- Nie zadzieraj ze mną. - Wszystko gra?
- Będą siedzieć cicho. - Co robisz z Angelem?
Coś się dzieje. I dowiem się, co.
Ufasz Julesowi. Wypierdalaj.
Stary wrócił i prosił o ciebie.
Oto adres i klucze. Wejdź do środka.
Wiesz, kto to zrobił? Jesteś w kieszeni mojego brata.
A jak się nie uda?
- Halo. - Hej.
- Powiedzieli mi, że nie żyjesz. - Tak.
- Przenieśli mnie. - Nie!
- Idą! - Co robisz?
- A Angel? - W łazience. Co jest?
Jest inne wyjście?
Jest drugie wyjście? Muszę cię stąd wyciągnąć.
- Chodź! - Wrabiasz mnie?
- Chodź. Wstawaj. Dalej! - Co?
- Nie. - Teraz.
- Co się odpierdala? - Zmiana planu.
Musimy go wyciąg…
- Czekaj. - Jest chory.
- Zamknij się, suko. - Co wy robicie?
Stul dupę. Gdzie są pieniądze, stary?
- Co jest? - Pod łóżkiem.
Ogarnij to.
- Nie… - Podskakujesz?
Muszę to otworzyć.
Otwórz to gówno, stary. Ruszaj się, ruchaczu.
Pospiesz się, stary.
Udało się. Dostaniecie jebaną kasę.
Co jest, kurwa?
Gadaj.
Lepiej gadaj, kurwa.
To ja. Chciałem cię okraść.
- Ty? - Tak.
- To śmiało.
Weź pieniądze.
Już nie chcę.
Czemu nie?
Po prostu nie chcę.
Najbardziej nienawidzę jebanych złodziei.
Nawet nie poprosiłeś.
Co?
Przepraszam.
Nie.
Odpowiedz na pytanie.
Zgadza się.
Nawet mnie nie poprosiłeś.
- Przepraszam. - Przepraszasz.
Przepraszasz, bo zaraz rozwalę ci łeb.
Błagam.
Odbierz.
Daj na głośnik.
Halo?
Gotowe?
Tak.
- Tak. - Dobra. Spotkamy się w magazynie.
Dobra.
- Gdzie ten magazyn? - Przysięgam, nie wiem.
Nie wiesz, gdzie jest magazyn?
Nie.
Jaki był plan? Co?
To ja. Chciałem cię okraść. Ona nie.
To czemu tak tu wbiegłaś?
Przestań.
- Przestań. - Powiedz mi.
Byłam wściekła o Rain.
- Po tym, co dla niej zrobiłem? - Nie wiedziałam.
Nie wiedziałam, że kazałeś ją przenieść.
Więc po prostu przystałaś na ten plan.
Mieliśmy cię zatrzymać.
- Porwać mnie. - I zgarnąć kasę.
I tyle.
Tylko tyle.
Proszę bardzo.
Nie chcę twoich pieniędzy.
Chcesz tylko pieniędzy, co? Bierz jebaną kasę.
Bierz jebaną…
I tak jesteśmy ci już winni setki tysięcy dolarów.
O czym ty mówisz?
O niczym. Nic nie wiem.
O czym ty, kurwa, mówisz?
Jules to nasz alfons.
- Pracuje dla ciebie. - Angel, cicho.
Jesteś właścicielem klubu.
To przykrywka.
Wie, że my wiemy.
Mówiłaś, że i tak już po nas.
Chcieliśmy zdobyć kasę, żeby móc stąd uciec.
Za kogo mnie uważasz?
Jesteś szefem Julesa.
Jestem.
Czyli jesteś naszym szefem.
Dość już tego.
Jules to nasz alfons.
Pracujemy dla niego w klubie. Robimy, co nam każe.
Pozwolił nam uniknąć więzienia
i teraz mamy u niego dług.
I u ciebie.
Jules?
Mój Jules?
Tak.
Co zrobiliście?
Narkotyki i inne takie.
Ma sędziego, który oczyścił nas z zarzutów.
Jak się nazywa?
Harold WisCollins.
Nie znacie mnie,
nie spotkaliśmy się
i na pewno nigdy nie byliście w tym domu.
