Kiedy mnie odrzuciłeś, myślałam, że coś ze mną nie tak.
Ale ptaszek nie lubi gniazdek.
Muszę ci powiedzieć o ośrodku.
Ponoć odniósł wielki sukces w leczeniu chorych na raka.
Rain, musisz mi pomóc wydostać stąd Sylvie.
Jesteś tego pewna?
Gnojek Angel nie żyje.
Dlaczego?
Jules mówił, że pan Bellarie kazał, więc to zrobiłem.
Da się do mnie jakoś dotrzeć w papierach?
Nie. Przysięgam.
Zapomniał pudełka.
Masz pieniądze?
OCHRONA
Dzięki.
- Elo. - Trzydzieści dolarów.
To klub mojej mamy.
Sram na twoją mamę. 30 dolców.
- Wiesz, kim jestem? - Jebie mnie to.
- Nie zapłacę 30 dolarów. - To spadaj, biedaku.
- Ale… - Co się dzieje?
- Pamiętasz mnie? - Nie.
Syn Delindy.
No tak. Spoko.
Czyli pamiętasz.
Tak jakby. Czego chcesz? Czemu tu jesteś?
Muszę iść do biura mamy.
- Nie słyszę. - Muszę iść do biura mamy.
- Po co? - Nie słyszałeś, że umarła?
Słyszałem. Ale czemu chcesz wejść do jej biura?
Dzięki za kondolencje.
Trudny biznes. Mam szczęście, że żyję.
Czego chcesz?
Mamy jej testament.
Na pewno tu jest tego więcej.
Potrzebuję zestawień księgowych i akt.
- Przyjdź w ciągu dnia. - Próbowałem.
Spróbuj jeszcze raz. Jesteśmy zajęci.
- Pójdę tam. - Nie.
- Puść… - Słuchaj.
Posłuchaj. Zaczynasz mnie wkurzać.
Wyluzuj, do kurwy nędzy, i wypierdalaj.
- Wynoś się. - Wrócę z prawnikiem.
Adeline, co jest? Co się stało?
Spójrz na mnie, mała.
- Co się stało? - Mam tego dość.
Nie mam ochoty tańczyć.
Wiem.
Przykro mi, ale…
Na razie musimy robić to, co trzeba.
Hej. Dobrze?
Nigdy się nie uwolnimy od Julesa.
Wiem, ale musimy jeszcze trochę wytrzymać.
Jeszcze tylko trochę. Obiecuję.
Obiecuję.
Co wy odpierdalacie?
Wracać do roboty.
Jazda.
Tak!
- Są suczki! - Tutaj.
Tak!
- Hej. - Ziom, co…
- Wrócił. - Kto?
Ziomek od żółtego lambo.
Wiem. Raz go wyrzuciłem.
Musimy o nim pogadać.
A co z nim?
Wiesz, że jest bogaty?
- Że stać go na to auto? - Tak.
Salvo był w wozie, kiedy go ostrzelali.
- To był on? - Tak.
Posłuchaj tego. Śledziłem go i mam jego adres.
- Co to znaczy? - Ma fajną chałupę.
I co?
Możemy go skroić.
- Nikogo nie umiesz skroić. - To co?
- Mamy dalej dawać się Julesowi skubać? - Nic nie widzę, nic nie wiem. Dobra?
Biorę kasę i spadam. Rób to samo.
- Zabierają połowę. - Nie wiadomo.
Wiemy, że zabierają.
Podobno okradasz staruszki.
Wiem, że damy radę go oskubać.
Spójrz. Jest głupi.
Nie mieszaj mnie w to.
Wiem, że ma sejf i jest nadziany. Potrzebuję tylko oczu i uszu.
To nie dla mnie.
A co powiesz na to?
Jeśli podbiję, weźmie mnie do domu
i ogarnę wszystkie szczegóły, rozważysz to?
Potrzebuję zdjęć, wideo i kodu alarmowego.
