Musisz dodać Sylvie, Rain i Angela do mojego testamentu,
żeby chronić ich przed innymi.
Nic nie wiem o prowadzeniu firmy.
Mam ludzi, którzy ci pomogą.
- Który to Alex? - Ja.
A co? To mój kierowca.
Znajdź innego.
[Horace] Jedźcie do domu. Mój lokaj czeka.
Wszystko jest dla was przygotowane.
- Co chcesz powiedzieć? - Że cię kocham.
A, to. Przepraszam.
Po chuj z tobą jestem?
[Charles] Nie chcesz mnie przelecieć, Varney?
Co ja, kurwa, usłyszałem?
[kojąca muzyka]
[świergot ptaków]
- Wziąć pani czapkę i kapelusz? - Tak.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dobrze.
Proszę wejść.
[cichy okrzyk radości]
[Kimmie szeptem] Spokojnie.
Tędy proszę.
Cholera!
[Kimmie] Wiem.
- Rany! - Co do cholery?
Mówiłam ci.
- To jego dom? - Teraz to pań dom.
Tędy proszę.
To jadalnia.
Pan Bellarie nie jadał tu zbyt często,
ale może panie zechcą odnowić tę tradycję.
A co tam jest?
Sypialnie. Pokazać paniom, które są ich?
- No pewka. - [śmiech] Proszę tędy.
- Mam własny pokój? - Tak, panno Sylvie.
Rany.
- I są tu konie? - [wesoło] Tak.
Pani Bellarie, może najpierw pani pokój?
Najpierw zobaczmy pokój Sylvie.
Proszę tędy.
[Rain] Kto to?
Panie Bellarie.
Chodź tu, ziomek.
Z życiem, kurwa.
Zapytam ponownie. Co ja, kurwa, słyszałem?
Panie Bellarie…
Bez takich.
Rozmawiałem z pańskim bratem. I tylko…
[udaje jąkanie] Jąkała. Wykrztuś to, ziomek.
- Rozmawiałem z… - Rozmawiałeś.
Kumam. Ale słyszałem coś innego.
Co ja, kurwa, słyszałem?
Słyszał pan moją rozmowę z Charlesem…
To mi nie brzmiało na rozmowę. Nie taką zwyczajną.
Załatwialiśmy interesy. Chciałem dopilnować…
Czemu masz rozpiętą koszulę?
Wyjaśnisz to, skoro tylko gadaliście?
- Gorąco mi. - [śmiech] Gorąco?
Rany! Co tu się dzieje?
Spójrz na tego zioma.
- Słuchaj… - Co robisz w moim domu?
Zaraz się porzygam po tym, co usłyszałem.
Jeśli po tym się porzygasz, mam filmiki…
- Jesteś obrzydliwy, bracie. - Co tu robisz?
Dobra.
Pójdę sobie.
[otwarcie drzwi]
Cholera.
[zamknięcie drzwi]
Co do chuja? Charles.
Nigdy tu nie przychodzi.
Wszystko słyszał.
Cholera! [wzdycha ciężko]
- Dobrze. To znaczy… - Nie jest dobrze.
Varney, musisz wyluzować.
Charles. Boże.
I tak musieliśmy przestać to ukrywać.
To twoja sprawka?
Że co?
Wrobiłeś mnie?
No pięknie.
Nie robię sobie jaj, Charles. Zrobiłeś to celowo?
Nie.
Wysłałaś mu wiadomość i kazałeś tu przyjść?
Mówiłem, że nie.
Nie rozmawiam z nim, chyba że muszę. Wiesz o tym.
Pokaż telefon.
- Za chuja. - Pokaż mi swój pieprzony telefon.
Chcesz go?
To sobie weź.
Jeśli dowiem się…
że mnie wrobiłeś i zrobiłeś to celowo…
[cmoka] To co zrobisz?
[zamknięcie drzwi]
[niespokojna muzyka]
Czekaj. Co?
Coś nie tak?
Nie, tylko…
[śmiech Sylvie]
Nigdy czegoś takiego nie miałam. To naprawdę moje?
[James] Tak.
Kimmie, to jak pół przyczepy, w której dorastałyśmy.
Wiem.
