Koniec. Spadamy.
- Wyciągamy go. - Co?
- Jules to alfons. - Właź.
Pracujemy dla niego w klubie. Robimy, co nam każe.
Jedźmy dalej.
- Ten skurwiel wszystkich zabił. - Tak.
Skąd ten spokój?
Możesz mi zaufać, bo oferuję ci pracę.
Muszę z tobą porozmawiać.
Przyjedź rano.
Trzeba dać ci nauczkę, suko.
Sylvie! Nie!
Twoja siostrzyczka zarobi dla mnie w chuj hajsu.
To moja siostra!
Przestań!
Otwórz drzwi!
Posuń się.
Prosto, dobrze?
- Nie rozumiem, czemu… - Czy to mój brat?
- Hej!
- Puszczajcie! - Odsuń się.
- Proszę się odsunąć. - Już.
- Kto to? - Mój brat.
Państwo Bellarie. To ich droga.
- I kto to może być? - To jego brat, Charles Bellarie.
- Co? - Zadzwonił do mnie.
- Kto? - Twój brat.
Czemu do mnie dzwonił?
Sam nie wiem, stary.
Mam do niego przyjść za kilka godzin.
Więc powinieneś to zrobić.
Normanie, co się dzieje?
Po prostu z nim porozmawiaj.
Pakuję się w jakąś pułapkę?
Nie wiem.
Co ci jest, do cholery?
On i te dranie zabili moją żonę.
- Co? - Tak.
Przejechali ją, pojechali następnego dnia do szpitala i…
wykończyli ją.
Chwileczkę, Normanie. Dlaczego tak sądzisz?
Jesteś słabym człowiekiem.
- Nie powinienem do niego iść. - Pogadaj z nim.
Nie, Normanie. Wiesz, że twój brat jest szalony.
Kogo bardziej się boisz?
Jako sędzia czasem tylko wydawałem lżejsze wyroki.
- Tak sobie wmawiasz? - To prawda.
Prawda jest taka, że dostawałeś setki tysięcy dolarów
z klubu ze striptizem, w którym praliśmy kasę.
Zarobiłeś na emeryturę kosztem tych kobiet i innych ludzi.
Więc stul mordę!
Normanie, nie mów tak na tej linii. Po prostu…
Mówiłem, że moja żona nie żyje,
a ty umiesz myśleć tylko o sobie.
Masz rację. Przepraszam.
Musiałem wiedzieć, co robić.
Idź do niego.
Jesteś pewien?
Nie chcę wpakować się w puła…
Normanie.
Kurwa.
Co to jest?
To Charles?
Panie Bellarie.
Czy to mój syn?
Nie jesteśmy pewni. Dopiero zgasiliśmy ogień.
Charles…
uwielbiał to auto.
Nikomu nie pozwalał go dotykać.
Proszę pana…
Przykro mi.
Więc to on?
Jeszcze nie wiedzą.
Chcę wiedzieć, co się stało.
Wezwij wszystkich do mojego domu.
Skurwysynu, nie nadążasz?
Zgadza się.
Daj mi papierosy.
Co do tej drugiej sprawy.
Tak, przepraszam.
Nie odzywali się?
Nie. Nie było ich w magazynie.
Dobra.
Przykro mi.
W porządku.
Chyba zabrali pieniądze.
Skąd to wiesz?
Bo wiedzą, jaki jestem, zwłaszcza w stosunku do ciebie.
Ale coś zrobili.
Dzwoniłem do nich kilka razy.
Wiesz, że ten stary skurwysyn chciał mi wszystko odebrać?
Chcę mu odebrać wszystko, co ma.
Wiem. Zdobędę to dla ciebie.
Mam udziały w firmie
i to nędzne kieszonkowe, które mi wydziela.
Żyjesz całkiem nieźle.
Wybacz.
Tony…
Chcę mieć wszystko.
Wiem.
Moja jedyna nadzieja w tym, że umrze i moi synowie to dostaną.
