Chcę wiedzieć, co się stało. Wezwij wszystkich do mojego domu.
- Nic ci nie jest? - [Kimmie] Mają moją siostrę.
Nie!
Nie dam im zrobić jej tego, co zrobili mnie. Nigdy.
[Olivia] Strzelał do samochodu i go podpalił.
Twój wuj to potwór.
Sprowadź do mnie mojego brata.
Zabił mojego syna.
To pierdolona wojna!
Co, kurwa? Myślałem, że nie żyjesz.
- Gdzie moja siostra? - [krzyk Delindy]
[strzał]
Idź do domu.
Czekam, aż znajdziesz Normana.
Dlaczego?
Wiem, że go tu przyprowadzisz.
To prawda.
Poczekam do tego czasu.
Dlaczego, Olivio?
Myślisz, że pozwolę, żebyś to ty go załatwił?
Co za różnica?
To mój syn. To dla mnie ważne.
Poczekaj w drugim pokoju.
Będę czekać, gdzie mi się podoba, do cholery.
Jules.
Znalazłeś go?
Nie, ale ktoś się tym zajmuje.
Komukolwiek to zleciłeś, gówno robi.
Osobiście znajdź go i tu sprowadź.
Tak jest.
[muzyka budująca napięcie]
Hej.
[Jules] Hej.
Jaki jest plan?
Nie mam planu.
Cholera. To głupie.
Próbuję to rozgryźć.
Jeśli Norman tu przyjedzie, rozpęta się piekło.
Wiem.
- Nie… - Rozumiem.
Nie sądzę.
Ale chyba mam pomysł.
Dobra, słucham.
Masz kogoś, na kogo możesz to zwalić i go tu przyprowadzić?
[wzdycha] Mallory.
Jakiegoś zbira, na którego można to zrzucić.
Załatwię to.
Co to znaczy?
To, co powiedziałem.
[rozruch silnika]
[dzwoni telefon]
- [Calvin] Wpadnij do motelu. - [Jules] O co chodzi?
[Calvin] Przyjechała policja.
Może nawet koroner. Niedobrze.
Cholera.
Ktoś z naszych?
- [Calvin] Mogę zapytać. - Nie.
Nie. Poczekaj na mnie.
Dobra.
A co z Normanem? Znalazłeś go?
Nigdzie go nie ma.
Tak myślałem.
- A jeśli nie chce być znaleziony… - Wiem.
Wiem.
Dobra, do zobaczenia.
[muzyka cichnie]
[pociąga nosem]
Chcę moją siostrę.
Wiem.
Musimy się dowiedzieć, gdzie jest.
Musimy wrócić do jego domu.
Nie powinniśmy. Nie ma jej tam.
Zadzwoń do Julesa.
Kimmie, nie mogę. O czym ty mówisz?
To ja zadzwonię.
I co powiesz?
Że jeśli nie odda mi siostry…
Nie możesz grozić Julesowi.
- Co mam zrobić, Angelu? - Nie wiem.
Siedzieć na tyłku i pozwolić im robić…
Robić z nią, co chcą?
Nic nie możemy zrobić.
Ty nie możesz.
A ty co możesz? Zabijać?
Mam dość jaj, jeśli nie zauważyłeś.
Zauważyłem. Kimmie,
musisz się uspokoić. To zły ruch.
Mam to gdzieś. Chcę Sylvie.
Raz ją zostawiłam. Więcej tego nie zrobię.
Rozumiem cię, ale…
Zjedź tym zjazdem. Jedźmy na południe.
- Nie jedziemy do Indiany. - Nie do Indiany.
Po prostu zjedź.
- Ten wóz jest spalony. - Mam w dupie samochód.
Nie jedziemy daleko. Damy radę.
Dobra, ale musisz się przyczaić, jasne?
Ile razy mam ci powtarzać?
Angelu…
Powiem ci to raz.
Jeśli jesteś ze mną, jedź. Jeśli nie, zatrzymaj wóz i wypierdalaj.
