Cały czas chronisz tych chłopców.
Jeśli moja żona umrze,
spalę to gówno do gołej ziemi.
Masz pojęcie, z czym się mierzysz?
Nie wkurzaj go.
Nie drażnij wuja.
Jest niebezpieczny.
Jak cała ta rodzina.
Daruj sobie. Powiedz, co mam robić.
[Delinda] Kimmie, masz VIP-a.
[Kimmie] Rozbieram się, a ty płacisz.
Nie chcesz, żeby syn cię widział.
Gdzie ona jest?
[kobieta] Zmarła.
[szczekanie w oddali]
[w aucie leci rap]
[muzyka cichnie]
[Body] Hej.
[muzyka budująca napięcie]
Gdzie byłaś, do cholery?
Miałaś mieć telefon przy sobie, suko.
Gdzie byłaś?
[Body] Dobra.
- Nie odpowiesz? - [przeciągły okrzyk Delindy]
Co z tobą, kurwa, jest nie tak?!
Naćpałaś się czy coś?
Słuchaj, suko,
masz być tam, gdzie ci każę.
Dzwoniłam od wielu godzin.
- Wiesz co? Wsiadaj do auta. - Wsiadaj do auta.
[Body] Jules kazał cię znaleźć. Mam lepsze rzeczy do roboty. Głupia suka.
Wsiadaj do auta!
[muzyka cichnie]
[pikanie aparatury]
Cześć.
Normanie, co z nią?
Powiedz, że coś dla mnie masz.
Pracuję nad tym.
- Jules… - Przysięgam.
Pracuję nad tym.
Czego mi nie mówisz?
[wzdycha]
Mam informacje, ale…
Jakie?
Było potrójne zabójstwo na parkingu, gdzie znaleziono Inę.
- To była egzekucja. - Co?
Tak.
Jej nie postrzelono.
Nie.
Próbuję zdobyć jak najwięcej nagrań z monitoringów.
- Czy tam były kamery? - [potakuje]
Jedna. Ale kiepsko działała.
Cholera.
Lekarz powiedział,
że obrzęk mózgu zmalał.
Będzie mogła nam wszystko powiedzieć.
Dzięki Bogu.
Wiem, że jeden z moich bratanków to odjebał.
Cóż…
Co?
Nie będę cię od tego odwodził.
Dobrze.
Wiedzą, że Ina dostanie wszystkie moje udziały,
jeśli coś mi się stanie.
Chcą ją załatwić.
Wiem, że wierzysz, że tak się stało.
Bo tak było.
Zgodnie z testamentem małżonka dostaje wszystkie akcje.
Bez małżonki i dzieci wszystko wraca do rodziny.
Mój ojciec tak to ustanowił. To część testamentu.
Byłem głupi.
Spokojnie.
Nieprawda.
Dowiedz się, kto to zrobił.
Dowiem się.
To do roboty.
Ina musi odpocząć.
[wzdycha] Tak.
Jutro przyjdzie lekarz. Wybudzą ją ze śpiączki.
Tak.
Oczywiście.
[narastająca muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
[sygnał połączenia]
- [wibracje telefonu] - [chrząka]
- O co chodzi? - Dzwoniłem do Roya.
Ale nie odbierał, więc dzwonię do ciebie.
O co chodzi?
Jadę pogadać z twoim teściem o ciotce.
Podobno robi postępy.
Chcą ją jutro wybudzić.
Świetne wieści, nie?
Słucham?
Sarkazm.
Jaki jest plan, Jules?
Żeby porozmawiać z twoim teściem.
Jules, wiesz, o co pytam.
Spokojnie, nie będzie wiedział, że to ty.
Że co ja?
Słuchaj, chciałem tylko cię powiadomić.
- Nieważne. Gdzie Roy? - Nie wiem.
Jules, wiem, że kłamiesz.
[jąkając się] Mallory.
Musimy ciągle przez to przechodzić?
Nic nie wiem, przysięgam.
Nieważne, Jules.
- [koniec połączenia] - [wzdycha]
[dirty rap, męski wokal]
[Body] Idź. Głupia suka.
[pełna napięcia muzyka]
[otwarcie windy]
[pukanie do drzwi]
[Roy] Chodź tu.
Dzwoniłaś do mojej żony?
- Co? - Nie pogrywaj ze mną.
