Będziesz moją suką.
- Powiedz to. - Jestem pańską suką!
- Jules kazał mi skopać jej tyłek. - Jules?
Jules to nasz alfons.
Od dawna się ciebie bałem.
Ale w tej sytuacji…
Ja mam tę władzę
- Angel jest w więzieniu. - Dlaczego?
Za auto, które ukradłaś.
- Zabiją go. - Co?
Słucham?
Zatrzymałeś to?
Słucham?
Zatrzymałeś to, kurwa?
Właśnie rozmawiam z moim kontaktem.
Trackson, załatwione?
Załatwione.
Tak.
Cholera.
Co? Miałem tego nie robić?
Proszę pana.
Tak?
Przykro mi, po sprawie.
Zrobiłeś to dla Daniela?
Tak.
O to mnie pan prosił.
Cholera.
Kto go aresztował?
My.
I mi nie powiedziałeś?
Nie wiedziałem, czy…
Czy jesteś w stanie zabezpieczyć operację, Jules?
Słucham?
Za chuj nie wierzę w twoje umiejętności.
Przykro mi, proszę pana.
Jeszcze ci pokażę, jak może ci być przykro.
Jak mogę to wynagrodzić?
- Spierdalaj. - Proszę pana…
Cholera.
Co się stało?
Wszystko się spieprzyło.
Co mam zrobić?
Muszę porozmawiać z Mallory,
a potem iść do klubu i go otworzyć.
Cholera.
Cześć.
Powiesz mi coś, czego nie wiem?
A czego nie wiesz?
Roy jest w to zamieszany?
Nie wiem, o czym mówisz.
Więc chcesz sobie pogrywać.
Wcale nie pogrywam.
Jeśli chcesz szantażować, kłamać, oszukiwać i intrygować,
musisz wiedzieć, że ci, którym to robisz, cię sprzedadzą.
Tak myślisz?
Dobra, chcesz udawać głupka.
Pierzesz pieniądze w klubie
i handlujesz tam ludźmi,
w tym Gillian i Calvinem, ale też Kimmie.
Teraz Horace nas przechytrzył i ma wszystkie karty,
a ty stoisz dumny z siebie i robisz ze mnie jebaną idiotkę.
Wiem, że jestem piękna, ale nie bierz mnie za głupią.
Zapytam jeszcze raz.
Czy Roy jest w to zamieszany?
Ale jak?
Odpowiadasz pytaniem na pytanie?
Mallory, im mniej wiesz, tym lepiej.
I tu się mylisz.
Im więcej wiem, tym lepiej mogę się bronić.
Felicia ci to powiedziała?
Nic nie może jej się stać.
- Cholera. - Potrzebuję tej idiotki.
Jeśli powiedziała tobie, innym też powie.
Wiadomo, że dziwki nie są lojalne.
Ja się tym zajmę.
Głupio byłoby zakręcić kurek, z którego cieknie do mnie wiedza o klubie.
Jest niebezpieczna.
Dla ciebie, nie dla mnie.
Nie wolno ci jej tknąć.
To wszystko?
Bo mam za sobą długi dzień.
A chuj mnie obchodzi twój długi dzień?
Co ty tu, kurwa, robisz?
Chcę zobaczyć, jak się miewasz.
Wynocha.
Daj spokój, Horace. Jesteśmy braćmi.
Łączy nas tylko pokrewieństwo.
Nie tylko.
Idę do piekła i chętnie zabiorę cię ze sobą.
Wynoś się stąd.
Horace, daj mi chwilę i pójdę.
Przykro mi widzieć cię w takim stanie.
Zaśmiać się teraz czy kiedy wyjdziesz?
Wiem, że tego nie zniesiesz.
Czego?
Świadomości, że zawsze cię podziwiałem.
Wiedziałeś?
Nie każ mi tego mówić.
Wiesz, że zawsze byłeś ulubieńcem ojca. Uwielbiał cię,
a ja wszystko robiłem źle.
W sporcie, w szkole, w interesach.
A tobie szło.
Ojciec…
cię kochał.
Jak kiedy stłukłeś wenecki witraż w jego biurze.
Wziąłem to na siebie.
