Kumasz, suko? Musisz być tam, gdzie ci każę.
[Angel] Zwariowałaś?
Moi bracia skopią ci tyłek. Zostań z tą suką!
[pielęgniarka] Wszystko wygląda dobrze. Proszę odpocząć.
Zrobili to moi synowie?
To był Roy.
- Cholera! - [brzęk szkła]
Jeśli dowiesz się, co robi, to ci się to opłaci.
Widzę, ilu kolesi tu było.
Czyli nie żyje?
Jak można przejechać 64-latkę i dać jej umrzeć?
- [lekarka] Ludzie bywają okropni. - Rodzina bywa gorsza.
[muzyka budująca napięcie]
[tłum skanduje] Rak jest do bani!
Rak jest do bani!
Przejdziemy przez garaż.
[tłum nadal skanduje]
[muzyka cichnie]
[puka] Wysiądź z auta.
[silnik gaśnie]
[Calvin wzdycha]
Dzień dobry.
Widzisz pieprzony protest pod budynkiem?
- Tak. - Zrób coś.
- Co mam zrobić? - Nie wiem.
Przejedź ich ciężarówką i zwal winę na terrorystów.
Czy tego właśnie oczekujesz?
Chcę wiedzieć, kto za tym stoi.
Wiesz.
Lena, prawniczka.
Pieprzona suka.
- Tak. - [Mallory wzdycha]
Możemy ją zamordować?
[śmieje się]
Gdyby twój teść wiedział, że nie jesteś taka idealna…
- Tym bardziej by mnie kochał. - Tak myślisz?
To była groźba, Jules? Powiesz mu?
- Ależ nie. - Dobrze. Na pewno?
Upewniam się. Beze mnie wszystko się rozpadnie.
- Tak? - Wiem.
Wiesz, że jego durny syn myśli tylko o kokainie i dziwkach.
A drugi tak goni za fiutami, że świata poza nimi nie widzi.
[śmieje się, wydaje okrzyk]
Wstałaś dzisiaj lewą nogą?
Wstaję na obie. Czemu jesteś w moim aucie?
Czego chcesz? Może zajmij się protestem.
Robię coś ważniejszego.
Co jest ważniejsze od tego?
Ta suka poniża stuletnią firmę.
Poniża ją.
Chodzi o twoją ciotkę.
Co z nią?
Och.
Chcesz mnie wrobić?
[śmieje się] Przestań.
- Jeśli ty pójdziesz na dno, to my też. - Dobrze, że to wiesz.
Wiesz, że…
ciotka wracała do zdrowia?
Jakie jest prawdopodobieństwo, że w ogóle pamięta…
A czemu „wracała”?
Twój teść nie lubi zdawać się na prawdopodobieństwo.
Co ty mówisz, Jules?
Powiedzmy…
że sprawa załatwiona.
Och.
Dobrze.
[Jules mruczy z podziwem]
- Tak. - Świetnie.
Piękna i zabójcza.
Beauty in Black, złotko.
[Mallory puka w szybę]
Zamknij drzwi.
Prosi, żebym mu pomógł przenieść ją do innego szpitala.
Chyba zaczyna tracić do mnie zaufanie.
Jak my wszyscy.
Musisz iść do niego.
Nie odwiedzę tego skurwysyna i tej suki.
Mallory, musimy wiedzieć, co planuje.
- Znasz go. - Dobra.
- Możemy teraz? - Idę do pracy.
- Nie pytałbym, gdyby… - Jules, dobrze.
- Dobrze. - Pod jednym warunkiem.
Z kim jest Roy?
Co jej zrobisz?
Naprawdę chcesz wiedzieć?
Cóż…
Hm.
Nie dam mu się poniżać. Wiesz o tym.
Więc zajmę się tym.
Ciągle ci powtarzam, żebyś nie brudziła rąk.
Ale nie chcesz odpuścić.
Co zrobisz? To samo, co z poprzednią?
Co powiesz na to?
Idź do wujka,
a podam ci jej nazwisko
i lokalizację.
