To moja siostra.
Zrobiłabyś dla niej wszystko?
Bo wlazłaś prosto do jaskini lwa!
Twoja siostra jest w moim aucie. Idź do niej.
- Twój brat był w klubie. - Po co?
Chciał, żebym wypuścił Kimmie i dzieciaka imieniem Angel.
Co tu robisz?
Twój ojciec prosił o kilku prawników i sędziego.
O co chodzi?
Twój ojciec ją zna.
Zna Kimmie.
- Podkręć to. - Oddajcie mojego tatę.
Cholera.
Kimmie ukradła jej samochód.
[pukanie do drzwi]
[muzyka budująca napięcie]
Cześć.
[Horace] Cześć.
Kiepsko wyglądasz.
Jest kiepsko.
Co z twoją siostrą?
W porządku.
To dobrze.
Dziękuję.
Kimmie…
Nie wiedziałem, że to się dzieje.
Tak, mówiłeś.
Wiem, że mi nie wierzysz.
Nie wierzę.
Więc w to naprawdę nie uwierzysz.
W co?
Chcę cię poślubić.
Co?
Wiesz, że nie dla seksu.
Wiem, ale…
Wysłuchaj mnie, proszę.
[wzdycha]
Mów.
Umieram.
Jedyny sposób, w jaki mogę uchronić majątek przed moimi synami,
to małżeństwo.
Tak spisano testament,
że jeśli umrę…
wszystko dostaną oni.
Nienawidzę tych drani
i ich matki.
Nie chcę, żeby dostali pieniądze.
Chcesz, żebym ja je dostała?
[śmieje się]
Wiem, że mi nie wierzysz.
O jakiej kwocie mówimy?
Wystarczającej,
żebyś nigdy więcej nie pracowała.
Ale dlaczego?
Nie znasz mnie za dobrze.
Wiem o tym.
Jestem…
mściwym skurwielem.
Nienawidzą mnie,
a ja nienawidzę przegrywać.
Więc mnie poślubisz?
Tak.
Żeby nie dostali kasy.
Nie.
Jak to nie?
Nie.
Jest haczyk.
[kaszle]
Nie ma haczyka.
Mówiłeś, że ich nienawidzisz, więc jest haczyk.
Czemu ich nienawidzisz?
[wzdycha] Kimmie…
to jebani frajerzy,
jasne?
Nigdy w życiu nie pracowali.
Nie ma w nich ani grama ze mnie.
Jebane…
durnie.
Znasz Roya.
Tak.
I nadal musisz to przemyśleć?
No…
Lepiej szybko się zastanów.
Bo nie mam zbyt wiele czasu.
[wzdycha] Stresuję się.
To ci pomoże.
Mam dość uciekania
i zadłużenia. A ty mnie uwolniłeś.
Chcę się od nich odciąć.
Wiem, ale zostawiłabyś…
Zostawiłabyś mnóstwo pieniędzy.
I ciągle będą chcieli dopaść mnie i moją siostrę.
Zgadza się.
Będą wszystkiego próbować.
Łącznie z zabiciem mnie i siostry.
Nie.
Nie dopadną cię w ten sposób.
Czemu nie?
Przez testament.
[Horace kaszle]
Jeśli ktoś umrze w podejrzanych okolicznościach…
ich udziały przepadną.
A jeśli ktoś zostanie skazany za przestępstwo…
jego udziały przepadną.
Zabiłam dwie osoby.
Nikt się o tym nie dowie.
Jules wie.
[prycha]
Trzymam Julesa za jaja.
Jak?
Ma żonę. Dom na przedmieściach.
Ma dobrą pozycję w mieście.
Nie chce, żeby ktoś wiedział o jego brudnych sprawach.
Zwłaszcza jego żona.
Jules ma żonę?
I dziecko.
[wzdycha]
Dobra, nie jestem pewna.
Kimmie.
Kimmie,
ty musisz to przejąć.
I muszę tylko wyjść za ciebie?
Skontaktuję cię z jedyną osobą, której ufam.
Ona nauczy cię
wszystkiego, co musisz wiedzieć.
Tak po prostu?
Tak po prostu.
- Muszę to przemyśleć. - Pospiesz się.
Umieram.
[oddycha głęboko]
Sprawdzę, co u siostry.
Dobra.
[nerwowa muzyka]
- [Kimmie] Co tam? - Chodźmy.
- Co? - Załóż to.