Karał mnie miesiącami.
Albo kiedy porysowałeś jego samochód
i nie pisnąłeś słowem.
Obwiniał mnie za to.
Nigdy nic nie powiedziałem.
Myślałem, że ty coś powiesz, ale nie.
Dlatego tu jesteś?
Jestem tu, bo umierasz,
a moja żona nie żyje.
Czemu to robimy? Dlaczego wciąż się kłócimy?
Czemu to robimy?
Nie wiesz, dlaczego się kłócimy?
Nie. Jesteśmy braćmi.
Dobra.
A może…
co powiesz o swoim romansie z Olivią?
Przepraszam. To było dawno temu.
- To było… - Pod moim nosem.
A kiedy próbowałeś odebrać mi firmę?
Gówno prawda.
Gówno prawda. To ty chciałeś mi ją zabrać.
Musiałem cię pozwać i wygrałem w sądzie.
A co z tym,
że zawsze próbowałeś wypominać mi takie gówna?
Co ty na to?
Wzbudzałeś we mnie poczucie winy, bo ojciec był sukinsynem.
Wiem, masz rację.
Nienawidził cię.
Ale wiesz, kto jest taki jak on?
Ty.
Tak.
Ja.
Nienawidzę cię.
Nie jesteś moim bratem.
Jesteś solą w moim oku.
I jesteś zły.
Myślisz, że coś to zmieni, że przychodzisz tu z tym pierdoleniem?
Tak,
miałem nadzieję, że tak będzie.
Nie, stary.
Będę zły aż do śmierci.
Co ja sobie, kurwa, myślałem?
Myślałem, że w obliczu końca zmienisz zdanie.
Stanięcie w obliczu końca
uświadomiło mi,
że nie mam serca.
Miałeś.
Kiedyś.
Przestań pieprzyć.
Wiesz, że wiem, prawda?
Co?
O tobie i Julesie…
o praniu pieniędzy w klubie.
Tak.
Wiem wszystko.
I cieszę się, że wiem o twoich zbrodniach.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Wiesz.
Te wszystkie przestępstwa.
To znaczy, bracie,
że masz przesrane.
Twoje udziały przepadły
i zostaniesz skazany.
Horace, coś ci powiem.
Nawet nie próbuj.
Przestań. Po prostu przestań.
Nie wierzę, że myślałeś, że to pieprzenie wypali.
Ale to koniec.
Zgadza się.
Mam cię.
Dorwałem cię.
Cholera.
Halo.
Nadal jesteś zły?
A jak sądzisz?
Nie przejmuj się moim bratem.
Łatwo ci mówić, Charlesie.
Pogadam z nim.
Proszę, nie rób tego.
Pogorszysz sprawę.
- Mogę to naprawić, obiecuję… - Charles, nie rób tego.
To co chcesz zrobić?
Nie wiem, co zrobię.
Ale coś zrobię.
Na przykład co?
Coś, co go zniechęci i sprawi, że zostawi mnie w spokoju.
To właśnie zrobię.
Nie licz na to.
Pozwól mi się tym zająć.
Charles, co… Mówiłem ci, nic nie rób.
Zostaw. Ja się tym zajmę.
Dobrze. Jadę do klubu.
Jasne, że jedziesz do klubu.
Wkurzasz się, bo ja się nie kryję.
Nie wkurzam się, że się nie kryjesz.
Wkurzam się, bo…
Wiesz, że cię kocham…
i masz to w dupie.
W sumie mam.
Charles…
- Varney. - To Mallory?
- Kończę. - Nie rozłączaj się.
- Lecę. - Nie rozłączaj się…
Hej.
Cześć, Varney.
Mallory.
- Pracujesz do późna. - Tak.
Straciłam większość dnia przez dramy i to małżeństwo.
- Oj tak. - Tak.
Jak się czujesz?
W porządku.
Wygląda na to, że masz testament.
- Tak. - Tak.
Znalazłeś coś?
Sprawdzałem go,
czy na pewno niczego nie przeoczyłem.
Nie przeoczyłeś.
Cóż…
Może pójdziemy na kolację? Chodź.
- Mallory, posłuchaj… - To nie jest prośba.
