Sylvie, Rain ve Angel'ı vasiyetime ekle. Böylece diğerlerinden korunabilirler.
Şirket yönetmeyi bilmiyorum.
Sana yardımcı olacak doğru kişiler var.
-Alex kim? -Benim.
-Niye? O benim şoförüm. -Başkasını bul.
Siz eve gidin. Uşağım orada.
Sizin için yer hazırladı.
-Söylemek istediğin ne? -Seni sevdiğim.
Pardon.
-Neden muhatap oluyorum ki? -Becermek istemiyor musun Varney?
Demin ne duydum ben?
-Şapka ve mantonuzu alabilir miyim? -Evet.
-Teşekkürler. -Teşekkürler.
Evet efendim.
Girin.
Sakin ol.
Bu taraftan.
Vay be!
Aynen öyle.
-Vay! -Bu ne böyle?
Söylemiştim.
-Evi burası mı? -Artık sizin de eviniz.
Bu taraftan.
Burası yemek odası.
Bay Bellarie burada pek yemek yemedi
ama geldiğiniz için geleneği tekrarlayabilir.
Yukarıda ne var?
Onlar yatak odaları. Sizinkini göstereyim mi?
-Herhâlde canım! -Bu taraftan.
-Kendi odam mı var? -Evet Sylvie Hanım.
Vay.
-Atlar da mı var? -Evet.
Bayan Bellarie, önce size göstereyim mi?
-Hayır, önce Sylvie'nin odasını görelim. -Bu taraftan.
Bu kim?
-Bay Bellarie. -Gel buraya.
Çabuk ol lan.
Tekrar soracağım. O duyduğum neydi?
-Bay Bellarie, efendim… -Bana efendim deme.
Kardeşinizle konuşuyordum. Ben…
"Ben…" Hadi söyle be.
-Konuşuyorduk. -Konuşuyordunuz, ha?
Anlıyorum ama farklı bir şey duydum. Ne duydum ben?
Beni Charles'la konuşurken duydunuz.
Bana sıradan bir konuşma gibi gelmedi.
İşle ilgili bazı kontroller yapıyorduk…
Niye önün açık?
Madem konuşuyordunuz, bunu açıklar mısın?
-Sıcakladım. -Sıcakladın, öyle mi?
-Hey! Neler oluyor burada? -Şu herife bak.
-Abin… -Evimde ne işin var?
Duyduklarımdan sonra koltuğuna kusacağım.
Buna kusuyorsan elimde videolar var…
-İğrençsin kardeşim. -Neden buradasın?
Tamam.
Gidiyorum.
Sıçayım.
Ha siktir.
Charles.
Normalde hiç gelmez.
Her şeyi duymuş. Sıçayım!
-İyi işte. -Hayır, iyi değil.
-Varney, sakin olman gerek. -Charles. Tanrım.
Zaten saklamayı bırakmamız gerekiyordu.
Charles, bunu sen mi yaptın?
-Neyi ben mi yaptım? -Bana tuzak mı kurdun?
Yok artık.
Dalga geçmiyorum Charles. Bunu sen bilerek mi yaptın?
Hayır.
Gelmesi için mesaj mı attın?
Hayır demedim mi?
Mecbur kalmadıkça onunla konuşmam. Bunu biliyorsun.
Telefonunu göster.
-Sana bir bok vermem. -Telefonunu göster lan.
Bunu mu istiyorsun?
Gel, al.
Bana tuzak kurduğunu…
…bunu bilerek yaptığını öğrenirsem…
Ne yapacaksın ki?
Bir dakika. Ne?
Bir sorun mu var?
Hayır, sadece…
Hiç böyle bir şeyim olmamıştı. Bu gerçekten benim mi?
Evet, öyle.
Kimmie, neredeyse büyüdüğümüz karavanın yarısı kadar.
-Doğru. -Süper be Sylvie.
Ve kendi banyom mu var?