- Dlaczego? - Zrób to.
Mam dość słuchania, co mam nosić.
- Pamiętasz kradziony wóz? - Tak.
Teść tej kobiety był na tylnym siedzeniu.
Więc to był on.
- Cholera. - Widziałaś go?
Tak, gdy zaparkowałam.
Gdzie zaparkowałaś?
- Na parkingu. Szara strefa. - Daj kluczyki.
- Daj jebane kluczyki. - Nie mam.
- Nie masz kluczyków? - Są w aucie.
Nie rozumiesz. To…
Mąż tej laski zrobi coś, przy czym to wszystko to pikuś.
- Dobra. - Chowaj się. Idź do Sylvie.
[Angel odchrząkuje]
[muzyka cichnie]
Jak się czuje?
Pacjentka odpoczywa.
Ale wypełniła pani dokumenty fałszywymi danymi.
Przykro mi, po prostu…
chciałam, żeby ją przyjęli.
Mnie też przykro.
- Musimy ją przenieść do Port Range. - Nie.
- Proszę… - Nie możecie.
Są bardzo dobrzy.
Nieprawda.
Musi tu zostać.
Przykro mi, ale nie mówiła pani prawdy.
Mam na nazwisko Bellarie.
Słucham?
Będę miała.
Mój narzeczony to pan Bellarie.
Horace Bellarie. Jest w sali na końcu korytarza.
Może pani z nim porozmawiać i wszystko załatwi.
Dobrze.
Przepraszam.
W porządku.
Nie mówiłaś, że wychodzisz za mąż.
Hej.
Jak się czujesz?
Boli mnie głowa i nogi.
- Niedługo poczujesz się lepiej. - Masz męża?
Nie. [śmiech]
Okłamałaś ją?
O to się nie martw.
Nie rób tego.
- Czego? - We wszystkim mi kłamałaś.
Powiedziały mi.
Body…
Delinda…
powiedziały mi.
Nie mogłam ci powiedzieć.
- Ale jestem twoją siostrą. - [z płaczem] Wiem.
Wiem.
Było mi wstyd.
Mogłaś mi powiedzieć prawdę, Kimmie.
Nie jesteś pielęgniarką.
Nie ułożyłaś sobie życia.
Byłaś w więzieniu i robisz striptiz.
Sylvie, jesteś taka dobra.
Jesteś taka dobra.
Mogę tylko powiedzieć, że może i wiesz…
ale nie rozumiesz.
- Więc pomóż mi zrozumieć, Kimmie. - Nie mogę.
Przepraszam.
[pociąga nosem] Chciałam, żebyś została w szkole
i poszła na studia.
Jako twoja starsza siostra
chciałam, żebyś mnie podziwiała.
- Żeby cię zmotywować. - Przez kłamstwo?
Przepraszam.
A potem mnie tam zostawiłaś.
Sylvie, nie miałam wyboru.
Gwałcił mnie
codziennie…
a ty mnie tam zostawiłaś.
[ze łzami] Tak mi przykro.
Nie chcę z tobą rozmawiać.
Sylvie, nie odrzucaj mnie.
Nie. Zostaw mnie w spokoju.
Nie zostawię cię.
Ale mogę cię zmusić.
Nie dasz rady.
Wiesz co? Wyjdę stąd.
Nie, siadaj.
Przestań.
Dlaczego? Żebym mogła nasłuchać się więcej kłamstw?
[Kimmie wzdycha]
Słuchaj,
mam sposób, by się tobą zaopiekować.
- Rozbierając się? - Nie.
Człowiek, który cię uratował, prosił, żebym za niego wyszła.
Jest bogaty.
Mogę za niego wyjść.
Zamieszkamy w rezydencji…
i będzie dobrze.
Nie wierzę ci.
Tak.
To prawda.
Obiecuję,
już nigdy cię nie okłamię. Dobrze?
Proszę, wybacz mi.
Nie.
Sylvie.
Daj spokój.
No weź. Chwileczkę.
Pokażę ci coś. Chodź.
Chodź.
- [Kimmie] Dobrze? - Tak.
[muzyka budująca napięcie]
SZPITAL STANLEYA HEARTA ANDERSONA PARKING, POZIOM 4
A to prywatne skrzydło, które podarowaliśmy z moim byłym mężem.
- Czyż to nie piękne? - [kobieta] Tak.
Cieszę się, że mogłyście dziś przyjść
i zobaczyć, że jesteśmy zaangażowani w dbanie o społeczność.