Mam dużo pracy.
- Mam tu parę rzeczy… - Łącznie z kolacją.
Nie mam kierowcy. Możesz mnie zawieźć.
A co z kierowcą, który czeka na ciebie w holu?
Jaki kierowca w holu? On się nie liczy.
Chodźmy.
Jeśli możemy to przełożyć,
obiecuję, że zabiorę cię dokądkolwiek chcesz.
Jestem głodna. Chodźmy.
Co myślisz?
- Dobrze wyglądasz. - Dzięki, laska.
Jak się czujesz?
Dobrze.
Nic cię nie boli?
W sumie nie.
To dobrze.
Zaopiekowali się mną w szpitalu.
Naprawdę.
Nie wierzę.
Ja też nie.
Nie zaczynaj.
Dziwne, że jego syn nie odezwał się do mnie.
- Kto, Roy? - Tak.
Pewnie boi się swojego tatusia.
Tak, ale…
Kimmie, po prostu…
Wiele przeszłyśmy, prawda?
Wiem, że przywykłaś do uciekania, ale czy możemy nacieszyć się tą chwilą?
Ciężko mi z moją siostrą.
Nic jej nie jest.
Mama nie zadzwoniła ani razu, żeby sprawdzić, co u niej.
A wie, że zaginęła.
Wiesz, jaka jest twoja mama.
Rain, musisz mi pomóc wydostać stąd Sylvie.
- Co? - Nie może tu zostać.
Co masz na myśli?
Zdała egzaminy, więc chcę, żeby poszła na studia.
Może mieszkać w akademiku z dala od tego gówna.
Jesteś tego pewna?
Tak.
Wiesz, że nie jest tu bezpieczna.
- Nie wiem, Kimmie… - Wiesz, Rain.
Kimmie, dopiero tu przyjechałyśmy.
Nie, serio. Stara…
Skończ z tym pieprzeniem. Nie musimy tego robić.
Myśl jak laska z dzielni. Wiesz, co się dzieje.
To trudne, gdy wyglądasz tak dobrze.
- Po prostu… - Mówię poważnie.
Dobra.
- Dobra. - Dziękuję.
Nic jej nie jest.
Musisz ją przekonać, żeby nie chciała tu zostać.
Pomóż mi.
To nie będzie łatwe.
Wiem, ale nigdy nie będzie tu bezpieczna.
Wiem, co masz na myśli.
Pogadamy. Spróbuję ją przekonać do studiowania.
Tylko tego mi trzeba. Dziękuję.
U nas wszystko gra.
Mam nadzieję.
Będzie grało.
Myślałam o tym.
500 000 $ to nie do końca dużo pieniędzy.
Co masz na myśli?
Nie chcę ich.
Że co?
Nie chcę.
Nigdy w życiu nie miałaś tyle hajsu.
Tak, ale jest twój.
Chcę własny.
Za cholerę nie oddasz mi teraz tych pieniędzy.
Oddam.
Chcę mieć klub.
- Klub? - Tak.
- Chcę nim trząść. - Co?
Najpierw muszę znaleźć Dagę i Body.
Zapłacą za to, co mi zrobiły.
Czemu chcesz tam wrócić?
Dla hajsu. No nie?
To miejsce przynosi pieniądze.
I wiem, jak traktować dziewczyny.
Zostaw to gówno.
Kimmie, nie jestem taka jak ty.
Jesteś mądra. Jak laska z zarządu.
Ja jestem z ulicy.
Chcę ten klub.
Nie należy do Horace’a.
Ale może.
- Każ im ci go dać. - Komu?
Julesowi?
Właśnie jego chcę dopaść. Pana Julesa.
Nie jestem pewna, Rain.
Kimmie, pomyśl o tym, dobra?
Przemyślę to.
Ale przebierz się. Chodźmy coś zjeść.
Wychodzę.
Dokąd?
Do klubu.
Rain!
Nasiedziałam się w szpitalu. Chcę wyjść i dobrze się bawić.
Wiesz co? Jesteś dorosła. Jak chcesz.
Chcę zobaczyć, co się dzieje.
- Nie jesteś ciekawa? - Nie.
Alex mógłby mnie zawieźć?
