- Jeśli nie będzie pieniędzy do piątku… - [Olivia płacze]
[wyje z bólu]
Forsa płynie strumieniami.
Kupuję, skarbie.
Zablokuj kartę Angela.
Nie dajesz mi na czynsz i jedzenie.
- Zadzwonię później. - Ach tak?
- Odpierdol się! - Pierdol się!
To może być moje?
To może być twoje.
Oddałam mu wszystko.
Nie dam się ośmieszać.
Chcesz zatańczyć z diabłem?
Jestem diabłem, suko!
[leci rytmiczna muzyka]
- [strzały] - [paniczne krzyki imprezowiczów]
[dzwoni komórka]
[mężczyzna] Odbierz.
Cholera.
Halo?
Chcesz sobie ze mną pogrywać?
Co?
Chcesz sobie ze mną, kurwa, pogrywać?
Nie.
Wypuść tę sukę.
Przepraszam, stary.
- Trzydzieści dziewięć tysięcy dolarów. - Co?
Tyle wydałeś w klubie.
Chciałem się zabawić…
- Zabieraj się do domu. - Dobra.
Zadzwonię za 36 minut.
Jeśli cię tam nie będzie…
Będę!
[niepokojąca muzyka]
[wycie syren policyjnych w oddali]
- [szum śmigłowca] - [Angel] Nie!
Kurwa, Yolando!
Kurwa.
SZMACIARZ
[dzwoni komórka]
Cholera.
- Co? - Dzwoni Angel.
- Halo? - [Angel] Rain!
Co?
Zrobił strzelaninę w klubie.
- Kto? - Horace!
- Co? - Gdzie jesteś?
Przyjedź po mnie!
Jak to Horace zrobił strzelaninę?
Właśnie tak! Cholera!
[wesoło] Co?
Przyjedź po mnie! Zepsuli mi samochód!
Jesteśmy prawie w domu.
Dał mi pół godziny, żeby tam dojechać!
Nie wiem, co powiedzieć.
Rain, zrobił strzelaninę, bo tam byłem!
Proszę, pospiesz się i mnie zgarnij!
Alex, możesz zawrócić i zgarnąć Angela z klubu?
Gdzie jesteś?
Nie martw się, jedziemy.
Pobiegnę w twoją stronę.
- Pobiegniesz? - Tak.
Cholera.
Co się stało?
Mówił, że w klubie była strzelanina.
Tyle usłyszałem. Mówił, że Horace to zrobił?
Jasne. Nie jest we Włoszech?
Jasne. Musisz mi to wyjaśnić.
Co?
Jeśli chcesz coś powiedzieć, to dawaj.
Wkurzył go, co?
Co to znaczy?
Wzbudził w nim zazdrość.
Nic ci nie powiem.
Nie musisz nic mówić.
Zaczynam łączyć fakty.
Cóż…
[tajemnicza muzyka]
[muzyka cichnie]
Wejdź.
- Cholera, papi, ale ładnie. - [lekki śmiech]
- Dzięki za zaproszenie. - Jasne.
Czego się napijesz?
Właściwie…
Chcę ciebie.
[lekki śmiech Varneya]
Mówię, że chcę ciebie.
Cholera.
Kto to, kurwa, jest?
Ktoś, kogo nie powinno tu być.
- Możesz wyjść. - Nie.
Nigdzie nie pójdzie.
Ty możesz wyjść.
Zmuszę go do wyjścia.
Charles…
Nie lubisz przeszkadzać sąsiadom. Nie rób tego.
Cholera.
Nie dotykaj tego skurwiela.
Charles…
Wiesz, co zrobię, jeśli nie przestaniesz.
Zabierz łapę, suko.
Charles.
Varney.
Porozmawiajmy o tym na zewnątrz.
Piłeś, prawda? [śmiech]
Charles…
bo cię stąd wyrzucę.
- [dzwoni komórka] - To dawaj.
Czekaj. Halo?
- [Olivia] Charles. - Mamo, jestem zajęty, dobra?
[łkając] Charles, musisz mi pomóc.
Co się stało?
Musisz zabrać mnie do szpitala!
Co się stało?
