[Calvin] Przyjedź do motelu.
Policja tu jest. Może nawet koroner.
- [Jules] Jak wyglądała? - To Kimmie.
Naprawdę chcesz mieć we mnie wroga?
Mam to w dupie.
Kolejny dzień w rodzinie.
Nie mówcie wszyscy naraz.
Chciałeś mnie zabić?
Jechaliśmy obrabować dom.
- Nie widziałem jej. - [Calvin] Delinda nie żyje.
[Kimmie] Kontrolują to gówno. Pomóż mi znaleźć Sylvie.
Rain, idę. Nie chcę tego słuchać.
Cholera!
Tak.
Więc ta szmata zabiła moje dwie suki?
Tak.
Dobra.
- Jest mi coś winna. - Co mamy zrobić?
- Nie odbiera telefonu? - [Trackson] Nie.
- Znajdźcie ją. - Znajdziemy.
Przyprowadźcie ją do mnie.
Robi się.
[mruczy ze złością] Dobra.
Co się dzieje na komisariacie?
Zajmie się tym prokurator okręgowy.
Cholera.
- [Axel] Co mamy robić? - Są jakieś dowody?
Mamy wszystkie nagrania. Tylko Debo kłapał dziobem.
- Gdzie jest? - Zamknąłem go.
Na dobre?
Jak rozkażesz.
Zróbmy to przed Normanem. Dobra?
Wiem, że ogarniacie też policję.
- Ale musicie skupić się na tym. - Dobra.
- Tak? - Robi się.
Potrzebuję was dziś w klubie. W mundurach, jako strażników.
Dobra.
- Ty też, Alex. - Jasne.
[warczy]
[warczy] A to suka.
Znajdźcie ją. I to już.
- Dobra, - A Rain?
Jest w szpitalu.
Pogadaj z nią.
Wie, gdzie jest ta suka.
- Jasne. - Dobra?
Alex, osłaniaj Tracka.
- Jazda. Dobra? - Jazda.
Wypierdalajcie stąd.
A to suka.
[wzdycha]
A to mega suka.
- [Olivia] Dzień dobry. - Hej.
- Dziękuję. - Co się stało?
Wszystko gra.
Na pewno?
Tak.
Zacząłem gotować lunch.
Nie jestem głodna.
Tylko napiję się kawy.
Mogę coś zrobić?
Nie.
Siedź sobie i wyglądaj pięknie.
Da się zrobić.
[złowieszcza muzyka]
Powiesz mi?
- Olivio… - Nie owijaj w bawełnę.
- Nie… - Powiedz.
Nie odezwali się.
- Więc go okradli? - Tak.
Mieli spotkać się z nim w magazynie.
Tak.
Zastrzelić go i upozorować napad.
Tak.
Jesteś tego pewien?
Nie odzywają się. Nie zadzwonili.
Słuchaj…
Prosiłam, żebyś pomógł mi wrobić tego skurwiela.
To musiało odpowiednio wyglądać.
I co zrobiłeś?
Przysięgam, że wysłałem swoich najlepszych ludzi.
[prycha] Dobra.
Przysięgam.
Wiesz, że trudno ufać ludziom, kiedy jesteś bogaty.
Przysięgam, że nic nie zrobiłem.
Ale wiesz co? Będzie mi brakowało ruchania z tobą.
Olivio, proszę.
Zdradziłeś mnie?
Nie.
Nie, przysięgam.
Myślę, że tak.
Przysięgam.
Dlaczego Horace zachowywał się, jakby nic się nie stało?
Nie wiem.
Hm.
Dobra.
Dasz mi jeszcze jedną szansę?
Nie.
Kochanie, ogarnę to.
Jeśli Horace dowie się, że to ja za tym stałam…
Wiem.
Wiesz, jak ważne było, żebyś tego nie spieprzył.
Wiesz, że nie lubię smutnych pożegnań, prawda?
Olivio…
Nie zaczynaj błagać. Dobrze? Wiesz, że na mnie to nie działa.
Ale jakoś to załatwię.