Zajebiście, Sylvie.
Mam własną łazienkę?
Tak. Jeśli czegoś będzie trzeba, proszę nacisnąć przycisk na szafce nocnej.
Dobra, dzięki. [pisk radości]
Zaprowadzić panią do pokoju, pani Rain?
No pewka, ziom. Zasuwamy.
[śmiech] Proszę tędy.
[niespokojna muzyka]
Kurwa!
Na pewno ten skurwiel to zrobił.
Cholera!
O kim mówisz?
[odchrząkuje]
Proszę pana…
mówiłem do opon.
Mówisz do opon? Cholera, gadasz z oponami.
A mogłoby się wydawać, że mówiłeś o mnie.
Nie. Nie mówiłbym tak o panu.
Że też myślałem, że pieprzysz moją żonę.
Słucham pana?
Bez takich.
Skończ z tym gównem.
Odwalasz obrzydliwy szajs z moim bratem.
Już miałem opowiedzieć o tym ojcu ze szczegółami, ale pomyślałem:
„Po co mu to mówić?”.
Dziękuję.
[śmiech] Nie robię tego dla ciebie, ale dla siebie.
Słucham?
Wiesz, że w tej rodzinie najważniejsze są haki.
A ty właśnie dałeś mi ogromnego.
Wiesz…
wszyscy mają mnie za głupka.
Ale nie jestem głupi.
Myślisz, że jestem głupi, co?
- Nie. - Gadaj.
Możesz się przyznać. Tak myślisz, prawda?
Nie uważam, że jest pan głupi.
Przyznaj się, durna suko.
[wzdycha]
Jest pan jednym z najmądrzejszych ludzi, jakich znam.
Co ty, kurwa, flirtujesz ze mną? Wybiję ci wszystkie zęby.
Nie. Pytał pan, czy uważam go za mądrego.
Kłamiesz, jak każdy prawnik.
Wiesz co, cofnę się, bo wali ci fiutem z gęby.
Ty i Charles jesteście obrzydliwi.
Ale skoro mowa o prawnikach,
zaczyna robić się ciekawie.
Wiesz co?
Co, proszę pana?
Będziesz moją suką.
- Słucham? - [mruczy potakująco]
Nie chodzi mi o to gówno, które robisz z moim bratem.
Ale będziesz moją suką.
Musisz mnie chronić i dopilnować, żebym dostał moje udziały.
I jeszcze jedno…
- Co? - Wywal tę sukę z domu mojego ojca.
Jeśli tego nie zrobisz, to cię rozjebię. Jasne?
- Tak jest. - Nie, Varney.
Varney.
Pytałem, czy jasne.
- Rozumiem pana. - Nie.
Kiedy pytam, czy jasne,
musisz mówić, że jesteś moją suką.
- Proszę pana… - Gadaj.
Powiedz to, kurwa.
- Co takiego? - Jesteś moją suką.
Powiedz to.
- Jestem pańską suką. - Nie.
To za mało, kurwa.
Muszę poczuć twoją energię. Powiedz to.
- Jestem pańską suką. - To za mało.
Spójrz mi w oczy i to powiedz.
Jestem pańską suką.
Varney, jesteś wielkim gorylem.
- Mów pełną piersią! - Jestem pańską suką!
- Głośniej! - Jestem pańską suką!
Żeby wszyscy usłyszeli! Powtórz!
Jestem pańską suką!
[dyszenie]
[Roy mruczy uspokajająco]
Uspokój się, wielka suko. Spokojnie.
Złość piękności szkodzi.
I nie dysz tak.
[oklaski]
[wesoły pomruk]
Jesteś zły? Jesteś.
Wypierdalaj mi z oczu.
Wiesz co? To będzie niezła zabawa.
[stęknięcie]
Masz szczęście. [śmiech]
[szum drzwi garażowych]
[Roy] Będziemy w kontakcie.
Będziemy w kontakcie. [śmiech]
[szum deszczu]
[wzdycha]
[kojąca muzyka]
[ze wzruszeniem] Laska…
To tak serio?
Tak.
Cóż…
Kimmie, to tak na serio.
Tyle przeszłyśmy. I to jest na serio.
Jasne, Rain.