Pospiesz się, Charles! Proszę!
Dobra. Już jadę.
Jazda.
Musi stąd wyjść.
Charles, jedź do mamy.
Masz gdzieś ból mojej mamy?
Tak.
To twoja matka i zadzwoniła do ciebie.
- Musisz iść ze mną. - Charles…
Wynoś się z mojego domu.
Mówię ci to po raz ostatni.
- To nie koniec. Daj buziaka. - Wypierdalaj!
- Varney! Odstaw mnie! - Wypierdalaj!
- Puść! - [Varney] Zamknij się.
Varney, odstaw mnie!
Pierdol się, ziomuś!
[trzask drzwi]
[muzyka budująca napięcie]
Kurwa.
- Mam wyjść? - Zamknij się.
Nie chciałem…
Zamknij się i zdejmuj ciuchy.
[muzyka staje się wolniejsza]
[muzyka przechodzi w tajemniczą]
Chodź tu.
[szczekanie psów w oddali]
[niepokojąca muzyka]
[Angel] Jedź!
Jedź, szmato!
- Co się stało? - Już ci mówiłem.
Tak po prostu?
Dzwonił do mnie, ale nie zauważyłem…
Na co się gapisz?
Angel!
Jedź szybko. Muszę dostać się do domu.
Pospiesz się, Alex.
Czemu jedziesz tak wolno?
Alex.
Dobra.
Dalej!
Wyluzuj.
[silnik przyspiesza]
- [Charles] Mamo. - [Olivia szlocha]
Charles! Musisz mi pomóc.
Mamo. Co się stało?
Charles, pomóż mi.
- Zawieź mnie do szpitala! - Dobra. Co się stało?
Upadłam.
Nie ruszaj się. Pokaż.
Pokaż.
Nie. Chyba złamałam nogę.
- Pokaż. - Nie!
Musisz zabrać mnie do szpitala!
- Dobra. - No już, Charles.
- [Charles] Dobra. Chodź. - Dobra.
- [Charles] Chodź. Pomogę ci. - [Olivia szlocha]
- Pomogę. - [Olivia] Dobra.
[Olivia wyje z bólu]
[Charles] Dobra.
- [Charles] Dobra. - Charles, weź butelkę!
- Dobra. Mam alkohol w… - [Olivia wyje z bólu]
- Weź moją torebkę! - Dobra.
Pójdę po nią. Dobra.
- I weź mój płaszcz. - Wezmę.
- Weź mój płaszcz. - Wezmę.
Pospiesz się!
Wyluzuj! Jesteśmy prawie na miejscu!
- To już prywatna droga. - Złamas robi to celowo.
[Rain wzdycha]
- To pożar? - [Angel] Jedź!
- Pali się. - Jedź, kurwa!
[Alex] Dom się pali!
- Czyj to dom? - Roya i Mallory.
[Rain] Alex!
Alex, dokąd idziesz?
Co, kurwa?
[Angel] Co on, kurwa, robi?
Cholera, z drogi.
- Ty tak serio? - Muszę jechać.
[Alex] Pomocy!
- [Alex] Cholera. - [paniczne wrzaski Felicii]
[Rain] Ktoś krzyczy?
[Alex] Kurwa!
- Pani Bellarie! - [pikanie czujnika dymu]
Musimy panią stąd zabrać.
[wrzaski Felicii]
[Alex] Cholera.
[Alex] Uwaga pod nogi.
Cholera.
- Wszystko gra? [kaszle] - Zostaw mnie.
- Nic mi nie jest. - [Rain] Co jest?
- Po prostu tam siedziała. - Wariatka. Mogłaś umrzeć.
- Wiesz co? Jebać to! - Proszę pani!
- Dojebałaś mi! - Proszę pani!
- Pomóż. - Dojebałaś!
Daj jej się spalić.
Płoń, skurwielu!
Zabieraj łapy!
- [wrzaski Felicii] - Ktoś krzyczy?
- Kto to? - Nie ratuj tego skurwiela!
- Kto to? - Niech płonie!
- Walić to. - Rain, pilnuj jej.
Jak tam wejdziesz, spłoniesz. Nie pomogę ci.