- Potrzebujesz go? - Nie.
Mam fryzjera.
Do bogaczy przychodzą do domu.
Dobra. Spoko.
Mam nadzieję, że wyciągnął Angela.
Tak.
Ciekawe, co robią do jedzenia.
Czemu wchodzisz do mojego domu?
Nie wszedłeś do mojego?
Bóg mi świadkiem, że tego żałuję.
Ale wszedłeś.
Zapytam cię o coś.
Jak zawsze.
Jak długo to trwa?
A co?
Po prostu… Nie wiem…
Próbowałem ogarnąć to umysłem. Nie rozumiem tego.
- Po prostu… - Wykrztuś to.
Wielki, umięśniony jak goryl ziomal i po prostu…
ty.
- Nie kumam. - Seksownie?
Ni cholery.
- Ni cholery. - Sam spróbuj. To znaczy…
Nie mów tak do brata.
Coś za bardzo zaprzeczasz.
Co to ma znaczyć?
W szkole z internatem nauczyłeś się tylko ćpać i ruchać dziwki.
A ty bzykać kolesi?
- To już umiałem. - Jesteś paskudny.
Rozumiem, dlaczego tatuś cię nie znosi.
Czyli coś was łączy.
Co się stało? Nie chcesz palić?
Nie po tym, gdzie miałeś te usta.
Wyjaśnijmy coś.
Możesz przelecieć 10, 20, 30 000 dziwek,
a do tego jesteś żonaty, tak?
Ale to problem, jeśli zerżnę jednego czy kilku kolesi?
Czemu tu jesteś?
Żeby ci uprzykrzyć życie.
Mam przykre życie, odkąd się urodziłeś.
Tego nigdy za wiele.
Jesteś obrzydliwy, wiesz?
Wkurzyłeś się?
A pewnie, kurwa.
Czyli prawie wypełniłem swe zadanie.
Dobrze, że mam papierosa.
- Jesteś obleśny. - Zostaw Varneya w spokoju.
Kurde, ty tak serio.
A co zrobisz?
Ochronisz swoją wielką dziewczynę?
Proszę, nie mów, że się w nim zakochałeś.
Tacy jak wy się zakochują?
- Próbuję cię chronić. - Mnie?
Mnie?
Jesteś śmieszny.
Członkowie rodziny nie mogą zabijać.
Ale testament jemu nic nie zakazuje.
Chciałbym, żeby to zrobił.
Co mi zrobi? Wydrapie mi oczy?
Zrobi mi scenę? Co zrobi?
Jesteście zabawni.
Mówię ci, ma okropną przeszłość, która cię zaskoczy.
Nie boję się żadnego zioma, który bzyka facetów.
Po prostu tego nie czuję.
Dobra, ale nie mów, że nie ostrzegałem.
A ty nie mów, że nie ostrzegałem, że ma tu nie wracać.
Rozumiesz?
Dobrej nocy, Roy.
Gadasz, że boję się tej suki. Jesteś głupi jak diabli.
Jasne.
Będzie dobrze, braciszku.
Pozdrów ją ode mnie.
On wie.
Wiem.
Nie. Horace wie wszystko.
- Rozmawialiśmy o tym. - Tak.
Ten gruby frajer musi odejść.
Zajmę się tym.
- Sam się tym zajmę. - Co jest nie tak z tą rodziną?
Dlaczego wszyscy zawsze chcą brudzić sobie ręce?
- Muszę to zrobić. - Dlaczego, Normanie?
Słuchaj, ten frajer leci w kulki z moimi udziałami.
Może…
Może zadzwoń do niego i pogadajcie.
Nie chcę ryzykować tym, że mógłby mnie zaskoczyć.
Jaki masz plan?
Ma na mnie jakieś dowody?
Nie.
- Na pewno? - Tak.
Nie znasz go.
Jest bardzo prosty.
Wszystko mówi żonie.
Myślisz, że wie?
Oczywiście.
Kiedy zabawia się na boku,
idzie prosto do domu i mówi o tym żonie.
Jak pizda.
Tylko on chciał z nami pracować.
Tak, kumam.
Normanie.
Tak?
Musi być czysto.
Będzie.