Evet. Bir şeye ihtiyacınız olursa da komodinin üzerindeki düğmeye basın.
Tamam, teşekkürler.
-Size de odanızı göstereyim mi Rain Hanım? -Herhâlde be kanka. Hadi gidelim.
Bu taraftan.
Siktir!
O şerefsiz yaptı, biliyorum. Sıçayım!
Kimden bahsediyorsun?
Efendim, ben…
-Lastiklere diyordum. -Demek lastiklere diyordun. Vay vay.
Bilmesem benden bahsettiğini sanacağım.
Hayır efendim, sizden bahsetmiyordum.
Ben de karımı becerdiğini sanıyordum.
Anlamadım efendim?
"Efendim" deme.
"Efendim deme" demiştim.
Kardeşimle o iğrenç şeyleri yapıyormuşsun.
Babama söylemeye gidiyordum.
Her şeyi anlatacaktım. Ama sonra "Neden anlatayım ki?" dedim.
-Teşekkür ederim. -Senin için değil, kendim için.
Efendim?
Sen de biliyorsun ki koz bu ailede her şeydir.
Sen de bana büyük bir koz verdin.
Bak.
Beni aptal sanıyorlar ama değilim.
Öyle sanıyorsun, değil mi?
-Hayır efendim. -Yok, itiraf et. İtiraf edebilirsin.
-Öyle sanıyorsun, değil mi? -Hayır, aptal olduğunuzu düşünmüyorum.
İtiraf et aptal herif.
Bence tanıdığım en zeki insanlardansınız.
Benimle flört mü ediyorsun? Bütün dişlerini dökerim.
Hayır efendim. Zekânız hakkında düşüncemi sordunuz.
Her avukat gibi yalan söylüyorsun. Geri çekileyim, ağzın penis kokuyor.
Sen ve kardeşim iğrençsiniz.
Avukat demişken…
İşlerin güzelleştiği kısma geldik.
Biliyor musun…
Neyi efendim?
Köpeğim olmak üzeresin.
Anlamadım?
Kardeşimle yaptığın gibi bir şey istemiyorum tabii.
Ama köpeğim olacaksın.
Koruma altında olmamı, hisselerimi almamı sağlamalısın.
Bir şey daha var.
-Nedir? -O kaltağı babamın evinden çıkar.
Çıkarmazsan hayatına sıçarım. Anladın mı?
-Evet efendim. -Hayır Varney. Varney, Varney, Varney.
"Anladın mı?" dedim.
-Anladım efendim. -Hayır.
"Anladın mı?" dediğimde köpeğim olduğunu söylemeni bekliyorum.
-Efendim… -Söyle lan. Söylemeni istiyorum.
-Nasıl… -Köpeğim olduğunu söyle.
Söyle.
-Köpeğinizim. -Hayır.
Yeterince iyi olmadı. Duymam, enerjini hissetmem lazım. Söyle.
-Köpeğinizim. -Hayır, yeterince iyi olmadı.
Gözüme bakarak söyle.
Köpeğinizim.
Varney, dev gibi adamsın. Goril gibisin. Bağırarak söyle!
Köpeğinizim!
-Daha yüksek! -Köpeğinizim!
Bütün sokak duysun! Bir daha!
Köpeğinizim!
Sakin ol. Hey, sakin ol koca köpek.
Öfke sana yakışmıyor.
Nefesini kontrol et.
Kızdın mı? Kızdın.
Siktir git şuradan.
Var ya, işler çok eğlenceli olmak üzere.
Şanslı günümdeyim.
Görüşürüz Varney.
Görüşürüz.
Kızım…
Gerçek mi bu?
Evet, gerçek.
Aslında…
Kimmie, bu gerçek, tamam mı?
Biz neler çektik. Bu olanlar gerçek.
-Seni anlıyorum Rain. -İnanmak zorundayız.
-Gerçek. Baksana. -Evet, gerçek Rain Hanım.
Şuna bak. Hiç böyle yatağımız olmadı.