- [Mallory] Cholera. - [Rain] Bogacze są tacy głupi.
[wrzaski Felicii]
- Cholera! - [Roy] Pomocy!
[Alex] Halo?
Roy!
Cholera.
Cholera!
Proszę pani.
- Panie Bellarie, dalej. - [Roy stęka]
[Felicia kaszle]
[Felicia] Co, kurwa?
[kaszlą]
- [kaszle] - [Alex] Panie Bellarie.
[kaszle]
Proszę pana?
- [kaszlą] - Jest tam ktoś jeszcze?
- [Roy] Nie. - Proszę pana?
- [Roy] Nie. - Wszystko w porządku?
- Kaszlesz? Możesz oddychać? - Proszę pana.
Możesz oddychać?
Wkurzałeś mnie i myślałeś, że będę to znosić?
Skurwysynu! Spójrz na siebie.
Co teraz zrobisz?
- Co zrobisz? - [zbliżające się wycie syren]
[Mallory] Dojebali mi!
- Spokojnie. - Spójrz…
- Jest zimno. Dam pani kurtkę. - Jestem gorąca jak cholera. Nie trzeba.
- [Roy] Dokąd idziesz? - A jak myślisz, szmato?
Gdzie mieszkasz?
[dzwoni telefon]
Halo?
- [Horace] Robisz ze mnie durnia. - Nie.
Tak. Masz mnie za jebanego durnia.
Przepraszam. Dobra?
Poszedłeś do klubu i marnowałeś moją hojność na te suki.
Nie. Czekaj!
Cholera!
Kurwa!
[sygnał łączenia]
Tu Horace Bellarie. Zostaw wiadomość.
Horace…
Proszę, oddzwoń.
Chcę z tobą porozmawiać.
[chichocze]
No i nawaliłeś.
To nie jest śmieszne.
Ziomek chce mnie zabić, a ty się śmiejesz.
Zero współczucia.
- Słychać syreny? - [Rain] Tak.
Co się dzieje?
Dom Roya i Mallory płonie.
Co?
Tak.
Jest źle?
Chyba ta suka to zrobiła.
Siedziała w płomieniach.
Jaka suka?
Mallory?
- Twoja ulubienica. - [obie wybuchają śmiechem]
- A Roy wołał o pomoc. - Cii!
Darł się, laska.
Zapłaciłabym, żeby to obejrzeć. No nie!
Zgadnij, z kim tam był.
Z Felicią z klubu.
- O nie. - [Rain chichocze]
Powinna była go za to spalić.
Za tanią szmatę z klubu.
- [obie chichoczą] - [Angel] Cii!
Z kim, kurwa, rozmawiasz?
- [sygnał poczty głosowej] - Horace, oddzwoń, dobra? Proszę.
Czemu błaga jak suka ze złamanym sercem?
Angel, powiesz pani Bellarie, co się stało?
Nie powiem.
Niech ktoś mi powie. Jest późno.
Słońce zaraz wzejdzie.
Mówiłam ci, że szastał forsą.
Głupi dupek, wydał kupę kasy i chwalił się w internecie.
Horace to widział.
[Rain] Mhm.
Kazał ostrzelać klub.
Angel.
Mówiłam ci.
- [Rain] Też ci mówiłam. - [Kimmie] Co się stało?
Horace kazał ostrzelać klub.
Zrobili to, kiedy tam byłem.
Musisz być naprawdę zdenerwowany,
bo głos drży ci jak u koziołka.
[wybuchają śmiechem]
Myślicie, że to śmieszne?
To nie jest śmieszne. Ziomek mnie zabije.
Skąd wiesz, że to był Horace?
Bo ziomek przyłożył mi broń do głowy i kazał odebrać telefon.
Dzwonił Horace.
- Cholera. - No tak. To był Horace.
Ziomek mnie zabije.
Gdyby chciał cię zabić, już byś nie żył.
Dobranoc.
Poczekaj, myślisz, że mnie nie zabije?
Idę się ubrać. Muszę iść do pracy.
Już?
Tak. Ktoś w tym domu musi pracować.
Cholera.
Nie daj Sylvie spać za długo.