Dobra, zrobi się.
Jeśli to wszystko ogarniesz, przemyślę to.
Dobra. Tylko ty i ja.
- Spoko. - Spoko.
- Wracaj tam. - Popracuję nad tym.
Leć, ziom. Cholera.
Tak!
PARKINGOWY
Potrzebuję chwili. Odejdź.
Cześć, laska.
Nie śpię. Chodzę po domu.
W nocy jest trochę strasznie.
Pewnie.
Jesteś w klubie?
Właśnie dojechaliśmy.
Czemu tak brzmisz?
Muszę ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Ale słuchaj,
nie panikuj, dobra?
Co się stało?
Angel nie żyje.
Co?
Tak.
Czekaj. Co…
Co się stało?
Nie wiem.
Funkcjonariusz Alex o tym gadał.
Wiedziałam, że nie możemy mu ufać.
Tak, ale starał się przede mną wykazać.
I co z tego? Nie ufaj mu, Rain.
Nie ufam mu. Ale posłuchaj,
próbuje udowodnić, że jest z nami,
więc rozmawiał z Tracksonem. A on powiedział, że zabił Angela.
Funkcjonariusz Trackson?
Tak.
I… słuchaj, Kimmie, muszę ci coś jeszcze powiedzieć.
Ale proszę, nie panikuj, dobra?
Co znowu? Jak mogę nie panikować?
Weź głęboki oddech. Możesz pooddychać?
Co?
Trackson powiedział, że to Horace wydał mu rozkaz.
Dobra?
O czym myślisz?
O niczym. Spoko.
Kłamiesz. O czym myślisz? Znam cię.
Skoro tak dobrze mnie znasz, Rain, powiedz mi, co myślę.
Wyjedziesz.
Jasne, że wyjadę. Zaraz obudzę Sylvie
i spieprzamy z tego domu.
Kimmie, mówiłam ci, nie panikuj.
Jeśli Horace kazał go zabić,
to ma nas w dupie.
Uwielbiał Angela.
Serio?
Tak.
Więc wiesz, że ma nas gdzieś i będziemy następne.
- Wieję stąd. - Ale nie wiemy tego. To znaczy…
Cholera, przestań bujać w obłokach i myśleć o forsie.
Dobra? Zabieram siostrę z tego bagna.
Daj mi wrócić, żebyśmy mogły o tym porozmawiać.
Spadam.
Czekaj. Kimmie, do cholery.
Nie będę czekać.
Daj mi chociaż wrócić i wtedy…
Chcesz, żebym została. Nie ma mowy.
Nic nie robię. Chcę z tobą najpierw pogadać.
Więc musisz wrócić natychmiast.
Kimmie, czekaj…
Albo po prostu spotkamy się później.
Kimmie?
Cholera.
Alex!
Chodź, jedziemy.
Nie chcesz wejść?
Gdybym chciała wejść, nie kazałabym jechać.
Wracamy do domu.
Tak jest.
Panie Bellarie.
- Cześć. - Przyszłam jak najszybciej.
Dziękuję.
- Wiem, że jest późno. - Żartuje pan?
Tyle pan zrobił dla tego szpitala.
Dziękuję.
Siedzi pan.
Musi być panu niewygodnie.
Leżenie i czekanie na śmierć jest gorsze.
Przykro mi.
Więc…
Co ze mną?
Mam być szczera?
A prosiłem kiedyś o coś innego?
Nie jest dobrze.
Pokażę panu na tablecie.
Po prostu proszę powiedzieć.
Rozwinął się.
Jest gorzej, niż było?
Szybko się rozprzestrzenia.
Nic nie może pani zrobić, żeby go spowolnić?
Próbowaliśmy wszystkiego.
Więc ile mi zostało?
To może potrwać tygodnie, może miesiąc lub dwa.
Tygodnie?
Przykro mi.