Normanie, zawsze robisz to głośno i zostawiasz bajzel.
Załatwię to.
Pamiętaj, wciąż jest sędzią.
Dobra.
- Dobry wieczór. - Zabierasz mnie gdzieś.
Słucham?
Zabierasz mnie gdzieś.
Pracuję dla Kimmie.
Kogo?
Pani Bellarie.
Jasne.
Zostaje w domu. Zabierasz mnie do klubu.
- Dobra, ale muszę zostać na… - Japoziomku.
Już cię nie lubię i ci nie ufam.
Nie drażnij mnie. Wiesz, gdzie jest klub?
- Tak. - Myślałam, że to też zapomniałeś.
Otwórz te pieprzone drzwi i zabierz mnie do klubu.
Tak jest.
Dziękuję.
Konichiwa, suko.
Jesteś w Internecie.
Co?
Twoje małżeństwo.
- Naprawdę? - Tak.
Jest pełno komentarzy.
No jasne.
Pani Bellarie.
- Dzwoni pan Bellarie. - Dziękuję.
Tak.
Halo?
- Cześć. - Hej.
Jak się masz?
Bywało lepiej.
Na pewno.
Wydostałeś już Angela?
Cóż…
Pracuję nad tym.
Teraz wiem, czemu nie oddzwania.
Tak. Może.
Daj mi go.
- Nie ma siły. - Chcę z nim pogadać.
Sylvie chciałaby z tobą porozmawiać.
Kimmie.
Tylko chwileczkę.
Nie mam na to siły, Kimmie.
Już ją daję.
Cholera.
Tu Sylvie.
Cześć.
Jak się czujesz?
Kiepsko. Jestem…
Przepraszam, ale muszę porozmawiać z twoją siostrą.
Muszę ci powiedzieć o ośrodku, który znalazłam.
Mówią, że odnieśli wielki sukces w leczeniu chorych na raka.
Jest w Tajlandii.
- Mają też ośrodek we Włoszech. - Świetnie.
Wysłać ci informacje?
Dobra.
Mogę porozmawiać z twoją siostrą?
Ale przeczytasz to, prawda?
Tak.
Kimmie poda ci mój numer.
Świetnie.
Kazał ci wysłać mi jego numer, żebym mogła przekazać mu informacje.
Dobra.
Halo?
- Kimmie. - Tak.
Musisz przyjść do mnie rano.
Dobra. Robi się.
Musimy omówić wiele rzeczy, żebyś była gotowa.
Dobra, przyjadę.
Dobra.
Muszę kończyć.
Dobra. A gdy Angel wyjdzie, dopilnuję, żeby też przyszedł.
Tak.
Dobry pomysł.
Pa.
Słyszysz, co mówię?
Nie myśl sobie, że jesteś taki zajebisty. Bo nie jesteś.
Mogę mieć innego…
Coś mało jesz.
Nie jestem głodny.
Czy to ma coś wspólnego z Royem?
Nie wiem. A powinno?
Powiedział mi.
Rozumiem.
Ale mu nie wierzyłam.
- Dobrze. - Póki nie zobaczyłam twojej miny.
- Mallory… - Więc ty i Charles…
- Mallory. - Varney, co…
Wiesz, zwykle zauważam takie rzeczy.
Myślałam o tym, ale stwierdziłam, że nie.
Nie. Ale wiesz co?
Zastanowiłam się, kiedy poprosiłam, żebyś wziął garnitur Charlesa.
Prawda? Wszyscy myśleliśmy, że umarł.
Miałeś klucz do jego domu.
Zauważyłam smutek w twoich oczach, Varney,
kiedy powiedziałam ci, że Charles nie żyje.
Mallory, po pierwsze, pracuję dla tej rodziny od dawna.
Potrzebowałem klucza.
- Dostępu do… - Przestań.
Jesteś żoną Roya, więc nie przychodzę do ciebie. Ale Charles…
- Myśleliśmy, że nie żyje. - Dobra.
Byłem smutny jak…
Jak po stracie kogoś, dla kogo długo pracowałem i kogo obserwowałem.
- I znałem. - Co obserwowałeś?
Daruj sobie.