- Dobra. - [Kimmie] Dobra.
Koleś to wcielenie zła.
[śmieje się]
Nie wytrzymam z tobą.
Mówiłam ci. Nie słuchasz.
- Zamknij się. - [sygnał poczty głosowej]
[drżącym głosem] Tak bardzo mi przykro.
- [naśladuje meczenie kozła] - Proszę, oddzwoń.
- Proszę. - [Rain, mecząc] Proszę!
Rain, zamknij ryj!
Dobra.
Idę… [mecząc] spać.
[Rain się śmieje]
[Olivia pojękuje]
Potrzebujemy pomocy.
To prywatny szpital.
Który zbudowaliśmy.
- Przepraszam, panie Bellarie. - Tak.
- Co się dzieje? - Moja matka cierpi.
- Przykro mi. - [łkając] Potrzebuję pomocy.
Co się stało?
Nie widzisz, że cierpię?
- Widzę. - To się, kurwa, stało, suko!
- [Olivia, łkając] Boże! - Oczywiście.
Przepraszam. Muszę spojrzeć.
[jęk bólu] Jeśli znów mnie dotkniesz,
skopię ci dupsko moją sprawną nogą!
Masz przed nazwiskiem „dr”?
Odpowiedz!
Nie. Jestem pielęgniarką.
Czyli nic nie umiesz! Sprowadź lekarza!
Białego, hindusa, nieważne!
Boże, sprowadź lekarza!
- [Olivia jęczy z bólu] - Zabierzmy ją na prześwietlenie.
Mam iść z tobą, mamo?
- Proszę poczekać. Zaraz wracamy. - Charles!
- Zrobimy prześwietlenie. - [Olivia szlocha]
- [Olivia] Boże. Pospiesz się! - Już dobrze.
[Olivia] Potrzebuję lekarza!
Pospiesz się!
Co tak wolno, kurwa?
- [pielęgniarka] Już jedziemy. - [Olivia] Wezwij lekarza!
- Niech ktoś mi pomoże! Boże! - [zamknięcie drzwi]
[Olivia] Pomocy!
[wzdycha]
[sygnał łączenia]
Tu mecenas Varney. Zostaw wiadomość.
Nie chcesz odebrać, Varney?
[cmoka]
Dobra.
[oddycha głęboko]
DAWAJ KASĘ ALBO ZAŁATWIMY DRUGĄ NOGĘ
Co do…?
[odchrząkuje]
[Alex] Ostrożnie.
[przeciągły huk grzmotu]
Ostrożnie.
Cholera.
Pościel jest czysta.
Proszę się rozgościć.
Nie, dziękuję.
Mogę coś pani podać?
Wiesz, że nie przyszłam tu spać.
Prawda?
Jak to?
Przyszłam cię przelecieć.
- Proszę pani, to… - Co?
To skomplikowane.
Chcesz czy nie?
Chcę.
To czemu się denerwujesz?
- Bo… Nie. - [rozpięcie rozporka]
- Po prostu… - [zbliżające się kroki]
Co tu robisz?
- Wyłaź stąd. - Co tu robisz?
- Jeśli stąd nie wyjdziesz… [kaszle] - Tobie wolno, a mnie nie?
Kaszl, suko. Mam nadzieję, że się zatrułeś.
Kaszl, suko.
Możesz oddychać?
Co tu robisz?
- Suko, zbieraj dupę… - Przepraszam.
Nie gadam z tobą.
- Mogę coś powiedzieć? - Nie, szmato.
[Mallory] Co, kurwa?
Serio zamknęłaś drzwi i podpaliłaś dom?
No pewnie, kurwa.
- Chcesz mnie zabić? - No pewnie.
Co byś zrobiła…
gdybyś mnie zabiła?
[Alex] Proszę pani!
- [Roy] Spójrz na to. - [Mallory] Co?
Proszę pani. Proszę pana.
- [Roy się śmieje] - Widzisz, do czego mnie zmuszasz?
Nie zadzieraj ze mną, Roy.
- Proszę państwa. - Nie zadzieraj ze mną, Roy.
- Popraw perukę. - To nie peruka, szmaciarzu.