Cóż,
wiesz, że to możliwe.
Nie rozumiesz.
Jego ojciec był genialny.
Testament związany z firmą i udziałami ma tyle zastrzeżeń,
że w przypadku niewyjaśnionej śmierci trafiają…
Nieważne.
Za dużo zasad.
- Nic o tym nie wiem. - To prawda.
Wiem tylko, że cię kocham.
Jesteś taki uroczy.
Naprawdę.
Kochasz mój portfel.
Kocham w tobie wszystko.
Wychodzisz stąd i mówisz to samo jakiejś cholernej 20-latce.
Te małe suki nie umywają się do ciebie.
Masz rację.
I lepiej o tym pamiętaj.
Będę.
Cholera. Kto to?
Daj mi telefon.
Czemu dzwoni o piątej rano?
- Kto? - Mallory.
To musi być coś dobrego.
Halo?
Tu Mallory.
Tak, widzę, kochanie.
Zdarzył się wypadek.
Chodzi o Charlesa?
- Skąd pani wie? - Jest cały?
- Pani… - Jest cały?
Nie.
Nie żyje?
Przykro mi.
Pan Bellarie wzywa wszystkich do swojego domu.
Jest tam pani? Halo?
- Pani Bellarie? - Oddzwoni.
Wszystko gra?
Zrobił to.
Kto?
Norman.
Co zrobił?
Zabił mojego syna.
Zrobił to.
- Halo? - Varney.
- Tak. - Tu Mallory.
- Wszystko gra? - Był wypadek.
Co się stało?
Chodzi o Charlesa.
Co mu się stało?
Nie wiemy, co się stało, ale nie żyje.
Co?
Wypadek samochodowy.
Zaraz, co ty mówisz?
Pan Bellarie wzywa cię do swojego domu. Wszyscy tu jesteśmy.
Już jadę.
O nie. To niemożliwe.
Cholera.
Nic ci nie jest?
Mają moją siostrę.
Wiem.
Zabiję ich, kurwa.
Kimmie, nie możesz ich zabić.
Mają moją siostrę, Angelu!
Wiem.
Nie pozwolę im zrobić jej tego, co zrobili mi.
Nigdy.
Wiem.
Delinda ją porwała.
Co mamy z tym zrobić?
Nie wiem!
Ale musimy ją znaleźć.
Dobra.
- Dokąd ją zabrała? - Nie wiem.
- A dokąd by mogła? - Nie wiem.
Musisz się przyczaić, bo cię zamkną.
Mniejsza o więzienie.
Zadzwoń do Julesa.
- Nie mogę. - Zadzwoń do Julesa.
Zadzwonię do Salva.
Złamasa, który nas zostawił? Nie.
Musi wiedzieć, co zrobiłaś z autem.
Podzwoń. Ktoś musi wiedzieć, gdzie jest Delinda.
Dobra.
Poczta głosowa.
- Wiem, dokąd jedziemy. - Dokąd?
Do jego domu.
Do czyjego domu?
Tego starucha.
Nie mogę tam z tobą jechać.
To wypierdalaj.
Dobra. Dokąd jedziemy? Musisz mi powiedzieć.
Jedź do Indian Cove.
Ten grat tam nie dojedzie.
- Potrzebujemy auta. - Dobra.
Zadzwoń. Znajdź kogoś innego.
Wiem, że chcesz tam jechać, ale…
To kiepski pomysł.
Nie zrobią Sylvie tego, co mi zrobili.
- Ale my… - Jedź.
Dobra, ale musimy to przemyśleć.
- Nie! - Słuchaj, Kimmie.
Jesteś teraz rozemocjonowana.
Nie znam wielu mądrzejszych kobiet od ciebie,
więc zastanówmy się chwilę.
Ziomal zabił ich, jakby nigdy nic. Na naszych oczach.
Chcesz znać jej adres?
- Tak. - Tak.
Zróbmy to mądrze.
Jules.
Co to, do cholery?