Musimy w to uwierzyć.
To prawda. Patrz.
[James] To prawda, pani Rain.
Nigdy nie miałyśmy takiego łóżka.
Wiem.
Pościel jest z egipskiej bawełny. Oby pani pasowała.
To takie miłe.
Wszystko, co najlepsze dla rodziny.
Pokazać główną sypialnię, pani Bellarie?
- Tak. - Pokaż.
[James] Proszę tędy.
Oto pani główna sypialnia.
A tu pani garderoba.
Ma za mało ubrań, żeby ją zapełnić.
Tak, wiemy.
Dlatego pan Bellarie kazał to pani dać.
[Kimmie] Dziękuję.
To czarna karta.
Wiem.
Z twoim nazwiskiem.
To pani karta kredytowa.
Numer konta debetowego jest na odwrocie.
Dostałaś własne konto?
Tak nas poinstruowano.
No to w porządalu.
- Dziękuję. - Tak. Dobrze.
Alex może zabrać panie na zakupy, kiedy się zadomowicie.
Tak. Dzięki. Jasne, poproszę.
Pewnie panie zgłodniały. Każę podać lunch.
I niech Alex szykuje się na wyjazd do galerii handlowej.
Do galerii?
Żebyśmy mogły iść na zakupy.
Może zabierze panie do butików.
To może być bardziej odpowiednie.
Dobra, też spoko.
- Może lunch przy basenie? - Mają basen?
- Sylvie… - [James] Tak, panno Sylvie.
O Boże, widzicie to?
[śmiech] Ulubione miejsce pana Bellarie.
Dzięki, James. Super.
Już szykuję.
- Widzisz to, laska? - Widzę.
Los w końcu się do nas uśmiecha.
- Cholera. - Nie jestem pewna.
Kimmie.
Po prostu…
Nie wiem, czy mogę w to wierzyć.
[wzdycha] Nie zaczynaj pieprzyć.
Nie, serio.
Przeszłyśmy przez piekło.
A teraz ma być…
łatwo?
Nikt nie mówi, że będzie łatwo.
Sam tak mówił.
Chyba łatwiej tu niż w klubie.
No nie?
Musisz się wyluzować.
Spodoba nam się to.
Idziemy na zakupy. Laska, idziemy do butiku.
[prycha] No…
Przyzwyczaj się.
Dobra.
Wiesz, co jeszcze zrobimy?
[razem] Odłożymy trochę gotówki.
Dlatego się kumplujemy.
Odłożymy trochę gotówki, bo jeśli coś się zjebie…
To dalej będzie git.
Tak.
Pokaż tę kartę.
[śmiech]
W życiu nie miałam karty.
Będziemy nią zasuwać, aż się powyciera.
[chichot]
Kimmie Bellarie. [pomruk podziwu]
- Jules. - [Jules] Słucham.
Potrzebuję kierowcy.
Jeden jest niedaleko.
Gdzie Calvin?
- Twój mąż kazał mi go przenieść. - Chcę jego.
- Nie da rady. - Jules.
[Jules] Mallory, daj spokój.
Dużo się dzieje. Musimy uspokoić Roya.
- [wzdycha] - Kierowca na ciebie czeka.
Pa, Jules.
[Roy wzdycha]
- Ten ziom nie będzie cię woził. - Nie decyduj za mnie.
Ale nie będzie.
Najpierw niby rucham Varneya, a teraz kierowcę?
Wiem na pewno, że nie ruchasz mecenasa Varneya.
A założysz się?
Co ty robisz? Nawet nie robisz tego porządnie…
Pierdol się.
Nie. Muszę ci coś powiedzieć. Nawet ty możesz w to nie uwierzyć.
Co? Mam to gdzieś.
Trudno mi przyznać, że to widziałem, ale…
Widziałem mecenasa Varneya…
jak ruchał Charlesa.
Co?
Tak.
- Kłamiesz. - Chciałbym. Cholera.
Dobra.
To było… przerażające.
- Skończyłeś? - Zapytaj Charlesa. Mówię prawdę.
Nie chcę tego słuchać. Sama poprowadzę.
Pamiętasz, co było ostatnio.