Dobra.
[gwar rozmów]
Co my tu mamy?
Dość poważny wypadek. To może być zabójstwo.
- To chyba ktoś od ciebie. - Kto?
Latavia Watts Millson.
- Znana jako Body. - Cholera.
Ktoś gada?
Tylko ten gość.
- Kto? - On.
Ponoć wszystko widział.
- Calvinie. - [Calvin] Tak.
- Chcę porozmawiać z tamtym gościem. - Jasne.
Ktoś jeszcze?
Nikt nic nie mówi.
Niech tak zostanie. I niech zamiotą to pod dywan.
Dobra.
Jak się nazywasz?
Debo.
Mama tak cię nazwała?
[prycha] Nie.
Co…
Więc jak naprawdę?
Nie macie krótkofalówek? Powiedziałem policji, co widziałem.
Tak. Powiedz jeszcze nam.
A wy to kto? Jakieś FBI czy coś?
Coś w tym stylu.
[śmiech] „Coś w tym…”
Pieprzyć to. Takie dwie laski się tłukły.
Jedna laska waliła na całego.
[imituje odgłosy ciosów]
Osobiste porachunki.
Nagle ta jebnięta wsiada do auta i przejechała laskę z dużą dupą.
Przygniotła ją.
Od oglądania takiego gówna ma się koszmary.
Wiesz, jak wyglądała?
To była Kimmie.
Znasz Kimmie?
Czasem dała mi parę groszy.
Nie za dużo, ale była dla mnie miła.
Jesteś bezdomny?
Nie. Mieszkam tutaj. Płacę, kiedy mam kasę.
Masz kartotekę?
[śmiech] Całą wielką tekę.
Tak? To poczytaj mi. Co robiłeś?
[prycha] Nie chcesz tego słuchać. Daj spokój.
Dobra. Pójdziesz z nami.
Chwileczkę. Nic więcej nie powiem.
- Chcecie mnie wrobić. - Uspokój się.
On tylko zbierze twoje zeznania.
I to wszystko?
Wiesz co? Może nawet zarobisz dziś trochę kasy…
na ćpanko.
Jak chcesz tentego, to nie do mnie, kolego.
Załatw to sobie na rogu.
Nie. Nie jestem taki.
Ale wiesz co?
Zapomnij. Nie potrzebujesz pieniędzy.
Na pewno…
- Na pewno nie chcesz się naćpać. - Daj spokój. Bzdura.
Czekaj.
Co masz?
Naćpasz się jak król. Będzie super.
Dobra.
Masz jakąś torbę?
- Idź po nią. - Mam…
Weź torbę. Dawaj.
Idziesz ze mną. Wiem, że masz torbę.
Daj mu się naćpać na całego.
A potem zabierz go do domu.
- Na pewno? - Kwestionujesz mnie?
- Ale… - Nie kwestionuj mnie.
Powiedziałem, co masz robić.
Nie stracę ani pionka na planszy, jeśli mogę wykorzystać kogoś takiego.
Rób, co mówię.
Dobra? Muszę wracać do domu.
I znajdź pieprzoną Kimmie i Delindę.
Dobra.
[muzyka budująca napięcie]
[muzyka cichnie]
[Mallory odchrząkuje]
[Mallory] Nic.
Wciąż nie odbiera.
Nie, Jules zajrzy w każdy kąt.
Dobra.
Nie da się go znaleźć.
- Dobra. - Przestaniesz mówić „dobra”?
Wiesz co? Zajmę się tym,
tak jak wszystkim innym w naszym małżeństwie.
- Wypierdalaj stąd. - Nie…
Nie mów tak do mnie, Horace.
- Wyjdź, to nie będziesz musiała słuchać. - Chcę znaleźć Normana.
Nie zrobisz tego, siedząc tam.
Wiesz co? [prycha]
- Idź sobie. - Możesz się zamknąć?