[kobieta] Macie oddział onkologiczny?
Właściwie to ten obszar jest też dla pacjentów z rakiem.
- Dobrze… - [kobieta] Są tu jakieś kobiety z rakiem?
Na pewno.
[kobieta] A od trwałej z waszej rodzinnej firmy?
Kto to powiedział?
[Lena] Ja.
Przepraszam. Lena Norris Walton.
Składam pozew zbiorowy przeciwko waszej firmie.
Jestem rozwiedziona. Nie jestem częścią rodziny.
Jest pani świadkiem.
Słucham?
Dostała pani wezwanie.
[śmiech] Sądzi pani, że to stosowne?
Tak sądzę.
Drogie panie, siostra Rosa zabierze was na oddział dziecięcy,
gdzie będziemy czytać dzieciom książki.
Chcę tylko powiedzieć, że cieszę się, że mogłyście tu do nas przyjść.
- [kobiety mruczą z aprobatą] - [Olivia] Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
[Olivia] Dziękuję.
Tak, dzięki. Zielona.
Pasuje ci ten kolor.
[śmiech]
Przepraszam, że robię to w ten sposób…
Co do…?
Co jest, kurwa?
[nerwowa muzyka]
Widziała to pani?
[Olivia] Zostaw nas.
Pozwę cię.
Nie wiem, za kogo ty się uważasz.
Nie wiem…
za co ty się uważasz.
Ale chyba myślisz, że jesteś kuloodporna.
Chyba mi grozisz.
Nieźle się wpakowałaś.
O nie.
To ty się wpakowałaś, kochana.
Upokorzyłaś mnie przed członkiniami kościoła.
Skąd pomysł, że wolno ci to robić?
Dziesięć milionów.
O tyle cię pozwę.
Niech będzie 20 milionów.
Nie rób tak więcej.
Kazałam ci przestać!
[Olivia się śmieje]
Zdyskwalifikowałaś się, głupia suko.
[Lena prycha]
Nie licz na to. Widzisz te kamery?
Tak, ale czy widziałaś nazwę szpitala,
kiedy tu przyjechałaś?
Są świadkowie.
Ani jednego.
A kiedy skończę z tym filmikiem,
na którym bijesz starą, bezbronną kobietę,
która przyszła na leczenie,
będziesz skończona.
Jesteś skończona.
- No to zróbmy to. - Już to zrobiłam.
ZAPISANE
- Co? To… - [pstryknięcie palców]
Widzisz, jak szybko to zrobiłam?
Muszę tylko wysłać.
Możesz atakować firmę
i zdecydowanie możesz atakować mojego byłego męża,
ale…
jeśli zaatakujesz mnie…
pożałujesz.
A teraz spierdalaj.
Młode suki nie znają starych sztuczek.
[muzyka cichnie]
[Olivia] Peterze.
[Peter] Pani Bellarie.
- Jak idzie wycieczka? - Idzie świetnie. Dziękuję.
Dzięki pani wielu pacjentów ma uśmiech na twarzy.
- Świetnie. - Pomówmy w moim gabinecie.
Chciałam cię zapytać…
- Pani Bellarie. - Co to jest?
Pani Bellarie, proszę.
Co on tu robi?
Nie mogę powiedzieć. Wie pani.
Peterze.
- Przykro mi. - Dobrze, spytam go.
Pani Bellarie, nie chce, żeby mu przeszkadzać.
Peterze, odsuń się.
- Przepraszam. - Puść!
- Nie może pani. - Co zrobisz?
Zadzwonisz po ochronę?
Nie chcę tego robić.
- Wie pani o tym. - [kroki]
- [Horace] Kimmie. - Kto to taki?
Pani Bellarie, proszę ze mną.
- Wiesz co? - Pani Bellarie…
Puść, bo sam będziesz potrzebował lekarza.
To nie jest dla mnie łatwe. Wie pani.
Wróćmy na oddział dziecięcy i kontynuujmy wycieczkę.
To taki piękny dzień. Proszę.
Zamknij się.
[oddalające się kroki]
[Peter] Pani Bellarie.
Cześć.
Horace, pamiętasz moją siostrę.
Tak.
Cześć.
Mówiłam jej, że jesteś bardzo bogaty
i chcesz się ze mną ożenić.
Tak.
Zgadza się.
I że się zgodziłam.
Pielęgniarka powiedziała, że jesteś moją narzeczoną.