Bo twoje łzy mówiły:
„Moje kochanie, miłości mojego życia”.
- Mallory… - To nie były zwykłe łzy.
- Jasne? - Mallory.
Daruj sobie.
Nie wiem, kogo okłamujesz.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Wiesz.
Cholera, świetnie się z tym czuję.
Tak?
Czuję się fantastycznie.
Powiem ci dlaczego.
Bo kiedy cię podrywałam, błagając o bzykanko,
i odmówiłeś, myślałam, że coś ze mną nie tak.
Nigdy się tak nie czuję. Nikt mi nie odmawia.
Kiedy odmówiłeś, pomyślałam, że może się starzeję czy coś.
A okazuje się, że ptaszek nie lubi gniazdek.
Czemu wyglądasz na zakłopotanego?
- Bo jestem. - Dlaczego?
Jeśli jesteś gejem, to sobie bądź. Co w tym złego?
Nie o to chodzi. Nieważne. Pracuję dla twojej rodziny.
A twój teść… No weź.
Jest homofobem i ciągle to powtarza.
No tak, wiem. Jest homofobem.
Więc wiesz, dlaczego jest dziwnie.
Dobrze? Czuję się niezręcznie, więc…
Jest wielkim homofobem, rozumiem.
Ale musisz czuć się dobrze po coming oucie, prawda?
Jakim coming oucie?
- Ujawniłeś się. - Mallory.
Nie o to chodzi, ale się nie ujawniłem.
- Dobra? - Jak to nie?
Rodzina nie wie. To dobrze.
To tylko kwestia czasu, zanim Roy powie całej rodzinie.
Pewnie im teraz mówi.
Znasz mojego męża.
To dupek.
Mogę o coś zapytać?
Czemu z nim jesteś?
Z miłości.
Rozumiem.
Naprawdę wierzysz w to gówno?
Jestem z nim dla pieniędzy.
I tylko dlatego.
Cóż…
zamieni moje życie w piekło, dopóki nie wymyślę, jak mu pomóc.
Z czym?
Chce, żebym mu pomógł wygryźć Kimmie z testamentu.
To niemożliwe.
Cóż…
Mecenasie Varney…
żeby pozbyć się diabła,
musisz być nawet gorszy.
Powinieneś o tym wiedzieć po pracy z tą rodziną.
Wiesz co? Muszę pobzykać.
Nawet nie…
Spokojnie. Nigdy więcej nie popełnię tego błędu.
To dobrze.
Po prostu…
muszę dyskretnie pobzykać.
To zrozumiałe.
Nieważne. Sama coś ogarnę.
Ciekawe, kto przyszedł.
Nikogo nie oczekuję. A ty?
Nie.
Zobaczmy.
Norman.
- Hej. - Mogę wejść?
Jasne. Wejdź.
Glorio.
Normanie. Miło cię widzieć.
Świetnie wyglądasz.
Dziękuję.
Przykro mi z powodu twojej żony.
Dziękuję.
Właśnie jedliśmy kolację. Może ci nałożyć?
- Nie. Przyszedłem… - Nie.
Nalegam.
Śmiało. Usiądź.
Dziękuję.
Muszę iść po nakrycie.
Więc…
wszystko w porządku?
Tak.
Na pewno?
Nie.
Właśnie byłem u Horace’a.
Źle z nim.
Przykro mi to słyszeć.
- Mówił, że miałeś dużo do powiedzenia. - Nic nie mówiłem!
Ciszej, stary.
Słuchaj,
nic nie mówiłem.
To dobrze.
Więc…
Mam jedno pytanie.
Jakie?
Da się jakoś do mnie dotrzeć w papierach?
Nie. Przysięgam.
A do ciebie?
Nie. Nie da się.
Byłem bardzo ostrożny.
- To może zagrozić moim udziałom. - Wiem.
Rozmawialiśmy o tym.
Więc wiesz, że nie popełniłbym błędów.
Horace chyba tak nie uważa.
Nie. Przecież wiesz.
Jesteś pewien?
Przysięgam.
Czemu się tak denerwujesz?
Znasz mnie.
Tak.
Ufasz mi, prawda?
Tak.