Moje dziecko nie żyje! Nie obchodzi cię to, ale mnie tak!
Zamknij się!
- Jesteś żądna zemsty. - A ty nie?
Po prostu…
[kaszle]
- [Mallory] Wszystko dobrze? - [kaszle]
- Nic mi nie jest. - Mam ci coś przynieść?
Jeśli czegoś chce, ma lokaja. Ciebie nie potrzebuje.
Przepraszam.
Mówiłam, że ta rodzina zrobi z ciebie niewolnika albo diabła.
- Wybierz mądrze. - Pani Olivio.
Wybierz.
Wiem, że wszyscy są wściekli.
I to jak.
- Ale to nie pomaga. - Nie musisz mi mówić, co pomaga!
[Mallory odchrząkuje]
Widzisz?
Nigdy nie widziałaś jej z tej strony.
Zamknij się.
[wzdycha] Wszyscy jesteśmy w żałobie.
On nie jest w żałobie.
Jest.
- Cholera. - Możemy…
Gdzie jest, kurwa, Norman?
[Norman] Jestem tutaj.
[dramatyczna muzyka]
Ty to zrobiłeś?
Co?
Nie pogrywaj ze mną.
- Kazaliście zabić moją żonę? - [Mallory] Przestańcie.
James, każ personelowi opuścić kuchnię i iść do stajni.
- Jestem sam z kucharzem. - Idźcie do stajni.
- Dobrze. - Dziękuję.
Musicie przestać to robić przy personelu.
- Nic nie wiesz, co? - Staram się zachować pokój.
Nie ma żadnego pokoju. Mój syn został zastrzelony jak zwierzę.
Nie zrobiłem tego.
Komuś to zleciłeś.
- Słuchaj… - Sam słuchaj!
Ostrzegałam cię.
Nie, to ja ostrzegałem ciebie!
Naprawdę chcesz mieć we mnie wroga, Normanie?
Mam to w dupie.
Dobrze, spokojnie.
Nie rozwalcie się nawzajem.
Nie chcę tego słuchać.
I miałbym dać ci forsę?
Nie ma mowy.
Zawsze byłeś złym sukinsynem.
To prawda.
Szczerze mówiąc, mam to po ojcu.
A ty jesteś taki jak ja.
Wiedz, że spieprzyłeś, kiedy zabiłeś mojego syna.
Ten żałosny sukinsyn. Nie kochałeś go.
Jak śmiesz.
Myślisz, że tata dał taki zapis w testamencie
i stworzył firmę w taki sposób,
bo myślał, że wszyscy się kochamy?
Nie. Wiedział, że byliśmy do siebie podobni!
Chciwe sukinsyny, które nie umieją kochać.
Ale kochałem żonę.
- Kochałem ją. - [Horace] Kochałeś?
Zamówiłeś ją sobie.
Kochałem ją.
Jak już kupowałeś sobie żonę,
mogłeś chociaż wybrać młodą.
Och! Chcesz pogadać o młodych?
- Co? - Chcesz zaczynać?
Chcesz coś powiedzieć,
to gadaj bez ogródek.
Mam tego dość.
Siadaj na dupsku!
- Nie waż się grozić mojemu synowi. - [otwarcie drzwi]
- Powinieneś coś powiedzieć. - [Varney] Co się dzieje?
Kolejny dzień w tej rodzinie.
[pełna napięcia muzyka]
Nie mówcie wszyscy naraz.
Ktoś ukradł mu samochód i chciał okraść dom.
To on zginął w aucie.
Nie wyglądacie na szczęśliwych.
[Olivia] Jestem szczęśliwa.
- Mamo. - Miałeś zostać w hotelu.
- Wiem, ale… - Nie wiesz, bo mógł cię zabić.
Wygląda na to, że tatę i Roya by to ucieszyło.
Charles,
przez ciebie musiałam przyjechać aż tutaj,
żeby ogarnąć to gówno.
I proszę.
- Chodź. Wracam do domu. - Nigdzie nie pójdziesz.