- Co odpierdalasz? - Proszę.
Nic.
[otwarcie drzwi]
[trzask drzwi]
[śmieje się]
Ta suka chciała mnie zabić.
Chyba tak.
Coś ci powiem.
Gdybym chciał poznać twoją opinię, zapytałbym cię.
Zdradziecki skurwielu. Nie wiem, co w ciebie wstąpiło.
Przepraszam.
Walić to.
[przeciągły huk grzmotu]
[świergot ptaków]
- Co? - Nic, proszę pani.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Może czegoś pani potrzebuje?
Czuję, że mnie oceniasz.
Ależ nie, proszę pani.
Nie oceniam.
Mogę pani pomóc, jeśli pani chce.
W czym?
Nauczyć panią etykiety ze sztućcami.
Czyli mnie oceniasz.
Nie. Próbuję tylko pomóc.
Pomóc?
W tej rodzinie może być ciężko dla nowoprzybyłych.
Doceniam, że próbujesz mi pomóc,
ale ogarnę ten szajs.
Tak jest.
Pozwól, że o coś spytam.
Na czym polega twoja praca?
Jestem na usługach państwa Bellarie.
Dobra.
A ja jestem Bellarie, prawda?
- Tak jest. - Dobra.
Więc…
Pani Bellarie prosi, żebyś usłużnie…
od niej spierdzielał.
Tak jest.
[brzęk sztućców]
Skurwysyn.
[dzwoni komórka]
- Halo? - Mówi Varney.
- Dzwoniłam wczoraj późno. - Nie było mnie.
Mam pytanie.
Gdyby zadzwonił do ciebie Horace, jak szybko byś oddzwonił?
Nie muszę oddzwaniać.
Oczekuję tej samej uprzejmości.
- Jasne? - Przepraszam.
Poprawię się.
Czy testament jest gotowy?
Dzisiaj powinien być.
Powinien, czyli nie jest.
Dopilnuję, żeby był.
Rain i moja siostra będą chronione?
- Z pewnością. - Jadę do biura.
Masz być, jak dotrę, żebym wiedziała, że to jasne.
Tak, proszę pani. Będę tam.
Suka.
- [Evan] Cześć, papi. - Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
[Varney stęka]
Hej.
Musisz iść. Idę do pracy.
Dobra.
Ale zobaczmy się później.
Serio?
Oczywiście.
Z twoją siostrą.
Jasne. W sprawie pomocy.
Jesteś rozczarowany. Tego chciałeś, prawda?
- Tak. - Zobaczymy się z twoją siostrą.
I załatwię ci pomoc.
Dobra, ale…
Tak sobie myślałem…
- Myślałem, że wczoraj… - Nie.
Nie rób tego.
Dobrze?
Facet z wczoraj był uroczy.
Nie rób tego.
- No dobra… - Zostańmy tu.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Słuchaj…
jeśli to pomoże…
musisz się przyczaić z siostrą.
Póki tego nie załatwimy.
- Dobra. - Dobra.
Zostawiłem ci trochę kasy na stole.
- Nie potrzebujemy. - Nie.
Potrzebujesz pieniędzy.
Rain dała jej pieniądze. Wszystko gra.
Chcę mieć pewność, że wszystko w porządku. Weź pieniądze.
Damy radę.
Pogadamy później. Dobra?
Chyba mam plan, który wam pomoże.
- Dobra. - Dobra.
- Chodź tu. - Dzięki.
- A teraz spadaj. - [Evan śmieje się lekko]
[świergot ptaków]
[parskanie konia]
Proszę pani. Przepraszam za samochód.
Wczoraj zabrano SUV-a.
Skradziono?
Zabrała go pani Bellarie.
[prycha cicho]
Co, spalił im się wóz czy co?
Nie, po prostu go zabrała.
Rozumiem.
[tajemnicza muzyka]
Cholera, a teraz tego przywiało.
Co ty tu robisz?
Kto ci powiedział, że tu jestem?
[śmieje się]
Wiesz, że wiem wszystko.
To spadaj.
Chcesz o tym pogadać?
O czym?
O tym, dlaczego tu jesteś.
Nic mi nie jest.