Doğru.
Çarşaflar Mısır pamuğundan. Umarım uygundur efendim.
Evet, çok güzel.
Bellarie'ler en iyilerini kullanır.
Odanızı göstereyim mi Bayan Bellarie?
-Evet. -Göster.
Bu taraftan.
Burası da ana yatak odanız.
Bunlar da dolaplarınız.
Orayı dolduracak kadar kıyafeti yok.
Evet, farkındayız.
Bu yüzden Bay Bellarie bunu vermemi istedi.
Teşekkürler.
-Siyah kart. -Evet, gerçekten.
Üstünde ismin var.
Kredi kartınız.
Banka kartınızın hesap numaraları arkada.
Kendi banka hesabın mı var?
Bize böyle talimat verildi.
Tamam o zaman.
-Teşekkürler. -Tabii. Pekâlâ…
Siz yerleşir yerleşmez Alex sizi alışverişe götürebilir.
Evet, olur. Teşekkürler. Lütfen.
Açsınızdır. Yemeği hazırlatayım.
Bir de evet, Alex bizi alışveriş merkezine götürsün.
-Alışveriş merkezi mi? -Evet, alışveriş yapmamız için.
Belki sizi birkaç butiğe götürebilir. Bu biraz daha uygun olabilir.
Tamam, o da olur.
-Havuz başında yer misiniz? -Havuz mu var?
-Sylvie… -Evet Sylvie Hanım.
Tanrım! Görüyor musunuz?
-Bay Bellarie'nin favori yeri. -Sağ ol James. Harika olur.
Çok sürmez.
-Kızım, görüyor musun? -Evet, görüyorum.
Hayat sonunda yüzümüze güldü.
-Kahretsin. -Ben emin değilim.
-Kimmie. -Ben…
Buna güvenebilir miyim bilmiyorum.
-Hiç başlama. -Hayır, gerçekten.
Yaşadıklarımızı düşün.
Şimdi hayatımız kolaylaşacak mı yani?
Kimse kolay olacağını söylemedi.
O da uyarmıştı.
Herhâlde bu yaptığımız kulüpten kolay olur.
Herhâlde yani!
Sakinleşmen gerek. Şimdi tadını çıkaracağız.
Bugün alışverişe gideceğiz. Butiğe gideceğiz kızım.
-Ben… -Uyum sağla artık.
Tamam.
Peki başka ne yapacağız?
Kenara para koyacağız.
İşte bu yüzden kankamsın.
Kenara para koyacağız, işler ters gittiğinde…
-Keyfe devam edebiliriz. -Evet.
Şu kartı göreyim.
-Hiç kartım olmamıştı. -Kullanmaktan siyah rengi gidecek.
Kimmie Bellarie. Vay.
-Jules. -Efendim?
-Bana şoför lazım. -Birisi geliyor, yaklaştı.
-Calvin nerede? -Kocan görev yerini değiştirtti.
-Ben onu istiyorum. -Bunu yapamam.
-Jules. -Mallory, yapma.
Çok derdimiz var. Roy sakin kalmalı.
-Şoförün seni bekliyor. -Hoşça kal Jules.
-O herif şoförün olamaz. -Sen karar veremezsin.
Olamaz dedim.
Önce Varney ile, şimdi şoförle yattığımı mı düşünüyorsun?
Avukat Varney ile yatmadığından eminim.
İddiaya girelim mi?
Ne yapıyorsun? Düzgün yapamıyorsun bile.
Siktir git.
Yok, bir şey diyeceğim. Sen bile inanamayabilirsin.
Nedir? Umurumda değil.
Gördüklerimi kabullenmem zor, ama…
Avukat Varney
Charles'ı beceriyordu.
-Ne? -Evet.
-Çok yalancısın. -Keşke yalan söyleseydim. Kahretsin.
Tamam.
Dehşete düştüm.
-Yani… Lafın bitti mi? -Charles'a sor. Doğru.