Normanie.
Czemu twój wóz był na tym samym parkingu, gdzie była moja żona?
Nie wiem, kurwa.
To było ósmego?
Tak.
Ktoś ukradł mu samochód przed klubem.
Prosił, żebym go odebrał.
Chciałeś mnie zabić?
Powiedz coś.
[Olivia] Dla mnie
wystarczy sama próba.
Tylko spróbuj mnie załatwić.
Za późno.
[otwarcie drzwi]
- [Jules] Chodź tu. Ruchy. - [Debo] Czekaj.
- [Jules] Rusz tu dupę. - [Debo] Czekaj.
[Jules] Przymknij się!
Stań tutaj. Przestań się ruszać.
Chodź tu.
Charles?
Co się dzieje?
Nic.
To kto był w tym aucie?
- To długa historia. - Muszę wiedzieć.
Kto to, kurwa, jest?
Nie ruszaj się.
Mam nagranie…
z autostrady…
jak kradli.
Widzicie?
Tutaj widać, jak jechali drogą.
A potem jechali z dużą prędkością.
W aucie znaleziono ślady DNA
i nie były wasze.
Śmiało. Powiedz mu.
Powiedz mu.
Chcieliśmy obrabować dom.
- Nie widziałem jej na drodze. - [śmiech]
[Norman] Co jest z nim nie tak?
Zabiję go.
Normanie, proszę. Chodźmy.
Czekaj. Załatwię go.
Normanie, proszę.
Dobrze? Z całym szacunkiem,
dość już zrobiłeś.
Wiem, że to dla ciebie trudne.
Dzięki Bogu wszystko się wyjaśniło.
Więc ja się tym zajmę,
bo jesteś zbyt rozemocjonowany.
Normanie!
Normanie. Dość!
Daj spokój.
Zajmę się tym.
- Chodź tu. - [Mallory] Dobra.
- Może zaznamy spokoju. - Proszę.
Proszę.
Chodźmy.
[Jules] Wychodzimy.
Chyba nikt nie jest szczęśliwy.
Varney, idź sobie.
Idź.
[Varney odchrząkuje]
- Normanie! - Jeśli cię okantowali, rozpierdolę ich.
Ciągle ci powtarzam o brudzeniu sobie rąk.
Cholera.
Słuchaj, Jules, mówię ci…
Normanie. To gówno w karetce było przegięciem.
To nie był jakiś ćpun z ulicy.
Całe miasto chce dowiedzieć się, co się stało.
Proszę.
Idź do domu. Powiem ci, kiedy to się skończy.
- Nie będę, kurwa, zadowolony! - Normanie!
[rozruch silnika]
To było genialne.
Naprawdę dobre, Jules.
- Stek nagrań z AI. - Stek nagrań z AI.
Myślisz, że uwierzył?
Tak.
Jest stary. Nie rozumie tego.
Cóż,
ważne, że opanowaliśmy sytuację.
Jules, to było dobre.
Jeśli zrobisz to do sprawy sądowej, będziemy ustawieni.
Nie, to twoje zadanie.
Pracuję nad tym.
Nie chcesz wiedzieć?
Czego?
Kim są te dzieciaki.
A co mnie to obchodzi?
Bo zostaną zabite.
Zginęłyby prędzej czy później.
Mallory.
Nie chcę tego słuchać, Jules.
Ale musisz zrobić to z hukiem i przytupem.
Na całego.
- Potrzebuję tego dla rodziny. - Hm.
Gdyby naprawdę cię znali…
Sugerujesz coś?
Nic.
- Tak to brzmiało. - Nie.
Dobrze. To był naprawdę udany dzień.
Zrobiłeś coś dobrego, Jules. To było świetne.
Ale miałam długą noc, więc spierdalaj.
[śmieje się]
[Kimmie] Wyłącz światła.
[cichy warkot silnika]
[Angel] Nie powinniśmy tu być. To kradziona bryka.