- Nie obchodzi cię, z kim jest. - Ale jest nieostrożny.
Nie dam się poniżać.
- Dam ci informacje. - Nie ufam ci. Niech Calvin to zrobi.
- Jemu ufasz? - Jemu też nie. Ale zleć mu to.
Kto cię zawiezie?
Wypierdalaj z mojego auta.
Dobra.
[Jules wzdycha]
[niepokojąca muzyka]
Zabierz ją do ciotki do szpitala.
Tak jest.
[rozruch silnika]
- Zajmij się protestem. - Zajmę się tym.
[muzyka narasta, potem cichnie]
[Yolanda] Jesteś okropnym dupkiem!
[Angel] Za wcześnie na to. [wzdycha sennie]
- [Yolanda] Pierdol się! - [hałas na zewnątrz]
Podpaliła twój samochód.
Cholera!
Masz mnie za idiotkę?
[rytmiczny kawałek rapowy]
Kurwa!
[Angel] Ty pierdolnięta suko!
Pierdol się!
Czemu tak się zachowuje?
[muzyka cichnie]
[na zewnątrz gwar, szczekanie psów]
[płacze]
To był mój cholerny samochód.
Tam były moje ubrania.
Wiesz, co musiałem za nie zrobić?
Zamierzasz się śmiać?
Nie.
To nie jest śmieszne.
To smutne.
Cholera.
Im bardziej jestem do przodu…
tym więcej mam problemów.
To ma być „do przodu”?
Niby co?
Jeśli…
Jeśli oskubiemy tego ziomka…
wtedy będziemy do przodu.
Dobra, nieważne. [pociąga nosem]
Nie rób tak.
Nie zamykaj się w sobie.
Daj spokój, Kimmie.
Damy radę.
Zdobędziemy fanty, pomożemy Rain…
i wyrwiemy się stąd.
[smutna muzyka]
Umarła.
Co?
Byłam w szpitalu sprawdzić, co u niej.
Powiedzieli mi, że umarła.
[płacze]
[Kimmie łka, pociąga nosem]
Kurde.
Wstrzyknęli jej w ciało jakieś gówno ze sklepu budowlanego.
Chcieli mi to zrobić.
Co?
W siura.
Co jest z nimi nie tak?
Nie wiem, ale…
Tak zrobił Lion. Dlatego tyle zarabia.
Powiedział, że nawet mu już nie staje.
Kurde.
[pociąga nosem] Hej.
Możemy się stąd wydostać.
Daj spokój…
To Ameryka.
Zdobądźmy hajs.
I dokąd pojedziemy?
Na Dominikanę.
Mam tam rodzinę.
Wiesz, jak będziemy żyć za milion dolarów?
Do tego trzeba mieć paszport.
Jules zabrał wszystkie nasze dokumenty.
Tak?
Sprawdź N.N. z Teksasu z grudnia 2022 roku.
Pierwszy wynik.
[Kimmie pociąga nosem]
Skąd o tym wiesz?
Wygląda znajomo?
Spójrz na jej tatuaż.
Cholera, to Diamond.
Tak.
Nadal chcesz ryzykować?
Chcą, żebyśmy wiedzieli, że mogą się nas pozbyć.
- Ale, cholera… - [pociąga nosem]
Życie tu jest jak śmierć.
Jestem z tobą.
Oskubmy go.
Załatwmy go.
Mieszka przy prywatnej drodze.
Jest na niej pięć domów.
To ułatwia sprawę.
Ale ma ochronę, psy i inne gówna.
Sam mnie tam weźmie.
Nie zrobi tego. Nie do domu.
Skąd wiesz?
[mruczy przecząco]
Nie chce, żeby ktoś wiedział, że jest gejem.
I nie pozwoli ci się tak zbliżyć.
Założysz się?
W porządku.
Wiesz więcej ode mnie.
- Musimy spróbować. - Po co?
To nasze życie. To tyle.
Kimmie… [wzdycha]
Nie chcę już o tym gadać.
Muszę zobaczyć, gdzie ją pochowali.
[płacząc] Angel, mówiłam jej, żeby tego nie robiła.