Duymak istemiyorum. Arabayı kendim kullanırım.
-Son kullandığında olanları hatırla. -Lan şerefsiz, var ya…
Geçen sefer senin yaptıklarını ben düzelttim.
O kadını gerçekten öldürdün Mallory.
Katil.
Saçma lafların bitti mi?
Sana söylüyorum, Avukat Varney…
-Aman. -…sandığın gibi değil.
-Hoşça kal Roy. -Nereye?
Halletmeye gidiyorum, sen beceremiyorsun.
-Ben çözdüm bile. -Tabii.
Avukat Varney seni becermek istemiyor.
Efendim.
-Sen kimsin? -Ben Andy. Şoförünüz olacağım.
Hayır, olmayacaksın. Çek şu cipini.
-Yanlış anladınız. -Duydun mu beni?
Çek şu cipi. Şoförüm olmayacaksın.
Peki efendim.
Ha siktir.
-Jules. -Ne?
Mallory izin vermedi.
-Peşinden git. -Peki efendim.
Çok yaklaşmadan.
Anlaşıldı.
Kahretsin.
Ben Memur Alex.
-Dostum, doğru mu? -Evet.
-Seni Kimmie'ye mi verdiler? -Evet.
Yeni duydum.
-Neler oluyor böyle? -Hiçbir fikrim yok.
-Kimmie'yle evlendi mi? -Evet.
-İnanılmaz be. -Aynen öyle.
-Bizi nasıl etkiler? -Nasıl yani?
Ek işimizi.
-Jules'a borcumuzu biliyorsun. -Evet.
Ama bunu çözmeliyiz.
Açıkçası çok fazla olay var. Sıyrılmak istiyorum.
Haklısın. Bir inanılmaz şey daha var.
-Ne? -Angel burada.
Ne için?
Lakeland'in kayınpederi çalıntı araçtaymış.
Angel'ı araçta yakalamışlar.
-Yuh, inanılmaz bir şey. -Evet.
Peki Kimmie'nin haberi var mı?
Bilmem ki.
Dur, Jules arıyor.
-Sana söylediğimi söyleme. -Söylemem. Merak etme.
-Buyurun efendim. -Alex.
Efendim?
-Neler oluyor? -Pek bir şey yok efendim.
-Alex, benimle misin? -Elbette efendim.
Hayır. Gerçekten benimle misin?
Evet efendim.
-Söyle, neler oluyor? -Beni Kimmie'ye verdi.
-Neden seni seçti? -Hiçbir fikrim yok.
-O sürtük ne yapıyor? -Evde.
-Ona yakın olmanı istiyorum. -Olurum.
-Ve her şeyi bilmem gerek. -Merak etmeyin efendim.
-Arkamdan iş çevirme. -Asla.
-Yoksa nereye düşersin, biliyorsun. -Biliyorum, sizinleyim.
Bir şeyler dönüyor, öğrenmem lazım.
-Ben öğrenince ilk size söylerim. -Tamam.
Göreceğiz.
Zor bir konuşma mıydı?
Jules'du.
-Güzel. Bana yalan söylemiyorsun. -Söylemiyorum.
Ne istedi?
Bizimle aynı şeyleri merak ediyor. Olanları ve sebeplerini.
Ben de merak ediyorum.
Bak, bana güvenmediğini biliyorum.
Ben de sana güvenmiyorum.
Jules'a da kesinlikle güvenmiyorum.
Bak Kimmie, çok şey dönüyor. Ama hepimiz bu işin içindeyiz.
Bir gün kendini kanıtlama fırsatın olacak.
Güzel.
O gün bunları bırakmak istediğimi anlarsın.
Göreceğiz diyelim.
Göreceğiz.
Yemekten sonra beni alışverişe götürecekmişsin.
Evet.
Gidelim.
Cip hazır.
Kahretsin.
-Selam dostum. -Formalite cümlelerini geç.
Üzgünüm.