- Nie udawaj. - Jak miałabym to zrobić?
- Nie znam twojego hasła. - Mówiąc: „Zadzwoń do żony”.
Dzwoniłaś?
Nie.
Nie znasz mojego życia.
Wiesz o tym?
Nie znam.
Ojciec mnie nienawidzi,
matka też.
Patrz na mnie, kiedy mówię.
[muzyka pełna napięcia]
Mój brat to queerowy przegryw.
Naciskali na mnie, żebym prowadził pieprzoną firmę.
Nie wiem, czemu ci to mówię. I tak jesteś głupią dziwką.
Ukończyłaś studia? Chodziłaś do szkoły?
Masz wykształcenie?
[pociąga nosem]
Ściągaj jebane ciuchy.
Pospiesz się, kurwa.
[Roy potakuje]
Tak.
Mmm.
[Roy oddycha ciężko]
Spójrz na mnie.
Pieprzyć to.
Jesteś głupią dziwką. Jaka…
Jaka dziwka nie umie podniecić faceta?
Nie zadzwoniłaś do niej.
Jesteś na to za głupia.
Wypierdalaj.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[na zewnątrz gwar, muzyka hip-hopowa]
Kiedy znów cię zobaczę?
[wzdycha] Dam ci znać.
Chcesz mój numer?
Lepiej umawiać się przez Kimmie.
Rozumiem.
Co?
Jest moim alfonsem.
Jak to?
Juma mój hajs.
Mów po ludzku.
Płacisz jej za mnie?
Nie.
Na pewno?
Czemu miałbym kłamać?
Masz rację.
Przepraszam.
Jasne.
Więc mam czekać na wiadomość?
Tak.
Słuchaj.
[rozsuwa rozporek] To będzie czekać.
Z pewnością.
- [trzask drzwi] - [zasuwa rozporek]
Cholera.
Dobranoc i dziękuję.
Przepraszam, zeszło ponad godzinę.
Nie szkodzi.
Wszystko w porządku?
Jestem zmęczona.
Dobra.
[Kimmie pociąga nosem]
Coś jest z nim nie tak.
Kaszle, kurwa, krwią i inne takie.
Nie pozwolę mu się dotknąć.
To znaczy…
Zatańczę dla niego, ale…
Jeśli zechce zrobić coś więcej, nie zgodzę się. Pieprzyć to.
Pieprzyć to.
[wibracje telefonu]
Kurwa.
Muszę ogarnąć swoją laskę.
Pomyśli, że jestem z jakąś suką z klubu.
Dzwoni od kilku godzin.
- [Angel wzdycha] - [nadal wibracje]
- Już jadę. - [Yolanda] Gdzie jesteś?
- Wracam do domu. - Ale nie wiem, gdzie jesteś.
- Musiałem się zatrzymać. - Gdzie?
- Yolando… - Jesteś tam z jakąś suką?
O czym ty mówisz?
- [kaszle] - Z suką z klubu!
- Yolando, wyluzuj. - Jesteś tam?
- Jesteś w pokoju? - Co?
- [huk] - [wycie alarmu]
- Zwariowałaś? Przestań! - [Yolanda] Puta!
[facet] Zamknij mordę!
Dałam ci auto, a ty jesteś z jakąś suką?
[Angel] Co? Przestań!
- Spadaj! - [Angel] Zaczekaj.
Moi bracia skopią ci dupę.
- [Angel] To mój wóz! - [Yolanda] Zostań z tą suką!
To…
To mój samochód!
- Co, kurwa? - Masz mnie za idiotkę?
Nie jesteś idiotką.
Nie byłem z nią!
Nie przychodź do mojego domu.
Moi bracia tam będą i skopią ci dupę.
Angel Jr. jest moim synem.
Pierdol się!
[Yolanda przeklina po hiszpańsku]
Kurwa!
[Angel] Kurwa!
Kurwa!
[brzęk przedmiotów na szafce]
Mój jebany samochód!
Nienawidzę tego.
Teraz mnie wyrzuci.
Ten zegarek był wart milion dolarów.
Milion.
Mogliśmy sprzedać to gówno i bylibyśmy ustawieni.
On ma zegarek za milion,
a mnie nie stać na samochód?
Mam dość tego gówna.
Kimmie, nie damy rady.
Jasne?
Cholera, płaczesz.
Pewnie czujesz to samo, co ja.