A teraz wynocha.
Chodź.
Co ty wyprawiasz?
Podziwiam cię.
Oszalałeś?
Trochę.
Calvin, wynoś się stąd.
- Chcę ci coś powiedzieć. - Roy…
Nie ma go.
- Wiesz, gdzie jest? - Tak.
Jest z Alexem, godzinę drogi stąd.
Wyjdź stąd.
Pragnę cię.
Calvinie.
Myślisz, że to zabawa?
Ależ nie.
Tak się zachowujesz.
Coś ci wyznam.
Widzisz, jak mi stoi?
Stoi mi, odkąd cię zobaczyłem.
Idź na górę do mieszkania i zamknij moje drzwi.
Śledzisz mnie.
Mogę.
- Nie podoba mi się to. - Podoba.
- Myślisz, że mnie znasz? - Daj spokój, Mallory.
Wożę cię od dwóch lat. Wiem o tobie wszystko.
To jest straszne.
Lubisz to.
Nie przychodź do mnie więcej, póki cię nie wezwę.
Zrobiliśmy to w aucie,
zrobiliśmy to w windzie…
Teraz chcę w łóżku.
- Wstawaj z mojego łóżka. - Za późno.
To nie wypali. Muszę…
cię zwolnić.
Na pewno?
Bo zawsze mogę…
Odbierz.
Jules?
Jasne.
- O co chodziło? - Nie wiem.
Ale to się dzieje teraz.
Więc idź i nigdy tu nie wracaj.
Będę wracał tu przy każdej okazji.
Coś ci powiem.
Jestem zabójcza.
Strzelę ci w tył głowy, jeśli mnie zdradzisz.
Bosko.
Już za mną szalejesz.
Cholera.
Kto mówi?
Roy.
- Wiesz, która jest godzina? - Wiem.
Słuchaj…
Chcę się z tobą spotkać.
- Porozmawiajmy jutro. - Jutro nie będę już chciał.
Piłeś?
Jeśli tak, to przyjdziesz?
Nie wiem.
Spotkajmy się na drinka.
To zależy. Ile chcesz wypić?
Tu nie chodzi o ciebie,
chodzi o mnie.
- Jak to? - Ty mnie pozywasz.
To prawda.
Myślę, że możemy…
coś wymyślić.
- Tak? - Tak.
Spotkajmy się w Moxy.
Są otwarci?
Powinni być.
Ale jeśli nie, otworzą dla mnie.
- Ubiorę się. - Potrzebujesz pomocy?
Do zobaczenia w Moxy.
O co tu, kurwa, chodzi?
Wiem, że słuchałeś.
Jedź do Moxy.
Właściwie…
najpierw do monopolowego.
ALKOHOLE
Hej.
Wszystko gra?
Wyluzuj.
Cholera.
Mam coś.
I jazda.
Dobre uczucie.
Kup mi gin, brachu.
Chyba ma pan już dość.
Lubisz swoją pracę?
Oczywiście.
To mnie nie kontroluj.
Rób, co mówię, i kup mi jebany gin, Robinie Thicke.
Proszę i, kurwa, dziękuję.
- Dobra. - Pospiesz się.
Mamy co robić.
Zapomniałeś, że jedziemy do jebanego Moxy?
O co chodzi?
- Nie pozwala zabrać go do domu. - Cholera.
- Gdzie jest? - Zadzwonił do jakiejś Leny.
- Chce, żebym zabrał go do Moxy. - Alex?
Tak?
Jeśli nie odwieziesz tego skurwiela do domu
i to w tej chwili…
- Cholera. - Co?
Kurwa.
Odjechał.
- Nie masz kluczyków? - Jest zimno.
Skurwysynu, zabiję cię.
Przepraszam pana.
Zabiję cię. Słyszysz?
Kurwa.
Cholera.
Kurwa!
Jest późno. Co tam?
Dużo się dziś dzieje i nie mogę być wszędzie.
Więc?
Musisz się tym zająć. Potrzebuję zastępcy.
O co chodzi, Jules?
O Roya.
Powiesz mi, z kim jest?
Jedzie do Moxy.