A teraz zaczynasz mnie wkurzać.
Dobra.
Wiesz, jak to działa.
Wiesz, że musisz wejść do torby.
Nie…
Przestań się, kurwa, trząść.
- Czy… - Właź do torby.
- Naprawdę to robisz? - Tak.
Za dużo wiesz.
[otwarcie drzwi]
[Olivia] Przykro mi.
Chodź.
Wstawaj.
Właź do torby. No już.
- Właź do jebanej torby! - Przepraszam.
Właź do jebanej torby!
Dupa w troki.
Dawaj, gnojku.
Już. Przestań się trząść.
Przepraszam.
Skurwysynu, zapniesz się?
Kochanie, proszę.
Jeśli poprosisz jeszcze jeden pieprzony raz…
Zapnij to jebane gówno!
Właśnie tak.
[złowieszcza muzyka narasta]
[muzyka cichnie]
Takie są dane.
Czy to ma jakiś sens?
- Wyjaśnij. - Ma pan pakiet kontrolny.
Ale pański brat, była żona i synowie
mają prawo głosu.
Wiem.
Chcę wiedzieć, czy mam furtkę.
Pański ojciec bardzo sprytnie spisał testament.
Jeśli ktokolwiek zostanie skazany za przestępstwo,
straci swoje udziały.
O to chodzi.
Co chce pan wiedzieć?
Przestępstwo.
Jakie przestępstwo?
Drugiego stopnia.
Zabójstwo, rabunek i tak dalej.
Więc jeśli ktoś przewodzi organizacji przestępczej…
To przestępstwo.
[śmieje się]
Dziękuję.
Hm.
Czy mogę jeszcze w czymś pomóc?
Nie, już pomogłeś.
Podzieli się pan?
Czym?
Swoimi przemyśleniami.
- Gdybym chciał, tobym się podzielił. - Dobrze.
Możesz odejść.
Tak. Dziękuję.
[muzyka budująca napięcie]
[sygnał dźwiękowy]
Co do…?
[dzwoni telefon]
Słucham?
Wysłałem ci zdjęcie dzieciaka.
Mówią na niego Angel.
Tak jest.
Znasz go?
Nie. Skąd mam go znać?
A któryś pracownik go zna?
Nie.
Raczej go nie spotkałem.
Rozumiem.
Coś nie tak?
Myślisz, że go znajdziesz?
Na pewno.
Chyba jest w kradzionym aucie.
To tablica rejestracyjna, marka i model.
Co mam z nim zrobić?
Odwiedzałem moje skrzydło w szpitalu. Chyba ukradł mi zegarek.
- Zajmę się nim. - Nie.
Chcę z nim pogadać.
Dobrze. Gdzie?
Daj znać, jak go znajdziesz.
Tak jest.
[muzyka cichnie]
- Nie. - Gdzie ją przeniesiono?
Nie wiem.
[wzdycha] Jakim cudem nie wiesz?
Nie wiem. Zrobili wszystko po cichu.
[dzwoni telefon]
Jesteś…
Cholera.
- Zobaczymy się później? - Spierdalaj.
- [kobieta] Serio? - Hej.
Wysłałem ci tablicę rejestracyjną i numer telefonu.
To Angel?
Tak.
Ucieka?
Nie.
- Muszę go znaleźć. - Dobra.
Dostałem dziwaczny telefon.
Jaki?
- Jak go znajdziesz, zadzwoń. - Dobra.
Niech każdy czytnik tablic rejestracyjnych go szuka.
Dobrze.
A Rain?
[chrząka]
Przeniesiono ją.
O czym ty mówisz?
Do innego szpitala. Nie wiemy, gdzie jest.
Czemu, kurwa, nie wiesz, że ją przeniesiono?
- Przepraszam. - Nawalasz?
Nie.
[wzdycha ze złością]
Znajdź Rain.
Dobra?
Pewnie jest z tą suką Kimmie.
- Zajmę się tym. - Co z wami nie tak?
- Niekompetentne dupki. - Tak jest.
Tak jest. Zajmiemy się tym.