Pomyśl o tym.
[niepokojąca muzyka]
Zróbmy to.
Wchodzisz w to?
Wchodzę.
Oskubmy go.
Cholera. Tak.
Bardzo proszę.
Dziękuję.
[dzwonek do drzwi]
Tak.
Jest w salonie.
[zamknięcie drzwi]
To wszystko, James.
Oby to było ważne,
że tak późno wstałem z łóżka.
Chodzi o pańską szwagierkę.
Mamy bezpieczne telefony.
Mogłeś zadzwonić.
To trzeba było załatwić osobiście.
Żebym zobaczył pańską minę.
Widzisz ją.
O co chodzi, Jules?
Pański brat
mówi, że Ina robi postępy.
I?
To niewskazane.
Co?
Zrobili to moi synowie?
Nie wiem.
[brzęk tłuczonego szkła]
Kłamiesz!
Chronię tych skurwieli od dnia ich narodzin.
Co mam powiedzieć? Przeprosić?
Który?
Roy.
Cholera.
Wiem.
Ale usunięto nagrania z kamer.
Dobrze, że to zdarzyło się na posesji.
Cholera.
Nie dla Iny.
Wiem.
Jaka jest szansa, że to pamięta?
To mało prawdopodobne, ale…
Nie chcemy ryzykować.
Wie pan, jaki jest pański brat.
Wiem.
Mógłbym posłać tego małego skurwiela do pierdla,
ale nie dam bratu tej satysfakcji.
[mruczy przecząco]
I słusznie.
Cholera, nienawidzę tych chłopaków.
Nic nie mają ze mnie.
Ani śladu moich genów. Wszystko mają po matce.
[wzdycha]
Można się tym zająć.
Jak?
Mogę to zrobić teraz.
[wzdycha]
Nie, to zbyt niechlujne.
Przekazałem darowiznę na szpital.
Peter Framer
jest mi winien przysługę.
Peter?
Tak, jest…
dyrektorem ds. pacjentów i służby medycznej.
Jaką przysługę jest winny?
Jedyne moje przysługi
to pogrzebane ciała.
Tak jest.
Zajmę się tym.
Tak jest.
[muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
[pikanie aparatury]
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - [kobieta] Jak się czuje?
- Ty mi powiedz. - Jej funkcje życiowe są w porządku.
- Sprawdzę płyny. - Dobra.
- Żeby czuła się komfortowo. - Tak.
A jak pan się czuje?
Dobrze.
Chyba panu niewygodnie.
W porównaniu z nią jest nieźle.
Rozumiem, jak to brzmi.
Tak.
Nie miałam nic złego na myśli.
Mogę załatwić wygodniejszy fotel albo łóżko.
Łóżko?
Nie, nie trzeba.
Wszystko gra.
Naprawdę ją pan kocha.
Tak.
Naprawdę.
Jest szczęściarą,
że ma takiego męża u boku.
[śmieje się lekko]
Nie, to ja mam szczęście. Jest…
Jest całym moim światem.
Tak.
To widać.
Tak pan przy niej siedzi.
Nie jestem aniołem.
Ale ona jest.
Na pewno powiedziałaby to samo.
[wzdycha]
Mam nadzieję.
Żartuje pan?
Pan i pańska rodzina wiele zrobiliście dla tego szpitala.
Cóż…
Dziękuję.
Jasne.
Wszystko wygląda dobrze.
Proszę spróbować odpocząć.
Jeśli jednak zechce pan łóżko, proszę nacisnąć guzik.
Dziękuję.
[spokojna muzyka]
[wypuszcza powietrze]
[muzyka cichnie]
NIE ZNALEZIONO URZĄDZENIA
[sygnał połączenia]
- [Mallory] Calvin. - Słucham?
- Przyjdź do salonu. - Już idę.
[koniec połączenia]
Wzywała pani?
- Jesteś ubrany. - Nie wiedziałem, co się dzieje…
Jak się ubrałeś tak szybko?
Byłem w drodze. Co potrzeba?
- Muszę wiedzieć, gdzie jest Roy. - Nie jestem pewien.
Nie mogę namierzyć jego telefonu.
Nie wiem, gdzie jest. Przykro mi.
Jesteś blisko z Julesem?
Niezbyt. A co?
Wszystko mu mówisz?
Nie sprawy osobiste.