- Czy ten dupek jest z tą suką? - Czekaj.
- Z inną. - Co?
Z inną.
Z Leną, prawniczką.
Skąd to wiesz, do cholery?
Kierowca go podsłuchał.
Cholera.
- Moxy. - Już jadę.
- Przyślij mi ludzi. - Jasne.
Głupia suka.
- Co, kurwa? - Cholera.
Zabił ich.
Wiem.
Musimy jechać dalej.
- Nie. - Co?
Nie możemy.
A jeśli na nas gdzieś czekają?
Nie. A co z Rain?
- Co z Rain? - Kazał ją przenieść do innego szpitala.
- Co to ma do rzeczy? - Jules nigdy by tego nie zrobił.
- Ten skurwiel wszystkich zabił! - Tak! Wiem, Angel, ale…
- Coś ty taka spokojna? - Wyluzuj. Dobrze?
- Że ja? - Tak.
Zabił ich na naszych oczach.
Pierwszy raz coś takiego widzisz?
- Co? - Pierwszy raz widziałeś morderstwo?
A ty widziałaś?
Mieszkamy w Chicago. Mówisz poważnie?
Nie. Musimy jechać dalej.
Nie. Znam się na ludziach. Był w szoku.
- Co to ma do rzeczy? - Puścił nas.
- Żeby Jules mógł nas zabić. - Nie sądzę.
Jules chyba o tym nie wie.
Jak to nie wie?
Dowie się.
Jules i Body jeszcze nie dzwonili. Wiesz, że by dzwonili.
Nie wiedzą.
Już po nas. Musimy jechać dalej.
Dostanę przez ciebie nerwicy. Wyluzuj.
Jak możesz tak mówić? Byłaś tam. Wiesz, co się stało.
- Gdzie był twój ziom? - Nie wiem.
Cholera.
To oni?
To Rain.
Hej.
- Przyjdziesz do mnie? - Teraz?
Tak. Wiem, że nie ma cię w pracy.
Tak.
Tak. Chodź, pogadamy.
Nie pracuję, ale teraz jest zły moment.
Chodź.
Jeszcze można?
Tak. To miejsce jest inne.
Powiedz im, że chcesz mnie zobaczyć, a cię wpuszczą.
Dobra. Przyjdziemy.
- To chodź. - Przyjdziemy.
- Wyślę ci adres. - Dobra.
Co powiedziała?
- Jedźmy do szpitala. - Co?
Jedźmy do szpitala.
- Nie możemy. - Angel, musimy gdzieś jechać.
- Nie zabronił ci? - Jest w zupełnie innym szpitalu.
Myślałam, że nie żyje. Jedziemy.
Kazał ją przenieść? Co się dzieje?
Horace to zrobił.
- Co? - Tak.
To pułapka.
Rain nigdy by tego nie zrobiła.
Mówię ci, to pułapka.
Nie. Jedź do szpitala.
Proszę.
Panie Bellarie?
Jestem tutaj.
Co, kurwa?
Musisz to posprzątać.
Tak jest. Robi się.
Dobrze.
Co się stało?
Chcieli mnie okraść.
Czyj to dom?
Wiesz, że mam
inne miejsca, w których zaspokajam swoje potrzeby.
Ta kobieta była w to zamieszana?
Kto?
Właścicielka tego domu.
Nie.
Na pewno?
Na pewno.
Posprzątamy.
Sąsiedzi coś słyszeli?
Nie.
Dobrze.
Nasi szpicle nie dzwonili, więc wszystko powinno być dobrze.
Dobrze.
Na pewno nie musimy się martwić kobietą, która tu mieszka?
Mówiłem, że nie.
Dobra.
- Nie ma telefonów. - Cholera.
Jeden zostawił swój na szafce.
Po co ci telefon?
Potrzebujemy ich wiadomości.
Tak.
Co to jest?
The Be Safe…
Company.
Na sejfie jest to samo.
Zamówił pan to?
Tak.
Kazał pan to dostarczyć?
Tak.
Cóż,
więc oni próbowali pana okraść.
Rozumiem.
Tak mi przykro.
Załatwię to dla pana.
Tak.
Musisz
najpierw to posprzątać.
Oczywiście.
