Koleś ma tyle hajsu? - [Kimmie] Tak.
Jules odwala brudną robotę. To jest prawdziwy szef.
Jeśli nie odzyskam zegarka, mamy przesrane.
Kochanie.
Nie.
- Kochanie. - Nie.
[Kimmie] O mój Boże.
Co z tobą, kurwa, jest nie tak?
Ziomale cię zabiją.
Wyjaśnij to Julesowi.
Nie. Muszę to mądrze rozegrać.
Co?
Wścieknie się na mnie i mnie deportują.
[Kimmie] Wiesz co, Angel?
Wpakowałeś mnie w to gówno. Jesteśmy kwita.
Nie, ty mnie w to wpakowałaś.
Jesteśmy kwita.
- [Kimmie] Przepraszam. - [kobieta] Tak.
[trzask drzwi]
Mam dość twoich numerów, Angel.
- Co to, kurwa, ma być? - [płacz dziecka]
Przyszła do mojego domu?
Mam dość tego gówna.
I jeszcze dziecko płacze.
[nadal płacz dziecka]
[Jules wzdycha]
Wszystko dobrze?
- Nic panu nie jest? - Zobacz, co jej zrobili.
[Jules] O mój Boże.
Co mówią lekarze?
Czekamy na informacje.
Mówiła coś?
Niby jak?
Mogła coś powiedzieć, gdy ją przyjęli?
Nie.
Mówiłem, żeby nie szła biegać.
Ale uwielbia biegać, więc…
Padało. Myślą, że potrącił ją samochód.
[Jules] Hmm.
Ma szczęście, że żyje.
A gdzie biegała?
Zwykle biega po drodze.
Czasem w parku.
Chcę wiedzieć, kto to zrobił.
Dowie się pan.
Dobra. Do roboty.
Wyjdzie z tego.
Jak możesz tak mówić?
Nie wiesz tego.
Pomodlę się za nią.
[muzyka pełna napięcia]
[świergot ptaków]
[Mallory wzdycha]
Tak wcześnie?
Muszę się budzić z tobą każdego dnia, kochana.
Mam tego dość.
- Będę spać w innym pokoju. - Personel zobaczy.
To się zamknij.
[Roy stęka]
Nie mów tak do mnie.
- [ze śmiechem] To zajmij się tym. - Myślisz, że to zabawne?
[Roy pomrukuje]
Jesteś seksowna, kiedy się wściekasz.
- Myślę, że to przezabawne. - [dzwoni telefon]
- [Mallory] Odbierz. - Muszę wziąć prysznic.
Cholera.
[nadal dzwoni telefon]
- Halo. - Tu Jules.
- [szum prysznica] - Wiem.
Dzwoniłem do Roya. Jest tam?
Jest, ale wiecznie nieobecny. To idiota.
- Mallory. - Co? Wiem, że mamy dziś spotkanie.
Wiem, kto został przejechany.
- Nie wiem, o czym mówisz. - To bezpieczna linia.
Jak mówiłam, nie wiem, o czym mówisz.
Nawet mnie nie ufasz?
Jeśli chcesz mówić, to mów.
To Ina.
Poszła pobiegać.
Po chuj ta suka biegała w deszczu?
Ona żyje.
Mówi?
Jest w śpiączce farmakologicznej.
[wzdycha]
Nie jest już młodziutka.
Nie przeżyje.
- I najwyraźniej jesteś załamana. - Trzeba to załatwić?
- Zajmę się tym. - Dobrze. To po co gadamy?
Norman jest na ścieżce wojennej i chce wiedzieć, co się stało.
To dobrze.
Ufa ci, więc możesz…
Co mogę?
Daj spokój, Jules. Nie zaczynaj.
Jesteś szefem ochrony. Jesteś w testamencie Horace’a.
Bez niej dostaniesz więcej.
Mogę dokończyć makijaż i przestać gadać o tej staruszce?
Jasne.
Skoro wiesz wszystko, Jules…
[chrząka]
Powiedz, z kim był wczoraj.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Z jaką suką był?
Pogadamy później, Mallory.
Wiesz, czemu ci nie ufam.
[gwar]
[sygnał połączenia]
[walenie w drzwi]
- [Kimmie] Kto tam? - [Body] Otwórz jebane drzwi!
[Kimmie wzdycha]
[nerwowa muzyka]
Co tam?
Zabierzemy cię na śniadanie.
Nie trzeba. Już jadłam.
Co ta suka tak się stawia?
Nie wiem.
Jak tam kumpela?
- Nie wiem. - Nie pogrywaj. Jak tam kumpela?