- To Charles? - Mamy zegarek.
Daj mi go.
Technicy mają go sprawdzić.
I tak nie będą wiedzieć. Dawaj.
Musimy oddać go do dowodów.
Co tu jest napisane?
„Dla Charlesa od Var…”
Cholera.
- Czy miał go… - Na nadgarstku.
W aucie są dziury po kulach.
Wpadł w zasadzkę.
Jak długo to ukryjesz?
Postarajmy się jak najdłużej, ale lekarz już wie.
Niech do mnie zadzwoni.
Dobra.
Auto mogą zabrać, jeśli to ukryją.
Rozumiem.
Jules.
Co się stało?
- To on? - Tak.
Musimy wyjaśnić to rodzinie.
Dopiero z nim rozmawiałem.
Kiedy?
Wczoraj.
Na spotkaniu.
Lepiej weź się w garść,
bo wzywa nas do siebie.
Cholera.
- Co? - Normanie.
Zrobiłeś to?
Moja żona nie żyje.
- Wysłali kogoś, żeby ją zabił. - Przykro mi.
Nieprawda.
- Jak to? - Współpracujesz z nim.
- Wiesz, że to nieprawda. - Prawda.
Myślisz, że ryzykowałbym nasz biznes, żeby współpracować z twoim bratem?
Sam musiałem się tym zająć, bo takie mam zasady.
Oko za oko.
Tak, ale niechlujnie.
I co z tego?
Mogłem się tym zająć.
Nie mam cierpliwości do dylematów, gdy ktoś atakuje moją ukochaną osobę.
Tak. Rozumiem.
Co rozumiesz?
Nigdy niczego nie kochałeś.
Daj spokój.
Nie ujdzie mu to na sucho.
Tak, ale jest kiepsko.
Mamy teraz więcej do pozamiatania.
To twoje zadanie, prawda?
Normanie, musisz wyluzować.
Nie wychylaj się.
Nie będę się ukrywać.
Nie proszę, żebyś się ukrywał.
Ale musimy wiedzieć, co twój brat odwala.
Nie przejmuj się moim bratem.
Dlaczego?
Musisz się martwić o Olivię.
O Olivię?
Ta suka jest ostra.
Ale ciągle przesiaduje w kościele.
Żaden kościół nie zdoła zmyć grzechów, które wciąż popełnia.
I dopiero się o tym dowiaduję?
To nie była wiedza konieczna.
Nie podoba mi się to.
A mnie tak.
Spaliłem ten pieprzony samochód. Patrzyłem, jak płonie.
Ucieszyło mnie to.
Wszyscy tam teraz są.
I co z tego? Mam to gdzieś.
Normanie, musisz wyluzować.
Za dużo się dzieje.
Zadzwonił do Harolda i wzywa go za kilka godzin.
Dlaczego?
Mam wrażenie, że wszystko wie.
O mnie?
O wszystkim.
Jak?
Harold ma mu powiedzieć więcej.
Jeśli ten gruby skurwiel zaśpiewa…
Już mu powiedziałem.
Zadzwonię później.
Nie.
Muszę coś zrobić.
Nie.
Nic nie rób.
- Moja żona nie żyje. - Normanie.
Nic dla mnie nie ma znaczenia.
Cholera.
Calvin.
Tak jest.
Przyprowadź mi kogoś.
Słuchaj uważnie.
Nie dojedzie.
Cholera.
- Musimy załatwić wóz. - Daj mi zadzwonić.
Czemu dzwonisz tak wcześnie?
Mamo, co się stało?
O czym ty mówisz?
Co się stało z Sylvie?
Nie dzwoń do mnie z tym gównem.
- Powiedz. - Odpierdol się.
Mam nasłać na ciebie policję?
Czemu jesteście takie niewdzięczne?
Dotykał jej?
Kimmie, wiesz, że nie.
Czyli tak.
Nie.
Tak samo jak i mnie.
Nie dotykał.
Postanowiła odejść.