Wiesz, czego się nauczyłem o zaufaniu?
Czego?
Nieważne, komu ja ufam…
ważne, komu ty ufasz.
Normanie, ona nic nie wie.
Jedzmy.
Normanie, przysięgam. Ona nic nie wie.
Pięknie pachnie.
Cześć.
Pani Olivio.
To wygląda intensywnie.
Co takiego?
Wasza rozmowa.
Nie ma żadnego napięcia.
Jesteś pewna?
Tak.
Rozumiem.
Co to za młodzieniec z panią?
Nie żeby to była twoja sprawa, ale go pieprzę.
Przesuń się.
Słuchaj.
Tak, proszę pani.
Chcę wiedzieć, co robisz, żeby pomóc rodzinie.
Robię, co mogę, żeby spróbować pomóc…
Nie. Mówię o małżeństwie.
Słucham?
Ty je zorganizowałeś.
Ślub, sędzia, świadkowie.
Ty ich tam sprowadziłeś.
Prosił, żebym to zrobił.
A ty truchcikiem to zrobiłeś.
Nie zastanowiłeś się…
„Może nie powinienem był tego robić”?
Tylko wykonywałem rozkazy.
Zawsze wykonujesz rozkazy?
W tym przypadku tak.
Toast na twoją cześć.
A idź się jebać.
Pani Olivio, to moje wino.
Ile pani wypiła?
Ciągle tylko zadajesz cholerne pytania.
Jestem dorosła, suko.
Oczywiście, ale może odprowadzimy panią do domu?
Spójrz tam.
Widzisz tego ślicznego młodego skurwiela?
On odprowadzi mnie do domu.
Dziękuję bardzo.
Suko.
Nieźle mi nagadała.
- Nagadała nam obojgu. - Moje wino i tak dalej.
Czemu zaglądasz do tyłu?
Bez powodu.
Musi być jakiś powód.
Chcę wiedzieć, dlaczego tam wracasz.
Nie twój interes.
Wiem, jak ciężko ty i Kimmie…
Znaczy pani Bellarie.
…walczyłyście, żeby uciec.
Nie zrobiłeś nic, żeby nam pomóc, więc…
Miałem własne problemy.
Nie było cię na scenie.
Jules ma poziomy.
Ochraniam, bo to umiem.
A kim jesteś?
Specjalistą od broni, mistrzem sztuk walki.
Dzięki temu dostałem się do policji.
Dobra.
Nie wybrałem takiego życia, dobra?
Chcesz oklaski, ciastko?
Nie.
Chcę pomocy od ciebie i Kimmie.
A niby czemu?
Bo się wyrwałyście.
Czemu tak myślisz?
Kiedy pan Bellarie wszedł odbić Kimmie i Angela,
Jules był przerażony.
Skąd wiesz?
Byłem tam.
Dobra.
Wiesz, że jest naprawdę chory?
Wiemy o tym.
Więc ktoś musi was osłaniać.
Mamy siebie.
Ktoś taki jak ja.
Z moimi umiejętnościami.
Ktoś, kto gra po obu stronach i jeszcze na środku?
Gram tylko po jednej.
A co to za strona?
To strona, dzięki której ja, moja mama i brat się wyrwiemy.
Nie chcę, żeby cierpieli, żeby coś im się stało.
Więc robię to, co muszę.
Ile jesteś mu winien?
Wiszę mu 200 000 $.
Ziomal wymyśla niezłe pierdoły.
Słuchaj, obiecuję,
że jeśli mi pomożecie, będę z wami.
Obietnice bez pokrycia.
Warte tyle, co twoje tanie laczki.
Bo jeszcze mnie nie znasz.
Tak.
Tu funkcjonariusz Alex.
Gdzie jesteś?
W aucie.
Jesteś z Kimmie?
Nie, jestem sam.
Szkoda, że ja jej nie wożę.
Rozwalę tę sukę za to, co mi zrobiła.
Tak.
A ja chcę tę szmatę Rain.
Co ci zrobiła?
Po prostu odpierdalała.
Tak. Jasne. Rozumiem.
Jesteś z tą laską ze sztuczną dupą?
À propos, gdzie jest ta laska, która robi sztuczne dupy?