[Kimmie] Nie pogrywam. Nic nie zrobię.
[Body prycha] Wiemy o tym.
[Daga] Ale chcemy się upewnić.
Zgadza się.
Dlaczego? Jules kazał mi milczeć.
[Body] Boisz się Julesa.
To mnie powinnaś się bać. Robię to, czego on nie chce.
Nic nie powiem.
[Body] Pokażemy ci, czemu masz nie gadać
i kto tu rządzi,
bo mi podskakiwałaś.
Nie podskakiwałam. Nie musisz nic robić.
- Chcesz zająć moje miejsce? - [Kimmie] Nie.
Myślisz, że odbierzesz mi koronę?
- Nie… - Tak myślisz.
- Nie… - [Body] Co, suko?
[Body] Podnieś ją. Dawaj tutaj.
Dawaj ją tu.
- [Kimmie stęka] - [Daga] Nie w twarz!
[Daga] Chodź tu.
- [stękają] - [Kimmy jęczy]
[Daga] Rozjebię cię!
[Kimmie stęka z bólu]
[Body] Tak! Chodźmy.
Chodźmy.
[Kimmie stęka z bólu]
- [Body się śmieje] Dojebałyśmy suce. - [Daga] Rozjebałyśmy ją.
[rozruch silnika]
[ruszają z piskiem opon]
[w budynku płacz dziecka]
[muzyka narasta, potem cichnie]
Sanktuarium jest zamknięte.
Ale wydajemy posiłki w sali stypendialnej,
chyba że chcesz się modlić.
Norman.
Nic ci nie jest? Co się stało?
- Ina. - Co z nią?
Tylko ona mi została.
Co z nią?
Zrobił to jeden z twoich synów?
Co?
Nie kłam, Olivio.
- O czym mówisz? - Tylko my mieszkamy przy tej drodze.
Czy któryś twój syn ją potrącił?
Piją, imprezują, jeżdżą tą drogą 160 kilometrów na godzinę.
Przerażasz mnie. Powiedz, o czym mówisz.
Ktoś ją potrącił i jest w szpitalu.
O nie.
Normanie, tak mi przykro.
Powiedz mi.
Czemu myślisz, że to jeden z nich?
Po prostu chcę wiedzieć.
Znaleźli jej ciało na parkingu w Indianie.
Jak się tam przeniosła z waszej prywatnej drogi?
Nie rozumiem.
Jeśli mój brat to ukrywa…
zniszczę tę rodzinę.
Zaczekaj, Normanie.
[głośno wypuszcza powietrze]
[dzwoni telefon]
- Rezydencja Bellarie. - Muszę pomówić z Horace’em.
[James] Kto dzwoni?
Olivia. Wiesz, kto dzwoni.
Wyszedł na cały dzień.
James, wiem, że kłamiesz. Daj go do telefonu.
Przykro mi. Miłego dnia.
- [koniec połączenia] - Wiesz…
[muzyka budująca napięcie]
[muzyka cichnie]
- Słucham? - Muszę iść do lekarza.
- Brałam udział w bójce. - [pielęgniarka] Jakiej?
W normalnej bójce.
Wezwać policję?
- [prycha] Nie. - Jesteś w niebezpieczeństwie?
Dobra. Co się dzieje?
Boki mnie bolą. Żebra.
Jak silny jest ból w skali do dziesięciu?
- Jedenaście. - Dobra.
Usiądź i wypełnij to. Pośpieszymy się.
Jest powyżej dziesięciu, a i tak muszę czekać?
Rozejrzyj się. Pośpieszymy się.
[Kimmie sapie z bólu]
[muzyka pełna napięcia]
[Olivia] Przestań!
- [Charles] Mamo, co do chuja? - [Olivia] Przestań!
- Mamo, co… - Zabieraj stąd swoje paskudne dupsko!
Mamo, co robisz?
[prycha] Dobra.
Co my tu mamy?
Zobaczmy.
„Cary Dean Jones.
3435 West, 176. ulica”.
Mamo.
Chcesz mu powiedzieć, kto ma jego adres i dane?
[muzyka budująca napięcie]
Wyjdź.
Co do…
Zakryj swoje gołe dupsko!
Z ojcem robiliśmy wszystko dla ciebie i twojego brata.
Po prostu…
Co to za gówno?
Wiesz co? Co za wstyd.
Nie wiem, kto jest gorszy,
ty czy ten twój leniwy braciszek.
Jak się tu dostałaś?
Myślisz, że nie mogę wejść tam, gdzie jesteś?
