Chłopak gwałcił Sylvie. Wypchnęłam go z pierwszego piętra stodoły.
- To jego syn. - Czyj syn?
Julesa?
Widzę, że przez was firma jest w niezłym bagnie.
Chcecie z Angelem grozić mojej rodzinie?
Ty groziłeś mojej.
Charles, co ty odpierdalasz?
Policja! Na ziemię!
Na ziemię!
Nie wierć się, kurwa.
- Jestem prawnikiem. - Sram na to!
Podajcie mi numery odznak.
- Zamknij się! - Ty się zamknij!
- Varney, przestań. - Jebać ich!
- Varney… - Numer odznaki.
Udupię tych gliniarzy!
- Varney! - Co?
To nie gliny.
Bystry ziomeczek.
Wróciliście skończyć to, co zaczęliście?
O czym ty pieprzysz?
Poznaję twoje buty.
Nie mam pojęcia, co ty pieprzysz.
- Czego chcesz? - Jebanej forsy.
Dobra. Jest w sejfie.
Podnieś go.
Załatw nas jak moich kumpli,
to ci rozjebię łeb.
- Czyli wiesz, o czym mówię? - Wiem, że ich zabiłeś.
Dobra.
Pójdę po pieniądze.
Ruchy, szmato!
Pilnuj go.
Tego ogarnę. Pilnuj tamtego.
Otwórz ten cholerny sejf!
Do pełna, szmato.
I zegarki, gnoju! Dawaj!
Zegarki, jazda!
To wszystko. Więcej nie mam.
Dawaj to! Przyprowadźcie go! Jazda!
Ruchy!
Dobra, spierdalamy.
Jazda.
Co, kurwa?
Jazda, spadamy!
Cholera.
Co do chuja, Charles?
Co do chuja?
- Wiem. - Nie wiesz.
Nie wiesz.
Ale ściągaj sobie dalej striptizerów,
prochy i inne gówna do domu,
to właśnie tak się to skończy.
- Wiem. - Nie wiesz!
Masz w domu pocięte trupy!
- Słuchaj… - Chodź tu.
- Chodź. Nie, chodź tu. - Kurwa.
Chodź tu. Spójrz na to.
Widzisz to?
To właśnie się z tobą stanie, jeśli nie odpuścisz!
Zostaw mnie.
Mam cię zostawić?
Powiedziałem, kurwa, zostaw mnie, Varney!
Zostaw mnie, kurwa!
Daj mi spokój i mnie, kurwa, zostaw!
Jak chcesz.
Tak.
Idź.
Odejdź ode mnie, Varney.
Odejdź jak wszyscy inni, Varney!
Wypierdalaj! Odejdź!
Tobie też nie mogę ufać!
- Ja się tym zajmę. - Kto to?
Glen.
Co się stało z Glenem?
- Zabierz ją. Muszę to ogarnąć. - Co się dzieje?
- Ogarnę to. - Powiem ci.
To mów!
Powiem. Chodź!
Cholera. Dobra.
Chodź, mały.
Cholera.
Whitman!
Cholera.
- Co się stało? - Glen wypadł z okna.
- Co? - Nie widziałeś na kamerach?
- Nie. Tam ich nie ma. - Cholera.
- Oddycha? - Ma puls.
- Zawiozę go do szpitala. - Ja zawiozę.
Dobra. Z życiem!
Jasne.
Cholera. Julesowi odpierdoli.
Co się dzieje, do cholery?
- Kimmie, uspokój się. - Nie!
Powiedz mi natychmiast!
Dobra.
Zdrzemnęłam się i… Angel!
Co niby ja?
- Miałeś pilnować Sylvie! - Byłem na zakupach.
- Zakupy nie są ważniejsze… - Przestaniecie?
Co się, kurwa, dzieje?
Zdrzemnęłam się, obudziłam i poszłam szukać Sylvie.
Znalazłam ją w stodole. Leżał na niej chłopak.
Co robił? Gwałcił ją?
Tak myślałam, ale Sylvie mówiła…
Gdzie moja siostra?
W swoim pokoju.
Czekaj!
Idę sprawdzić, co u niej.
To syn Julesa.
Jebie mnie to.