Wiesz co, skurwielu? Ty…
[nerwowa muzyka]
Posprzątałam po tobie syf. Tak było ostatnio.
Naprawdę zabiłaś tę kobietę, Mallory.
Morderczyni. [śmiech]
Skończyłeś pierdolić?
Mówię ci, że mecenas Varney…
- Jebie mnie to. - Jest inny.
- Pa, Roy. - Dokąd idziesz?
Ogarnąć ten syf, bo widać, że ty nie dasz rady.
Nie, już to ogarnąłem.
[Mallory] Akurat.
Mecenas Varney nie chce cię przelecieć.
[muzyka budująca napięcie]
Proszę pani.
Kim jesteś?
Jestem Andy. Będę pani kierowcą.
Za cholerę. Przesuń ten cholerny wóz.
- Zacznijmy od nowa. - Nie słyszałeś?
Przesuń wóz. Nie będziesz moim kierowcą.
Tak jest.
[Andy cicho] Kurwa.
[muzyka cichnie]
Jules.
Co?
Mallory nie da się wozić.
- Jedź za nią. - Tak jest.
Ale nie za blisko.
Zrozumiałem.
Cholera.
[dzwoni telefon]
Funkcjonariusz Alex.
To prawda?
- [Alex] Tak. - Masz wozić Kimmie?
- Taka prawda. - [Trackson] Tak słyszałem.
Co się dzieje?
Nie mam pojęcia.
- Ożenił się z nią? - Tak.
Kurna, szaleństwo.
- Wiem. - Co to dla nas oznacza?
- Co masz na myśli? - Nasz biznes na boku.
- Wiesz, ile jesteśmy winni Julesowi. - Wiem.
Musimy to ogarnąć.
Za dużo się dzieje. Chcę to wszystko rzucić.
Wiem. Wiesz, co jeszcze jest ciekawe?
Co?
Angel tu jest.
Za co?
Teść Lakelanda był w aucie, które zabrała Kimmie.
Złapali w nim Angela.
Cholera, to szaleństwo.
- Tak. - Czy…
Czy Kimmie wie?
Nie wiem.
[sygnał dźwiękowy]
Czekaj, Jules dzwoni.
- Nie mów, że ci mówiłem. - Jasne.
Załatwię to.
Słucham.
- Alex. - Słucham.
Co się dzieje?
Nic takiego.
Alex, jesteś ze mną?
- Oczywiście. - Nie.
Naprawdę jesteś ze mną?
Tak jest.
Co się dzieje, do cholery?
Kazał mi ją wozić.
- Dlaczego wybrał ciebie? - Nie mam pojęcia.
Co ta suka robi?
Jest w domu.
Musisz być blisko niej.
- Będę. - Muszę wiedzieć wszystko.
Załatwię to.
- Nie wydymaj mnie. - Nigdy.
Bo wiesz, gdzie byś skończył.
Wiem. Jestem z panem.
Muszę wiedzieć, co się kroi.
Gdy się dowiem, dam panu znać.
Dobra.
Zobaczymy.
[wzdycha]
To brzmiało ciężko.
Dzwonił Jules.
Dobrze. Nie kłamiesz.
Nie.
Czego chciał?
Chce wiedzieć to, co wszyscy.
- Co się dzieje i dlaczego? - [prycha] Też chciałabym wiedzieć.
Wiem, że mi nie ufasz.
Ja też ci nie ufam.
I na pewno nie ufam Julesowi.
Kimmie, za dużo się dzieje.
Jesteśmy w tym razem.
Będziesz miał okazję się wykazać.
Dobrze.
Bo wtedy będziesz wiedziała, że chcę to rzucić.
Zobaczymy.
Tak.
Podobno zabierasz mnie na zakupy po lunchu.
Tak.
No to w drogę.
[Alex] Auto czeka.
[Alex cicho] Cholera.
- [Harold] Hej, stary. - Daruj sobie jebane uprzejmości.
Przepraszam.
Jak się masz?
Co powiedziałem?
Przepraszam.
Spóźniłeś się.
Od razu przyszedłem.
Więc ty i mój brat
pierzecie forsę w klubie dla Lakelanda.
Horace.
Wiem wszystko.
Zadzwoń do niego.