Cholera.
Wkurzony?
I to jak.
Pewnie.
Wiadomo, gdzie jest Kimmie?
Nie. Ale jeśli Jules ma rację, musi być z Rain.
Dzwoń do wszystkich kontaktów.
Dobra. Zajmę się tym.
Chodź.
[energiczny rap]
Hej.
[dyszy] Co do cholery?
Ciebie też miło widzieć.
Myślałem, że nie chcesz, żeby ktoś cię tu widział.
W nocy.
Rozmawiałem z twoim ojcem.
Świętuje moją śmierć?
Nikt tego nie robi. Przestań.
Jasne.
Muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Varney, nie chcę słuchać żadnych bzdur.
Ale musisz.
Twój ojciec coś knuje.
Co?
Ciągle zadaje mnóstwo pytań
o zapisy w testamencie i sposób ich obejścia.
- Po co? - [Varney wzdycha]
Ciągle…
Nie mów nic, jeśli nie chcesz powiedzieć.
Jestem zmęczony.
Straciłem lambo.
I umarł w nim jakiś koleś. Ale to nic takiego.
[muzyka budująca napięcie]
Serio?
Mów, co chcesz.
Myślę, że twój ojciec próbuje wygryźć ciebie, matkę i brata
z testamentu.
- Nie może tego zrobić, więc… - Nie może.
Z drugiej strony…
Co?
Może zwiększyć udziały.
Jak?
Gdyby ktoś z was popełnił przestępstwo.
- Wszyscy mamy legalne biznesy. - Ale musisz uważać.
Nic nie robię.
Ale żyjesz na krawędzi.
O ile wiem, to nie przestępstwo.
Powiem to w zrozumiałym dla ciebie języku.
Powiedzmy, że będziesz chciał kupić kokę i wpadniesz w zasadzkę policyjną.
Co wtedy?
Kupuję prochy od jednego faceta. Nic nie wie.
- Musisz uważać. - Dobra.
Dzięki za ostrzeżenie.
Musisz potraktować to poważnie. Wiesz o tym.
- Ale nie traktuję. - Dobra.
Ostrzegam cię.
To prawda.
Dobra.
Możesz już iść.
Po co ja się staram?
Dobrze.
[dzwoni telefon]
- Tak. - Cześć. Jak się czujesz?
Gdzie ten skurwiel?
- Kto? - Debo.
Niech mi go przywiozą.
- Rozmawialiśmy o tym. - Jules…
- Mamy inny problem. - Chcę go.
Uspokoisz się na tyle, by mnie wysłuchać?
- Co? - Twój brat powiedział coś Haroldowi?
Nie gadałem z nim.
Musisz go odwiedzić.
Dlaczego?
Bo dostałem dziwny telefon.
Chciał, żebym kogoś znalazł.
Wysłał mi imię dzieciaka i tablicę rejestracyjną.
I?
Pracuje w klubie.
- Co? - Jest z Dominikany.
Cholera. [śmiech]
- Kocha kobiety z Dominikany. - Nie.
To facet.
- Co? - Tak.
Cholera.
- Co powiedział? - Chciał, żebym go znalazł.
Bo ukradł mu zegarek.
Cholera. Współczuję dzieciakowi.
Dlaczego?
Dla Horacego zegarek jest jak moja żona dla mnie.
Gdzie jest Debo?
[wzdycha] Zająłem się nim.
- Potrzebuję informacji o nim. - Nie ufasz mi?
W sprawie mojej żony nie ufam nikomu.
Normanie, już po wszystkim. Musimy żyć dalej.
Dalej?
Skurwysynu, moja żona nie żyje.
- Normanie… - Pierdol się!
- Nie będę żyć, kurwa, dalej! - Źle się wyraziłem.
Sam to zrobię. Sam go znajdę.
Cóż…
nie żyje.
[śmiech]
- To bardzo wygodne, prawda? - Nie.
- Naprawdę mi nie ufasz. - Nie.
- To wygodne, skurwielu. - Daj spokój, Normanie.