Jeśli ją zgwałcił, to dojebię Julesowi.
- Kimmie… - Daj mi spokój.
Cholera!
Angel! Miałeś jej pilnować!
Co się stało?
Myślałam, że chłopak gwałcił Sylvie,
więc zepchnęłam go z balkonu.
I to syn Julesa?
Tak.
- Myślałem, że ma córkę. - Ja też.
- Cholera. - Co za szajs.
Sylvie.
Zabiła go!
O czym ty mówisz? Nie umarł.
Nie?
Nie, jest w drodze do szpitala.
Muszę do niego jechać.
Nigdzie nie pojedziesz.
Sprawdzę, co z nim.
Dlaczego chcesz to sprawdzić?
Nie pojedziesz do szpitala.
Nawet go nie znasz.
Nie chcę o tym słyszeć. Muszę cię o coś spytać.
- Co? - Co się stało?
- Nic. - Naprawdę?
Rain widziała, jak uprawialiście seks.
To prawda.
Czy ten chłopak cię zgwałcił?
Nie.
- Powiedz mi prawdę. - Nie gwałcił mnie. Był uroczy.
Czyli po prostu uprawiałaś z nim seks?
Opowiadał mi o koniach.
Śmialiśmy się. Potem mnie dotknął, a ja go pocałowałam.
Ledwo go poznałaś.
- Tak. - Sylvie!
Naprawdę mnie oceniasz? A sama co robisz?
Nie będziemy tak rozmawiać.
To powalone. Zepchnęła go z balkonu!
Bo myślała, że cię chroni.
Chcę się z nim zobaczyć.
- Nie ma mowy. - Zobaczę, co u niego.
Nawet go nie znasz.
- Koniec rozmowy. - Wiesz, nie…
Nie muszę cię słuchać.
Proszę?
Nie.
Pójdę do niego.
Nigdzie nie pójdziesz, Sylvie.
Pójdę.
Co ci powiedziałam?
I co?
Pani Olivio.
Będę musiała załatwić to po swojemu.
Czemu pani tak mówi?
Ta dziewucha… Chyba że masz plan.
Planuję z nią pracować.
Nic z tego nie będzie.
Dlaczego pani tak sądzi?
Nie widziałaś jej?
Widziałam.
Kompletnie wlazła ci na głowę.
Ma się za jakąś grubą rybę.
Typowa trema pierwszego dnia.
Uważam, że była zestresowana.
Tak myślisz?
Pomogę jej to przezwyciężyć.
Jeśli tak myślisz, to jesteś nie tylko bardzo ładna,
ale też bardzo głupia.
- Pani Olivio… - Wiesz co? Zajmę się wszystkim.
Jak zawsze wszystkim się zajmę.
Jak zawsze, cholera.
Mam dość tej suki.
- Bierz moje klamoty. Jadę. - Tak jest.
Halo. Kto mówi?
Cześć, laska.
Kto mówi?
Felicia.
Dzwonisz do mnie bez zapowiedzi?
Miałam dzwonić, jak znajdę coś na Kimmie.
Jakie masz informacje?
Wiesz, że ten szajs kosztuje.
Nie mam czasu na takie gierki.
Słuchaj, mam naprawdę niezłe informacje o Kimmie.
Co to za informacje?
Coś, o czym naprawdę chcesz wiedzieć.
Dobra, chyba muszę się rozłączyć.
Daj mi tysiaka.
To świetne info.
Gówno dostaniesz, póki czegoś nie powiesz.
Nie ma opcji.
Cholera.
Pracuję dziś w klubie.
Jeśli chcesz wiedzieć, wpadnij, zanim wyjdę.
Felicio…
Suka znowu się rozłączyła?
Gdzie mój pieprzony płaszcz?
Jesteś nowa czy co?
Dzień dobry.
Co do cholery?
Co się dzieje?
Czuję się dobrze.
Fantastycznie.
Co to…
Co to jest?
Podchodzimy holistycznie.
A coś więcej?
Podczas II wojny światowej, kiedy Ameryka zrzuciła bombę na Hiroszimę…
było dużo promieniowania.
Więc Japonia stworzyła leki usuwające toksyny…
Przepraszam. Proszę po angielsku.