Nie powinieneś wszystkiego mówić.
Zwłaszcza pewnych rzeczy. Rozumiem.
Dobrze, że się rozumiemy.
Zgadza się.
Dobrze, dziękuję.
Coś jeszcze?
Mam, czego chciałam.
Dobrze.
Dobrej nocy.
Nawzajem.
Jest jeszcze jedno.
Co tylko zechcesz, Mallory.
Chcę wiedzieć, gdzie jest mój mąż. Jules go śledził, ale…
Mogę zapytać, ale mi nie powie.
Dlaczego?
Denerwował się, kiedy ostatnio pytałem.
Dlaczego?
- Nie wiem. - [Mallory] Hmm.
A czemu pytałeś?
Podobno coś robił, więc zapytałem.
Nie bądź taki zagadkowy.
Co robił?
- Chodziło o inną kobietę. - Jaką?
- Nie znam nazwiska. - Jasne.
Wkurzył się, więc już nie pytałem.
Muszę wiedzieć wszystko, co ty.
- Muszę wiedzieć, co robi. - Mogę spróbować, ale będzie ciężko.
Jeśli dowiesz się, co robi, to ci się opłaci.
Mowa o pieniądzach?
A o czym innym?
Tylko pytam.
Możesz odejść.
Dobrej nocy, Mallory.
Będzie dobra.
[Delinda wesoło] Widziałaś minę tej suki?
[śmieje się]
- [Body] Podskakuje mi. - [Delinda] Więcej tego nie zrobi.
Przez nią Jules jest na mnie zły.
[Delinda z rezygnacją] Proszę.
À propos Julesa…
- [wzdycha] Kurwa. - [Delinda] Zobacz, czego chce.
[Body cmoka, wzdycha]
Na co się gapisz?
[nerwowa muzyka]
- Znalazłaś ją? - Tak.
Gdzie była?
W swoim hotelu.
Dlaczego nie odbierała?
Chciała mnie wkurzyć.
[Jules] Hmm.
Jasne.
Wydaje mi się, że się do tego nie nadajesz.
Weź, Jules. Ogarniam.
- Nie wygląda na to. - Naprawdę.
Nie.
Muszę to przemyśleć.
Mówię ci, że ogarniam.
Może ona powinna ogarniać,
skoro nie umiesz jej opanować.
Jules, nie rób mi tego. Wiesz, że jestem z tobą.
Co to znaczy?
Zrobiłabym dla ciebie wszystko.
Na pewno?
Tak.
Powiedziałaś, że mam nie robić tego tobie.
- A co ze mną? - Mówiłam tylko o tobie, tatuśku.
- Przysięgam. - Wiesz, co zrobiła ostatnio?
- Wiem. - Rozczarowuje mnie.
Ja bym tak nie zrobiła.
- Nie lubię być rozczarowany. - Wiem.
Przysięgam.
Wynagrodzę ci to.
Co robisz?
Próbuję ci to wynagrodzić.
Myślisz, że tego od ciebie chcę?
No…
Otwórz usta.
Otwieraj.
Szerzej.
Myślisz, że nie widzę, ilu kolesi tu było?
Co? Myślisz, że tego od ciebie chcę?
- Obraziłaś mnie. - Przepraszam. Nie chciałam.
Wypierdalaj.
Jules, proszę…
Wypierdalaj.
- [Body] Przepraszam. - [Jules] Nie rozumiesz, co?
- [Body] Daj mi drugą szansę. - [Jules] Zamknij drzwi.
- Co powiedział? - [Body] Ruchy, suki.
Ruchy. Już! Jazda!
[Delinda] Aż tak źle?
- Co? - [Delinda] Co powiedział?
Chciał dać Kimmie moje miejsce.
Cholera. Nie możesz na to pozwolić.
- Myślisz, że na to pozwolę? - Wiem, że nie.
Cholera.
Zabiję tę sukę, przysięgam na Boga.
Nie bij tej suki po gębie, wiesz?
Bo nie zarobi.
- Wiesz, gdzie mieszka jej mama? - Wyślesz jej mamę na ulicę?
- Co zrobisz? - Nie, stara. Ma siostrę czy coś?
Nie wiem.
Musimy się dowiedzieć.
Jedyną osobą, na której jej zależy, jest Rain.
- Wiem. - [potakuje] I Angel.
Dużo gadają.