Wie pani…
zabawne jest to, że…
nie pamiętam, żebym kiedykolwiek chciał żyć tak bardzo jak teraz.
Ma pan po co żyć.
Pańska rodzina, nowa żona.
Tak.
To powód, by żyć.
Moja nowa żona będzie codziennie oglądać twarze moich synów,
a oni przyjmą ją i to, co ze sobą niesie.
To piękne.
Tak.
Skoro mowa o mojej nowej żonie…
jej siostra…
wysłała mi to.
Zna pani dzieciaki i Internet.
Wierzą we wszystko.
Uznałem, że dam pani na to zerknąć.
Znalazła to w Internecie.
Jakaś terapia raka we Włoszech.
Skąd ten uśmiech?
Już to widziałam.
Pan też.
Pokazywałam to panu, gdy zrozumieliśmy, że nie możemy nic więcej zrobić.
Nie słyszałem.
Właściwie to pan słyszał. Mówił pan…
Co?
Powiedział pan, że jeśli ma umrzeć, to we własnym łóżku.
To brzmi w moim stylu.
Ale…
czasem dzieje się coś, co sprawia…
że chce się żyć.
Proszę posłuchać, to medycyna wschodnia.
Nie wiem, czy na pana zadziała.
Widziałam pacjentów,
których było na to stać, i przyniosło to rezultaty.
Myśli pani, że warto?
Pytanie brzmi, czy pan myśli, że warto?
Wiem, że pan cierpi.
Postawi mnie pani na nogi na tyle, żebym mógł tam dotrzeć?
Włochy są bliżej niż Tajlandia. Mają ośrodki w obu krajach.
Ale to i tak będzie długi lot.
Mam samolot.
Oczywiście.
Dzięki temu będzie łatwiej, ale to i tak bardzo ryzykowne.
Co innego mam robić? Umrzeć tutaj?
Jak szybko można to załatwić?
Właściwie jest tam wcześnie rano.
Mogę teraz zadzwonić.
Dziękuję pani.
Tak jest.
Sylvie?
Cholera.
Hej.
Jak daleko jesteś?
Jeszcze jakieś pół godziny.
Dobra.
Wszystko gra?
Nie.
Obudziłaś Sylvie?
Jeszcze nie.
Siedzę i patrzę, jak śpi.
Jest taka spokojna.
Wiem.
Nie, Rain. Ciągle ją w coś wpieprzam.
W nic jej nie wpieprzyłaś. Nic nam nie będzie. Wyjdziemy z…
Nie.
Nic przy nim nie mów.
Nie mówię.
Bo wiesz, że słucha.
Wiem.
Ale się stąd wydostaniemy.
Tak.
Ale musisz go poprosić o samochód.
I kluczyki.
Tak.
Wiesz, jak to zrobisz?
Wiesz, że wiem, jak to zrobić.
Dobra. Do zobaczenia, jak wrócisz.
- Pa. - Dobra.
Hej! Czekajcie! Chodźcie tu!
Słyszycie, jak do was mówię! Chodźcie tu!
Szybciej!
Co…
Na co się gapicie?
Nie mówię do was.
No już, szybciej!
Próbujecie udawać, że mnie nie widzicie?
Nie… Chciałam się pożegnać.
I śmiać się.
Z czego?
Jesteś taka fałszywa.
Słucham panią?
Wiesz co? Dam ci jeszcze jeden raz powiedzieć do mnie „pani”.
Bo wiem, że myślisz, że to cholernie zabawne, prawda?
Nie. To zwrot grzecznościowy.
Nie. Czepiasz się mojego wieku.
Nieprawda.
Masz się za taką zajebistą.
Żyj tak dalej, jeśli potrafisz.
Pani Olivio, wychodzimy.
Czekaj na mnie pod pieprzonymi drzwiami. Dobra? Tam.
Ty spieprzaj, suko.
Jesteś gówno warty.
Nigdy niczego nie osiągniesz.