Przepraszam, kiepsko mówię po angielsku.
Po prostu powiedz to prosto.
Wiele rzeczy atakuje raka,
ale nie atakuje ciała.
Ale to zadziałało tak szybko?
Tak raptownie?
Ma pan dużo toksyn, signore.
Będzie wiele zabiegów przez wiele miesięcy.
Każdy potrwa trzy dni.
Czyli będę mógł wrócić do domu?
Tak, ale będzie pan musiał tu wrócić.
Więc to naprawdę działa.
Cóż…
Jak się pan czuje?
Silniejszy.
Świetnie.
Z każdym dniem będzie pan silniejszy,
ale proszę skonsultować się ze swoim amerykańskim lekarzem.
Zabiorę to.
Więc mogę wrócić do domu?
Niestety jeszcze nie.
Chcę pana jeszcze trochę poobserwować przed ośmiogodzinnym lotem.
Jasne.
Więc to działa…
Rany.
Tak, odnieśliśmy sukces,
ale nie wszyscy reagują tak samo.
Pańskie organy są w dobrym stanie i dobrze znosi pan leczenie.
Czyli może przeżyję?
To możliwe.
Cholera.
Cholera!
Dam panu odpocząć.
Tak…
Tak… Ale…
Ale czuję się dobrze.
Dobrze, dziękuję.
Czy to muzyka?
Tak, na ulicy.
Chciałbym tam wyjść.
Może…
pójdziemy posłuchać na balkonie?
Tak.
Świetnie. Chodźmy.
Chodźmy.
Dobra.
Dobrze.
Może przeżyję.
Może przeżyję!
Napijesz się?
Nie trzeba.
Jak chcesz.
Jeśli mój ojciec myśli,
że pozwolę tej suce prowadzić firmę,
to się zaskoczy.
Wiem.
Co ci powiedziała?
Niewiele.
Nie okłamuj mnie, Jules.
A co wszystkie mówią?
Że za to zapłacę.
- Zapłacisz, co? - Tak.
Też mam za to zapłacić?
Jak mam tej suce za to zapłacić?
Nie możemy jej tknąć.
Wiem. Kurwa.
Nie możemy tknąć Rain ani jej siostry.
Kurwa.
Wiem, kto może.
Nie, Roy.
Nie. Ta suka w klubie mówiła, że kazałeś jej wynająć Felicię.
- Odradzałbym. - Dlaczego?
Jeśli to zrobimy i on się o tym dowie…
Co z tego? Umiera w szpitalu.
- Co z tego? - Nie.
Wcale nie.
Jest za granicą, leczy się.
Że co? Leczy się za granicą?
We Włoszech.
Tata jest we Włoszech?
Leczy się. To mu pomoże?
Nie wiem.
Czemu nie wiesz? Poprawia mu się?
Mówię, że nie wiem.
Skąd o tym wiedział?
Roy, uspokój się.
Nie mogę się uspokoić.
Musi umrzeć. A ta suka razem z nim.
- Roy, uspokój się. - Nie. Nie każ mi się uspokoić.
Ale mam pomysł.
Naprawdę mam pomysł. Zróbmy tak.
Wyślemy ją prywatnym odrzutowcem do Włoch. I tak jest teraz marionetką.
A samolot się rozbije.
- Wysadzisz samolot? - Wypadki się zdarzają.
- Chodzą po ludziach. - Roy, przestań.
Dość. Dobra? Zachowaj spokój. Właśnie dziś nie powinieneś się nakręcać.
Może nieco przystopuj z…
Z czym? Dawaj. Powiedz coś głupiego.
A jak myślisz?
- Co? - Co chcesz powiedzieć?
Może powinieneś…
dać na wstrzymanie.
- Na wstrzymanie? - Tak.
Wypad z mojego biura.
Widzisz tę determinację? Dzięki niej przestaniesz ćpać.
Whitman.
Słuchaj, Jules.
Chodzi o twojego syna.
O czym ty gadasz?
Wypadł ze stodoły.
Nic mu nie jest?
Jesteśmy w szpitalu.
W którym?
Stanley Heart.
Whitman…
co się stało?
Spadł.
Nie, Whitman.
Co się stało?