Dobra, czego chcesz?
Jechałeś wczoraj po prywatnej drodze?
To on prowadził.
[Charles] Mamo.
Zamknij się.
Powiedz, co się dzieje.
Mamo.
[nadal muzyka budująca napięcie]
Wracaj do domu i ubieraj się.
Za godzinę masz zebranie zarządu.
Mam gdzieś, co się dzieje firmie.
[śmieje się]
A myślisz, że jak cię stać na ten dom?
A teraz ubieraj się i dupa w troki.
[muzyka cichnie]
[tajemnicza muzyka]
- W czym mogę pomóc? - Przyszłam do Rain Lattimore.
[chichoczą]
Co was tak bawi?
Nic. Jest na końcu korytarza.
[znów chichoczą]
Rain.
- Kimmie? - Tak.
Jestem.
Powinnam była cię posłuchać.
Ćśś. W porządku.
Nic ci nie będzie.
[łkając] Wcale nie.
Naprawdę. Nie mów tak.
Powiedzieli, że mam zakrzepy.
Jest ich dużo.
Są ogromne.
Dojdą do płuc.
- Umrę. - Nieprawda.
Kto tak powiedział?
Pielęgniarki.
Co robią, żeby to naprawić?
Nie wiem.
- [łkając] Nie mają nawet lekarzy. - Co?
Nie mają lekarzy.
Czekaj.
Idę z kimś pogadać.
Bardzo cierpię.
Zaraz wracam.
Dowiem się.
Nie zostawiaj mnie.
Nie odejdę. Przyniosę ci coś na ból.
Śmiali się ze mnie.
Śmieją się ze mnie i robią mi przykrość.
Zaraz wracam.
Nie zostawiaj mnie.
Rain.
[smutna muzyka]
Proszę pani?
- Proszę pani? - Zimna.
- Proszę pani? - Co?
Jest pani teściowa.
Czemu, kurwa… [wzdycha]
Czemu zawsze przychodzi tak wcześnie?
To irytujące.
Nie mam na to czasu.
Chciała wszystkich zwolnić podczas rozwodu.
Wszyscy jej nienawidzą. Czemu tu się pokazuje?
Po co ci to mówię?
Powiedz Royowi, że jego matka tu jest.
[muzyka budująca napięcie]
Cześć.
- Musimy pogadać. - Dobra.
Proszę do mojego biura.
Czemu wszyscy się na mnie gapią? Pomogłam to zbudować.
To prawda.
[muzyka cichnie]
[Roy] Czego chcesz?
Hm?
Na pewno nie chcę tu być i zajmować się tym szajsem.
[Roy] To wynocha.
Tak jak ty muszę myśleć o spadku.
Hmm.
To po kiego chuja gadasz ze mną, Charles?
Bo potrzebujemy planu.
Jakiego planu?
Musimy trzymać się planu.
Wchodzimy tam i się uśmiechamy.
Stary sukinsyn.
Musimy pokazać, że go uwielbiamy, żeby coś odziedziczyć.
- Więc masz. - Co to?
Dopalacz.
Chociaż ty potrzebujesz wyciszenia.
Wyglądasz na nakoksowanego.
Braciszku, nie chcę twoich dragów. Zabieraj.
[muzyka budująca napięcie]
Szkoda, że łączy nas testament i rodzina.
Nie musisz długo czekać,
bo ten skurwiel i tak niedługo umrze.
Nie licz na to.
- Źli ludzie żyją długo. - Hmm.
Hmm.
- Racja. - [Charles potakuje]
Wiesz, że mama tu jest?
Pytała, czy jechałem wczoraj po prywatnej drodze.
Cholera.
- Cholera. - Co?
Kurwa.
[muzyka cichnie]
- Co się dzieje? - Musisz być ze mną szczera.
Zawsze jestem.
Czy Roy albo Charles jechali wczoraj prywatną drogą?
Co?
Nie lubię się powtarzać.
To prawda. Wiem.
Nie jestem pewna. Mogę ich zapytać, ale…
Co się dzieje?
Ktoś przejechał bezużyteczną żonę Normana.
Czy nic jej nie jest?
Norman nie wie. Ale jest wściekły.
Co?
Wiesz, że odeszłam z tej firmy, bo nienawidziłam tego wszystkiego.
Norman jest bardzo brutalny.
Zniszczy to wszystko, jeśli poczuje się zdradzony.
Słuchaj…
Zapytam go.
[Roy wzdycha]
Mamo.
Cześć.
Co się dzieje?
Rozmawiałam z twoją żoną.