Bo…
Mogę mieć wielu młodziaków takich jak ty.
Lepszych od ciebie, bo ty się nie starasz.
Podaj mi torebkę.
Tutaj jest. Nie mogę się schylić.
Dasz mi tę cholerną torebkę?
Boże, muszę się, cholera, prosić…
Sam jakoś dotrzyj do domu,
bo nie pojedziesz autem, które ci kupiłam.
Nie dziś.
I wiesz co, mały gnojku? Nie pukaj dziś do moich drzwi.
Chyba że cię wezwę.
Kazałam ci zaczekać! Idę.
Ty…
Odwieziesz mnie do domu,
bo ten mały gnojek mnie wkurzył.
Te jebane szczeniaki z dużymi fiutami nie są lojalne.
Nie są lojalne.
No już, odwieź mnie do domu.
Odwozi mnie do domu. Może pani z nami pojechać.
Gdzie mieszkasz?
On mieszka w centrum.
Mówię do niego.
Mieszkam w centrum.
Chicago?
Tak.
I zawieziesz ją aż do Indiany?
Tak, proszę pani.
Pieprzycie się.
Powiem mojemu synowi.
- Nie, proszę pani. - Jasne, że tak.
Ma kierowcę.
Do czego cię potrzebuje?
Roy zwolnił mojego kierowcę.
Zamknij się. Ty fałszywa, zakłamana…
Odwieź mnie do domu, dobra?
Bo ten mały gnojek mnie wkurzył.
Wiesz co? Kupiłam mu samochód.
Ale przysięgam, że w nim umrze.
Wkurza mnie. Słuchaj, Mallory, do zobaczenia jutro.
Chodź.
Nie, pani Bellarie, oboje panią odwieziemy.
Tak.
Fałszywa…
Dziękuję.
Przykro mi z powodu Angela.
Tak.
Wiem, ile znaczył dla ciebie i Kimmie.
Dobra.
W ogóle mi nie popuścisz?
Dobra.
Od jak dawna go wozisz?
Od jakiegoś czasu.
Więc… gdybym chciała sama wybrać się na przejażdżkę,
co mam zrobić?
No cóż…
Co?
- Nikt tego nie robi. - Co masz na myśli?
Wszystkie domy są na prywatnej drodze.
Przez bramę wyjedziesz tylko z tej drogi. Jest monitorowana.
Więc…
to jak więzienie. Utknęłyśmy tam.
Nie powiedziałbym.
Bo to bardziej wyrafinowane?
Mówię tylko, że zatrzymują ludzi na drodze.
Kimmie i ja nie możemy po prostu wybrać się na przejażdżkę?
Będą was śledzić.
Miała rację.
Jesteśmy w pułapce.
Mówię tylko to, co wiem.
Skoro tak wiele wiesz, dlaczego Horace kazał zabić Angela?
Nie wiem.
Dobra.
Ale się dowiem.
Jak?
Funkcjonariusz Trackson mi powie.
Dobra.
Zadzwoń do niego.
Dobra.
Na głośnomówiącym.
Po sygnale nagraj wiadomość.
Poczta głosowa.
Tracks, tu Alex. Zadzwoń, jak to odbierzesz.
Mam pytanie.
Sylvie.
- Sylvie, musisz wstawać. - Co?
To łóżko jest takie wygodne, Kimmie.
Wiem, ale…
musimy…
Co?
- Nie mów, że musimy iść. Nie chcę. - Sylvie, tak będzie lepiej.
Zawsze tak będzie?
Będziemy cały czas uciekać?
Nie uciekamy.
- Myślę… - Co?
No powiedz.
Nie jesteśmy tu bezpieczne.
On cię nie skrzywdzi.
Nie znasz go.
Widzę to w jego oczach.
Sylvie.
Znam naszego ojczyma.
Nie widzę tego w jego oczach.
Nie znasz tego życia.