Funkcjonariusz Alex go do mnie przywiózł.
Funkcjonariusz Alex?
Tak.
Dobra.
Jestem z Glenem w szpitalu.
Już jadę.
Cholera.
Pomyśl.
Będzie dobrze.
W porządku.
Chodź tu!
- Jest ktoś w domu? - Nie wiem. Nie sądzę.
- Co się stało? - Whitman zabrał go do szpitala.
Cholera. Nic mu nie jest? Mówił coś?
Jest kiepsko. Ma słabe tętno.
Cholera.
Po prostu nie panikujmy. Zobaczymy, jak wszystko się potoczy.
Dobra.
A jeśli się obudzi?
- Pewnie nie będzie pamiętał. - Ale…
Naprawdę ją gwałcił?
Nie sądzę.
Cholera.
Co tu robi syn Julesa?
Parę razy pracował latem. Ojciec nie chciałby go w klubie.
Chciałem tylko ogarnąć jakąś szamę.
- Co on tu robi? - Nie zaczynaj.
- Niech stąd spieprza. - To nie twój dom.
- Mam do niego większe prawo niż on. - Serio tak mówisz?
Jasne, że tak.
Wypad mi stąd.
Cholera.
- Co? - Jules.
- Odbierz. - Co?
A nie? Włącz głośnik.
Próbujemy coś ogarnąć. Wyluzuj.
Nie ufaj temu skurwielowi.
- Tu funkcjonariusz Alex. - Jedź do szpitala.
Słucham?
Przyjedź do Stanley Heart.
Tak jest.
Nie powinieneś tam jechać.
Dam sobie radę.
- Przemagluje cię. - Nie możesz ufać temu skurwielowi.
- Nie możesz mu ufać. - Ogarnę to.
Rain, mówię ci, to jeden z nich.
Stul pysk, Angel.
Numer 16. Rezerwa.
Co jest?
Niezła chałupa.
Na pewno nie była tania.
Biedny Horace. Cholera.
Cholera.
Naprawdę jesteś…
jak syn, którego nie miał.
Ale wiesz co?
Byłby bardzo rozczarowany,
gdyby dowiedział się, że…
syn, którego nigdy nie miał,
i syn, którego ma, się ruchali.
Nie wiesz, że mój ojciec to…
jeden z największych homofobów, jakich znam.
- Co tu robisz? - Szperam ci w chacie.
Słucham?
Więc tak mieszkasz?
Dobra.
Mam pytanko, Varney.
Gdzie, do cholery,
jest kasa, którą na nas zbijasz?
- Myślę… - „Myślę”. Zawsze, kurwa, myślisz.
Myślę, że musisz mi pokazać testament, który ojciec kazał ci spisać.
Jaki testament?
Aneks, durniu.
Ten, który chroni Kimmie i Rain.
Bo wiem z całą pewnością, że nie mogę go tknąć.
- Pański ojciec… - Mówiłeś, że go złożyłeś.
To prawda.
Kiedy?
Tydzień temu.
Jesteś tego pewien?
Tak.
Nie ma go w rejestrze.
Cóż, to…
Trochę potrwa, nim tam trafi.
Cholera. Ki chuj?
Muszę zapytać o to sekretarkę.
Więc co, chcesz powiedzieć, że nie ma go w rejestrze?
Nie ma.
Siadaj, wielki skurwielu, i dzwoń do niej.
A tak przy okazji, bardzo podoba mi się, jak się urządziłeś.
Chciałem zaprosić tu jakieś suczki,
ale ty nie zapraszasz suczek.
Raczej napakowanych skurwieli z tłustymi parówami, co?
Pieprzyłeś mojego brata, więc pewnie nie.
Dzwoń.
Robi się późno.
- Kancelaria zamyka się… - Dzwoń do jebanej sekretarki.
Nie będę się powtarzał. Dzwoń.
Na głośniku.
Dawaj.
Biuro jest zamknięte.
Proszę.
Serio masz mnie za durnia?
- Nie. - Tak.
Jeśli dobrze pamiętam,
masz numer do sekretarki w komórce,
bo kazałeś jej iść z moim ojcem, kiedy był w szpitalu.