Nie mam nastroju na pierdolenie.
Boli mnie każdy oddech.
[sygnał łączenia]
- Mówi Daniel. - [Harold] Cześć, Danielu.
Jestem z Horace’em Bellarie.
Jezu, jestem w Paryżu. Czego chce?
Chwileczkę.
- [Horace] Danielu. - Słyszałem, że umierasz.
Wciąż mam w sobie trochę życia.
Widać, bo wiesz, że z tobą nie zadzieram.
Dobrze.
Bo próbujesz zadrzesz z kimś, kogo kocham.
I to jest problem.
O czym ty mówisz?
Posłuchaj mnie. Powiem to tylko raz.
Wiem, że ty i mój brat przepuszczacie pieniądze przez klub.
Robią to przez ciebie.
Co ty gadasz przez telefon?
Dobrze wiesz, jak operuję. To bezpieczna linia.
Słuchaj.
Moja nowa żona popełniła błąd.
Jest bardzo ważna dla mojej operacji.
Jest chroniona.
O czym mówimy?
Ukradła samochód.
Nie widziała twojego teścia na tylnym siedzeniu.
Sprawa musi zniknąć. I to już.
Dobra. Ja zostawię ciebie, a ty mnie.
W porządku.
Ale moja żona chce, żeby ktoś za to beknął.
Muszę jej coś dać.
Dobra. Harold się tym zajmie.
[wzdycha]
Jest taki jeden dzieciak, gangster.
Aresztowano go w tym aucie. Wciąż jest w więzieniu.
Może być.
Dobra.
Wypuść go
i oddaj go Danielowi.
Robi się.
Ale ja i moi ludzie mamy być kryci.
Jakby nigdy nic się nie stało.
Dobra.
Czy mogę coś jeszcze zrobić?
Znasz ją?
Kogo?
Kimmie.
Znasz ją?
Nie.
Haroldzie.
Dobra. Kiedyś ją sądziłem.
I wysłałeś ją do pracy w klubie.
Tak.
Ale przysięgam, że nigdy jej nie tknąłem.
Wypierdalaj stąd.
Haroldzie?
Tak?
Twoje dni są, kurwa, policzone.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
[szczekanie psa]
Cholera! Czemu jesteś tak wcześnie?
Jestem dziwką.
Rozmawia z Felicią.
[Jules] A to suka.
Masz moje pieniądze?
[Felicia wzdycha]
Gdzie moja kasa?
Mhm.
Przeliczę.
- Laska. - Co?
Nie znam cię.
Wiem. Dziwię się, że umiesz liczyć.
[cmoka] Laska.
Zgadza się.
Mhm. Liczę.
Zadowolona?
Mhm.
- Co chcesz wiedzieć? - Nie mam na to czasu.
- [śmiech Felicii] - Wiesz.
Wyluzuj.
Byłam wczoraj w klubie. Kimmie też tam była.
Jules kazał mi skopać jej tyłek. [śmiech]
Jules?
Tak. Mhm.
Skąd Jules ją zna?
Jules to nasz alfons.
- Mów dalej. - Wiesz o tym, prawda?
Tak.
- Mm. - Mów dalej.
Jules rządzi klubem.
Wszyscy mamy dług wobec niego. I tego drugiego.
To jakiś sędzia.
Jaki sędzia?
- Laska! - Nie. Nie pierdol.
Wszyscy mamy dług wobec Julesa. Wszystkich nas kiedyś aresztował.
Posłał nas do sędziego,
który nas zwolnił,
więc teraz wszyscy pracują dla Julesa w klubie.
Albo to, albo więzienie.
Dobra.
Ale zatrzymują większość mojej forsy. Nieźle, co?
Tak było z Kimmie?
- Tak. - A z jej siostrą, Sylvie?
Kimmie rozrabiała,
więc Jules porwał jej siostrę i ją stręczył.
[chichot]
O rany. Dostała za swoje.
A co z Angelem?
[pomruk sprzeciwu]
Dużo prosisz za trzy tysiące.
Wiesz, ile musisz się naruchać za trzy tysiące?
- Gadaj, suko. - [cmoka]
Angel to szmata.
Nie cierpię go.