Jestem.
Dobra. Więc?
Chcę to zrobić.
[Horace] Na pewno?
Tak, na pewno.
Daj mi telefon.
Jesteś bogaty?
- [Kimmie] Sylvie. - [śmiech] Tak, młoda damo.
Jak długo znasz Kimmie?
Wystarczająco długo, by wiedzieć, że…
jest dobrym człowiekiem.
Wiedziałeś, że kłamie?
Na jaki temat?
Mówiła, że jest pielęgniarką i poukładała sobie życie.
Po ślubie
będzie żyła lepiej niż jakakolwiek pielęgniarka.
Dlaczego mam ci wierzyć?
[śmieje się]
Widać, że jesteś jej siostrą.
Możesz wątpić, młoda damo.
Pomożesz jej zarządzać moją firmą.
[Sylvie] Jaką firmą?
Nazywa się Beauty in Black.
Z produktami do włosów?
- [Sylvie prycha] - Tak.
- Nie wierzę ci. - Sylvie.
- W porządku.
Sprawdź sobie.
Nie mam telefonu.
Użyj mojego.
- Nie musisz tego robić. - W porządku.
Proszę.
To ty.
Mówiłem ci.
Oddaj mi telefon.
Mam mnóstwo pytań.
Sylvie!
- Jest chory. - Chcę wiedzieć.
W porządku.
Śmiało, pytaj.
O co tylko chcesz.
[tykanie zegara]
Na pewno zaraz tu będzie.
[otwarcie drzwi]
Tato, przyniosłam ci świeże cytryny z ogrodu.
[Varney] Nie ma go tu.
- Cześć. - [Varney] Cześć.
Przedstawię was.
To Gene Lowe, wspólnik, i sędzia Wilkins.
Dzień dobry.
O co chodzi?
Nikt z nas nie wie.
[Mallory] Gdzie mój teść?
Nie ma go tu.
Mogę z tobą porozmawiać w kuchni?
Oczywiście. Przepraszam.
Przepraszam.
Zaniosę to.
To tylko miska cytryn. Dam radę.
- Ja to wezmę. - Nie, Jamesie, dam radę.
- Życzy pani sobie coś? - Trochę prywatności.
Tak, proszę pani.
- Jamesie. - Tak?
- Gdzie jest pan Bellarie? - Nie wiem.
- Sprawdziłeś jego pokój? - Jeszcze nie.
Może to zrób.
Nie lubi, gdy mu się przeszkadza.
Jeśli się wścieknie, powiedz, że nalegałam.
Słucham?
Ostatnio jest jakiś niewyraźny. Kaszle…
Zajrzyj.
- Jak pani sobie życzy. - [Mallory] Dziękuję.
- Martwisz się o niego? - To do niego niepodobne.
Przychodzę tu co rano.
Karmi swoje konie.
Może śpi do późna.
Daj spokój, Varney. On tak nie robi.
Nie to co jego synowie.
Po co 70-letniemu mężczyźnie prawnicy i kamery?
Nie wiem.
Wiesz, że chodzi o testament.
Chce, żeby było oficjalnie.
[dzwoni telefon]
To on.
Odbierz.
Panie Bellarie.
Zmiana planów.
Spotkamy się w szpitalu Stanleya Hearta Andersona.
I to już.
Tak jest.
Co powiedział?
- Wzywa nas do szpitala. - Co?
Co tu się odpierdala?
Nie wiem. Dowiemy się.
Pójdę z tobą.
Wyda się, że ci mówiłem.
Dobra, spotkajmy się tam.
Dobra.
♪ To światełko me ♪
♪ Niechaj świeci się ♪
♪ To światełko me ♪
♪ Niechaj świeci się… ♪
[dzwoni telefon]
[Olivia] Normanie.
Pora zapłacić?
- Jeszcze nie. - Co się dzieje?
Czemu twój brat jest w szpitalu?
- Co? - Tak.
Jest źle?
[prycha] Mam nadzieję.
Za całe gówno, które odjebał, Bóg mu dopierdoli.
Czasem Bóg jest zbyt opieszały.
- Co się stało? - Nie wiem.
Peter nie chce mówić.
- Mały zasraniec. - Wiem.
- Możesz tam wejść? - Nie.
Zamknęli go.
Cholera, jest źle.
Skąd wiesz?
- Wezwał prawnika. - Co?
- Skąd wiesz? - Znam sędziego, którego wezwał.