A jak mam znać, jeśli mi nie mówisz?
Wystarczy, żebyś wiedziała, że musimy spadać.
Nigdzie nie pójdę, póki nie powiesz, czego mam się bać.
Sylvie, czemu tak to utrudniasz?
Nie idę.
Ci ludzie nie są dobrzy.
Dobra?
Byłam już wśród złych ludzi.
Nie takich. Nie takich jak oni.
Jakbym nie była w klubie?
Kimmie, chcieli, żeby mnie zgwałcili.
Przykro mi.
Więc…
Musisz mi powiedzieć prawdę. Nie jestem dzieckiem.
Co chcesz wiedzieć?
Nie rób tego.
Opowiedz mi wszystko.
Po tym, jak mama mnie wyrzuciła,
ja, Rain i Angel wplątaliśmy się w coś.
Sprzedawaliśmy narkotyki na lotnisku i nas złapali.
Policjant, który nas aresztował…
mówił, że możemy albo siedzieć, albo dla niego pracować.
Zaczęliśmy dla niego pracować.
Kazał nam robić striptease,
uprawiać seks
i inne takie.
Jeden z mężczyzn, dla których…
pracowałam…
nazywał się Roy.
Horace ma syna o imieniu Roy.
To on.
Czekaj… Nie, jest mężem Mallory.
Chciałaś prawdy.
Mów dalej.
Horace’owi nawet nie podobają się kobiety.
Angel mu się podoba.
Przychodził do klubu, a ja umawiałam go z Angelem.
A potem Horace odwalił szopkę ze ślubem ze mną,
bo nie chce, żeby jego synowie przejęli firmę.
Więc nie jest w tobie zakochany?
To biznes.
Nie, to szaleństwo.
Nie.
Chciałaś usłyszeć prawdę.
To szaleństwo, że Angel musiał jakoś go wkurzyć,
bo Horace kazał go zabić.
Co?
Tak po prostu.
I zrobi to samo z nami, jeśli któraś z nas go wkurzy.
Nie wygląda na takiego człowieka, Kimmie.
Musisz się wiele nauczyć, siostrzyczko. Dobra?
Wpłaciłam pieniądze na twoje konto.
Spakuj tylko tyle, ile musisz. Naprawdę mało.
I uciekamy stąd, jak tylko Rain wróci.
Jasne?
Tak.
A teraz otrzyj łzy.
Chciałaś prawdy.
Taka jest prawda.
STRAŻ POŻARNA W CHICAGO
Halo?
Elo.
- Po to dzwoniłeś? - Dzwoniłem do ciebie.
Byłem zajęty. O co chodzi?
- Przyszedł syn Delindy. - Jej syn?
Jakiś… Giovanni?
Nie wiedziałem, że ma syna.
Tak. Powiedział, że ma testament i chce dostać swoją dolę.
Po co tej obdartej szmacie testament?
Nie wiem. Ludzie zaskakują.
Czego chciał?
Chciał wejść do jej biura.
Nie wpuściłeś go?
Ni cholery.
Dobrze.
Udowadniasz, że jesteś dobrym żołnierzem.
Cały ja.
Co mówił?
Że przyjdzie tutaj z prawnikiem czy coś.
Z prawnikiem?
Musisz dobrze przyjrzeć się temu dzieciakowi.
Robi się.
- Dobrze. - Dobra.
Normanie.
Co?
Jest bajzel.
Tak? Dobra.
- Oglądałeś wiadomości? - To jest w wiadomościach?
Jest wszędzie.
Rany.
Mówiłem, że się tym zajmę.
Wiesz, jak działam.
Tak. Będziemy dalej robić w kółko to samo.
I osiągać taki sam efekt.
Właśnie.
Chaos.
Słuchaj, jeśli to wszystko, muszę się przespać. Dobra?
Wiesz…
- Lepiej dla ciebie… - Że niby co?
Lepiej dla nas, żeby to wszystko załatwiło.