[Kimmie] Wiem.
Jesteśmy dwie godziny drogi od Chicago.
Gdy wrócimy, nie jedź za szybko.
- Nie podoba mi się to. - Strasznie nerwowa z ciebie pipa.
Zabiłaś dwie osoby.
Zasługiwały na to jak nikt inny.
- Kimmie. - Poczekaj tu, dobra?
Gdzie my jesteśmy?
U mojej matki.
Żartujesz sobie?
Nie.
Musimy wracać. Idzie świt. Nie chcę być w tym aucie.
Nie musisz iść ze mną.
Kimmie, chyba…
Pogrzało cię.
Sprzedali moją siostrę.
- Nie wiesz tego. - Skąd mają nowy samochód?
Sprzedali ją.
To twoja mama.
Nie gaś silnika.
[muzyka budująca napięcie]
- [sygnał łączenia] - [Rain] Co się dzieje?
- Zabiła Delindę. - Co?
- Tak. - Daj ją do telefonu.
- Jest w przyczepie. - W jakiej przyczepie?
Swojej matki.
Idź tam. Po pijaku mu odwala, zabije ją.
Cholera!
Co z tobą nie tak? Idź tam.
Kurwa, dobra.
- To niezła sumka. - [trzask drzwi]
- Kimmie. - [Frank] Co, kurwa?
Sprzedałaś ją?
O czym ty mówisz?
Za co kupiłaś nowe auto, mamo?
Spójrz na mnie, mamo.
Za co kupiłaś nowe auto?
Ja je kupiłem.
Co niby kupiłeś? Gówno masz.
Mam więcej niż ty. Kręcisz dupskiem i kłamiesz.
Mówiłaś, że jesteś pielęgniarką. [prycha] Jesteś na to za głupia.
[krzyki Leslie]
[Leslie] Przestań!
[krzyki Leslie]
- Przestań, Frank! - [Frank] Za kogo się masz?
- Przestań! Chodź, Kimmie. - Zabij go!
- Zastrzel go! - Uważaj, bo rozjebię ci łeb.
Chodź, Kimmie.
- Precz! - [Angel] Już!
Dorwę cię, choćby to była ostatnia rzecz w moim życiu.
- Chodźmy. Już. - Wypierdalaj!
Pierdol się.
[płacz Leslie]
[trzask drzwi]
Przykro mi z powodu zamieszania, ale cieszymy się, że pański syn jest cały.
- Czyżby, Varney? - Słucham?
Musimy porozmawiać.
Przyszedł sędzia Harold.
- Tak wcześnie? - Tak.
Przynieś coś do jedzenia przy basenie. Spotkam się z sędzią w gabinecie.
Tak jest.
- Varney. - Tak.
Rozgość się.
Zaraz wracam.
Dziękuję.
[Varney wzdycha]
[pukanie, otwarcie drzwi]
Przyszedł sędzia.
- Haroldzie. - Cześć.
Jak się masz?
Nieźle.
Dobrze.
Byłem zaskoczony, że się odezwałeś.
Tak.
Dawno nie gadaliśmy.
To prawda.
O co chodzi?
Kiedy ostatnio widziałeś mojego brata?
Och, hmm…
Dawno temu. Długo nie rozmawialiśmy.
Rozumiem.
Wszystko w porządku?
No cóż…
[muzyka budująca napięcie]
Mój syn zginął wczoraj w nocy.
O Boże.
- Tak. - Przykro mi.
Prasa jeszcze nie wie.
Tak mi przykro.
Mogę coś zrobić?
Tak.
Powiedz, co robisz z moim bratem.
[wzdycha]
Nie wiem, co masz na myśli.
Rozumiem.
Zapal sobie.
Nie palę.
Śmiało.
Zajrzyj tu, kurwa.
Dziękuję.
Dzięki.
Źle wybrałeś.
Weź czerwone.
Horace.
Weź czerwone…
i włóż do ust.