Nasılsın?
Ne dedim ben?
Özür dilerim.
Geç kaldın.
Aradığında geldim.
Sen ve kardeşim
kulüpte para aklıyormuşsunuz.
Lakeland için.
Horace.
Her şeyi biliyorum. Ona telefon et.
Yalanlarını dinleyecek havamda değilim. Her nefesimde acı çekiyorum.
-Ben Daniel. -Merhaba Daniel. Horace Bellarie yanımda.
Of, Paris'teyim ben. Ne istiyor?
Bir saniye.
-Daniel. -Ölüm döşeğindeymişsin.
Biraz canım var hâlâ.
Sana bulaşmıyorum, vardır tabii.
Güzel.
Çünkü sevdiğim birine bulaşmak üzeresin ve bu problem olur.
Neden bahsediyorsun?
Beni dinle. Bunu sadece bir kez söyleyeceğim.
Kardeşimle kulüp üstünden para akladığınızı biliyorum.
Senin üstünden.
Telefonda neler diyorsun böyle?
İşleri nasıl yürüttüğümü bilirsin. Bunlar güvenli.
Bak.
Yeni karım bir hata yapmış.
Kendisi planlarım için çok önemli.
Ona dokunamazsın.
-Neden bahsediyoruz? -Arabayı almış.
Kayınpederinin arkada olduğunu bilmiyormuş.
Bunun derhâl unutulmasını istiyorum.
İyi. Birbirimizin yoluna çıkmayalım.
İyi olur.
Ama karım karşılığında bir şey ister. Ben de mecbur kalırım.
Tamam, Harold bir şey önerecek.
Çete üyesi bir genç var.
Arabada tutuklanmış. Hâlâ tutuklu.
O olur işte.
Tamam.
Onu serbest bıraktır, Daniel'a ver.
Tamam.
Beni ve karımı bu işe karıştırmamasını iyice tembihle.
Hiç yaşanmamış gibi olacak.
-Tamam. -Yapabileceğim başka bir şey var mı?
-Onu tanıyor musun? -Kimi efendim?
Kimmie'yi. Tanıyor musun?
Hayır.
Harold.
Peki. Mahkememe gelen kızlardandı.
Sen de ona kulüpte iş verdin.
Evet. Ama yemin ederim, ona dokunmadım.
Defol buradan.
-Bir de Harold… -Evet efendim?
Günlerin sayılı.
Aman! Niye erkenden geldin?
Felicia'yla konuşuyor.
Vay sürtük.
Paramı getirdin mi?
Param nerede?
Sayayım.
-Kızım… -Ne?
-Seni tanımıyorum. -Evet ama saymayı bilmene şaşırdım.
Kızım…
Para tam.
Sayıyorum.
Memnun musun?
-Ne öğrenmek istiyordun? -Buna vaktim yok.
Biliyorsun.
Tamam, sakin ol.
Dün gece kulüpteydim. Kimmie de oradaydı.
Jules onu dövmemi söyledi.
-Jules, ha? -Evet.
-Jules onu nereden tanıyor? -Jules bizi satan kişi.
-Devam et. -Bir dakika. Bunu biliyordun, değil mi?
Evet.
-Hadi, devam et. -Kulübü Jules yönetiyor.
Hepimizin ona ve bir adama borcu var.
Hâkim mi ne.
Hangi hâkim?
-Kızım be! -Hayır. Kes şu hareketleri.
Hepimizin Jules'a borcu var. Geçmişte herkesi tutukladı.
Sonra bu hâkimin karşısına çıktık. Bizi salıverdi.
Şimdi de hepimiz kulüpte Jules'a çalışıyoruz.
Ya bu ya da hapis.
Tamam.
Ama paramın çoğu onlarda kalıyor. İnanılır gibi değil.
-Kimmie'ye de böyle mi oldu? -Evet.
Peki kardeşi Sylvie?
Kimmie uslu durmuyordu. Jules da onun kardeşini kaçırıp sattı.