Sama postanowiła? Szesnastolatka?
Nie wiem, co jest z wami nie tak.
Jest dobry dla mnie i dla was.
- Zabiję go. - Przestań pieprzyć.
- Zabiję go. - Cholera, zdecyduj się.
Chcesz wzywać gliny czy go zabić?
Zabiję go.
- Kimmie… - Gdzie jest Sylvie?
Mówiłam, że odeszła.
- Z kim? - Nie wiem.
Ile ci zapłacili?
Co ty mówisz? Naćpałaś się?
Wiem, że ci za nią zapłacono.
Czemu z tobą rozmawiam?
Kłamałaś. Pieprzyłaś, że jesteś pielęgniarką.
Teraz zobaczy, że jesteś byle kim.
Pracujesz w strip clubie i się kurwisz.
Powiedzieli ci, gdy ją sprzedałaś.
Nikt mi nic nie mówił.
Jeśli dziś nie znajdę Sylvie,
odwiedzę was obydwoje, skurwysyny.
- Angelu. - Idziemy.
- Znalazłeś wóz? - Chwila.
Jeśli dojdziemy, kumpel pożyczy nam auto. Chodź.
Idziemy.
- Proszę. - Dziękuję.
- Otwórz drzwi. - Tak jest.
Przyszedłem tak szybko, jak mogłem.
Co wiesz?
Nie owijaj w bawełnę, Jules.
To on.
Przykro mi.
Co się stało?
Chyba wpadł w zasadzkę.
Co?
Zrobili to na prywatnej drodze?
Tam, gdzie przejechano jego żonę.
Czekaj. Nie…
Nie mamy pewności.
Nie sądzisz, że…
Gdzie ją przeniesiono?
Umarła przed transportem.
Czyli nie żyje.
Tak.
Dzwoniłaś do Normana?
Nie odbiera. Zostawiłam wiadomość.
Oczywiście, że nie odbiera.
Pani Olivio, tak mi przykro.
Widziałam samochód.
Strzelał do samochodu i go podpalił.
W aucie są kule.
- Skąd to wiesz? - Wiesz, że mam swoje źródła.
Kazał go zastrzelić.
Mówiłam mu, żeby nie wracał do domu.
Wiedziałaś o tym?
Nie udawaj, że ty nie.
Przepraszam. Czegoś nie wiem?
Twój wuj to potwór.
Myśli pani… że to on kazał to zrobić?
Wiem na pewno.
Chwila. Nie mamy pewności.
Powiesz mi coś innego, Jules?
- Nie. - Nie powiesz.
- Nie masz jaj! - Olivio! Proszę.
Wiecie co?
Naprawdę próbowałam.
Chciałam się modlić do Boga.
Ale wszyscy chcecie, żebym pozostała na dnie.
Nienawidzę tego.
Daruj sobie te obłudne religijne pierdy.
- Obłudne? - Tak.
Nie tutaj.
To był mój dom.
I już nim nie jest i nigdy nie będzie.
Przestańcie, proszę. Charles nie żyje.
Tak, powinien…
Nie powinien był wracać do domu.
- I tak nigdy cię nie słuchał. - Proszę, możecie…
Jules.
Tak?
Znajdź mojego brata i przyprowadź go do mnie.
Tak jest.
Nie przyjedzie tutaj.
Tak czy inaczej za to odpowie.
Nie przyjedzie.
Przyprowadź go tutaj.
- Półżywego, jeśli trzeba. - Nie.
Nie. Porozmawiam z nim. Spróbuję go znaleźć.
To nie czas na bycie miłym.
Zabił mojego syna.
To pierdolona wojna!
Jules…
Idź.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Jak?
Tak samo jak tata.
Roy, przestań.
- Miałaś nadzieję, że to ja? - Dasz spokój?
Miałaś nadzieję, że to ja?
Tak.
- Byłoby miło. - Przestań.
Hej, ja tylko…
- Cholera, Horace! - Nie.