Powiedział, o co chodzi?
Nie chciał powiedzieć.
Wiec lepiej przyjedź i się przekonaj.
Ty nie wejdziesz, a ja mam wejść?
Jesteś Bellarie.
A ty jesteś kobietą, pamiętasz?
Latami ruchaniem załatwiłabym sobie odpowiedź.
Albo?
Albo bym kogoś wyruchała.
[prycha] Zmiękłaś, suko.
Nie ma mowy.
- Już jadę. - Dobra, szybko.
Jadę.
♪ Niechaj lśni ♪
- Chwała Panu! Tak! - [brawa]
Pięknie!
Co to za gówno?
Nie smakuje panu?
Zrób jeszcze raz.
- Zabierz to gówno. - Tak jest.
Cholera.
I to gówno.
Cholera, Roy.
Cholera.
Nie zaczynaj.
Nie dzisiaj. Nie pierdol mi.
Nie traktuj nikogo w ten sposób.
I ty pouczasz mnie, jak mam traktować ludzi?
[Roy prycha]
Masz tupet.
Kto powiedział twojej żonie?
Walić ją. Chciałbym, żeby coś zrobiła. [mruczy potakująco]
Roy lubi życie na krawędzi.
- Znasz naszych rodziców. - [Charles potakuje]
Przy okazji, słyszałeś, co robi tata?
Słyszałem, co robi.
- O co chodzi? - Nie wiem.
Nie martwisz się?
[Roy] Ha.
Wiesz, że stary zrobi, co chce.
- Może wie, jak nas wygryźć? - Nie da rady.
Skąd wiesz?
Bo powiedział mi ten mięśniak, który rucha mi żonę.
- Varney nie rucha twojej żony. - Rucha.
Roy.
Widziałem ich.
Kiedy ich widziałeś?
W tym domu. Widziałem ich.
Kłamiesz.
Nie kłamię. Mówię, że ich widziałem.
- Kiedy to było? - To jakieś przesłuchanie?
Przepytujesz mnie?
Mówiłem, że ich widziałem w moim domu. To wszystko.
[potakuje kpiąco] Wiesz, że kłamiesz.
Nie muszę ci tego udowadniać.
Jeśli powiesz mi, skąd wiesz, pomogę ci się go pozbyć.
Obaj wiemy, że tata tego nie zrobi.
Tata nienawidzi paru rzeczy, za które wyleci.
Jakich?
- Powiedz, skąd wiesz. - Mówiłem ci już.
Widziałem to na własne oczy.
Ruchali się tutaj.
Twoje oczy kłamią.
Nie muszę niczego udowadniać.
Gdzie, kurwa, moje jedzenie?
Hej.
Dopiero poszła. Spokojnie.
Cholera.
Roy, musisz iść na odwyk.
I kto to mówi?
Popatrz. Jesteś roztrzęsiony i drażliwy.
- Kiedy ostatnio brałeś? - A ty?
- Nie brałem koki cały dzień. - Nie.
Pytałem, kiedy ostatnio brałeś kutasa do gęby.
To robię codziennie. [śmiech]
Jesteś obrzydliwym skurwielem, wiesz?
Ty też, braciszku.
- Skończyłeś mnie wkurwiać? - [dzwoni telefon]
Cholera, to mama.
Nie mów jej, że tu jesteś.
Cześć, mamo.
[Olivia] Charles, co jest z twoim ojcem?
O czym ty mówisz?
Nikt mi nic nie mówi.
O czym?
Twój ojciec jest w szpitalu.
Co? Dlaczego?
Właśnie tego chcę się dowiedzieć.
- Nie wiem, więc… - [Olivia wzdycha]
Norman powiedział, że wezwał prawników.
- Co? - Tak.
Idź poszukać swojego leniwego brata i tu przyjedźcie.
[Roy prycha]
Myślisz, że to poważne?
A po co miałby wzywać prawników?
- Dupa w troki i chodź. - Dobra.
Nazwała mnie leniem?
- Chodźmy. - Cholera. Nigdzie nie idę.
Ubieraj się. Idziesz.
Dobra.
[wzdycha]
- Daruj sobie żarcie, żałosna babo. - [kobieta] Tak jest.
[Roy] Kto zatrudnił cholerną kucharkę?
[dzwoni telefon]
[Mallory wzdycha]
Tu Mallory.
Co jest nie tak z Horace’em?
Co ma pani na myśli?