Pozwoliłam ci siadać na moim łóżku?
[Olivia wzdycha]
Nic mi nie jest.
Masz połamaną nogę.
Ziom, nie słyszałeś o tajemnicy lekarskiej?
Nie w szpitalu, którego połowę opłaciliśmy.
Cholera, powinnam ich pozwać.
[śmieje się]
Gówno dostaniesz.
I tak powinnam ich pozwać.
Może spłacaj długi hazardowe na czas…
Jakie długi?
Ile jesteś winna?
[wzdycha z irytacją]
Po co przyłazisz mi tu z tym pieprzeniem, Normanie?
Możesz sobie pójść?
Nie da się tak złamać nogi
od upadku.
To złamanie od młota. Prosto w kość.
Powiedz mi.
Ile jesteś winna?
Znam ludzi, którzy znają pewnych ludzi.
Nie znasz nikogo, kogo ja nie znam.
Dobra.
Dobrze.
Czemu chcesz mi pomóc?
Jak mówiłem,
wróg mojego wroga
jest moim przyjacielem.
No dalej, powiedz mi. Pomogę ci.
Nie ufam ci
i cię nie lubię.
Dobra.
Oby złamali ci drugą nogę.
Tracisz udziały w tej właśnie chwili.
Jak to?
Nie dostałaś zawiadomienia?
O czym ty mówisz?
Kimmie zrobiła to, co obiecała zrobić.
Zniknęły nasze biznesy na boku.
Radio, sklepy monopolowe. Nic już nie ma.
Wiesz, ile to jest?
Trzysta, czterysta tysięcy na kwartał.
Więc…
wróg mojego wroga
jest moim przyjacielem.
Muszę ją tylko odwiedzić.
Twarda głowa to obity tyłek.
Cholera.
Odcięła mnie?
I to jak.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
Cholera!
[sygnał łączenia]
- Halo? - [Giovanni] Kto mówi?
Rain. Rozmawialiśmy wczoraj.
- [Giovanni] Masz pieniądze na klub? - Tak.
- [Giovanni] Dobra. Zróbmy to. - Gdzie się spotkamy?
Właśnie wstaję. Powiedz mi gdzie.
Jest pewna kancelaria na Mims i Watts.
Na rogu. Spotkajmy się tam.
[Giovanni z wahaniem] Dobra. [pociąga nosem]
Dobra. Wszystko w porządku?
- [Giovanni] Tak. Masz kasę, prawda? - Mówiłam, że mam.
- Do zobaczenia. - [Giovanni] Jasne.
[muzyka pełna napięcia]
[Angel] Kurwa.
[mamrocze]
Gdzie ten samochód?
Dziwne, że wstałeś.
Jak mam spać po tym, co zrobił?
Po pierwsze, czemu krzyczysz?
Znaj swoją publikę.
Że co?
To oldschoolowy alfons.
- Nie możesz tak pogrywać. - Widzę.
Próbowałam cię ostrzec. Nie słuchałeś.
Nie mówiłaś, że to zrobi.
Ziom, rujnujesz mi zen. Widzisz, jak się ubrałam?
To szaleństwo.
Dzwonił do ciebie?
Nie.
Musisz coś wymyślić.
Co mam powiedzieć?
Angel…
Nie kręci mnie to.
Nie wiem, co powiedzieć.
A nas umiałeś przekonać do transportu dragów.
Laski łatwo zmanipulować. Nie wiem, co mam…
Gadaj dalej, ziom.
Nie wiem, co powiedzieć temu staremu ziomalowi.
To samo, co do mamy swojego dziecka.
To nie zadziała.
To facet. To zupełnie co innego.
Kończą mi się opcje. Cholera.
- [dzwoni komórka] - Cholera.
[szyderczo] Boże, to on?
- Serio? - Włącz głośnik.
[Angel] Halo?
Nauczyłeś się odbierać telefon.
Dzwoniłem kilka razy.
Tak, bo się bałeś.
[Angel] Nie.
Nie bałeś się?
Bałem, ale chciałem z tobą pogadać.
Nie mamy o czym.
Możesz mnie posłuchać chociaż chwilę?