Nie szkodzi. W porządku.
Zawsze mnie nienawidził. W sumie wy oboje.
Oboje mieliście mnie głęboko w dupie. To szaleństwo.
W ogóle was nie obchodziłem.
Ty samolubny sukinsynu. Daliśmy ci wszystko.
Trochę miłości albo uścisk od czasu do czasu, tato.
Byłoby miło.
A ty byłaś zajęta dawaniem wszystkiego Charlesowi.
A teraz nie żyje.
Wiesz co, tato? Wszystkie jego udziały są twoje.
Ale zaczekaj.
Nie dostaniesz ich, bo to było morderstwo. Prawda?
Czy nie tak to spisano?
Oboje…
jesteście gównianymi rodzicami.
Gównianymi.
Widzicie?
Celowo spudłowałam.
Ale pogrywaj ze mną dalej,
a nie spudłuję.
Tak.
Uważaj.
Niedorzeczne.
Przepraszam.
- Kochanie… - Nie rozmawiaj ze mną.
Przyszłam tylko…
Nic mi nie jest.
Daj mi skończyć, Roy.
Tylko udaję przed twoimi rodzicami, że mnie obchodzisz.
Mój brat naprawdę nie żyje.
- Obchodzi cię to? - Nigdy więcej tak nie mów.
Przepraszam. Tylko pytałam.
Czasem naprawdę jesteś jebaną suką, wiesz?
Roy…
wiesz, co to znaczy?
- To znaczy, że nie żyje. - Nie tylko.
Patrząc na pozytywy, to znaczy, że jego udziały…
- Nie przejdą na mnie. - Przejdą.
Czemu tak myślisz?
Wszystkie udziały zostaną podzielone.
Nie po morderstwie.
Nie po morderstwie popełnionym przez innego członka rodziny.
- Mój wujek to zrobił. - Nie wiesz tego, Roy.
Mallory, możesz coś dla mnie zrobić?
Co takiego?
Mogłabyś odpierdolić się ode mnie?
Przytłoczyły cię uczucia. Ciężko ci.
Ale ja się tym zajmę.
Zajmę się tym.
- Zajmiesz się. - Tak.
Możesz się ode mnie odpierdolić? Proszę.
Nie, Roy, bo cię przytulę i będziesz się cieszyć każdą minutą.
- Po chuj to wszystko? - Ty mi powiedz.
- Po co ta pieprzona gra? - To coś więcej niż gra.
Wiesz…
mam gdzieś te udziały.
Możemy się rozwieść, jeśli chcesz.
- Nie potrzebuję pieniędzy ani udziałów. - Nie potrzebujesz?
Co, kurwa, zrobisz bez udziałów?
Nie masz umiejętności
ani talentu.
- Potrzebujesz pieniędzy, więc… - Nie.
- Ty potrzebujesz. - Nie.
Ty potrzebujesz.
Przepraszam za to. Uściskam cię.
Niedługo to się skończy, skurwielu, bo wiem, że twoi rodzice patrzą.
Tak bardzo cię nie kocham.
- Masz taki? - Tak.
- Dobrze. - Nie sprzedam ci.
- Masz coś? - Tak.
Ile masz?
Sylvie, oddzwoń, kiedy to dostaniesz.
- Jak najszybciej. - Jakieś 700 dolców.
Wiem, że masz sporo…
Sylvie, odbierz.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz. Dobrze?
Dobrze?
Sylvie?
Tu Rain. Wróciliście już?
Kimmie?
Porwali moją siostrę.
- Co? - Tak.
Sylvie?
Porwali ją.
Jak?
Zabiłam tę sukę Body.
Kimmie, co?
Rozjechałam ją.
Co, kurwa?
Porwali Sylvie i nie wiem, gdzie jest.
Cholera.
Nie pozwolę jej zniszczyć.
Wiem.
Idę.
- Czekaj. - Za późno, Rain.
Wiesz, co robisz, kiedy się złościsz.
Za późno.