Leży w szpitalu.
Tak, wiem.
Co z nim nie tak?
Wezwał do siebie prawników.
Czego nie wiem, do cholery?
Nie wiem.
Czy to ma coś wspólnego z tą dziewczyną?
Jaką?
Widziałam dziewczynę wchodzącą do jego sali.
Jak wyglądała?
Ktoś nazywał ją Kimmie.
- Co? - Tak.
Jest tam?
Tak.
- Już jadę. - Dobra.
Nikt mnie nie wpuszcza.
Dostanę się tam.
- Już jadę. - Pospiesz się.
[sygnał łączenia]
- [Jules] Hej. - Co się, kurwa, dzieje?
- O czym mówisz? - Kimmie jest w szpitalu z Horace’em.
Co ty mówisz? Gdzie jest Kimmie?
Jules, zabiję cię, jeśli robisz mnie w wała.
Spotkajmy się tam.
Jebane…
Kurwa.
Co to za jebane światła? Szybciej.
[Rain] Laska.
O co chodzi z tym cholernym autem?
Później wyjaśnię.
Wiedziałaś, że poprosi mnie o rękę?
O rękę?
Tak.
Cholera. Dlaczego? Myślałam, że chce przelecieć Angela.
Mówił, że nienawidzi swoich dzieci i chce mi dać całą kasę.
[wstrzymuje oddech]
- Myślisz, że to prawda? - Chyba nienawidzi swoich dzieci.
Cholera.
Zrobimy to, laska?
Zdobędziemy kasę.
Zrobię to, ale…
- Ale co? Gruby hajs. - Rain, ci ludzie są powaleni.
Teraz to nic. Gdy to zrobię, dopiero się doczepią.
- Przyzwyczaj się. - Po prostu…
Jestem zmęczona.
Weź ten hajs. Zwiejemy odrzutowcem od tych złamasów.
Jego testament ma mnie chronić.
Widzisz? Proszę.
Mam pytania.
Musisz tylko zapytać,
gdzie podpisać i ile ma szmalu.
Nie przemyślałaś tego.
Kimmie, ile jest wart?
Daj mi telefon.
- Pospiesz się. - [Kimmie wzdycha]
Jak się nazywa? Horace…
Horace Bellarie.
Jak to się pisze? B…
B, E, L, L, A, R, I, E.
[wzdycha] Cholera.
[chichocze]
[piszczy]
Wyrwiemy się z tego klubu.
[Rain się śmieje]
Zajmiemy się kumpelami.
- Zamkniemy Julesa. - O czym ty mówisz?
Nie widzisz tego?
Jego majątek wynosi 376…
milionów dolarów, laska. [śmiech]
[Rain piszczy]
Podpisz. Kiedy chce to zrobić?
Teraz.
[wzdycha] Teraz?
Przyszedł adwokat i w ogóle.
Kimmie! [dyszy]
- Wiem, że się nie boisz. - To za dużo.
Dobra! Dużo pieniędzy!
Potrzebujemy tego. Muszę naprawić tyłek.
Byle moja siostra była cała.
Gdzie ona jest?
Rozmawia z nim. Miała swoje pytania.
Też mam pytania.
Gdzie pielęgniarka? Co?
Daj mi wózek. Muszę stąd spierdalać.
Czekaj.
Chce podpisać intercyzę?
- Nie. - Laska, chodźmy.
Zanim zmieni zdanie. [śmiech]
Zaczekaj, laska. Pomóż mi.
Cześć.
- [Olivia] Jest tam. - Chodźmy.
Nikogo nie wpuszczają.
- Spróbuję. - Mówię ci.
- [Olivia wzdycha] - Cześć.
Ja do pana Bellarie.
Musimy zabezpieczyć to skrzydło.
My je zbudowaliśmy.
To rozkaz pana Bellarie.
Zadzwonię do niego.
- Proszę bardzo. - [Mallory] Dobra.
- Mówiłam. - Tak.
Jeśli ja nie mogę, ty też nie.
Hej.
- Hej. Co się dzieje? - Nie wiemy.
Nadal tam jest z tą dziewczyną?
Co on kombinuje?
- Nie wpuszcza cię? - [Olivia] Nie.
Jules, zajmij się nim.
Ciebie też nie wpuszczą.
Gliniarz na posyłki.
[Olivia] Wreszcie.
- Co tu robimy? - Możecie się najpierw przywitać?