Załatwiło, dobra?
Jesteś pewny?
Jules, w przeciwieństwie do ciebie, umiem pilnować swoich interesów.
Mam nadzieję.
Wiesz, że klub jest na Delindę?
Co z tego?
Przyszedł jej syn.
Dobra.
Chce go sprzedać.
Komu?
Nieważne. Nie możemy się do niego zbliżać.
No to pogadaj z nim.
Umiesz być przekonujący.
Normanie…
Wszystko w porządku.
Oddzwonię.
Co się stało?
Zastrzelili Angela.
Co?
Był na przystanku i go, kurwa, zastrzelili.
- Kto? - Nie wiem.
Nie żyje?
Co?
Cholera, kazał mi uciekać.
Jak to kazał ci uciekać?
Musimy cię stąd zabrać.
Ale…
Słuchaj, nie wiesz, przed czym uciekał.
To niebezpieczni ludzie.
- Ale my nie… - Nie.
Mówił, że tu przyjdą, więc musimy iść. Dobra?
- Hej. Nie słuchasz mnie. - Czekaj!
Yolando, musimy iść.
Naprawdę nie żyje?
Chodźmy.
Czy ja umarłem?
Że co?
Czy ja umarłem?
Nie.
Przepraszam.
Za co?
Kazałem cię zabić.
Co?
- Naprawdę jesteś aniołem. - Co powiedziałeś?
- Anioł Angel. - Co powiedziałeś?
Nie wiem, czym cię naszprycowali.
Co jest? Jakim cudem tu jesteś?
Co mówiłeś o tym, że kazałeś mnie zabić?
Nie wiem, o czym mówisz. Co?
Jakim cudem tu jesteś?
Wiesz co? Pieprzyć to.
Czekaj. Jeśli wyjdziesz przez te drzwi, już po tobie.
Próbowałeś mnie zabić? To byłeś ty?
Nie.
Mówiłeś, że tak.
Więc co to znaczy?
- Co się stało? - Nie wiem, ty mi powiedz.
Nie będę się tak bawić. Powiedz.
Byłem na przystanku i wpadłem w zasadzkę.
Ale ktoś na mnie upadł, więc udawałem martwego.
Cholera.
Mówiłeś, że to zrobiłeś.
Słuchaj, powiedzieli mi, że muszę kogoś poświęcić,
żebym mógł oczyścić Kimmie.
Więc dałeś im mnie?
Nie wiedziałem, o kogo im chodzi.
Czemu byłeś w więzieniu?
Bo byłem przy aucie i zostałem aresztowany.
Rozumiem.
Więc pozwoliłeś mnie zabić.
Mam powtórzyć?
Dobra.
Ale jeśli wyjdziesz przez te drzwi i cię znajdą,
już po tobie.
Lepiej zostań ze mną, aż wszystko wyjaśnię.
Albo zrzucę to na kogoś innego.
Chcą dorwać mojego syna i jego mamę. Nie zostanę tutaj.
Nie tkną ich. Myślą, że nie żyjesz.
Jesteś pewien? Bo Jules im groził.
Jules?
Groził, że ich zabije.
Gdzie oni są?
Nie wiem. Wariatka nie chce mnie słuchać.
Co mam zrobić?
Daj mi swój adres. Teraz.
Na pewno?
Słuchaj, gnojku, mamy mało czasu. Dawaj.
Mam go w telefonie.
Mogę użyć ładowarki?
Próbujesz mnie wrobić?
To tylko ładowarka.
Fajny samochód.
Dziękuję pani.
Ile kosztował?
Jest w leasingu.
Nie odpowiedziałeś na moje pytanie.
Nie kosztował dużo, proszę pani.
Kłamiesz.
Za dużo ci płacimy.
Mam też innych klientów, proszę pani.
Tak. Nieważne.
Chciałabym, żeby mój syn Charles
był tak silny, jak ty.