Podaj mi laskę.
No to…
idę do domu.
Calvin pana odwiezie.
Nie trzeba.
- Dam radę. - Dobra.
Jules?
Tak?
Ja i mój brat chodziliśmy do szkoły z Haroldem WisCollinsem.
Dalej jest sędzią?
Tak jest.
Często się widujecie?
Niespecjalnie. A co?
Czy on i mój brat
jeszcze się przyjaźnią?
Nie wiem.
Chcę się z nim spotkać.
Na kolację.
Tak jest.
Jego też przeszukaj.
Dobra.
Hej.
Mam nadzieję, że to woda.
Dobrze wiesz, że to nie woda.
Rozumiem.
Kelner…
Nie wyglądasz na fankę wódki.
Daj jej burbona.
- Poproszę wodę. - Daj spokój.
Napij się ze mną.
Dobra.
Białe wino.
Cholernie lekkie.
Mam słabą głowę.
To widać.
O czym chciałeś pomówić?
- Bez owijania w bawełnę, co? - Tak.
Dobra.
Lubię grę wstępną, zanim dam się wyruchać.
Cóż…
Co chcesz wiedzieć?
Jak długo wiedzieliście, że kosmetyki powodowały raka?
- Naprawdę chcesz wiedzieć? - Tak.
Co jesteś gotowa za to zrobić?
- Nie chcę się z tobą bawić. - Wiesz co?
Masz rację.
Około 30.
Lat?
- Centymetrów. - Jezu.
Jesteś niedorzeczny.
Ale mój sprzęt…
jest całkiem do rzeczy.
Jak długo?
Czemu nie odpuścisz?
A niby dlaczego?
Bo mogę ci zaproponować…
coś zachęcającego.
Chcesz mnie przekupić?
Chcę cię wyruchać.
Wyruchasz mnie, jeśli myślisz, że wezmę w łapę.
Gdybyś zrzuciła swoją świętoszkowatą skorupę,
wiedziałabyś, że oferuję ci pracę.
Pracuj z nami.
Kieruj działem prawnym. Bo jest słaby jak cholera.
I…
obserwowałem cię uważnie.
Myślisz, że można mnie kupić?
Wszystkich można kupić. Każdy ma swoją cenę.
Tak jak cenę w menu.
Mam przejebane, co?
Co tu robisz?
Wracaj do domu.
Idź stąd, Mallory.
Musisz wracać do domu. I to już.
- Nie rób scen. - Ty robisz scenę.
Nie będę prosić ponownie.
Idź do domu.
Nie bez ciebie.
Wybacz, Leno. Oto Show Roya i Mallory.
Ona tak ma. Wchodzi, antagonizuje mnie,
wykrzykuje rozkazy…
i mnie cholernie wkurwia.
Nieźle jej to idzie.
A jak kończy się ten program?
Wracasz do domu i zostawiasz mnie w spokoju.
Nie wyjdziesz?
Jasne.
Staram się być miła, a ty mnie do tego zmuszasz.
Co zrobisz?
Wyjdziesz, Roy?
Nie wyjdę.
Trzech mężczyzn czeka na zewnątrz.
Nie każ im tu wchodzić.
Dobra.
Tak chcesz grać?
Imponujące.
Tobie też tak robią?
Wiesz, że jest nietrzeźwy?
Wiem.
Tak. I nie można mu ufać.
Rozumiem.
Mnie z kolei
można zaufać.
Co do rozmowy o kosmetykach?
Nie.
Nie co do tego.
Co do oferty pracy.
Bo wiesz, Leno, naprawdę…
Cholera.
Co?
Zaplanowaliście to?
Co?
Powiedział mi to samo.
- Naprawdę? - Tak.
Genialny sukinsyn. No proszę.
Potrafi być sprytny
między kreskami koksu i kieliszkami.
To było imponujące.
Słuchaj, nie da się mnie kupić.
Założymy się?
- Nie chodzi o pieniądze. - Proszę.
To magiczne słowo. Właśnie tak.
Magiczne słowo. Uwielbiam je.
Kiedy biedak mówi, że nie chodzi o pieniądze,
to właśnie chodzi.
Rozumiem cię.