Mówiłam, żeby tego nie robiła.
[łka] Była moją kumpelą. Miałam tylko ją.
Mówiłam, żeby tego nie robiła.
[łka] Mówiłam jej.
[muzyka cichnie]
Musimy ją przenieść.
Odradzałbym na podstawie jej karty.
John, jeśli tu zostanie, umrze.
Normanie.
John. Musisz to zrobić. Jesteś mi coś winien.
[wzdycha] Dobra.
Dobrze. Jaki mamy plan?
Przeniesiemy ją karetką do Lake Lee.
To okropna nora.
- Jest najbliżej. - John.
[wzdycha]
Dobra. Dalszy transport jest ryzykowny.
Pobyt tutaj to większe ryzyko.
Uzbrojony strażnik blokuje wejście do sali pańskiej żony.
Przenosimy ją.
- Panie Bellarie. - I to teraz.
- Kim pan jest? - [Norman] To nieważne.
- Jest pan lekarzem? - Nieważne.
Musi pan wiedzieć, że transport jest ryzykowny.
To postanowione.
- Naprawdę nie mogę… - Teraz!
Naprawdę odradzam przeniesienie pańskiej żony.
Kim jest pielęgniarka, która tu wczoraj była?
- Słucham? - Właśnie!
- Nie wiesz? - Panie Bellarie…
Przenosimy ją. I to już.
Muszę najpierw ją zbadać.
Nie zbliżaj się do niej.
Powie mi pan, kim jest ten lekarz?
Wie, co robi.
Ustabilizuje ją przed transportem.
Dobrze. Przepraszam.
Zrobiliśmy coś nie tak?
Idź.
Idź stąd.
Dziękuję.
Wujku.
- Hej. - Wiem, że jesteś zły na rodzinę.
Na ciebie nie jestem.
Kupiłam kwiaty.
Jej ulubione.
Co się teraz dzieje?
Przenosimy ją.
Dobra. Ale tyle daliśmy temu szpitalowi.
Wiem. Dlatego ją przenosimy.
Nie znasz tej rodziny tak jak ja.
Codziennie się uczę.
Jest wiele do nadrobienia.
[drżącym głosem] To po prostu smutne.
- Tak. - Naprawdę okropne.
Tak. Nie płacz.
[pociąga nosem]
Posłuchaj, Mallory…
Wiesz, kto to zrobił?
Przysięgam, że nie.
- Mieszkamy na prywatnej drodze. - Wiem.
- Poślubiłaś mojego bratanka, ale… - Tak, ale…
Proszę, nie. Wiem, że ma swoje problemy.
Ale nigdy nie zostawiłby tak kogoś.
Skąd wiesz?
Wiem, bo od lat jesteśmy po ślubie.
Znam ich.
- Gdybyś nie prowadziła tej firmy… - Wiem. W porządku.
- Ten pozew i wszystko inne… - Wujku, nie przejmuj się pozwem.
Niczym się nie przejmuj. Skup się na niej.
Na tym, żeby wyzdrowiała.
- Nie wyzdrowieje. - Nie mów tak.
Nie mów tak. Wyzdrowieje.
[wzdycha]
Tak wielu rzeczy nie rozumiem.
Co masz na myśli?
Policjant mówił mi,
że znaleźli jej ciało na parkingu.
Co jej ciało robiło na parkingu?
Na jakim parkingu?
Nie wiem, ale szukają nagrań, żeby zobaczyć, co się stało.
- Była strzelanina. - Co?
- Na pewno Charles tego nie zrobił? - Nie zrobił.
Skąd wiesz?
- Ten zadufany w sobie, arogancki… - Posłuchaj.
Wujku, spójrz na mnie.
Nie wiem, jak o to zapytać,
ale…
Co?
Masz jakichś wrogów?
- Twierdzisz, że to moja wina? - Ależ nie.
Nie twierdzę tak. Ale jak dostała się tak daleko?
Porwano ją?
Co mówi Jules?
Ma powiązania z FBI.
Tak.