Ay, böyle olur işte.
Peki Angel?
3.000 dolara fazla soru soruyorsun.
3.000 dolar için kukun ne kadar hırpalanıyor?
Konuş kızım.
Angel gıcığın teki. Ona katlanamıyorum.
Kimmie'nin kardeşini saklamaya çalışıyordu, Jules öğrendi.
Angel'ı dövmeye gittiler.
Çok fenaydı ya.
O yaşlı adam gelene kadar.
-Hangi yaşlı adam? -Kızım, bilmiyorum ki.
Ama geldiğinde Jules ve diğerleri çok korktu.
Gitmelerini söyledi, koşa koşa kaçtılar.
Keşke görseydin.
-Bu mu? -Evet, bu o.
Ya…
Adam yaşlı ama çok hoş.
Onunla yatardım.
Sen herkesle yatarsın.
Seninle uğraşmayacağım.
Gidiyorum.
Dur.
Araban güzelmiş.
Gezmek istiyorum.
-Nereye gidiyoruz? -Yalnız kalmak istiyormuş gibi kokuyorsun.
-Ne yapayım? -Ne konuştuklarını öğren.
-Öğrenebilirim. -Yok, yok.
Bir süre hiçbir şey yapma. Takibe devam et.
Kahretsin.
-Ne oldu? -Mallory arabaya doğru yürüyor.
-Kim? -Mallory.
Kahretsin.
Aç lan camı.
Telefonu ver.
Jules, bu aptallar kim?
Fark edilmeden takip görevi verdiysen çok başarısız oldu.
-Polis misin sen? -Evet efendim, polisim.
Bu ne böyle Jules? Bundan daha iyisini yapabilirsin.
-Neden Felicia'yla konuşuyorsun? -Seninle görüşmem gerek.
-Tamam ama neden Felicia'yla konuşuyorsun? -Seninle görüşmem gerek dedim.
Hemen ofise gel.
Karakolda otobüslerim var…
Hayatını kurtaracak bir ameliyatın da olsa umurumda değil.
Hemen ofise gel.
Ne yapayım efendim?
Silahın varsa
kafana sık.
Yok artık.
Fena hasar bırakacağız.
-Limiti ne kadardır? -Kızım, siyah kart. Limiti yok.
Banka kartın da mı vardı?
Hangi banka?
Bellarie ailesinin kullandığı banka.
Oraya da gitmeliyiz.
Dur, Horace arıyor.
Alo?
-Merhaba. -Merhaba.
Ev nasıl?
Harika.
-Güzel. -Sen nasılsın?
Hayattayım.
Angel'ı buldun mu?
Hayır, onu henüz bulamadık.
Sürekli arıyorum ama açmıyor.
-Benden kaçtı mı yani? -Hayır.
Yani sanmıyorum.
Ama endişeleniyorum çünkü cevap vermemek huyu değildir.
Tamam, birini görevlendiririm.
-Benim bir şey yapmamı ister misin? -Yok.
Memur Alex ve James'e talimatları verdim.
-Arabayla ilgili sorununu hallettim. -Gerçekten mi?
Kimmie, benden hâlâ şüphen mi var?
-Evet. -Bir gün şüphen olmayacak.
Yavaş yavaş.
Umarım ben öldükten sonra olmaz.
Her şeyi hazırladıktan sonra buraya gel.
-Sana bazı talimatlar vermem gerek. -Gelirim.
Hoşça kal.
Ne dedi?
Onunla görüşmeye gitmemi istiyor. Söyleyeceği şeyler varmış.
-Nasılmış? -Sesi iyi gelmiyordu.
Anladım.
Bir yer okudum. Ona faydası olabilecek bir yer.
Nasıl bir yer?
Hastanedeyken araştırdım.
Tayland'da bir yer.
Kanseri tedavi ediyorlar.
O kadar parası var, her şeyi denemiştir.
Evet, muhtemelen.