[Roy] Jestem tu, więc możesz…
porozmawiać ze mną.
Lepiej, żebym porozmawiała z nią.
Nie chcesz go zaatakować tak jak mnie?
Mallory, później dokończymy tę rozmowę.
- Widzisz, mama wciąż jest kurewsko… - Uważaj na słowa.
Charles, wyjdź.
Dobra. Jasne.
W razie czego będę w biurze.
[Roy wzdycha]
Muszę sprawdzić liczby przed zebraniem.
Czego chciała mama?
Kobieta, którą przejechałeś, to twoja ciotka.
Żona Normana.
Kłamiesz, kurwa.
Nie.
Jules mówił mi dziś rano.
Czemu mi nie mówiłaś?
Nie muszę ci nic mówić.
Hmm.
Dlaczego o tym rozmawiamy? Ta suka była stara.
- Nie mam na to czasu. - Wiesz, żeś jest…
po prostu złą…
pieprzoną ciemną chmurą.
Powiedziałeś: „Żeś jest”?
I trafił swój na swego.
[Roy śmieje się lekko]
Rodzice wydali na ciebie fortunę, a ty mówisz: „Żeś jest”.
Wiesz, że dowiem się o tej dziwce, z którą sypiasz?
- O której? - Jesteś głupi.
A nawet głupi jak diabli.
Cały czas tylko ćpasz i sypiasz z tymi swoimi dziwkami,
a potem wyskakujesz mi z tym gównem.
Wiesz co? Masz paranoję. Po prostu.
- Masz paranoję. - To paranoja.
Taka jesteś. Wiesz co?
Wątpię, żeby ktoś do ciebie dzwonił.
Serio?
[potakuje]
Zadzwoń do mojej żony.
[komórka] Dzwonię do żony.
[dzwoni telefon Mallory]
Co, kurwa?
Jak mówiłam, jesteś głupi.
[rozłącza się] Pierdol się.
Cholera.
STRONA GŁÓWNA / KATEGORIE / CZAT
- [Roy] Charles. - Co?
Jak, do cholery…
Co?
Poproś mój telefon, żeby zadzwonił do żony.
- Nie mam żony. - Przygłup.
Każ, żeby mój telefon zadzwonił do żony.
- Cholera. - [komórka] Dzwonię do żony.
[sygnał połączenia]
Co, kurwa? Jak to możliwe, stary?
Co, kurwa?
Głupi jesteś?
- Jeszcze raz. - Co?
Jeszcze raz.
Nie.
Nie rozumiem.
Jak, kurwa, moja żona jest w stanie to zrobić?
Myślałem, że mam hasło do tego gówna.
Masz włączoną sztuczną inteligencję. Wyłącz.
Jak?
- Dawaj mi to. - [Roy wzdycha]
Pokaż.
- Widzisz to? - [Roy potakuje]
To ją wyłącza.
[śmieje się]
Wrobiła mnie.
Kto?
Ta suka mnie wrobiła.
- Roy… - [Roy] Z drogi.
Będzie na ciebie zły.
- [Kimmie] Kto? - Jules.
Mam to gdzieś.
Nie chcą, żebyś tu była.
Wciąż mam to gdzieś.
Nie daj się skrzywdzić, Kimmie.
Odpoczywaj.
Musisz iść do pracy.
Nie martw się o mnie. Idź.
Przyjdź jutro.
- Nie zostawię cię tutaj. - [cmoka]
Nic mi nie będzie. Idź do pracy.
Musisz wydobrzeć.
Wiesz, że jestem wojowniczką. Dam radę.
Wiem.
Ty też.
[spokojna muzyka]
Nie znają cię.
Nie wiedzą, że umiesz być bezwzględną suką.
[śmieje się, stęka z bólu]
[Rain wypuszcza powietrze, chrząka]
Ale ja cię znam.
Dlatego musisz iść.
Coś odkryłam.
Pamiętasz tamtą konferencję?
Powiedz, dlaczego właściciel tej firmy
trzęsie gównem, w które się wpakowałyśmy.
Jestem przerażona.
Co?
Taki jeden przyszedł do klubu.
Chciał się zabawić z kolesiem, więc go umówiłam.
A on po prostu…
Pogrywał ze mną.
Pogubiłam się.
Poszłam do jego domu. Widziałam jego zdjęcia z Julesem.
Jules od lat zarządza dla niego tym syfem.
Co ty mówisz?
Wyjaśnię ci, jak wydobrzejesz.
To nie ma sensu.
Po co miałby chodzić do klubu, skoro jest bogaty?