Widziałam.
Myślisz, że się ruchają?
Tak. Ruchają się.
[Delinda śmieje się lekko] Może.
[potakuje] Może.
Gdzie on mieszka?
Cholera, nie wiem.
A wiesz cokolwiek, stara?
A co ja jestem, Google?
Dowiedz się.
Spokój, bo przywalę ci w cipę.
- Wtedy nie zarobię. - Dobra.
Żryj i się zamknij.
Zjem, bo mam niski poziom cukru we krwi.
Inaczej skopałabym ci dupę.
- Żryj. Pierdolisz bzdury. - [śmieje się] Chyba twoja stara.
- [Norman] Przepraszam. - Tak?
Poproszę to łóżko.
Łóżko?
Proszę je wstawić do sali mojej żony.
Przepraszam, ale…
Yyy…
Gdzie…
Gdzie ta pielęgniarka?
Tylko my tutaj jesteśmy.
Rozmawiałem z nią.
Jesteśmy tylko my.
Była brązowa, miała taki sam koczek,
była miła i…
Powiedziała, że wstawi dla mnie łóżko.
Załatwimy panu łóżko.
Nie.
Chwileczkę.
Chole…
Chwileczkę. Jak dawno temu to było?
Nie wiem. Parę godzin?
Na pewno?
Nie.
Nie…
Nie miałem zegarka.
Macie tu gdzieś grafik?
Zmiana jest o północy. Czy to mogło być wtedy?
Może.
Załatwimy panu łóżko.
[muzyka budująca napięcie]
Dobrze.
[dirty rap, żeński wokal]
[Delinda] Cholera!
Kogoś wkurzył.
Pewnie się wścieka, bo kocha ten cholerny wóz.
- [śmieje się] - Ogarnę ten szajs.
[Delinda się śmieje]
[muzyka cichnie]
[chrząka]
[wzdycha]
[sygnał połączenia]
- [szum prysznica] - [dzwoni telefon]
Halo?
- Dzień dobry. - [Charles] Dzień dobry.
Właśnie się położyłem.
Muszę z tobą porozmawiać.
Chodzi o firmę?
Chodzi o pozew.
Nie chcę się tym zajmować.
Ale musisz.
- Mallory. - Charles.
Tylko ty jesteś tu normalny.
O co chodzi?
Nie powiem przez telefon, ale rozmawiałam z Varneyem.
I co?
Musimy się spotkać.
Kiedy?
Jestem dziś zajęta,
ale spotkamy się jutro, jeśli dziś się nie uda.
Dobra.
Dobra. Dziękuję, Charles.
[potakuje]
Na razie.
Varney.
Chcesz coś powiedzieć?
A nie przywitasz się?
Dzień dobry.
- [klaps] - Ciasteczko.
- [Varney wzdycha] - Dziękuję.
Ale co powinienem wiedzieć?
O czym?
Dzwoniła moja szwagierka. Chce ze mną porozmawiać.
To porozmawiaj z nią. [śmieje się]
Varney, po prostu powiedz.
Nie jest dobrze.
Czyli jak źle jest?
To może pogrążyć całą firmę.
- Naprawdę? - Tak.
Co to znaczy?
To znaczy, że możesz stracić wszystko.
Cholera.
Naprawdę może do tego dojść?
- Tak. - Dobra.
Jak to powstrzymamy?
Nie wiem, czy się da.
Znasz mojego ojca i wujka. Znajdą sposób, by to powstrzymać.
Dobra.
Obyś miał rację.
Wiem, że mam, więc…
A jeśli nie zdołają?
Co wtedy?
Co chcesz powiedzieć?
Wiesz, że cię kocham.
[mruczy przecząco] Powiedz to.
Ile masz odłożonej kasy?
Za mało.
No to musisz wytrzeźwieć
i skupić się na tym.
Cholera. Dobra.
[Varney wzdycha]
- Widzimy się wieczorem? - Później będę w domu.
To znaczy, że cię nie zobaczę.
- To twoja zasada. - Daj spokój.
Mieszkacie na tej samej ulicy.
A jeśli zaparkuję z dala od domu twojego ojca…
- Czemu to ukrywamy? - Nie ukrywamy. Daj spokój.
- To nie tak. - [mruczy kpiąco]
- To nie tak… - Nie.
…dla ciebie.
Wiesz co? Przestań.