Mecenasie Varney,
poproszę jeszcze, kurwa, raz.
Zadzwoń.
- Co mam powiedzieć? - Że ma wycofać testament.
- Nie mogę. - Możesz, durniu.
Właśnie że możesz.
Powiedz jej, że ma go wycofać.
Zrób to.
Chcę powiedzieć, że to testament pańskiego ojca.
- I… - Co to znaczy, Varney?
Że nie mogę go wycofać, ale mogę opóźnić jego złożenie.
Opóźnić?
Proszę posłuchać.
Jeśli coś się wydarzy, nim zostanie złożony, można stwierdzić…
- Co wtedy? - Cóż…
Nic na to nie poradzi?
- Można tak stwierdzić. - Nie chcę twierdzić.
Chcę, żebyś to, kurwa, zrobił.
Tak jest.
Dobrze. Zadzwoń do suki. Jazda.
Nie spieszysz się. Cholera.
Tu Macy.
- Halo? - Cześć, Macy. Tu mecenas Varney.
Cześć. Co mogę dla ciebie zrobić?
Dostałaś aneks od pana Bellarie?
Tak, mam go tutaj.
Przepraszam. Muszę dodać parę sformułowań.
Oczywiście, już się robi.
- Możesz mi go odesłać? - Jasne.
Oddam ci go, jak tylko będzie gotowy.
Dobrze. Świetnie.
Dobrze, dziękuję.
- Będę wdzięczny. - Nie ma za co.
Gotowe?
Tak.
Czy to znaczy,
że siostra tej suki i Rain nie są już chronione?
Nie. Nie są.
Okłamujesz mnie?
Nie, proszę pana.
Jesteś zły, Varney? Wkurzam cię?
Nie.
Ani trochę.
Dobrze.
Wygląda na to, że skończyłem.
Zanim pójdę, bardzo mi się podoba ta butelka.
To gówno kosztuje jakieś osiem tysięcy.
I wiem, że na to nie zasługujesz. Do mnie lepiej pasuje.
Miłego dnia, Varney.
Pragnę wszystkim ogłosić…
że ten wielki skurwiel rucha kolesi.
Ale zabawa.
Charles.
Charles?
Co?
Co z tobą?
To był długi dzień.
Dla mnie też to był długi dzień.
Chcę iść do klubu.
Nie mam dziś nastroju.
Też wcześniej nie miałam.
Ale teraz mam i chcę tam dziś pójść.
A ty mnie zabierzesz.
Mallory…
Przebiorę się w domu i mnie zabierzesz.
- Tylko… - Odbierz mnie za godzinę.
- Nie odbiorę. - Charles.
Nie odbiorę cię.
- Charles. - Idę.
Charles?
Mamo, mam kłopoty.
Cholera.
Co znowu nawywijałeś?
Możesz przyjść do mnie?
O co chodzi?
To brzmi poważnie.
Musisz do mnie przyjść. Proszę.
Przerażasz mnie.
Do zobaczenia u mnie.
Proszę pana.
Co mówi lekarz?
Właśnie wyszedł.
Idź po niego.
Tak jest.
Glen.
Słyszysz mnie?
Synu, słyszysz mnie?
Proszę.
Pielęgniarka go zawoła.
Co się stało?
Spadł.
Jest jakieś nagranie z kamery?
Nie.
Gdzie jest funkcjonariusz Alex?
Powinien…
Powinien zaraz być.
Napiszę do niego.
Zadzwoń do niego i powiedz, że ma tu zapieprzać.
Tak.
Jest w windzie.
Cholera.
O której to się stało?
Jakoś po południu.
Dziś?
Ustalę dokładny czas.
Była tam Kimmie?
Nie jestem pewien.
To co ty, kurwa, wiesz?
Gdybym miał zgadywać, to była.
Była tam.
Funkcjonariusz Alex na pewno tam był.
Tak.
Wiem, ziomek.
Jeśli funkcjonariusz Alex tam był, to ona też mogła tam być.
Proszę pana.
Co się stało?
Nie wiem.
Nikt nic, kurwa, nie wie, co?
Przykro mi.
Chodź no tu.
Suń się, Whitman.
Jak go znalazłeś?
Byliśmy w domu.