Jesteś zdenerwowany, ale naprawdę musisz się uspokoić.
Porozmawiaj z bratem.
Dobrze? Nie podoba mi się ta cała sprawa z Haroldem.
Moja żona nie żyje,
a ty masz to gdzieś.
Nie o to mi chodzi. Mówię tylko, że muszę dopilnować…
Normanie.
Świetnie.
[dzwoni telefon]
Odbierz telefon.
Przepraszam.
Beauty in Black, telefon pani Bellarie. Kto dzwoni?
Lena Norris Walton?
[dramatyczna muzyka]
Rozumiem. Chwileczkę.
Możesz odejść.
Komu zawdzięczam tę przyjemność?
Myślałam o tym, co mówiliście wczoraj z mężem.
To znaczy?
O ofercie pracy.
Hm. Tak myślałam, że się zdecydujesz.
Wcale nie.
Więc o co chodzi?
Chcę powiedzieć, że dzięki moim reklamom w telewizji
liczba powodów wzrosła do 64.
- Czyżby? - Tak.
Jesteś pewna, że nie chcesz rozmawiać o ugodzie?
Czemu rozmawiasz ze mną, a nie z moim teściem czy mężem?
Wiemy, że ty tam rządzisz.
- To prawda. - Tak.
Twój mąż to niezły numer.
Tak jak kobieta, z którą właśnie rozmawiam.
Będzie naprawdę paskudnie.
Już jest.
Nie. Jeszcze nie zaczęłam.
To śmiało.
Nie traktujesz tego poważnie.
Powinnaś pomówić z naszym zespołem prawnym
i radcami naszej firmy.
Jesteś tam najrozsądniejsza.
Leno…
- Możemy to załatwić. - [wycie syren]
Słyszysz to?
Co?
Karetkę i syreny?
Biegnij za nimi i spierdalaj z mojego telefonu.
[wycie syren]
Masz prawo jazdy i dowód?
Tak, ale to auto mojego kumpla.
Nie pytałem o to.
Mam prawo jazdy. Dowód rejestracyjny musi gdzieś tu być…
- [Trackson] Broń! - Nie!
- Wysiadaj! - Dobra.
Co ci się stało w rękę?
Twój pierdolony braciszek.
Co zrobił?
Groził mi.
Czym?
Zadawał mi różne pytania.
Na temat?
Ciebie i Julesa.
Jakie pytania?
Chciał wiedzieć, nad czym pracujesz i czy ci ufam.
Co mu powiedziałeś?
Że nie wiem, o czym mówi.
- Okłamujesz mnie? - Nie.
Nie, przysięgam.
Nie możesz nawet na mnie spojrzeć. Na pewno kłamiesz.
Wcale nie.
Haroldzie!
Myślisz, że zaryzykuję taką kasę z powodu tego gówna?
Mówisz prawdę?
Normanie, jak długo mnie znasz?
Dobra.
Mówię prawdę.
Dobra.
Tak mi przykro z powodu twojej żony.
Mnie też.
Mogę w czymś pomóc?
Może coś zorganizować?
Poradzę sobie.
Na pewno?
Jestem twoim przyjacielem. Jestem przy tobie.
Nie trzeba.
Dobra.
Chcesz się napić?
Cholera.
Przydałby się bourbon. [śmiech]
[brzęczenie wibracji]
Odbierzesz?
To tylko wiadomość.
Sprawdź wiadomości.
Później. Chcę być z tobą.
Sprawdź wiadomości.
[złowieszcza muzyka]
[Harold] Nie.
Nie. Normanie.
Czy to…
twoja córka na studiach?
[drżącym głosem] Normanie, proszę.
Zapytam jeszcze, kurwa, raz.
Słowo daję…
Nic mu nie powiedziałem.
Jeśli coś usłyszę…
Wiem.
Dlatego nic nie powiedziałem.
Przysięgam.
Przysięgam. Proszę.
Proszę, stary.
Wypij drinka.
Nic w nim nie ma. [śmiech]
Jest w porządku.
Wiesz…
od śmierci mojej żony…
nic się dla mnie nie liczy.