Jasne.
Nie wiem, dlaczego ten chłopak wyrósł na geja.
Co tam w kościele?
Próbujesz być zabawna?
- Nie, tylko… - Tylko co?
Tak tylko się zastanawiałam.
Próbujesz być zabawna.
Wcale nie.
Kiedyś byłam taka jak ty.
Codziennie stroiłam się do biura.
Byłam zarąbista, laska.
Ale ty…
poczekaj, to zobaczysz.
Dobra.
Ogarniam to.
Tak.
Dobra.
Dotarliśmy do pani domu.
Wiem, że to mój dom, Mallory.
No to dobranoc.
Dobranoc.
Co za facet…
Co z ciebie za facet,
że nie odprowadzisz damy do drzwi, co?
Dawaj, dupa w troki.
Otwórz mi drzwi. Bądź żeton menem.
Dżentelmenem.
Idź z nią.
Robi się.
Powiedział, że robi się.
Powiedział, że robi się, Mallory.
Tak. Zrobi mi dobrze.
Ale pijana szmata. Kurwa.
Pomogę.
Wie pani, który to klucz?
To gówno nie otworzy drzwi. Chodźmy od tyłu.
No już, chodźmy od tyłu.
Na pewno ten klucz otworzy tylne drzwi?
Czemu tak trudno ci otworzyć drzwi?
- Nie umiesz? - Udało się. Proszę.
- Proszę. - Dobra.
Dobrze, proszę pani, to ja już…
Nie!
Dżentelmen pomógłby damie do samego końca.
Dalej. Zamknij drzwi.
Wejdź.
Jest pani w środku. Życzę miłej nocy.
Podejdź bliżej.
Chodź. Nie gryzę.
Proszę, pani klucze.
W końcu znalazłeś ten, który otwiera drzwi.
A czy twój klucz otwiera inne drzwi?
Tak jest dobrze.
Kochanie, dolej mi.
Hej.
Co się do mnie kleisz?
- Tylko… - Nigdy wcześniej ze mną nie rozmawiałeś.
A teraz kleisz się do mnie jak gacie do twojego tyłka.
- Chcesz poznać prawdę? - Mów, żebym słyszał, jak kłamiesz.
Chciałem cię okraść.
Teraz mówisz prawdę.
Tak, ale pomyślałem, że po co mam cię okradać,
jeśli możemy dać sobie to, czego chcemy.
Możemy się przyjaźnić.
Myślisz, że muszę za to płacić?
Zapłacisz za to, co mogę dać.
Jesteś jak każdy ziomek tutaj. Spadaj.
Dobra, cóż…
Spróbuj i sam powiedz.
Próbujesz mnie okraść, a teraz mam czegoś próbować?
Prosto z Kolumbii. Czysty szajs.
Gdzie żeś to dorwał?
Jestem po części Kolumbijczykiem.
Tak, a ja po części Hindusem. Widzisz te włoski?
- O Boże. - Ja stawiam, ziom.
Najpierw ty weź, potem ja.
Dobra. Chodźmy do łazienki.
- Spotkamy się tam. - Dobra.
Cholera.
- Czemu musimy odejść? - Sylvie, nie chcę o tym rozmawiać.
Spakowałam ci już walizkę, więc…
Nie martw się. Zgarnij swoje rzeczy.
Kimmie, możesz na chwilę wyluzować?
Nie zaczynaj!
- Miałyśmy pogadać. - Nie będziemy.
- Chcę odejść. - Uspokój się.
Nie. Po co?
- Pomyśl o siostrze! - Myślę o mojej siostrze!
Dlatego się stąd wynoszę.
- Spójrz na nią! - Powiedziałam jej!
Powiedziałam jej.
Co powiedziałaś?
Wszystko.
Chce być dorosła, więc wszystko jej powiedziałam.
Czemu siadasz, Rain?
Sprawdzam, co u twojej siostry. Daj mi spokój.