Ama şu Angel nerede ya?
-Trackson. -Merhaba.
-Nerede? -Arkada.
Beni ona götür.
Gelin. Beni takip edin.
Dışarı çık.
Otur.
Başını belaya sokmuşsun.
Hayır.
Hayır mı?
-Neden buradayım, bilmiyorum. -Araba çalmışsın.
Arabanın sahibi çok kötü biri.
-Araba çalmadım. -Çaldın dedim.
Ama çalmadım. O yüzden…
Kim çaldı?
Ne bileyim.
Yanından geçiyordum.
Arka koltukta birini gördüm, bakmak istedim.
Ne var bunda?
Yanından mı geçiyordun?
Evet.
O kadar şanssızsın ki.
-Niye? Söyle. -Senin söylemek istediğin bir şey var mı?
Hayır.
Aslında avukat istiyorum.
Nerede olduğunu sanıyorsun?
Amerika'dayım ve avukat istiyorum.
İstediğimde vermeniz gerekiyor.
Evet ama sen Amerikalı mısın?
İngilizcen iyi olsa da…
…sen Amerikalı mısın?
Geldiğinde dört yaşındaydın galiba.
Bence Dominik Cumhuriyeti'ne dönme vaktin geldi.
İyi.
Çok küstahsın.
Söyleyecek başka bir şeyim yok.
Emin misin?
Hiçbir şey yok mu?
Dediğimi duydun.
Biraz zaman geçsin.
Söyleyecek şeyin olur.
Bu dikkatini çekti işte, ha?
Adı neydi?
Yolanda, değil mi?
"Yolanda" diye mi söyleniyor?
Evet.
Çok tatlı bir çocuk.
Şimdi Angel…
Palavrayı kes. Pamuk gibi dayanıksız olduğunu biliyoruz.
Her şeyi öğrenmek istiyorum. Horace ve Kimmie hakkında her şeyi.
Konuşmaya başlasan iyi olur.
Yoksa Memur Trackson'ı gönderirim.
Yolanda'yla konuşmaya.
Biliyorsun, o iri aptal İspanyolca bilmiyor.
Onun anladığı dil ölüm, yıkım ve insanı mahvetmek.
Ya da söylerim, oğlunu alır.
Yüzmeye götürür.
Konuş.
Vay be.
Çocuğa değer vermiyorsun.
-Tamam. -Sen çocuğuna değer veriyor musun?
Tiffany'ydi, değil mi?
10 yaşında mıydı?
Evet.
Uzun süre korku içinde kaçmama sebep oldun.
Ama konumuma bakarsak…
Güç bende
Beni kızdırmak istemezsin.
Yok.
Dediğim gibi
telefon hakkımı
ve avukatımı istiyorum.
Horace sana cesaret vermiş.
Telefon hakkımı istiyorum.
Memur Trackson.
Buyurun efendim.
-O yola çıkmanı istiyorum. -Peki efendim.
Bir de videosunu göndermeni istiyorum.
Çocuğuna yaptıklarını çek.
Sabırsızlanıyorum.
Gönderirim.
-Hayır, dur. -Hayır, şansını kaybettin.
-Her şeyi anlatırım. -Kızımı tehdit etmek, ha?
-Cidden batırdın. -Bir saniye.
Jules, bir saniye. Jules!
Merhaba, ben Donna. Siz Bayan Bellarie olmalısınız.
Merhaba. Evet.
Alışveriş asistanıyım. Kocanız birkaç mağazayı gezmemi istedi.
Sevebileceğinizi düşündüğümüz şeyler.
Çok güzeller ama pek benlik değiller.
Kocanız böyle diyebileceğinizi söyledi.
Ama bizce ofiste takım ve elbise uygun olur.
Renklerden beğendiğiniz var mı?
Bayıldı.
Mükemmel.
Hepsi sizin bedeninizde. Denemek ister misiniz?
-Evet. -Rain…
-Deneyecek. -Tamam, hazırlayayım.