Nic.
Rozumiem to.
Moja córka
jest dla mnie wszystkim.
Na pewno.
Wypijmy za życie.
Za życie.
Zdrowie.
[muzyka cichnie]
[Mallory] Roy.
- Chodź. Dokąd idziesz? - Na lunch.
- Chodź tu. - Co?
Może ja jadę na koce, ale tobie odjechał peron. Co jest?
Pójdziesz do Leny?
O czym ty mówisz?
To podstępna żmija.
Więc będzie tu idealnie pasować.
[muzyka budująca napięcie]
[Roy wzdycha]
- Widzisz to? - [gwar z nagrania]
To wiral.
Szarpałeś się z protestującymi.
Co z tego?
Chcesz, żeby to wszystko się zawaliło?
Nie. Tylko ty.
- Czemu nie jesteś jak… - Twój kochaś?
- Tylko który z nich? - [śmiech]
Bo są mądrzy, Roy, i wiedzą, jak prowadzić firmę.
[Roy] Hm.
Kiedy go znajdę…
Co mu zrobisz?
Nie znasz mnie.
Wiem, że robisz, co każe ci tata.
Dobra.
Nie idź do Leny, bo powiem twojemu ojcu.
- Masz mnie za dziecko? - Nie.
Dziecko byłoby mądrzejsze.
- Spierdalaj. - Roy.
Calvin.
[muzyka cichnie]
- Tak, proszę pani. - Idź za nim.
Ale…
Co?
Jestem w kontakcie z jego kierowcą.
Co to znaczy?
Powie nam, gdzie pojedzie.
- Przez Julesa? - Rozmawiamy bezpośrednio.
I mówicie Julesowi?
Tak.
Musisz iść za nim.
Jestem tu dla pani.
Nie słuchasz rozkazów?
Nie, jeśli to oznacza opuszczenie pani. Chcę być z panią.
Ale pieprzysz.
Szaleję za panią, odkąd…
Wypierdalaj.
- Próbuję tylko… - Wynocha.
- Tak jest. - Już.
- Kręci mnie to. - Lepiej przestań pieprzyć.
Przepraszam. Zdenerwowałem panią.
Proszę nie płakać. Ale jeśli pani zapłacze…
proszę otrzeć łzy.
- Co to jest? - Pani majtki z tamtego wieczoru.
[Gillian] Hej.
Możemy pogadać?
Pracuję.
Proszę.
Czego chcesz?
Przepraszam.
- Dobra. - [Gillian] Nie rób tego.
Przepraszam za wszystko.
Po prostu…
Tęsknię za tobą.
- Dobra. - Zrobiłam z nim to, co musiałam.
Ja też.
Nie musiałeś z nią tego robić.
- Ale bardzo chciałem. - [Gillian prycha]
Chcesz, żebym cierpiała.
Nie patrz, jeśli nie chcesz.
Calvinie, bardzo się staram…
Gillian… odejdź.
- Nie zabawiaj się z nią. - Bo co?
Powiem mu.
Komu?
Jej mężowi, durniu.
Zrób to.
Wiesz, jeśli Jules się dowie o tym, co robisz…
Możesz się odpierdolić?
Aż tak mnie nienawidzisz?
Sama sobie to zrobiłaś.
- Co ja zrobiłam? - Ciszej.
Odejdź.
Nie wkurzaj mnie.
Gdy ktoś chce coś zrobić, to robi.
A nie to ogłasza. Więc zrób to.
Odwal się ode mnie.
[Gillian prycha]
[pisk opon]
[niepokojąca muzyka]
[silnik gaśnie]
- [Trackson] Tutaj? - [Alex] Tak.
- Czekajcie. - [Alex] Zamknij się.
Czekaj. Posłuchaj.
Czekajcie!
[Angel] Czekajcie! Cholera.
Czekajcie!
[rozruch silnika]
Czekajcie.
Czekajcie!
Kurwa.
Czekajcie.
Cholera.
[metaliczne skrzypienie drzwi]
Dobrze cię widzieć.