Sylvie, wszystko gra?
Trzymam się.
Wali mnie to. Nic jej nie będzie. Co powiedział o aucie?
Odpowiedz.
Możemy wyjechać za bramę,
ale ciężko będzie przy wyjeździe.
Widzisz? Wciąż nas śledzą.
Wiem. Masz rację.
Skoro zabił Angela, to wiesz…
Wiem, Kimmie. Cholera!
Jeśli wiesz, to czemu tak siedzisz?
Co robimy?
- Co robimy? No bo… - Kimmie!
Uspokój się!
Uspokój się. Oddychaj.
Niech pomyślę.
Powiedział, że w garażu jest kilka samochodów,
więc… możemy wziąć jeden z nich.
Jak mamy wziąć samochód? Gdzie są kluczyki?
Są w środku.
- Na pewno? - Tak.
Dobra, Kimmie, tylko…
poczekajmy chwilę,
a potem się stąd wymkniemy.
Ale uspokój się, Kimmie.
Siadaj.
Odsapnij.
Nadal tam są.
Usiądź.
Dobrze, że zdołaliśmy bezpiecznie odprowadzić panią do domu.
Hej! Chodź tu.
Wiesz co, jesteś wysoki.
Tak, proszę pani.
Ile masz wzrostu?
Mam 195 cm.
195 cm.
Czy w rowie masz to, co na głowie?
Proszę?
Słuchaj,
miałam wielu takich wielkich ziomów jak ty
i gówno tam mieli.
Chcę wiedzieć, co masz. Pozwól…
Czekaj. Nie ruszaj się. Opuść ręce. Chcę sprawdzić.
Chcę cię dziś obczaić.
Tak!
- Proszę pani, pójdę już. - Czekaj.
No weź.
Boże.
O tak. Napijesz się? Może zostaniesz i się napijesz?
Może już się pożegnam, dobrze?
Nie chcę, żebyś się żegnał.
Nie jestem gotowa się pożegnać.
Dobra.
Co im, kurwa, tyle zajmuje?
Chcę na ciebie popatrzeć…
Czemu trzymasz mnie…
Chcesz mnie przyciągnąć?
Podoba mi się to.
- Tak, podoba mi się to. - Proszę pani…
Tak.
Pani Olivio.
Cześć.
Przylazła ta siksa.
Co ona tu robi?
Czekałam sama na zewnątrz.
To czekaj.
- Nie. Pójdziemy już. - Tak.
Rano muszę być w biurze, więc idziemy.
Powiedziałam…
- Wychodzimy. - Tak.
Myślisz, że nie wiem, kim jesteś.
Dobranoc.
Ale wiem, kim jesteś.
Pa.
Varney, otwórz drzwi.
Wiem, kim jesteś.
Pa, Mallory.
I tak nie chcę jego czarnego dupska.
Dzięki, że mnie wyciągnęłaś.
Nie ma problemu.
Cholera.
- Chodź. - Chodź.
Bez stresu.
- Wybiera się gdzieś pani? - Tak.
Robimy sobie babski wypad.
- Wejdziesz? - Oczywiście.
- Alex panie zabierze. - Nie.
Nie ma potrzeby.
Ależ nalegam.
Coś ci powiem.
Otwórz pieprzoną bramę albo ją staranuję.
Ta brama jest z litego żelaza.
Myślisz, że blefuję? Tylko mi podskocz.
Wsiadajcie.
Dobrze, zapnijcie pasy.
- Wyłącz światła. - Nie wiem jak.
Nie stuknij go!
Szybciej.
Kto to? Nie widzę.
- Stój! - Kimmie!
Stój!
Nie!
- Stój! - Nie!
- Musisz się zatrzymać! - Musimy stąd uciekać! Nie!
Kto to?
Nie!
Zabiją nas?
Wybierasz się dokądś, Kimmie?
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz d uciekać! Nie!