[nerwowa muzyka]
NIEBEZPIECZEŃSTWO
Kazałem ci wsadzić to do gęby.
- Wyglądasz na zdenerwowanego. - Tak, Horace.
Co mnie powstrzyma
przed zapaleniem dynamitu tym cygarem
i rozjebaniem ci łba?
Proszę. Nie rób tego.
[klikanie zapalniczki]
Wiesz, że zrobię dla ciebie wszystko.
Zapytam jeszcze raz.
Co robisz z moim bratem?
[Horace] A, a, a.
Kazałem odłożyć?
Przyszedł do mnie kilka lat temu.
Z planem wyprania pieniędzy.
Wiem o tym.
Próbowałeś to zrobić z firmą.
Tak.
A kiedy mu zabroniłeś,
kupił klub ze striptizem i kilka salonów samochodowych.
[muzyka budująca napięcie]
Od kogo są pieniądze?
Nie wiem tego.
Ile pieniędzy?
Tylko kilka milionów dolarów.
Próbujesz mi powiedzieć,
że mój brat był tak zdesperowany,
że zrobił to dla kilku milionów?
Przepraszam.
Horace, przepraszam.
Przepraszam.
[wrzask]
[łkanie]
Horace, proszę.
Ciesz się, że zrobiłem to, zamiast odpalić dynamit.
Horace. [łka]
Horace, proszę.
Kurwa.
[szczekanie w oddali]
[tajemnicza muzyka]
[dzwoni telefon]
- Tak. - [Jules] Załatwione?
Tak, ale…
Ale co?
- Delinda nie żyje. - Co?
Tak. Załatwiono ją strzelbą.
[wzdycha] Cholera.
[prycha]
- Policja? - Nie.
Jest tam coś podejrzanego?
Nic.
- Posprzątaj to. - Załatwię to.
I znajdź tę cholerną Kimmie, jasne?
Nie odbiera.
Może mieć z tym coś wspólnego?
- Nie wiem. - Co, kurwa?
Wiesz, że się wkurwi.
Na to wygląda.
Znajdź tę sukę i przyprowadź ją prosto do mnie.
- Słyszysz? - Tak.
Wyślę Alexa z ekipą sprzątającą.
Znajdź ją.
Załatwię to.
[kliknięcie telefonu]
Dobra.
[leci pogodna muzyka]
[Varney] Dziękuję.
Proszę pana?
Rany.
To się nigdy nie nudzi.
Co?
To wszystko.
Przepiękne.
Dziękuję.
Dorastał pan tutaj?
Tak.
Wspaniale, kiedy czarni żyją w ten sposób.
Ojcu się powodziło.
Ale nie lepiej niż panu.
[lekki śmiech]
- Zrobił pan z Beauty in Black… - Wiem, co zrobiłem.
Przepraszam pana.
Nie musisz włazić mi w dupę.
- Tak. - Chyba że lubisz takie rzeczy.
Słucham?
Posłuchaj.
[nerwowa muzyka]
[wzdycha]
Nienawidzę moich jebanych synów.
Przykro mi z tego powodu.
Są niewdzięczni.
Nigdy ciężko nie pracowali.
Cholera.
Jestem rozczarowany Royem.
Gdyby był spłukany i nie miał Mallory,
obciągałby po kiblach za działkę.
Albo obciągałby bez powodu.
To obrzydliwe.
Naprawdę obrzydliwe.
[wzdycha] Przykro mi, proszę pana.
I przestań przepraszać.
- Dobrze, proszę pana. - I nie mów mi per pan.
Dobrze.
Muszę to rozgryźć.
Sprawdzić testament mojego ojca.
Obaj go sprawdzaliśmy, ale zrób to jeszcze raz.
Tak jest.
Kiedy umrę, te sukinsyny nie mogą dostać moich udziałów.
Rozumiem.
Znajdź mi furtkę.
Udałoby się tylko przez żonę, jak w przypadku pańskiego brata.
Cholera, a niby jak?