Nie wiem. Zajmuje się tym. Cholera…
Czemu mówisz w ten sposób?
Nie wiem, czy mogę mu ufać.
Wujku, wszyscy możemy ufać Julesowi.
Nie wiem, komu mogę ufać.
Słuchaj, zapewniam cię,
że jeśli dasz mu trochę czasu, znajdzie sprawcę.
[z telewizora] Oto Beauty in Black.
Nazywam się Lena Norris Walton. Jestem prawniczką z Chicago.
Jeśli znasz kogoś, kto zachorował na raka
i używał tego produktu…
- Zajmujesz się tym? - Oczywiście.
- Idź do biura. - Nie. To znaczy…
Mogę zostać. Ale…
Chcesz, żebym poszła?
To może poczekać. Zostanę z tobą.
Szykują ją do transportu.
Pójdę z tobą.
[smutna muzyka]
[nadal smutna muzyka]
- [Mallory] Kocham cię. - Kocham cię.
[Mallory] Calvin, wysiadaj.
- [Jules] Halo? - Przenosi ją.
- Cholera. Dokąd? - Nie powiedział mi.
[wzdycha]
- Cholera. - Już ci nie ufa.
Zaraz do niego zadzwonię.
Nie. Będzie wiedział, że ci mówiłam.
Masz rację.
Odczekaj godzinę i zadzwoń.
Dobra, ogarnę to.
Nie sądzę.
[koniec połączenia]
[muzyka budująca napięcie]
[tłum skanduje] Rak jest do bani!
Rak jest do bani!
No proszę. Dobra.
- Widzi pan to? - [Roy] Tak.
Dziś proszę wejść przez garaż.
Nie, zaparkuję tutaj.
- Ale muszę… - Porozmawiam z Julesem.
- Dbam o pańskie bezpieczeństwo. - [Roy] Zamknij się.
Oni też niech się zamkną. Są cholernie głośni.
[Roy] Co to za gówno?
Chwila. Kto wam płaci?
Myślisz, że nam płacą?
RAK NIE JEST PIĘKNY
- Tak. - To moja córka.
Ma raka.
Powiedz jej, że myślisz, że płacą jej za bycie tu.
[kobieta] Powiedz!
Chodźmy stąd.
[Roy] Co za głupie gówno. Co, do chuja?
[Roy się śmieje]
[ochroniarz] Tędy.
[Roy] Będzie z tego viral. [śmieje się]
[kobieta] Zgadzam się.
- Znam cię skądś? - Powinieneś.
- A skąd? - Reprezentuję chorych na raka.
- [Roy] Cholera. - Doręczam wezwanie.
- Nieźle. - No weź, Roy.
Mówisz, jakbyś mnie znała.
- Znam. - [Roy] Jak to?
[lekki śmiech] Roy. To ja, Lena.
Co to ma znaczyć?
Z tyloma spałeś na studiach, że mnie nie pamiętasz.
[Roy się śmieje]
Żartujesz sobie?
Nie.
Nie nadążam. Skąd cię znam?
Ja pamiętam ciebie.
Ćpun, co żyje jak król za forsę taty.
- Więc o to chodzi. - Co?
Zazdrość.
Chciałaś mnie, a ja nie chciałem ciebie.
- Co? Tak tylko mówię. - [Lena] Było odwrotnie.
Nie wierzę ci.
Byłeś wtedy z Mallory, ale się za mną uganiałeś.
Uganiałem się za tobą? O rany. Ale pieprzysz.
Cholera.
Nie zapamiętałeś. Tyle ćpałeś.
Mmm.
Dobra.
- [Lena] Idź na ugodę. - Jaką?
Wiesz, co tu się dzieje.
Tak, wiem.
A ty co, łowca ofiar wypadków?
- Łowca? - Tak.
To wymuszenie. Od dawna jestem w firmie.
Teraz to gówno to dla mnie chleb powszedni.
Powalimy tę firmę na kolana.
[pełna napięcia muzyka]
Na kolana? Aha.
To szaleństwo, bo naprawdę…
wolę ciebie widzieć na kolanach.