- Porozmawiajmy… - Nie mogę teraz gadać.
Pogadamy później.
Skąd w ogóle wiesz? Co się stało?
Zaraz wrócę do domu tego skurwiela.
Czyjego?
Kimmie, proszę, nie idź do domu Julesa.
Idę do jego szefa.
Czyli kogo?
Starucha z klubu.
Czekaj.
Gdzie jesteś?
Jest z tobą Angel?
Próbuje załatwić dla nas samochód.
Daj mi go.
Nie może teraz gadać, jest zajęty.
Czekaj.
Nie!
Czekaj.
- Tak. - Angel, jest tam Kimmie?
Tak, jest tu.
Jest bardzo źle?
Pojebana sprawa.
Naprawdę zabiła Body?
Tak.
Cholera.
Ktoś to widział?
Kamery to nagrały. To było w motelu.
Kurwa.
- Podejdziesz do niej? - Tak.
- Włącz głośnik. - Jestem. Słyszy cię.
- Kimmie? - Mam dość gadania.
Ten ziom nam pomoże?
Gadałem z nim. Mówił, że pomoże.
Pogrywasz sobie?
Nie.
Kimmie.
Kimmie, posłuchaj mnie.
Nie możesz iść do niego.
Porozmawiaj ze mną.
Powiedz, co się stało.
Już jej to nie obchodzi.
Angel, kto porwał Sylvie?
Delinda i Body.
Dobra. Słuchaj, Kimmie.
- Kimmie! - Co, Rain?
Wiem, gdzie mieszka Delinda.
Powiedz.
Dobra. Ale nie możesz iść do jego domu.
Mów, gdzie mieszka.
Musisz mi obiecać, że tam nie pójdziesz.
Obiecuję.
Mów, gdzie mieszka.
Wiem, jaka się robisz. Odbija ci.
Nie chcę, żebyś tam taka szła.
Rain, musisz mi powiedzieć. Gdzie mieszka Delinda?
Wyślę ci jej adres,
ale obiecaj mi, że nie pójdziesz do jego domu.
Napisz do mnie.
Dobra.
Możesz się nie rozłączać?
- Właśnie odeszła. - Co?
Cholera, muszę wyjść ze szpitala.
Kumam.
Kiedy ta laska się wkurza…
Ciężko ją rozkręcić,
ale kiedy się wścieknie, nie ma powrotu.
Wiem. Widziałem.
Muszę się stąd wydostać.
Nie wiem, co robić.
Spróbuj ją tu zabrać.
Nie zgodzi się.
Uważaj na nią.
Muszę lecieć, bo pojedzie.
Nie pozwól jej.
Spróbuję.
Cholera.
Kimmie.
Co?
Pożyczy nam wóz.
Ale ostrożnie, świeżo zajumany.
Bierz jebane auto.
Hej, stary.
Biorę.
Varney.
Wszystko gra?
To za wiele.
Wiem.
- Nie wiem, co… - Słuchaj.
Nie musisz tu być.
Nie.
Chce, żebym tu był.
- Mogę z nim pogadać. - Nie.
To ważne, żebym tu był.
Potrzebuje garnituru.
Garnituru?
Na pogrzeb.
Tak.
Wiem, że nikt teraz o tym nie myśli, ale…
Wezmę jakiś z jego domu.
Dobra.
O to chciałam cię poprosić.
Mogę to załatwić.
Słuchaj, byłam już w żałobie.
Pomaga znajdowanie sobie różnych zadań, wiesz?
Może masz rację.
Tak.
Jedź po ten garnitur.
Tak.
Pomogę ci znaleźć zapasowy klucz.
Mam klucz.
Masz klucz do jego domu?
Wiem, gdzie jest klucz.
Dobra.
W porządku, Varney.
To nie w porządku.
Varney, zdarza się.
Jak to, „zdarza się”?
Varney, nic na to nie poradzimy.
Wiem, że nic nie poradzimy, ale…
- Var… - Pomyśl o tym.