Jest pan wciąż przystojny i dość młody, by…
Dalej włazisz w dupę?
Przepraszam pana.
A jebany pozew?
- Załatwimy to. - Czyżby?
Robimy, co w naszej mocy.
Kim jest ta prawniczka i czemu wszyscy się jej boją?
Jest twarda i zwykle wygrywa takie sprawy.
Duże wyroki?
- Ogromne. - Martwisz się?
Zawsze się martwię.
Jak jakaś pizda, no nie?
Chcę wykonać dla pana dobrą robotę.
[oddycha głęboko]
Powinieneś być moim synem.
Jesteś cholernie mądry.
Dziękuję.
Jedz.
[Angel] Będzie dobrze.
[spokojna muzyka w aucie]
Widzisz to słońce?
Za każdym razem, gdy wschodzi, kolejny dzień nie wiem, gdzie jest.
- Znajdziemy ją. - Jak?
Nie uda się, jak rozwalisz wszystkich, którzy wiedzą.
Kiedy się wściekam, po prostu…
mam to gdzieś.
Wiem.
Dokąd teraz jedziemy?
Po prostu jadę.
Ale niedługo będę potrzebował paliwa.
Jedźmy do motelu.
[mruczy przecząco] Zły pomysł.
Angelu, nie spałam od kilku dni.
Jestem wykończona. Mam to gdzieś.
Będą tam czekać.
- Mam to gdzieś! - A ja nie!
Nie zrobimy tego.
To zabierz mnie do Rain.
To mogę zrobić.
Hej.
[Rain] Hej.
[Kimmie pociąga nosem]
[Kimmie wzdycha]
Spójrz na mnie.
[Kimmie] Nie mogę.
No już.
Patrzę.
Wiem, że mają twoją siostrę.
Odzyskamy Sylvie, dobra?
Nie rozumiesz.
Nigdy nie przeszła czegoś takiego.
Przeżyła w twoim domu.
Będzie dobrze. Odzyskamy ją.
Moja matka ją sprzedała.
Sprzedała ją.
Cholera.
Może nie. Skąd wiesz?
Ma nowe auto warte więcej niż jej cholerna przyczepa.
Wiem.
A ty jak pomogłeś?
Wyciągnąłem ją stamtąd.
To dobrze.
Jak ją odnaleźć?
Może ktoś w klubie wie.
Nie może tam iść.
Ona nie może.
Ale ty tak.
Co?
Nie wiedzą, że jesteś z nią, no nie?
Raczej nie.
Dobra, więc idź tam i dowiedz się, co się dzieje.
Jeśli zacznę węszyć…
Angelu, wpakowałeś nas w to gówno.
- Wszyscy byliśmy dziećmi. - Nieważne.
Pomóż jej.
- Dobrze, ale… - Ale co?
Kimmie, powiedz jej resztę.
Co, Kimmie?
[wzdycha]
Staruch, który tym wszystkim trzęsie, ten, który cię tu przeniósł…
Próbowaliśmy go okraść
i zabił wszystkich innych, którzy go napadli, i teraz…
- Muszę wyjść ze szpitala. - [Kimmie] Nie.
Wiesz, że nie możesz.
Jestem silniejsza, niż myślisz.
- Lekarze jeszcze… - Was też ścigają?
Chciała iść do niego.
Pieprzysz bzdury.
Odzyskamy ją, dobra? Naprawdę.
Zadzwonię do laski z klubu.
Angelu, idź tam i zachowuj się normalnie.
Rozumiem.
[Rain wzdycha]
Czego chcesz?
Widziałaś to?
Było dużo do zobaczenia.
[Roy] Hm.
Mają mnie w dupie. [prycha]
To widać.
Ty też, co?
W końcu rozumiesz. [śmiech]
[Roy] Hm.
W takim razie mógłbym równie dobrze być…
martwy. [śmiech]
Wyświadczysz nam przysługę.
Miałabyś gdzieś, gdybym wyskoczył przez okno?