Teşekkürler.
Kızım, o ofise girdiğinde çok şık olmalısın.
Şunların fiyatlarını görüyor musun?
Fiyatlara bakmasana. Yani öyle yapılıyormuş diye duydum.
-Evet ama biz bakarız. -Artık bakmıyoruz.
Yuh!
Vay, ben bunları istiyorum.
-Fiyatına baksana. -Umurumda değil.
-Hatta ikişer tane alıyoruz. -Neden?
Sylvie, sen de bir şey bul.
Burası bana göre değil, yaşlılara göre.
-Sylvie. -Öyle ama.
Bir bak işte.
Doğru söylüyor.
İkişer taneye ihtiyacımız yok.
Biri bize, biri satmak için.
Kenara para koymalıyız. Hey!
-Ne düşündüğünü biliyordum. -Evet çünkü aptal değilim.
Ama acaba nakde erişimim ne kadar?
-Gidip öğrenelim. -Nasıl?
Kredi kartın ve banka kartın var.
Buradan çıkınca bankaya gitmeliyiz.
Resmen gerçek oluyor.
Zenginiz be kızım!
Evet…
Biz 7/24 buradayız.
Bu benim kişisel numaram.
Bir şeye ihtiyacınız olursa ev numaram da aşağıda.
Teşekkürler.
Nasıl yardımcı olabiliriz?
-Şeyi öğrenmek istiyorduk… -O istiyor.
-Hesabın bakiyesini öğrenmek istiyordum. -Tabii.
Vadesiz hesabınızda 1,5 milyon dolarınız var.
Vadeli hesabınızda 1,7 milyon dolarınız var.
-Benim adıma mı? -Evet.
Kocamla ortak hesap mı?
Hayır, bu kişisel hesabınız.
-Yani parayla istediğini yapabilir mi? -Evet.
Parayı istiyoruz. 10'luk ve 20'lik banknotlar.
-Anlamadım? -Hayır, parayı istemiyoruz.
Ama ben iki hesap açmak istiyorum.
Biri bu arkadaşım için, biri de kardeşim için.
-Her bir hesapta 500.000 dolar olsun. -Tabii.
Bunu yapabiliriz, hiç sorun değil.
Zahmet etmemeniz için bunları telefonda da yapabiliriz.
Geldik artık.
Hemen geliyorum.
Müsaadenizle.
ELİT VARLIK ÖZEL BANKACILIK
-Benim için bunu yapacak mısın? -Ne? Evet.
Kimmie…
Gerçekten oluyor.
Evet.
Sylvie'yi getir.
Tamam.
Vay be!
Kimmie.
Bayan Bellarie.
-Bayan Bellarie. -Ne?
Birbirimize güvenecektik.
Öyle dedim.
Bilgi vereceğim.
Ama kimse benim söylediğimi bilmesin.
Nedir?
Söz ver.
Yoksa biterim.
Horace'ın öğrenemeyeceği bir şey mi?
Angel hapiste.
Ne? Neden?
Çaldığın araba yüzünden girmiş.
Sıçayım.
Kimseye söyleme lütfen. Horace'a söyleme.
Defol git.
-Hemen. -Tabii.
-Efendim? -Horace, Angel hapisteymiş.
-Neden? -Çaldığım araba yüzünden.
Bir dakika, ne?
-Onu arabanın dışında bulmuşlar. -Sıçayım.
Ne oldu?
-Onlara şey izni vermiştim… -Ne?
Kapatmam gerek.
Horace, ne izni verdin?
Bak, o öldürülecek.
Ne? Bir dakika.
-Kapatmam gerek. -Alo?
Şanslı günündesin, ha?
Ver.
Bu dünyada şans yok.
Evet ama senin şansın var.
İyi.
Dikkatli ol. Kulüpte görüşürüz.
Çıktı.
Sıçayım.
Alt yazı çevirmeni: Hazal Ünlüçay Sıçayım.