- Dlaczego ktoś to zrobił? - Varney.
Opanuj się.
Idź po garnitur.
Co, kurwa?
Co?
- Co jest? - Co do cholery?
- Czemu… - Charles.
Co jest? Nie wiem.
O co chodzi? Co?
Stary, myślałem, że…
Myślałem, że nie żyjesz.
Cholera.
- O czym ty mówisz? - Twój samochód.
Cholera.
Jakiś striptizer ukradł mi auto i zegarek i napchał mnie prochami.
Wrócę tam i wszystko rozkurwię.
Jeszcze mi nie przeszło.
Która godzina?
- Charles. - Co? O co chodzi?
- Myślałem… - Że nie żyję? Czemu?
Bo twój samochód się spalił.
Kurwa.
O rany.
- Co? - Tak.
Spalił mi wóz?
Tak.
Czyli to on w nim zginął.
O rany.
Co?
Tak.
Mój samochód jest zniszczony?
Tak. Nie słyszałeś, co powiedziałem?
Koleś zginął w samochodzie.
Pieprzyć tego skurwiela. Ukradł moją brykę.
- Cholera, był uroczy. - Co?
Gdzie to było?
Przy prywatnej drodze.
Ukradł mi portfel. Muszę zablokować karty.
Cholera.
- Mój telefon. - To poważne.
- Co… - Nie.
Miał mój adres
i go wysadzili.
Wcale nie. Postrzelono go kilka razy.
Pewnie myśleli, że to ty.
- O rany. - Byłem celem?
Tak.
Dobrze, że się nawinął.
Dzięki, seksi striptizerze.
To poważna sprawa, a ty się zgrywasz.
Wiem, że to poważne.
Mama miała rację co do wujka.
Czuję się jak w strefie mroku.
Co z tobą?
Mówiłem, że mam posraną rodzinkę.
Muszę zadzwonić do twoich rodziców.
Dlaczego?
Bo są w domu twojego ojca i są zdenerwowani.
Z powodu mojej śmierci?
Tak.
Gówno prawda.
Twoja rodzina cię kocha.
Varney, uwielbiam cię.
Naprawdę nie rozumiesz.
Kochają cię.
I są zdenerwowani.
Jesteś prawnikiem, nie?
- Tak. - Spójrz na podział firmy.
Charles…
Nie.
Nikt mnie nie kocha.
Ja cię kocham.
Mam na myśli rodzinkę.
Nie.
Zadzwonię do nich.
Daj spokój.
Jeśli myślisz, że cierpią,
czemu nie dać im pocierpieć trochę dłużej?
Jesteś szalony.
Kurwa.
Żałuję, że Rain wysłała ci adres.
- Chwila. - Co?
- Co zrobisz? - A jak, kurwa, myślisz?
- Kimmie. - Angelu, puść mnie.
Kimmie, co do chuja?
Cholera.
Co, kurwa?
Gdzie moja siostra?
Cholera!
Drugi raz nie zapytam, suko!
Gdzie moja siostra?
Puść mnie!
Gdzie moja siostra, Delindo?
- Hej! - Zostaw mnie.
Niech mówi!
Puść mnie.
- Puść mnie! - Chcemy ją znaleźć!
- Powiedz, gdzie ona jest! - Puść mnie!
Powiedz, gdzie jest!
- Nic ci nie powiem. - Delindo?
Jules was zabije, kiedy was znajdzie.
Powiedz, gdzie jest jej siostra.
- Jest w piekle. - Delindo.
Spójrz na tę sukę.
Gdzie byłaś, kiedy gwałcono twoją siostrę?
Kim próbujesz być?
Ty niedojebana podróbo Wonder Woman!
- Jesteś żałosna! - Powiedz, gdzie jest jej siostra!
Rucha ją banda tirowców.
Skurwysynu!
Co, kurwa?
Kimmie.
Chodźmy, skurwielu.
Chodźmy!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz est jej siostra!