- A ja ciebie. - To dobrze.
To patrz, jak pracuję.
SZPITAL STANLEY’A HEARTA ANDERSONA
Dzień dobry.
Dzień dobry. Słucham?
Przyszłam do Rain Lattimore.
- Może nie… - W porządku.
Pani Lattimore jest jednym z naszych VIP-ów.
Pani godność?
Kimmie.
Dobrze, Kimmie. Daj mi…
Daj mi chwilę.
Przestań dreptać.
- Nie mogę. - Denerwujesz mnie.
Dobre wieści. Nie śpi i chciałaby cię zobaczyć.
Proszę za mną.
Dobrze, dziękuję.
- Proszę. - Dziękuję.
O Boże. Rain!
Hej.
Przepraszam.
- Hej. - Hej.
Wyglądasz…
Lepiej.
Czuję się lepiej.
Myślałam, że nie żyjesz.
Cholera.
To Angel?
Tak, to on.
Co z nim?
- Cześć, Rain. - Cześć.
Jak się czujesz?
Bywało lepiej.
To dobrze.
Co?
Nic.
Jak się masz?
Jak się czujesz?
Nie najlepiej.
Co mówi lekarz?
Nadal mnie naprawiają.
- Jeszcze nie jest dobrze. - Ale nic ci nie będzie.
Jesteś waleczna.
Głupia.
Nie.
Nieprawda. Nie mów tak.
Powinnam była cię posłuchać.
Wiesz, jaka jesteś, kiedy się na coś uprzesz.
Nikogo nie słuchasz.
Brzmię jak ty, kumpelo.
Tak.
Jak tam syfiasty klub i te głupie suki?
Spoko.
W porządku.
Nic się nie zmieniło.
Na pewno?
Tak.
Angel, ona kłamie?
Wszystko w porządku.
Czegoś mi nie mówicie.
Cieszę się, że cię widzę i że z tobą lepiej.
Angel.
Masz krew na butach.
- Kurde. - Co się stało?
Właśnie coś ogarniam.
Ale nie masz się czym martwić.
- A może powinnam? - Nie.
Nie.
Będzie dobrze dla nas obu.
Kimmie, muszę ci zaufać.
I możesz.
Możesz.
Angel,
posiedzisz ze mną?
Chodźmy, Kimmie.
Angel.
Nie możecie zostać chwilę dłużej?
Jest późno i pracowaliśmy. Przywiozłem tu Kimmie, więc…
Chcę zostać.
Kimmie, wrócimy jutro.
Chodźmy.
Idź.
Coś się u was dzieje. Po prostu…
uważaj na siebie, Kimmie.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Słuchaj.
Muszę znaleźć tego super tatuśka, który mnie tu przeniósł.
Kimmie.
Musisz.
Przyjdź jutro.
Zgoda.
Mogę coś panu podać?
- Brandy. - Dobrze.
Na zewnątrz jest wóz strażacki?
Tak jest.
Co się dzieje?
Jest z tyłu posiadłości.
- Na prywatnej drodze? - Tak.
Dowiedz się, co się dzieje.
Tak jest.
- Halo? - Harold.
Kto mówi?
Tu Horace.
Która godzina?
- Wiem, że jest wcześnie. - Tak.
Wszystko gra?
Tak. W porządku.
Słuchaj…
muszę z tobą pogadać.
Tak. To musi być ważne, skoro dzwonisz tak późno.
Owszem.
Musisz tu przyjść…
o poranku.
Cóż…
Tak.
Oczywiście.
O szóstej?
To za kilka godzin.
To dla ciebie problem?
Ależ nie.
Dobra.
Do zobaczenia.
Pa.
- Możesz dać mi spokój? - Uwierz, że bym chciała.
Więc to zrób.
Powiem twojemu ojcu.
Co mu powiesz?
Że rozmawiałeś z prawniczką.
Gdybyś była mądra i tam nie weszła, wiedziałabyś,
że chciałem się dogadać.
Chciałeś ją przelecieć.
Nie jestem głupia.
Wiesz, że prowadzę tę firmę, prawda?
Twoje ego jest tak ważne,
że świat musi myśleć, że prowadzisz tę firmę.