A co? Chcesz sobie zrobić?
Daj spokój.
Wiesz, gdzie jest?
Nie. Chcesz sobie powiększyć fiuta, żeby mieć jak czarni?
A odwal się. Wiesz, gdzie jest czy nie?
Nie, ale mogę się dowiedzieć.
To się dowiedz.
Dobrze, że spieprzyła Rain.
I kilka innych suk.
Zgadnij co.
Co?
Gnojek Angel nie żyje.
Co?
Tak. Kazali mi go załatwić.
Dlaczego?
Jules do mnie zadzwonił. Mówił, że pan Bellarie kazał, więc to zrobiłem.
To szaleństwo.
Na pewno nie żyje?
Ziom, ja nie pudłuję.
Masz rację.
Oberwali też inni, ale…
Nadal jesteś z tą suką?
Tak, z nimi obiema.
Jules kazał mi pilnować klubu, więc wpadnij.
Dam znać, czy dam radę.
Dobra.
Angel nie żyje?
- Gdzie Angel Junior? - Co robisz w moim domu?
- Musisz mnie posłuchać. - Rozbiłeś drzwi.
- Mamy kłopoty. Musimy się wynosić. - Co?
- Kiedy? - Gdzie dziecko?
- Co ci odwaliło? - Cholera, Yolando!
- Dzwonię do braci, żeby skopali ci tyłek. - Musimy wiać!
Dzwonię do nich.
- Yolando, gdzie, kurwa… - Wyważyłeś drzwi!
- Gdzie jest mój syn? - Halo?
Tak, Angel tu jest.
Wyłamał drzwi i krzyczy jak szalony.
- Jest tu. - Dzwoń, bo będziesz potrzebować pomocy.
- Wracaj do tej suki! - Boże.
- Gdzie moja ładowarka? - Wypierdalaj!
Posłuchaj mnie. Chcą zabić ciebie i Angela Juniora.
Widzisz? Pierdolisz.
Boże, Yolando, posłuchaj mnie.
- Chuja tam posłucham. - Idą cię zabić!
- Powiedz, gdzie jest. - W życiu.
Nie płacisz za nic, więc nic ci nie powiem.
Cholera. Co do chuja?
- Lepiej się wynoś! - Nadchodzą!
- To poczekam. - Posłuchaj mnie, kurwa!
- Pa! - Jest u opiekunki?
- Pa! - Yolando…
- Jest u opiekunki? Cholera! - Pa!
- Won! - Kurwa!
- Won! - Gdzie mój…
Gdzie mój syn?
Hej.
- Co? - Wezwali gliny.
Dobra, niech przyjadą!
- Dobra. - Niech, kurwa, przyjadą!
Stary, mogę na chwilę pożyczyć telefon?
- Albo ładowarkę. - Tak.
- Zaraz przyniosę. - Dobra.
- Pospiesz się. - Dobra.
Cholera!
Miło było cię widzieć, Normanie.
Ciebie też było miło widzieć, Glorio.
- Wpadaj, kiedy masz ochotę. - Dziękuję.
Może pomogę pozmywać?
Nie, poradzimy sobie.
Lubimy z Haroldem robić razem takie rzeczy wieczorami.
Zmywacie razem naczynia. To miłe.
Jeśli jest się tyle lat po ślubie,
trzeba umieć doceniać małe rzeczy w życiu.
Tak. Rozumiem.
- Dziękuję. - Dobrze. Do zobaczenia.
- Było mi miło. - Trzymaj się.
Dzięki, że wpadłeś.
Nie musisz mi dziękować.
Dziękuję za zrozumienie.
Chciałem się tylko upewnić, że mamy wszystko załatwione.
Na sto procent. Porządnie załatwione.
Dobrze.
Tak.
Więc czemu się tak denerwujesz?
Znasz mnie, stary nerwus.
- Tak. - Podejmuję środki ostrożności.
Znam cię.
Tak.
Dobra.
- Miło było. - Pewnie.
- Tak. - Tak.
- Trzymaj się. - Dziękuję. Ty też.
Norman już poszedł?
Tak.
Chyba zapomniał swojego pudełka.
Pudełka?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz ci.