Myślisz, że zadziałają na mnie obelgi?
Dla mnie sama twoja obecność jest obelżywa.
Mój numer jest w kopercie. Porozmawiajmy.
Wiesz, że twoja żona i tatuś nie będą gadać.
- Czemu myślisz, że ja będę? - Bo jesteś mądrzejszy od nich.
Jesteś mózgiem stojącym za tą firmą.
Ty tu rządzisz.
Znam cię.
Ni chuja mnie nie znasz.
Wygląda na to, że ona rządzi, ale tak naprawdę to ty.
- W końcu powiedziałaś coś z sensem. - [śmieje się lekko]
Ale wygląda to tak, jakby rządziła. Jesteś jej sługusem,
a ona decyduje.
Spotkaj się ze mną.
Możemy to rozgryźć, upublicznić i zepchnąć ją na bok.
Musisz mieć mnie za idiotę. [śmieje się]
Nie.
Jak mówiłam, znam cię.
Wiem, jaki jesteś mądry.
Hm.
Miło było cię widzieć.
[Lena] Mój numer jest w kopercie. Nikt nie musi wiedzieć.
- Zadam ci pytanie. - Jasne.
Co robiła na prywatnym terenie?
Miała spotkanie w biurze.
Serio? Wierzysz w to?
To bzdura. Przyszła wręczyć wezwanie.
- Ale… - Zamknij się, ziomek, dobra?
Zwalniam cię.
Wypierdalaj mi z oczu.
Dawaj to. Durny fagas.
[rytmiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Nie szkodzi. To wszystko, dziękuję.
Mmm. Miłe uczucie.
[prycha]
Wybacz, kochanie, zimna…
Uhm… Dzień dobry.
- Gdzie moja żona? - Jeszcze jej nie ma.
Zwykle już tu jest.
Gdzie ona jest?
Nie jestem pewna.
Przykro mi.
Gillian,
siedzisz przy jej biurku.
Gdzie ona jest?
Pojechała do szpitala do ciotki i wujka.
Dlaczego?
- Pańska ciotka miała wypadek. - Wiem, ale dlaczego?
Nie do końca rozumiem.
Tak. Dobra.
Proszę pana?
Co?
[Gillian] Uhm…
Chciałam przeprosić za dzisiejszy poranek.
[tajemnicza muzyka]
Czyli chciałaś mnie wrobić.
Przysięgam, że nie.
Moja żona cię podpuściła?
Nie.
To czemu to zrobiłaś?
Możemy pogadać z dala od biura?
- Nie. - A jeśli Mallory zaraz przyjdzie?
Odpowiedz na pytanie. Czemu to zrobiłaś?
Prawda jest taka, że uznałam,
że naprawdę chcę zrobić cokolwiek pan zechce.
Hm.
Nie.
Co?
Nie wierzę w to
i nie wierzę tobie.
Mówię prawdę. Serio.
Ile?
Przysięgam, że tego chcę.
Jasne.
- Jeszcze raz przepraszam. - [Roy wzdycha]
[zamknięcie drzwi]
[wibracje telefonu]
Słucham?
[dziewczyna] Kimmie?
Sylvie?
Hej.
Cześć, siostrzyczko.
Co tam?
Spoko. Co u ciebie?
Uhm…
[pociąga nosem] W porządku.
Masz pieniądze ode mnie?
Nie.
Co się stało?
Wiesz, że je zabrał.
Cóż…
Udało ci się kupić strój cheerleaderki?
- Nie pozwoli mi być cheerleaderką. - Dlaczego?
Wiesz, jaki jest.
Dobra…
- A co mówi mama? - [Sylvie prycha] To, co on.
Jasne. Uhm…
Dobra…
Wyślę więcej, więc nie martw się.
Kupisz to, czego potrzebujesz. Dobrze?
Za dwa lata skończę 18 lat.
Mogę zamieszkać z tobą.
Oczywiście.
Będzie super.
Pozwolisz mi na to?
[powstrzymuje płacz]
Tak. Tak, pozwolę ci.
Chcę zobaczyć twoje mieszkanie i jak jest w Chicago.