Wiem na pewno, że ty tego nie robisz.
Więc kto… Co by powiedział twój ojciec?
Przestań mi nim grozić.
- Nie grożę ci. - Grozisz.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Przestań.
Może zadzwonię do twojego ojca?
- Proszę bardzo. - Boisz się, Roy?
- Nie. - Boisz się?
- Śmiało. - Dzwonię.
- Zadzwoń do niego. - Pamiętasz to?
Zadzwoń do teścia.
- Gotowy? - Daj mi to.
- Oddaj mi telefon. - Nie.
Kazałem ci przestać.
- Oddaj mi go. - Nie dam.
Nic z tego.
- Mój pieprzony telefon. - Czekaj.
- Kurde. - Puść.
Cholera, Mallory. Weź telefon.
Co? Na co się gapisz?
Gdzie twoja bielizna?
Co?
Gdzie są twoje pieprzone majtki?
- Zapomniałam założyć. - Tak?
Tak, zapomniałam.
Byłam zajęta ratowaniem ci dupska.
Zapomniałam jebanych majtek.
Znam cię całe życie. Nigdy…
nie zapomniałaś jebanych majtek.
Dokąd jedziemy? Alex?
Zawsze jedź prywatną drogą.
Ostatnio jechałeś główną.
Droga prywatna jest krótsza.
- Jesteś nowy. - A ty głupia.
Ja ci dam.
Dowiem się, co robisz. Z pewnością.
- Gówno się dowiesz. - Dowiem.
Nie dotykaj mnie.
- Grozisz mi ojcem. - Zamknij się.
Będę ci groziła, ile będę chciała.
Dobra.
Zobaczysz.
Na pewno zobaczymy.
KARETKA
Co się dzieje? To prywatna droga.
- Przepraszam. - Tak?
- Co się dzieje? - Był wypadek.
- Co? - Tak.
- Czy to… - Proszę nie patrzeć.
Jest tam ciało?
- Słucham? - Kto to?
Rozpoznaje pani auto?
Tak, to samochód mojego szwagra. Co się stało?
Jeszcze nie wiemy.
- Halo? - Dzwoniłaś do mnie.
Co się dzieje?
Musisz przyjechać na prywatną drogę.
Co się dzieje?
Nie jest dobrze, Horace.
Już jadę.
- Już jadą. - Tak.
Ta mała zdzira…
Co one tu robią?
Wyluzuj.
Zabiją nas.
Nieprawda. Nic nie wiedzą.
Spokojnie.
Chodź.
Wyluzuj.
Gdzie, kurwa, byłaś?
- Byłam… - Pieprzyłaś go, co?
- To nie tak. - Tak, skurwielu. Właśnie tak.
Gdzie byłaś?
Poszliśmy coś zjeść.
- Zjeść? - Tak.
Podskakiwałaś mi i wyjeżdżałaś z mordą.
Przepraszam.
Nie.
Próbowałaś zająć moje miejsce.
Nie.
- Nie? - Nie.
Chyba tak.
Trzeba dać suce nauczkę.
Body, nic nie rób. Dobra?
Już to zrobiłam.
O czym ty mówisz?
Nie martw się.
Nie skopię ci dupy, bo szkoda mi paznokci.
Ale mam coś, żeby trzymać cię w ryzach.
Body, daj spokój.
Nie chcę cię wygryźć.
Patrz.
- Sylvie! - Suka!
Nie!
Body, nie!
Twoja siostrzyczka dużo zarobi.
Ma 16 lat.
Będzie u mnie w domu robić, co jej każę.
Nie możesz jej tego zrobić.
Suko, nie słuchałaś mnie, więc ona posłucha.
Ona ma 16 lat, Body.
To dobry wiek na zarabianie.
- Nie! - Delinda już ją zabrała.
Nie.
Dostaniesz dzisiaj nauczkę, głupia suko.
To moja siostra!
Suka.
Kimmie, nie!
Tknij mnie jeszcze, a cię zabiję!
Przestań!
Wypierdalaj ode mnie!
Powiem Julesowi. Oboje nie żyjecie.
Twoja siostra też nie żyje, suko!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz ko.