Chciał ukryć siostrę Kimmie,
Jules się dowiedział
i zaczęli go ostro lać. [chichot]
O rany, laska.
Dopóki nie wszedł jakiś staruszek.
Jaki staruszek?
Nie wiem.
Ale kiedy tam wszedł, Jules i wszyscy inni byli przerażeni.
Kazał im wyjść
i wszyscy spieprzyli, złotko.
[chichot]
[krótki okrzyk] Szkoda, że nie widziałaś.
To on?
Tak. To on.
Wiesz…
Jest stary, ale uroczy.
Dałabym mu zaliczyć.
Każdemu byś dała.
[cmoka] Nie bawię się z tobą.
Wychodzę.
Czekaj.
Masz ładne auto.
Chcę się przejechać.
Dokąd jedziemy?
Śmierdzisz, jakbyś chciała być sama.
[Andy] Co mam zrobić?
[Jules] Dowiedz się, o czym rozmawiały.
Da się zrobić.
[Jules] Nie. Wiesz co?
Poczekaj z tym.
Pilnuj jej.
Cholera.
[Jules] Co?
Mallory idzie do samochodu.
- [Jules] Kto? - [Andy] Mallory.
- [Jules] Cholera. - [wzdycha]
Otwórz jebane okno.
Daj mi telefon.
Jules, co to za idioci?
Jeśli miał mnie po cichu śledzić,
to chujowo mu idzie.
Jesteś gliną?
Tak, proszę pani.
[śmiech] Co to, kurwa, ma być, Jules? Stać cię na więcej.
[Jules] Czemu rozmawiałaś z Felicią?
Musimy się spotkać.
Czemu rozmawiałaś z Felicią?
Mówię, że musimy się spotkać.
Spotkajmy się w biurze.
Mam autobusy na posterunku…
Nie obchodzi mnie, czy masz operację ratującą ci jebane życie.
Widzimy się w biurze. Natychmiast.
Co mam zrobić?
[Jules] Jeśli masz broń…
strzel sobie w jebany łeb.
Cholera. [śmiech]
- Narobimy kłopotów! - Jaki mam na niej limit?
To czarna karta. Nie ma limitu.
Masz też kartę debetową?
W którym banku?
W banku, którego używa rodzina Bellarie.
- [dzwoni telefon] - Tam też musimy iść.
Czekaj. Dzwoni Horace.
Halo?
Cześć.
Hej.
Jak tam dom?
Wspaniały.
[śmiech] Dobrze.
Jak się masz?
[Horace wzdycha] Żyję.
Znalazłaś Angela?
Jeszcze go nie znalazłyśmy.
Wydzwaniam do niego, ale nie odbiera.
- [Horace] Więc mnie zostawił? - Nie.
A raczej nie sądzę.
Ale zaczynam się martwić, bo zwykle się odzywa.
Każę komuś się tym zająć.
Mam coś zrobić?
Nie.
Funkcjonariusz Alex i James
dostali instrukcje.
Załatwiłem twój problem z autem.
Naprawdę?
Kimmie, wciąż we mnie wątpisz?
[niezręcznie] Tak.
Pewnego dnia przestaniesz.
Dojdę do tego.
Mam nadzieję, że nie po mojej śmierci.
[niezręczny pomruk]
Przyjdź do mnie, jak wszystko załatwisz.
- Muszę dać ci instrukcje. - Dobrze.
Pa.
Co powiedział?
Chce, żebym do niego przyjechała.
Ma coś więcej do powiedzenia.
Jak się czuje?
Nie brzmiał dobrze.
Jasne.
Czytałam o pewnym ośrodku, który może mu pomóc.
Co to za miejsce?
Czytałam o tym w szpitalu.
To ośrodek w Tajlandii.
Leczą raka.
Ma tyle forsy, że na pewno próbował wszystkiego.
Pewnie tak.
Ale gdzie jest Angel, do cholery?
[muzyka pełna napięcia]
- Trackson. - Hej.
Gdzie on jest?
Na tyłach.
Zaprowadź mnie.
Chodź.
Za mną.
[brzęczenie zamka w drzwiach]
Zostaw nas.
- [trzask drzwi] - Siadaj.