[pociąga nosem] Jest bardzo ładnie.
Będę miała własny pokój.
[potakuje]
Świetnie.
Żebym mogła stąd uciec.
Tak.
Będzie super, Sylvie.
Tak. Nie mogę się doczekać.
[drżącym głosem] Ja też.
- Nic ci nie jest? - Wszystko gra.
- Nie brzmisz dobrze. - W porządku. Tylko spałam.
Mam teraz nocki w szpitalu.
Przepraszam.
Dam ci jeszcze pospać, bo musisz pracować całą noc.
Słuchaj, Sylvie,
wyślę więcej pieniędzy, ale przelewem.
Idź do sklepu z mamą, kiedy robi zakupy.
Kasa będzie na ciebie.
Jasne?
Mogę spróbować, ale mnie obserwują.
Odłącz się od niej na chwilę,
jak będzie kupować zdrapki czy coś.
Weź pieniądze i nie dawaj Frankowi.
Dobra.
Kocham cię.
Ja ciebie też. I to bardzo.
Odpocznij. Pogadamy później.
[mama] Sylvie, do domu.
- Na razie. - Pa.
[świergot ptaków]
Nazywam się Lena Norris Walton. Jestem prawniczką z Chicago.
- Pamiętałbym cię. - Jeśli znasz kogoś…
Ale niezła z ciebie laska. [śmieje się]
[zatrzymuje film]
Hej.
Co tam? [chrząka]
Wszystko gra?
Tak.
- Na pewno? - Co jest, Jules?
Wkurzyłeś się przez nasz projekcik.
Zadzwoniła do mojej żony.
Zajmę się tym.
Chcę, żeby cierpiała.
- Na pewno nie chcesz… - Nie, chcę sobie z nią pogrywać.
Dobra.
Powtarzam, żebyś nie brudził sobie rąk.
To żadna zabawa. [śmieje się]
Wiesz, twoja żona chce wiedzieć, kto to był.
- Wiem, że nic nie powiesz. - Nie.
Niektóre dziewczyny źle się sprawują.
Dam jej jedną z nich.
Dobra.
Bo potrafi być stuknięta.
[Jules] Hm.
- Tego właśnie nie kumam. - Kumasz.
I to najlepiej ze wszystkich. Liczy się dla niej tylko wizerunek.
To rozumiem. Tylko…
Nie musi z tobą być.
Ależ musi.
Bo mamy więcej akcji jako para.
Ooo…
- Jasne. - [potakuje]
Jeśli się rozwiedziemy…
wszystko się rozdrobni.
Teraz rozumiem.
[potakuje]
Skoro mowa o wizerunku, nie powinieneś był
wchodzić od frontu.
Pieprzyć to. Ten chodnik należy do nas.
Jesteś szefem ochrony…
Czemu ich nie wygoniłeś?
- To by źle wyglądało. - Pieprzyć to.
[śmieje się] Pieprzyć to.
Jakaś kobieta mówiła mi o córce chorej na raka.
[naśladuje kobietę] „Nie obchodzi cię to”. Pieprzyć to.
Nie podobało mi się.
Wygoń ich.
Czekam na rozwój.
Czego?
Chcę wiedzieć, jak to się rozrośnie.
Uważam to wszystko…
za głupie.
Potężna wichura, łamiąc duże drzewa, trzciną zaledwie tylko kołysze.
Jeśli usunę ich siłą, może pójść fama na cały kraj.
To duży problem. W tej chwili jest ich garstka.
- Są lokalni. - Hm.
A ty musisz uważać.
Rozumiem.
Wiesz co?
Myślę, żeby…
spotkać się z nią.
[Jules chrząka]
- Z Leną, prawniczką? - [potakuje]
- Mogę to naprawić. - Nie.
Nie musisz tego robić.
Czemu nie?
Myślę, że lepiej…
niech zajmą się tym twój tata i Mallory.
Mmm.
Wyjaśnij mi coś.
Uważasz to samo co inni?
- Jestem zerem? - Nie.
Ale myślę, że lepiej,
żeby zrobili to oni.