- Cześć, mamo. - [Olivia] Tak lepiej.
To… co tu robimy?
Twój ojciec jest tam z kobietą o imieniu Kimmie.
Jaką znowu Kimmie?
Jules?
Wiesz, kim jest Kimmie?
Ktoś mi powie, co się, do cholery, dzieje?
Dzień dobry.
Cześć.
Wszystko w porządku?
Wszyscy tu są?
- Tak. - [Horace] Dobrze.
Zaczynajmy.
Tak jest.
[Horace stęka]
[Varney] Znasz moich wspólników.
[Horace] Tak.
Witam, panie i panowie.
I sędzia Wilkins.
A notariusz?
Notariusz i stenografka też tu są.
Panie sędzio,
może pan ocenić moją poczytalność?
Może.
Dobrze. Zróbmy to.
[muzyka budująca napięcie]
Oto i ona.
Sylvie.
Rain.
Będzie naszym świadkiem.
Hej.
A to Kimmie.
Dzień dobry.
To moja narzeczona.
I będzie moją żoną.
[Varney] Ehm.
Gratuluję.
Dziękuję.
[Horace] Dziękuję.
Czy pan…
Nie macie jeszcze aktu małżeństwa.
Mamy wszystko, czego trzeba.
- Nie musi pan tego robić. - [Horace] Varney…
Rób, co mówię.
Tak jest.
[stęka] Przejdźmy do sprawdzenia poczytalności.
Czekaj.
Mam wiele pytań.
[Horace] Varney,
zabierz ją na zewnątrz
i odpowiedz na wszystkie jej pytania.
Tak jest.
- [muzyka cichnie] - Tak.
Możemy tam pomówić.
Chwila. Porozmawiajmy tutaj.
- Możemy tam iść… - Porozmawiajmy tutaj.
To tak na serio?
Tak.
I nie prosi o intercyzę?
Nie.
Prosił panią o nią?
Nie.
Gratuluję.
- Chodźmy i porozmawiajmy. - Nie.
Tu jest dobrze.
Dziękuję.
[nerwowa muzyka]
Ma pani szczęście.
A dlaczego?
To bogaty człowiek.
Musi panią bardzo kochać.
To on ma szczęście.
Na co pan tak patrzy?
Tak. Oczywiście.
Cóż…
Porozmawiajmy w lobby.
Czemu ciągnie mnie pan do lobby?
Nie jest pani pewna.
A w lobby nabiorę pewności?
Dobrze mi tu.
W porządku.
Muszę tylko skorzystać z toalety. Zaczeka pani na mnie?
Czemu mam czekać, aż skorzysta pan z toalety?
Sprawdzanie poczytalności to prywatna sprawa.
Moja siostra i Rain są w środku.
One nie za niego nie wychodzą.
Ze względu prawnego będzie lepiej,
gdy się pani oddali.
Dlaczego?
Mogą pomyśleć, że próbuje mu pani dać jakiś sygnał.
Jasne.
Ale poczekam na pana tutaj.
Dobrze.
Łazienka jest w lobby.
[wzdycha]
Bierze ślub.
- [Olivia] Co? - Tak.
- Z kim? - Nie wiem. Z jakąś Kimmie.
To jakiś jebany żart?
Nie.
Dlaczego?
- Nie wiem. - To niemożliwe.
Muszę tam wrócić.
- Cholera. - Co do cholery?
Ten sprytny sukinsyn próbuje rozwodnić nasze udziały.
Nie ma mowy.
Wszyscy razem.
- [ochroniarz] Zakaz wejścia! - [Jules] Precz.
Zakaz wejścia! Zatrzymać się!
- Stać! - [Jules] Zostań tu.
[muzyka budująca napięcie]
Kurwa.
Cholera, Kimmie.
[mężczyzna] Nie ruszaj się.
- Nie ruszaj się. - To mój samochód.
- Stój. - [Angel] Dobra.
Ręce za plecy.
- Czekaj… - Znaleźliśmy auto z ciałem.
- Czekaliśmy na ciebie. - Nie…
Nic nie zrobiłem!
Kurwa.
[napięta muzyka]
[Horace się śmieje]
[Horace] Wszyscy tu są.
Widzisz tę pośrodku?
Nie daj się zwieść dołeczkom.
Synowie…
oto wasza nowa macocha.
Tak.
I wasza nowa szefowa.
[dynamiczny rap]
[nadal dynamiczna muzyka] eczkom.