- Odwiozłem panią Bellarie i… - Panią Bellarie?
- Tak. - Ta suka nazywa się Kimmie!
Tak jest.
Mów dalej.
Odwiozłem ich.
Szedłem do mieszkania dla personelu i zobaczyłem go leżącego obok stodoły.
Po prostu leżał?
Tak jest.
Wyglądał, jakby spadł z konia.
Była tam Kimmie?
Nie.
Była tam Rain?
Tak jest.
Funkcjonariuszu Alex…
wiedzieli, że to mój syn?
Nie sądzę.
- Jeśli, kurwa, kłamiesz… - Nie kłamię.
- Jeśli kłamiesz… - Nie kłamię.
Nie śmiałbym.
Wyjdzie z tego?
- Czekamy na lekarza. - Idź po niego.
- Tak jest. - Nie ty. Zostań.
Ty tu zostań.
Pójdę po niego.
Zainwestowałem w ciebie dużo czasu.
Wiem, proszę pana.
- A jeśli kłamiesz… - Nie śmiałbym, proszę pana.
Bo jesteś ze mną.
Tak jest. Jestem z panem.
To czemu Rain kazała ci ją wozić?
Nie wiem.
Wyjdź.
- Czy mam… - Wynocha!
Tak jest.
Halo.
Musisz mnie gdzieś zabrać.
Daj spokój.
Charles zachowuje się dziwnie, więc przyjedź po mnie.
- Dokąd jedziemy? - Odbierz mnie z biura.
- Mallory… - Nie przyjmuję odmowy.
Dobra. O której?
Teraz.
Dobra. Zaraz będę.
A ty to kto?
Funkcjonariusz Trackson.
I co tu robisz?
Jestem pani nowym kierowcą.
Myślałam, że mąż cię zwolnił.
- Właściwie to Jules… - Jules.
Jules!
- Tak. - Jules jest wszędzie.
Jules, tak?
- To mój ziom. - Bawi cię to?
Nie.
Ciągle podsyła mi napakowanych wieśniaków.
Wiesz, za ile mogłabym cię kiedyś sprzedać?
Za ile?
Bawi cię to?
- Nie. - Opowiem ci dowcip.
Wypierdalaj stąd.
- Tak jest. - To było zabawne? Nie śmiałeś się.
- Jestem do pomocy. - Pomóż sobie, skurwielu. Weź prysznic.
Tak jest.
Co z nim?
Nie jest dobrze.
Cholera.
To syn Julesa?
Tak.
- Cholera. - Wiem.
- Jeśli umrze… - Wiem.
Muszę zadzwonić do prawnika.
- Jakiego prawnika? - Mecenasa Varneya.
Muszę się upewnić, że testament jest gotowy.
Przecież mówił, że tak.
Nikomu nie można ufać.
Masz rację. Nikomu nie można ufać.
Jeśli syn Julesa umrze…
- Wiem, Kimmie. - Nie wiesz.
Groziłam mu dzisiaj.
- Co? - Tak.
W biurze. Naprawdę mu dogryzłam.
- Cholera. - Co powiedziałaś?
Groziłam jego żonie i córce.
Nie wiedziałam, że ma syna, póki o tym nie wspomniała.
Ale nie może nas tknąć, prawda?
Oby nie.
Nie tknie.
Ale ten ziom jest taki podły.
Diabeł wcielony.
Musimy mieć oczy dookoła głowy.
Wiem.
Muszę powiedzieć Horace’owi.
Tak myślisz?
A mam jakiś wybór?
Upewnijmy się, że nic mu nie jest.
Funkcjonariusz Alex mówił…
Funkcjonariusz Alex?
- Tak. - Ufasz mu?
Wiesz, że nie.
Ale musimy komuś tutaj ufać chociaż troszeczkę.
Alex mówił, że nie ma kamer w miejscu, w którym spadł, więc…
Ale na pewno uchwycili Sylvie i chłopaka na innej kamerze.
Tak.
Cholera.
Poczekamy, zobaczymy.
Dobra.
Musimy uważać na Angela.
- Co zrobił? - Odpierdziela mu.
Jak?
Palił zioło przy basenie. Czuje się tu za swobodnie.
Charles.