Co ty mówisz?
Nic.
Tak będzie najlepiej.
- Myślisz, że nie dam rady? - Nie mówię tego.
To co mówisz?
[śmieje się] Ty tu rządzisz.
Tak?
Tak. Masz rację.
- Ja to wiem. - Aha.
Wiesz…
porąbane, że ona tylko wygląda. I tyle.
- [Jules] Mmm. - [potakuje]
Ale właśnie tego chcesz.
- Masz cholerną rację. - Widzisz?
Tak jest. I o to mi chodzi.
Jasne?
Jeśli coś się schrzani, Mallory źle wypadnie.
A potem wchodzisz ty i wszystko naprawiasz.
Wiesz, że wiem, że tu rządzisz.
Rządzę tym szajsem.
- Jak cholera. - Tak.
Rządzisz.
To prawda.
- Cholera, chwila. - Dokąd idziesz?
[Roy] Muszę do łazienki.
Biegiem do łazienki, żeby się naćpać.
Pieprzony dzieciak.
[za ścianą dźwięki z telewizora]
Hej.
Cały czas płakałaś?
Nic mi nie jest.
Chodź tu.
Będzie dobrze.
Nie będzie.
Odeszła.
Tak.
Dużo przeszliśmy.
To co innego.
Wiem.
Nie wiesz.
Jest jedyną dziewczyną, która kochała mnie poza moją siostrą.
W porządku.
Nie.
Nie rozumiesz.
Moja siostra widziała, jak mama zostawiła mnie w sklepie.
Płakała jak bóbr, kiedy matka mnie wyrzuciła.
Rain i siostra były dla mnie wszystkim.
Kiedy do mnie dzwoni, okłamuję ją.
[wzruszająca muzyka]
Mówię, że jestem pielęgniarką i sobie radzę.
Co ja robię?
- Walczysz o przeżycie. - Chcę czegoś więcej.
Ci pieprzeni ludzie są szaleni.
Chcę stąd uciec.
Dlatego musimy zdobyć kasę, żeby się stąd wydostać.
To się nie uda.
Przestań tak mówić.
Nie uda się.
Co powiesz na to?
Jedźmy po twoją siostrę.
Co?
Tak…
Sprowadzimy ją. Jeśli to nie wypali, wtedy możemy wymyślić coś innego.
Nie.
Pojedziemy po nią po sprawie.
Dobra.
[muzyka budująca napięcie]
Musimy być pewni.
Widzisz?
Wierzysz w siebie.
Nie znoszę tego.
Wiem.
Nie jest złym człowiekiem.
Kimmie.
- Co? - [wzdycha]
Rain zawsze mówiła, że jesteś zbyt miękka dla nich.
Nie jestem miękka, on tylko…
- Przypomina mi… - Co?
Przypomina mi dziadka. Jedynego faceta, który był dla mnie miły.
- To nie twój dziadek. - Wiem, że nie.
Bo mój dziadek nie zostawiłby Rain w szpitalu.
Zostawił ją?
Dziadek dotrzymałby słowa.
Jakiego słowa?
Obiecał, że zajrzy do Rain.
Nie poszedł tam.
Czemu prosiłaś o to nieznajomego?
Jules kazał Body skopać mnie za odwiezienie jej do szpitala.
Nie chcę wszystkiego wiedzieć.
Siedzisz w tym. Czego się boisz?
Masz rację.
[wzdycha] Cholera.
Dawaj.
Przygotujmy się do skoku.
[bierze wdech]
Nie mam ochoty tego robić.
Hej.
Wyjdziemy stąd i zdobędziemy kasę.
[syrena karetki]
- Szybciej. - Co jest?
- Ciśnienie spada. - [Norman] Zrób coś.
[John] Robimy.
- [Norman] Czekaj. - Proszę.
Mówiłeś, że możesz ją przenieść!
Zostań ze mną.
- [Norman] Uratuj ją. - Zatrzymaj się!
Masz ją uratować!
- [syrena cichnie] - [Norman] Kochanie. Ino!