[niepokojąca muzyka]
Wygląda na to, że wpakowałeś się w kłopoty.
Nie.
Nie?
Nie wiem, co tu robię.
Ukradłeś samochód.
Samochód należący do bardzo złej osoby.
Nie ukradłem auta.
Uważam, że tak.
Ale nie ukradłem.
Więc…
Więc kto to zrobił?
[prycha]
A chuj wie.
Po prostu przechodziłem obok.
Zobaczyłem kogoś z tyłu i chciałem mu pomóc.
Co w tym złego?
Przechodziłeś obok?
Tak.
Ty to masz zajebistego pecha.
Wiem coś o tym.
Chcesz mi coś powiedzieć?
Nie.
Ale tak się składa, że chcę prawnika.
Jak myślisz, gdzie jesteś?
Jestem w Ameryce i chcę prawnika.
Powinienem go dostać, jeśli poproszę.
Jesteś Amerykaninem?
Wiem, że dobrze mówisz po angielsku…
ale czy jesteś Amerykaninem?
Przyjechałeś tu w wieku może czterech lat.
Najwyższy czas wysłać cię z powrotem na Dominikanę.
Spoko.
Jesteś arogancki.
[śmiech] Nie mam nic więcej do powiedzenia.
Hm.
Na pewno nie chcesz…
mi czegoś powiedzieć?
Słyszałeś mnie.
Poczekaj trochę.
Na pewno powiesz.
[odchrząkuje]
Hm.
[wesoły pomruk]
To przykuło twoją uwagę. Co?
Jak jej tam?
Yolanda?
Tak to się wymawia? [z hiszpańskim akcentem] Yolanda?
Tak.
Ładny dzieciak.
Angelu…
nie pierdol.
Wiadomo, że jesteś miękki jak jebany obłoczek.
Muszę wszystko wiedzieć.
Wszystko o Horace’u i Kimmie.
Lepiej zacznij gadać.
Albo wyślę funkcjonariusza Tracksona, żeby pogadał sobie…
z Yolandą.
Hm?
Ten wielki, głupi ziomek nie mówi po hiszpańsku.
Mówi w języku śmierci, zniszczenia i wpierdolu.
Albo poproszę go, żeby zgarnął twojego syna.
Pójdą popływać.
Gadaj.
O rany.
Dzieciak nic dla ciebie nie znaczy.
Dobra.
A twój coś dla ciebie znaczy?
Tiffany, tak?
Ma dziesięć lat?
Tak.
[śmiech] Od dawna się ciebie bałem.
Ale w tej sytuacji…
♪ Ja mam tę władzę ♪
Nie chcesz mnie wkurzać.
Nie.
Jak mówiłem,
chcę zadzwonić…
i chcę adwokata.
Ay, Dios mío.
[mówi po hiszpańsku]
Dzięki Horace’owi masz jaja.
Chcę zadzwonić.
- Funkcjonariuszu Trackson. - [brzęczenie zamka]
Tak?
Musisz się przejechać.
[Trackson] Oczywiście.
Wyślij mi filmik z tym,
co robisz jego dzieciakowi.
[Trackson] Będzie super.
Oczywiście.
[Jules] Hm.
- Czekaj. - Miałeś swoją szansę.
- Powiem ci wszystko. - Grozisz mojej córce?
- Naprawdę spieprzyłeś. - Chwila.
Jules, zaczekaj. Jules!
[brzęczenie zamka w drzwiach]
[trzask drzwi]
Dzień dobry. Jestem Donna. Pewnie pani Bellarie?
Cześć. Tak. [odchrząkuje]
Jestem stylistką zakupową.
Pani mąż prosił, żebym odwiedziła kilka sklepów.
To może się pani spodobać.
Ehm…
Wszystko ładne, ale nie w moim stylu.
Ostrzegał mnie, że tak pani powie.
Ale w biurze sprawdzają się eleganckie garsonki i sukienki.
Podoba się pani któryś z kolorów?
[Rain] Bardzo.
[Donna] Idealnie.
Są w pani rozmiarze. Chce je pani przymierzyć?
Tak.
- Rain… - [Rain] Chce.
Dobrze, przygotuję wszystko.