Co noc przyprowadzasz z klubu innego kolesia.
Nie komplikuj tego. Wiesz, jak jest.
Obaj mamy swoje potrzeby.
Niech będzie tak, jak jest.
Twoja rodzina jest moim największym klientem.
Nie chcę jej stracić.
Dobra.
Czuję się jak dziwka za dwa dolary.
Dwa dolary?
Zostawię ci tylko dolca za twoje dupsko.
- I tyle. - [wesoło] Pierdol się.
[nastrojowy hip-hop]
[nadal muzyka]
[Mallory wzdycha]
[wzdycha]
Zapnij mnie.
[muzyka cichnie]
Przyszedłeś o trzeciej?
[wzdycha]
No i?
[stęka]
Przeczytaj.
- Co to jest? - Umiesz czytać?
Przeczytaj.
Co to jest?
To doktor Jack Collier.
Przyłapali go na romansie z dziwką.
Widzisz tę twarz? To jego żona.
- Widzisz ją? - Co to ma wspólnego ze mną?
Jak trafię na jakiegoś bloga, to cię zajebię.
[Roy] Mmm.
Jasne… Jak moją ciotkę?
Nie wiem, o czym mówisz.
Zapnij mnie.
Masz paranoję.
Wiesz…
Nadal masz nadajniki pod samochodem?
Mam nadzieję, że mnie zrozumiałeś.
Wiesz,
to fascynujące, jak ważny jest dla ciebie…
twój wizerunek.
- A co mi pozostało? - Rozejrzyj się.
Spójrz na to.
- Nie dałeś mi tego. - Jasne.
Kiedy cię poznałem, byłaś biedną nastolatką.
- Mmm. - Mmm.
Zapracowałam na każdy grosz.
Jak urocza mała dziwka.
- Jestem dziwką? - Yhy.
To kim ty jesteś?
Zepsutym, gówniarskim ćpunem.
[Roy] Mmm.
Nie spieszysz się?
Muszę iść do pracy, żeby zapłacić za twoje utrzymanie.
Bo poślubiłam małego chłopca.
Idź już.
Po prostu, kurwa, idź.
Nie skończę na blogu, Roy.
Pa, Mallory.
Ostrzegłam cię.
[Roy] Pieprzone sępy.
[Mallory] Jestem taka przez tę rodzinę.
[dynamiczny hip-hop]
- [Gillian] Dzień dobry. - Nie jedziesz ze mną, Gillian.
Odbierz moje pranie.
Zrobiłam to wczoraj.
Dobra. Nie chcę, żebyś ze mną jechała.
Dobrze. Ale czy jest jakiś powód? Czy coś zrobiłam źle, czy…
Muszę mieć powód, żeby nie chcieć z tobą jechać?
A ty? Potrzebujesz powodu?
Podam ci.
Bo śmierdzisz.
Pachniesz tłustymi włosami i kulkami na mole.
Śmierdzisz jak jebany Jim Crow.
Twoje łzy też śmierdzą. Dojedź inaczej.
Zamykaj, skurwielu.
Wiesz co? Pieprzyć to. Siedziałaś tu?
- [Gillian] Tak. - Przejdę na drugą stronę.
[trzask drzwi auta]
[rozruch silnika]
[muzyka cichnie]
O.
Co tu robisz?
Przepraszam. Pańska żona prosiła, żebym wzięła jej sukienkę.
To weź.
Tak jest.
Och.
Przepraszam.
Co robisz?
Przepraszam, upuściłam telefon.
Widzę.
Moja żona wezwała cię i kazała ci wziąć tę sukienkę?
Tak.
Więc jeśli zadzwonię do żony, powie, że kazała ci
wziąć tę sukienkę?
- Tak. - Mmm.
[Gillian potakuje]
Zadzwońmy.
[Roy śmieje się lekko]
Zadzwonię szybko.
[Roy wzdycha]
Zobaczmy, co powie.
- Chwileczkę. - Co?
Proszę. Ja tylko…
Tak sobie myślę,
że Mallory nigdy nie zakłada dwa razy tej samej sukienki.
Więc co? Przysłała cię tutaj?
Nie.
Wrabiasz mnie.
- O to chodzi. - Nie.
Przecież mówię, że nie…
To co planowałaś?
Mallory przyjedzie, cofnie auto i nas przyłapie?