- Czyżby? - Myślałem, że pójdę do paki.
Pójdziesz.
Tylko jeśli chcesz.
Wyłącz samochód. Nic nie słyszę.
[silnik gaśnie]
Kurwa.
Wiesz, kim jestem?
Jesteś moim tatuśkiem.
Mogę mieć 50 takich jak ty.
Tak, ale chcesz mnie, prawda?
- Chcesz mnie. - Ciebie?
Gnojka, który ukradł mi zegarek?
Wiem. Przepraszam. To się nie powtórzy, obiecuję.
Wiesz, co to był za dom?
Jaki dom?
Do którego cię zabrałem.
Nie.
Chciałem dać go tobie i Kimmie.
Naprawdę?
Gdybyś tylko się mną zajął.
Mogę to zrobić.
Już dawno po ptakach.
Nie ufam ci.
To się nie powtórzy, obiecuję.
Wiem, że nie. Stoisz tu w kajdankach.
Wiem, że jestem w kajdankach, ale dostałem nauczkę.
Naprawdę.
- Tak? - Tak.
Przysięgam, że tak.
Co wiesz o Kimmie?
- Jak to? - Muszę wiedzieć wszystko.
Powiem ci wszystko.
- Jest godna zaufania? - Tak.
Tak. Jest bardzo szczera i…
- Wiesz… - Jak na dziwkę.
Nie. Dała się w to wplątać.
Wplątałem ją w to, bo Jules wplątał mnie i…
Pojebane gówno. Ale jest godna zaufania.
Musisz mi wszystko powiedzieć.
Powiem ci wszystko.
- Hej. - Cześć.
- Mogę usiąść? - Tak. Siadaj.
Dzwoniła do ciebie?
Lena? Dzwoniła.
Dobra.
Co powiedziała?
Powiedziała mi o innych powodach.
- Co zrobimy? - Spotkam się z nią.
- I pomówicie o ugodzie? - Zobaczę, co ma.
Dobra.
Powinnaś zatrudnić innego prawnika.
- Nie jesteś prawnikiem? - Jestem.
Ale potrzebujemy kogoś, kto ich wystraszy.
Ile by to kosztowało?
Lawson, Wright & Mason.
- Tak. - Są najlepsi.
Dobrze wiem, kim są.
I?
Są drodzy.
To prawda.
Podaj mi wycenę i przedstawię to zarządowi.
Dobra.
Muszę z tobą porozmawiać o czymś innym.
Dobra.
O co chodzi?
Chyba musisz porozmawiać ze swoim teściem.
O czym?
Zadaje wiele pytań o zapisy w testamencie.
Dobra. I?
Czuję, że go zdradzam.
Powiedz.
Myślę, że musisz z nim porozmawiać.
Nie mów mu, co powiedziałem.
- Nie powiem. - Dobra.
Wkrótce.
- Jest aż tak źle? - Im szybciej, tym lepiej.
Dobra. Dziękuję.
Jasne.
[muzyka budująca napięcie]
Wiesz co, mecenasie Varney…
Tak.
Naprawdę doceniam wszystko, co robisz.
- Proszę. - Dziękuję.
[dramatyczna muzyka]
- [Roy] Myślałaś, że mnie nie ma? - Panie…
Bez takich.
Co ty tu robisz, do cholery?
To ty.
- Roy. - Pieprzysz moją żonę?
- Proszę pana… - Nie. To ty.
- Roy, przestań. - Nie. Jesteś, kurwa, zwolniony.
Proszę pana, nie…
Zwalniam cię, złamasie.
Proszę posłuchać, nie…
[Roy] Mm.
- Widzimy się na parkingu. - Słucham?
- Widzimy się na parkingu, skurwielu. - [Mallory] Nie.
- Jeśli twój ojciec się o tym dowie… - To wtedy mu powiem.
Wszystko mu powiem o tym mięśniaku i wywali go na zbity pysk.
- Tak zrobi. - Roy.
Wylatujesz.
[Mallory] Roy.…
- Mallory… - W porządku.