- Dziękuję. - [Kimmie wzdycha]
W biurze musisz wyglądać zarąbiście.
Widzisz metki z cenami?
Nie patrz na cenę.
Ja tak zrozumiałam.
Zawsze patrzymy.
Już nie.
Cholera!
Chcę to.
- Spójrz, ile to kosztuje. - Mam to gdzieś.
- Weźmiemy po dwie sztuki wszystkiego. - [Sylvie] Czemu?
Sylvie, musisz sobie coś znaleźć.
To nie mój styl. To dla staruszków.
- Sylvie. - To prawda.
Rozejrzyj się.
[Kimmie] Ma rację.
Nie potrzebujemy dwóch sztuk.
Jedna dla nas, druga do sprzedania.
Musimy odłożyć trochę kasy. Nie?
- Wiem, o czym myślisz. - Bo nie jestem głupia.
Ciekawe, do jakiej kasy mam dostęp.
Dowiedzmy się.
Jak?
Masz kartę kredytową i debetową.
Musimy iść do banku.
To się dzieje naprawdę.
Jesteśmy bogate, laska.
[obie się śmieją]
[pogodna muzyka R&B]
[muzyka cichnie]
Dobrze.
Jesteśmy dostępni 24 godziny na dobę.
To mój osobisty numer.
W razie potrzeby na dole jest mój numer domowy.
Dziękuję.
W czym mogę pomóc?
- Chciałybyśmy wiedzieć… - [chrząka]
Tylko ona.
Chciałabym wiedzieć, jakie mam saldo na koncie.
Oczywiście.
Saldo konta to 1,5 miliona dolarów na rachunku bieżącym
i 1,7 miliona na koncie oszczędnościowym.
[klikanie klawiatury]
I to jest na mnie?
Tak.
I na mojego męża?
Nie, to jednoosobowe konto.
Więc może z nim robić, co chce?
Tak.
Chcemy gotówkę. W małych nominałach.
- Słucham? - Nie chcemy gotówki.
Ale chciałabym otworzyć dwa konta.
Jedno dla mojej przyjaciółki i jedno dla mojej siostry.
I przelać na każde po 500 tysięcy.
[Quayla] Oczywiście.
Damy radę. Nie ma problemu.
Mogłybyśmy też zrobić to wszystko przez telefon.
Ale już tu jesteśmy.
[Quayla] Zaraz wracam.
[nerwowy śmiech] Przepraszam.
PRYWATNA BANKOWOŚĆ ELITE TRUST
Naprawdę robisz to dla mnie?
Co? Tak.
Kimmie…
- Mamy to. - [śmieją się]
Tak.
Idź po Sylvie.
Dobra.
[śmiech]
[Rain] Jasna cholera!
Kimmie.
Pani Bellarie.
- Pani Bellarie. - Co?
Mamy sobie ufać?
Tak uważam.
Mam informacje.
Ale nikt nie może wiedzieć, że wyszły ode mnie.
O co chodzi?
Obiecaj.
Inaczej mam przesrane.
Horace nie może sam się dowiedzieć?
Aresztowali Angela.
Co? Dlaczego?
Poszedł po samochód, który ukradłaś.
Cholera.
Tylko nikomu nie mów. Nie mów mu.
Wypierdalaj.
- Już. - Tak jest.
- [dzwoni telefon] - [wzdycha]
Tak.
Horace, Angel jest w więzieniu.
Za co?
Za samochód, który ukradłam.
Chwila, co?
Znaleźli go przy aucie.
Cholera.
Co jest?
- Właśnie kazałem im… - Co?
Muszę kończyć.
Horace, co im kazałeś?
Zabiją go.
Co? Czekaj.
- Kończę. - Halo?
To twój szczęśliwy dzień. [śmiech]
- Daj mi to. - Szczęście nie istnieje.
Dla ciebie tak.
Jasne.
Tylko uważaj. Do zobaczenia w klubie.
[sygnał łączenia]
Przemieszcza się.
- [gwar] - [wzdycha]
Kurwa.
[wzdycha]
[krzyki]
[wrzawa]
[dźwięk migawki]
[pisk opon]
[spokojna muzyka hip-hopowa] w klubie.