Charles!
Charles, gdzie…
Mamo, tu jestem.
Co się z tobą dzieje? Kazałeś mi przyjechać aż tutaj.
- Muszę ci coś powiedzieć. - Domyśliłam się.
Coś zrobiłem.
Mów.
- Chcesz się napić? Mogę… - Nie potrzebuję.
Powiedz.
Naleję ci drinka.
- Naleję. - Cholera…
Wiesz co?
Z twoim ojcem robiliśmy wszystko dla ciebie i brata,
a wy tylko wpieprzacie się w jakieś gówna!
Pij.
Nie muszę się napić.
Powiedz mi, co się dzieje.
Nie wiem, po co mi to dajesz.
Wypij więcej.
Co do cholery, Charles? Więcej nie piję.
O co chodzi?
- Możesz zajrzeć do łazienki? - Po co?
Zajrzyj tam.
Powiem ci coś, Charles.
Nie chcę oglądać jakiegoś obleśnego gówna.
- Możesz zajrzeć do łazienki? Proszę. - Dobra, idę.
Twój pierwszy raz?
Co?
Tak.
Tak, bo jest niezły bajzel.
Co się stało?
Jacyś kolesie próbowali mnie okraść i…
Kto jeszcze o tym wie?
Mecenas Varney.
Mecenas Varney?
I jacyś faceci, którzy udawali gliny.
Co?
I dokończyli robotę.
Kim są ci ludzie?
To striptizerzy z klubu.
Czy komuś będzie ich brakować?
Nie wiem.
Dobra.
Dobra, wynoś się stąd.
Co?
Załatwię to.
Musisz po prostu gdzieś pójść.
Ale co to znaczy?
Nie bawimy się w 20 pytań.
Zabieraj się stąd i idź gdzie indziej.
- Dobra. - I to już!
Dobra.
U DELINDY PARKINGOWY
- Mallory. Co tu robimy? - Chcę się tylko zabawić.
- Nie wejdę tam. - Wejdziesz.
- Nie. Co… - Wejdziesz.
- Nie, wejdź sama. - Chodź.
- Nie chcę. - Idziesz.
- Cholera. - Potrzebuję ochrony. Otworzysz mi?
Potrzebuję ochrony. Chodź.
Jules, są w klubie.
Ona i mecenas Varney.
Będę ich pilnował. Dzwoń, jakby co.
Dobra.
Mallory, nie podoba mi się tu.
- Odpręż się. Napij się. - Daj spokój.
Odprężyć się? Nie chcę pić. Czuję się tu niezręcznie.
Ja też. Myślisz, że chcę tu być?
To po co tu jesteśmy?
Mam tu swoje źródło.
Źródło? Tutaj?
Kogo?
Ją.
Trzęsąca tyłkiem to twoje źródło?
- Mallory… - Przepraszam.
- Mogę prosić całą butelkę? - Nie.
- Ja nie chcę. - Poproszę butelkę. Dziękuję.
- Mallory, myślę, że powinniśmy… - Powinniśmy się odprężyć.
Spokojnie, Varney.
Nie możesz pogadać ze źródłem na parkingu?
Czemu udajesz, że ci się to nie podoba?
Widzę, że zerkasz.
- Wcale nie. - Tak. Proszę.
Idź tam do chłopaków…
i wydaj trochę kasy. Weź pokój VIP.
Nie zrobię tego.
Przestań marudzić i ciesz się atmosferą.
Kim ty jesteś?
Kobietą z misją,
która próbuje wywalić sukę Kimmie ze swojego biura.
Więc jeśli trzeba, będę obracać się wśród szumowin, z których pochodzi.
Dobra.
Pogapię się na kolesi.
Wszystko załatwione?
Tak.
Wszystko posprzątałeś?
Tak.
Ile ten gnojek miał w sejfie?
Czterdzieści tysięcy.
Co, kurwa? Czterdzieści tysięcy?
Tylko tyle?
- Tak. - Czyli co?
Charles nie miał więcej?
- Nie miał. - Okłamujesz mnie?
- Nie kłamię. - No mam nadzieję.
Znam cię i wiem, co byś zrobiła, więc nie kłamię.
Kurwa! Skurwysyn.