- Nic nie zrobiłem. - Nie martw się.
- Załatwię to. - [Varney wzdycha]
Pracuj tak jak do tej pory.
Dobrze.
[dzwoni telefon]
- Halo. - [Rain] Kimmie.
Co?
Dzwoniłam do ciebie.
Czekam. Zaraz wejdę do pokoju.
Nie powinnaś tego robić.
Za późno.
Co zrobisz?
Zaraz się dowiem, gdzie jest Sylvie.
Zaczekaj.
Myślałam o tym.
A jeśli naprawdę nie wie?
Jak to nie wie? Widziałam, jak wchodził do jego domu.
Ale wydawało się, że nie wie.
Może nie.
Rain, te skurwysyny ze mną pogrywają.
Kimmie, jeśli nie zrobisz tego dobrze,
więcej nie zobaczysz siostry.
- Nie mów tak. - Musisz się uspokoić.
Wiesz, jak to wygląda.
Rain.
Dobra, słuchaj. Przyjadę do hotelu.
- Co? - Tak.
- Przyjadę tam. - Nie możesz opuścić szpitala.
Muszę coś zrobić. Nie pozwolę ci na to.
Nie możesz wyjść.
Biorę tyle leków przeciwbólowych, że dam radę.
- Wyjdziesz? - Tak.
Mam to gdzieś. Nie zostawię cię.
[wzdycha] Zostań tam.
To może ty przyjdziesz?
Chce mnie widzieć.
[wzdycha]
Dobra, Kimmie, musisz grać w tę grę.
Więc graj.
Dobra.
Dobrze, wracaj, żebyśmy to przegadały, zanim tam pójdziesz.
- Wrócę. - Tak?
Dobra.
Obiecaj, że przyjdziesz.
Obiecuję.
Przysięgam, jeśli cię tu nie będzie w ciągu godziny,
wypiszę się i pojadę do hotelu.
Będę tam.
- Przyjedź. - Cholera.
Dobra.
[wypuszcza powietrze]
[głośne pukanie do drzwi]
[wzdycha, pociąga nosem]
[wzdycha, odchrząkuje]
[natarczywe pukanie]
[Roy] Czekaj. [charczy]
Nie wal tak w moje drzwi.
Co ty masz na sobie?
[muzyka budująca napięcie]
Jesteś głucha, suko?
Gdzie moja siostra?
- Co? - Gdzie moja siostra?
- O czym ty mówisz? - O mojej siostrze. Gdzie ona jest?
Nie mam pojęcia, o czym ty gadasz.
O co chodzi?
Wiem, że jesteś naćpany, ale musisz się skupić.
Ja naćpany? Dobra. [śmiech]
Powinnaś się skupić na lepszych ciuchach.
Co to za gówno?
Roy…
Co powiedziałaś?
Roy Bellarie.
Skąd wiesz?
Jeszcze raz spytam. Nie mam więcej cierpliwości.
- Skąd znasz moje imię? - Boże.
Masz żonę Mallory, ojca Horace’a i prowadzisz Beauty in Black.
Hm. [śmiech]
- Grozisz mi? - Chcę znaleźć siostrę.
Ciągle gadasz o siostrze.
Nic nie wiem o twojej durnej zgubie.
Oczywiście, że nie.
Nie ufają takiemu idiocie.
- Zadzwoń do Julesa. - Pytam jeszcze raz. Skąd mnie znasz?
[muzyka przyspiesza]
Wiesz co?
To ma sens. Dzwoniłaś do mojej żony?
Zadzwoń do Julesa.
Chyba ci odjebało, suko.
Zapomniałaś, kto tu rządzi?
- Myślisz, że ty? - Tak.
- Myślisz, że rządzisz? - Wiem…
[dramatyczna muzyka]
Za kogo ty się masz, suko?
Debilka. Za kogo się uważasz?
- [Kimmie stęka] - [brzęk szkła]
[Roy] Ale potrafisz przywalić, suko.
[oboje dyszą]
[dynamiczny rap]
[nadal dynamiczny rap]
[muzyka cichnie] rap]