Nie omówiliśmy niczego,
więc nie wiedziałem, co było mi wolno, a czego nie.
Więc zrobiłeś to.
Nie wiedziałem, że robię coś złego.
- Jestem młody i głupi. - To prawda.
To się nie powtórzy.
A co z moimi pieniędzmi?
To…
Wynagrodzę ci to.
Jak to zrobisz?
No…
Zrobisz ze mną, co zechcesz, dobra?
Boisz się, że rzucę cię wilkom.
Nie, Horace, proszę.
Znasz mnie. Wiesz, że mnie lubisz.
Mówiłem ci, że mogę mieć 50 takich jak ty.
Nie ma nikogo takiego jak ja.
Wynagrodzę ci to.
Zrobię, co każesz, dobra?
[niepokojąca muzyka]
Halo?
Przestań! Rozłączył się!
- Kurwa. - [wesoło] To było słabe jak diabli.
Ziomal mnie zabije!
Nic ci nie będzie. Wymyśl coś.
- Niby jakie „wymyśl coś”? Serio? - [warkot silnika]
Moja podwózka. Spotykam się z Giovannim.
- Ogarniesz to. - Zostawisz mnie?
Dasz radę. Jesteś dorosły.
I nie wychodź.
Cholera!
Pilnuj Sylvie. Mówię poważnie.
Tak, jasne.
- Mówię poważnie. - Nie wyjdę stąd!
Idź już, kurwa.
[wibracje komórki]
Kurwa!
Halo?
[kobieta] Dzień dobry. Czy chciałby pan zamówić nowy…
Kurwa.
Kurwa!
[dzwoni komórka]
- Halo? - [Varney] Mallory.
- Jak się masz? - W porządku.
Przykro mi, że to cię spotkało.
W porządku.
Co się dzieje?
Dostałem wczoraj informacje, którymi mogę podzielić się tylko z tobą.
Jakie informacje?
Takie nie na telefon.
- Varney… - Do zobaczenia w biurze.
Powiedz mi cokolwiek.
Chodzi o Julesa, klub i inne rzeczy, które musimy przemyśleć.
Dobra.
Chodzi też o Kimmie i Rain.
A co z nimi?
Ich historia ma drugie dno.
Każdy ma głębszą historię.
Myślę, że są ofiarami.
Jak niby jest ofiarą, jeśli pieprzy się z moim mężem?
Mallory, chyba lepiej zwolnij.
Dlaczego?
Póki ci nie opowiem.
- Dobra. - Zaraz będę.
Pa.
[wzdycha]
Pozwoliłam ci wsadzić łeb do samochodu?
Nie.
I pospiesz się, kurwa.
[rytmiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
Właśnie ciebie chciałem widzieć.
A ja ciebie nie.
- Jak się masz? - Okropnie, kiedy na ciebie patrzę.
Wziąć twoją torebkę?
Gówno sobie weź.
Proszę nas zostawić.
Proszę ze mną zostać.
Kogo posłuchasz?
Tak, Alex,
kogo posłuchasz?
Proszę pani, przepraszam, to trochę skomplikowane.
Czas ucieka.
Żartuję sobie.
Co u twojego syna, Jules?
Niedobrze.
Może powinieneś iść do niego do szpitala.
Właśnie idę.
Chciałem tylko
po prostu być tu i…
cię zobaczyć.
Mhm.
No to zobaczyłeś.
- To prawda. - [zbliżające się kroki]
Mogę wziąć płaszcze pań?
Dziękuję.
- I torebkę? - Tak, proszę.
Potrzebują panie jeszcze czegoś?
- Nie. - Nie.
Mallory, musimy porozmawiać.
O co chodzi?
Nie wiem.
Nie mam ochoty na pieprzenie.
Słyszałem o pożarze.
To jeszcze nic.
Nie musisz iść?
Pieprzyć tę sukę.
Jak się masz?
Niezbyt dobrze.
Jak twój syn?
- Słyszałaś o tym? - Tak.
Wiesz, co się stało?
Spadł, prawda?
Myślę, że to nie wszystko.
Jeśli to nie wszystko, na pewno się dowiesz.