Czemu nie kazał Julesowi cię przywieźć, tak jak tamten?
Roy.
Kto?
Nazywa się Roy i jest jego synem.
- Co, kurwa? - Niezły bałagan.
Jestem na to zbyt śpiąca.
Śpij. Będę tu.
Nie. Idź do pracy.
Nic mi nie będzie. Idź.
Przyjdź jutro.
[gwar]
Wsiadaj.
KARETKA
- [pisk opon] - [Jules] Nic do ciebie nie dociera?
Nasłałeś je, żeby mnie pobiły.
Co?
Bolało mnie i musiałam iść do lekarza.
Bolało cię?
Bardzo.
Gdybym nie był dżentelmenem,
pokazałbym ci ból.
Przepraszam, Jules.
Kiedy podejmę decyzję,
nie zmieniam zdania.
Jules, proszę.
Wysiadaj
i stań przed karetką.
Co?
Nie lubię się powtarzać.
Jesteśmy już w pieprzonym szpitalu.
Nic ci nie będzie.
Stań tam.
Boli cię?
Pokażę ci ból.
Stań z przodu tej jebanej karetki.
Jules, proszę.
Jeśli jeszcze raz każesz mi się powtarzać…
Wysiadaj!
I stań tam! Lepiej się nie ruszaj.
[Jules] Tam!
[muzyka budująca napięcie]
[muzyka narasta]
[pisk opon]
[Jules] Cholera!
Pieprzone zabezpieczenia.
Nawet nie da się nikogo zabić.
Chodź tu, suko!
Jeśli wrócisz do szpitala,
to prosto do kostnicy.
[oddycha nerwowo]
[tajemnicza muzyka]
[świergot ptaków]
Sukinsyn.
Jules.
- Zaraz oddzwonię. - Odłóż telefon.
Wrobiła mnie.
Kto?
Suka, którą mi przysłałeś.
- Nie sądzę… - Nie. Nie rozumiesz.
Chcę się z nią dziś zobaczyć.
Dobra.
Więc załatw to. Bo wiesz…
Chciałbym…
żeby trochę pocierpiała.
Rozmawialiśmy o brudzeniu sobie rąk.
Mam to w dupie, Jules. Daj mi ją dziś zobaczyć.
Dobra. Załatwię to.
Tam, gdzie ostatnio.
Przepraszam, że przerwałem.
Co robisz?
- Robiłem notatki, więc… - Daj mi telefon.
- Tato… - Dawaj, kurwa.
Możecie odejść. Dziękuję.
Więc…
[muzyka budująca napięcie]
„Wyruchaj mnie ostro, żebym doszedł”.
Horace, musisz to czytać na głos?
Oto, co wysyła twój syn do innego mężczyzny, Olivio.
Przestań.
Przez ciebie taki jest.
To niczyja wina, że jestem gejem.
Oboje jesteście pojebani.
Hej. Tyle z twojego planu.
- Co? - [Roy chrząka]
Nic nie powiedział.
Możemy się skupić? To bardzo ważne.
Mecenasie Varney. Ilu jest teraz powodów?
Są jeszcze 43 kobiety,
które dołączają do pozwu zbiorowego.
- [Horace wzdycha] - Musimy iść na ugodę.
To rozrasta się jak rak.
Nie bez powodu nie należysz do tej rodziny.
Wciąż mam swoje udziały.
Może je sprzedasz?
Wiesz co? Nie potrzebuję tego.
Jeśli ten pozew nam zaszkodzi,
wszystkie nasze akcje będą bezwartościowe.
To po co ci je, Horace?
[Horace] Olivio…
- Cholera. - [Olivia] Wiesz co?
Muszę się gdzieś pomodlić.
Teraz ma religijnego hopla.
Żadnego hopla.
Śmiało. Idź się pomodlić.
Zamierzam. Właśnie idę.
Pani Olivio, proszę usiąść.
Niech ucieknie od rzeczywistości. Później jej opowiemy.
Przestańcie. Możemy wytrzymać chociaż na czas spotkania?
Nie idźmy na ugodę.
Bo to zachęci innych.
Firma ubezpieczeniowa pokryje 100 milionów dolarów.
- A ile żądają? - 1,5 miliarda dolarów.
[Varney] Tak.
[wzdycha]
To zrujnuje firmę.
Tak.
Jak do tego doszło?
Horace: Hm?
Jak to się stało?
Któż to postanowił się zjawić?
Które z was, skurwiele, przejechało moją żonę?
Które z was to zrobiło?
[nerwowa muzyka]
[muzyka cichnie]
[muzyka rapowa]