- Taki jest plan? - To był tylko mój pomysł.
Jeśli się czegoś dowie, wszystko stracę.
Wynocha. Za dużo gadasz.
- Won. - Dobra.
Próbujesz mnie wrobić. Won.
- Przepraszam. - Już.
Nie wrabiałam.
Przepraszam.
[Roy wzdycha]
[wzdycha]
No ja pierdolę…
[odchrząkuje]
[dzwoni telefon]
Co?
Masz mnie za idiotę?
Owszem.
Nie nabiorę się, Mallory.
O czym ty mówisz?
Masz się za mądrzejszą ode mnie?
Wiadomo, że jestem.
- Idziesz w zaparte? - Niby dlaczego?
Wiem, że idziesz w zaparte.
Zaraz dotrę do biura. Wypierdalaj z mojego telefonu.
Zajmę się twoją robotą.
Dupek. Cholerny idiota.
Twój mąż?
Co?
To o nim mówisz?
Myślisz, że wolno ci pytać?
Tak założyłem.
Nie zakładaj.
Tak jest.
Miałeś mnie wozić, tak?
Zrób to i zamknij się.
Tak jest.
[rytmiczny hip-hop]
[muzyka cichnie]
Przepraszam. Obudziłam pana?
Te krzesła nie są…
- Są okropne. - Co z nią?
Przykro mi to mówić.
O co chodzi?
Mamy wyniki badań.
No i?
Przykro mi. Robiliśmy, co mogliśmy.
Chwila.
Wczoraj mówiła pani, że nic jej nie jest. Ścisnęła moją dłoń.
Wiem. Pokażę panu wyniki tomografii komputerowej.
Wczoraj rozwinęło się silne krwawienie w mózgu.
Zwiększył się obrzęk.
Co to znaczy?
Pańska żona nie ma aktywności mózgu.
Tylko maszyny utrzymują ją przy życiu.
Co pani mówi?
Prawdopodobieństwo, że się obudzi, wynosi mniej niż 2%.
- Czyli nie żyje? - Nie.
Żyje, ale…
Ale dzięki maszynom?
Tak.
Jak ktoś może przejechać 64-latkę i zostawić ją na śmierć?
Ludzie bywają okropni.
Rodzina bywa gorsza.
Przykro mi. Chce pan kogoś wezwać, żeby był z panem?
Tylko do niej bym zadzwonił.
Panie Bellarie, pan i pańska rodzina bardzo pomogliście temu szpitalowi.
Przysięgam, że zrobiliśmy, co w naszej mocy.
I więcej nie możecie zrobić?
Tak?
Przykro mi.
Więc…
mówi pani, że…
mam dać jej umrzeć?
Nie mogę podjąć takiej decyzji.
Jest inny sposób?
W mojej opinii lekarskiej nigdy nie wyzdrowieje.
Więc ja mam podjąć decyzję?
Pan musi to zrobić.
Chyba że ktoś inny ma pełnomocnictwo?
Czyli ja.
Dobra.
Nie musi pan decydować od razu.
Proszę się nie spieszyć.
Dziękuję.
W razie czego proszę dzwonić.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[muzyka budująca napięcie]
[sygnał połączenia]
[Norman] Jules.
[Jules] Tak? [odchrząkuje]
Muszę zabrać żonę z tego szpitala.
- Dlaczego? - Muszę ją przenieść.
- Co się stało? - Wczoraj było dobrze.
O północy przyszła pielęgniarka,
a dziś mówią, że nie przeżyje.
- Cholera. - Muszę przenieść żonę.
- Chwileczkę, mogę… - Mój brat ją dopadł!
Wiem, że to zrobił!
O czym ty mówisz? Mogę pomóc.
- Skurwysynu, muszę przenieść żonę! - Normanie…
Wiesz co? Zapomnij. Sam to zrobię.
[samochód przyspiesza]
[sygnał połączenia]
[wibracje telefonu]
Halo.
Ty jej to zrobiłeś.
Nie mam siły na to gówno.
Skurwysynu, zabiję obu twoich synów.
Obu.
[niepokojąca muzyka]
Posłuchaj.
Nie ogłaszaj, co chcesz zrobić.
Zrób to.
A teraz spierdalaj.
[szum respiratora, pikanie aparatury]
[muzyka narasta]
[rytmiczny hip-hop] ikanie aparatury]