[Jules wzdycha]
Długi poranek?
A jak myślisz?
Zaraz się wydłuży.
Miałam długie spotkanie z prawnikiem. Nie potrzebuję więcej gówna.
- [kobieta] Myślisz, że nam płacą? - [Jules] To viral.
- [kobieta] Co? - [Roy] Tak myślę.
To moja córka. Powiedz jej, że myślisz, że płacą jej za bycie tu.
Ma raka.
Co on sobie myślał?
Cóż…
[wzdycha] Wiesz, że nie myśli.
Musisz go opanować.
Jak do diabła mam to zrobić, Jules?
Powiedział, że chce pogadać z prawniczką, Leną.
- Co? - Tak.
Pierdolony debil.
Chce, żeby świat się dowiedział, że on tu rządzi.
Wiesz co?
Kiedy wciąga to gówno, robi się coraz głupszy.
- Wyszłaś za niego. - Nie martwisz się o mojego wujka?
Dzwoniłem.
- Oddzwonił? - Nie.
- To jasny znak. - Oddzwoni.
Och. Brzmisz bardzo pewnie.
- Prowadzimy interesy. - Tak?
Jakie interesy?
Ochroniarskie.
Wiesz, że jeśli ta kobieta się obudzi…
- Wiem. - …i zacznie mówić…
Gdzie jest Roy?
- Wyszedł godzinę temu. - Jak długo tu był?
Hm. Niedługo.
Kim jest ta suka?
- Co? - Suka, którą rucha.
Nie wiem, ale zdobędę informacje.
Znajdę nazwisko.
Jeśli twoja mama uważa, że powinieneś tu zostać, to chyba dobrze.
♪ Mam to gdzieś ♪
Charles.
Posłuchaj.
Jeśli mama nie chce, żebym wracał do domu, to jej problem, nie mój.
Twoja mama jest mądrzejsza, niż myślisz.
Czegoś nie wiem?
Nie.
Varney, na pewno?
Tak.
Więc idę dziś na miasto i się zabawię.
[Varney wzdycha]
- Zaczekaj. - Słuchaj.
- Nie chcę o tym rozmawiać. - Charles.
Rozmawiamy o tym.
Zawsze gdy złościsz się na ojca, odwalasz jakieś głupoty.
Wróć.
- Zostań ze mną. - Zostałbym, gdybym chciał.
Powiedz, dokąd idziesz.
Dlaczego?
Może chcę iść z tobą.
[prycha]
Nie pójdziesz, bo siedzisz w szafie.
Nie siedzę.
Tylko się nie obnosisz.
- Nie chcę… - Varney, posłuchaj.
Nie podoba mi się to.
Nie chcę być w cieniu. Mój ojciec chce, żebym tam mieszkał.
To pozwól mi…
Jeśli chcesz powiedzieć o nas mojej rodzinie,
to może zostanę tutaj z tobą całą noc.
Ale nie dziś.
No dobra.
Dobra.
Możesz się złościć.
Dobra. Pójdę do domu.
- Skończyłeś? - Tak!
- Świetnie. - Nie tylko skończyłem.
Mam dość.
Pierdol się, Charles.
Varney.
Co?
[Charles] Wrócisz dla tej dupki.
A teraz wypierdalaj.
- [nerwowa muzyka] - [Norman] Ino.
[pielęgniarka] Zostań z nami.
Trzy, dwa, jeden.
[Norman] Co się stało?
- Co jest? - Trzy, dwa, jeden.
[ciągły sygnał]
Co?
Przykro mi.
Jest ci przykro?
- [sygnał cichnie] - Pozwoliłeś na transfer.
Myliłem się.
Myliłeś się?
Tak.
- Znasz mojego brata? - Nie.
[Norman] Znasz mojego brata?
Nie.
Pozwoliłeś jej umrzeć.
- [kobieta] Nie! - [mężczyzna] Co jest?
Spokojnie!
- Znasz go? - Nie.
- Znasz mojego brata? - Nie…
[przejmująca muzyka]
[muzyka cichnie]
[rytmiczny hip-hop] ]