To prawda.
Mallory, nie lubię czekać.
Co zrobisz?
Rozpierdolę cały jej świat.
Co?
A „dzień dobry”?
A ty nie powiesz?
Słuchaj…
widziałam wszystko, co zrobiłaś dla firmy.
I choć nie chcę tego przyznać…
wiesz, co robisz.
Czemu nie chcesz przyznać?
Chcę cię nienawidzić.
Dlaczego?
Serio?
To ty bzykałaś się z moim mężem.
To ja powinnam być zła.
Co?
Wiem o tym.
Gdybyś nie poślubiła mojego teścia,
czego wciąż nie rozumiem,
rozpętałabym ci piekło.
Cholera.
Tak.
Dobra.
W końcu gadamy.
- A nie gadałyśmy? - [prycha]
Nie naprawdę.
Udawałaś, że mnie lubisz, a mnie nie znosisz.
Nie znoszę suki, która ruchała mojego męża.
Jednej z wielu.
Byłaś chyba numerem 74.
Ale mam to gdzieś.
Jeśli chcesz pogadać, porozmawiajmy szczerze.
- Zróbmy to. - Chcesz?
Tak.
Ta firma
upadłaby lata temu, gdyby nie ja.
Razem z tą gównianą rodziną i ich biznesami na boku.
Ty tego nie robisz?
Jestem szczera.
Jakoś w to wątpię.
Mam w dupie, w co wątpisz.
Uuu!
Coś cię dziś ugryzło.
Nie ugryzło. To ja dzisiaj gryzę.
Czy to ma coś wspólnego z wczorajszym podpaleniem domu?
Chciałaś umrzeć?
[śmieje się]
Słuchaj…
nie wiem, jak inaczej to wyjaśnić,
ale nie chcę Roya.
Nigdy nie chciałam.
Naprawdę?
Nie.
Zostałam zmuszona do bycia z nim.
Zmuszona? Jak to?
Zmuszona tak jak Felicia.
Felicia jest zmuszana?
[współczująco] Och.
[Kimmie] Och…
Nie wiesz wszystkiego.
Oświeć mnie.
Na dzisiaj dość już powiedziałam.
Powinnaś to przetworzyć
i dokończymy innym razem.
Czemu nie teraz?
Bo to, czym się z tobą podzielę,
sprawi, że kompletnie puszczą ci nerwy.
Nie znasz mnie.
Przez to, co ci powiem, aż ci spadnie peruka.
To nie peruka.
[prycha kpiąco] Laska…
Akurat.
Wyjdź.
[niepokojąca muzyka]
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
- [Jules] Tu Jules. - [Trackson] Obserwuję ją.
- [Jules] Kogo? - Młodą laskę z klubu.
- [Jules] Gdzie ona jest? - W motelu w Cicero. Ale tu śmierdzi.
[Jules] Dobra. Przyprowadź ją do mnie.
Wiem, że jest w którymś pokoju.
Czekam, aż wyjdą, i na nich wyskoczę.
[Jules] Świetnie.
Do roboty.
Dobra.
[wzdycha głośno]
Więc…
musimy podjąć trudną decyzję.
Bardzo mi przykro.
Kompletny brak aktywności mózgu?
Przykro mi, brak.
[posępna muzyka]
Muszę odłączyć mojego 18-letniego syna…
od podtrzymywania życia?
Chciałbym móc zrobić coś więcej.
Ale zrobiłeś wszystko, co w twojej mocy?
Tak jest.
Dobra.
Proszę powiedzieć, gdy będzie pan gotowy.
Dobra.
[wzdycha]
[sygnał łączenia]
[dzwoni komórka]
- [Jules] Trackson. - Tak.
Muszę odłączyć syna od podtrzymywania życia.
Cholera. Przykro mi to słyszeć.
Przykro mi.
Powiedz…
co masz dla mnie?
Siedzę koło motelu.
Chyba ta młoda to zrobiła.
Dobra.
[wzdycha]
[miarowe pikanie aparatury]
[Sylvie] Tak mi przykro.
Dlaczego ci przykro?
[niepokojąca muzyka]
[rytmiczna piosenka R&B] y]