- To okno? - Tak.
To się nie otwiera.
Ale jeśli zrobisz rozbieg, może ci się uda.
[śmiech] Jesteś słodka.
- Nie, jestem piękna. - Hm.
Piękna. [pomrukuje]
Dość już o mnie.
Z kim się pieprzysz?
- Chcesz w to brnąć? - Tak.
Z moim facetem.
Z kim?
- A ty gadasz po pocałunkach? - Ja nie całuję.
- Och. - A po obciąganiu?
- [śmiech] To urocze. - Hm.
- Nie obciągam. - Czuję go na tobie.
- Jak pachnie? - Jak ściema.
- Jak 30-centymetrowy fiut? - [śmiech]
- Miłego dnia, skarbie. - Nawzajem, kotku.
A buziak?
Mówiłem…
nie całuję dziwek.
[lekki śmiech]
Cholera.
[Roy] Słuchaj.
Tak jest.
[nerwowa muzyka]
- Próbowałeś mnie uderzyć. - Nie.
Ależ nie. Chciałem pana powstrzymać.
Dlaczego ją chronisz?
To moja praca.
- Chronię też pana. - Hm.
Ile czasu z nią spędzasz?
- Odwożę ją tu i do domu. - Hm.
Mieszkasz w kwaterach?
- Tak. - Jules cię zatrudnił.
- Tak. - [z podziwem] Hm.
[Roy wącha]
Tak.
To ty.
Co ja, proszę pana?
Pieprzysz moją żonę.
Nie.
A chciałbyś?
Nie.
Kłamiesz.
Tak naprawdę to pan mnie pociąga.
Ma pan piękne usta. A te oczy naprawdę…
- Hm. - Spójrz na mnie.
Nigdy więcej tak do mnie nie mów.
[śmiech]
Jebany pajac.
Chcesz się pobawić. Chcesz być pieprzoną…
[nadal nerwowa muzyka]
[wypuszcza powietrze]
Tak.
[głośno wypuszcza powietrze]
No i proszę bardzo.
[brzęczenie wibracji]
- [Kimmie] Angelu. - Cześć.
- Dowiedziałeś się czegoś? - Jeszcze nie.
Cholera.
- Dzwonił ktoś? - A kto?
Jules? Ktokolwiek? Może…
Nikt nie dzwonił.
Musi już wiedzieć.
Na pewno już wiedzą.
Policja była w motelu.
Mówili ci coś?
Czekałem, aż odjadą.
I nic więcej?
Było cicho.
Było cicho? Naprawdę?
Jakby nic się nie stało. Zero w wiadomościach.
I policja tam była?
Tak, była tam policja.
Kontrolują to gówno.
A niby jak?
Pieniądze pozwalają na wszystko.
Nie chcę tam iść. Ten staruch był wściekły.
Nie dałeś mi tam jechać, więc…
Pomóż mi znaleźć Sylvie.
Nie chcę, ale tam pójdę.
- Daj mi znać stamtąd. - Dobra.
[sygnał dźwiękowy]
Oddzwonię. Ktoś dzwoni.
To oni?
Nie, to syn.
Halo?
Odbieraj po pierwszym sygnale.
Oczywiście.
Bądź w hotelu w południe.
Dam radę.
Lepiej…
- Lepiej się nie spóźnij. - Dobrze.
Jasne.
Czekaj na mnie w łóżku.
Oczywiście.
Już jadę, tatuśku.
Dobrze.
Tatuśku?
Kto to?
Syn.
Kto?
Chce się spotkać.
- Idziesz? - I to jak.
A jeśli on i Jules próbują cię wrobić?
To wpakuję się w to, żeby odzyskać siostrę.
- Kimmie, nie idź. - Rain, idę.
- Proszę. - Mówię, że idę. Nie chcę tego słuchać.
[wzdycha]
[cmoka]
[wolny kawałek rapowy]
[muzyka cichnie] apowy]