[wrzaski, strzały]
- [Angel] Ostrzelał klub. - [Rain] Kto?
[Angel] Horace!
- Cholera. - [Varney] Wyjdź.
- [Charles] Daj buzi. - Wypierdalaj!
[Charles] Varney!
- [Rain] Czyj to dom? - [Alex] Roya i Mallory.
- Ktoś krzyczy? - Nie ratuj tego skurwiela!
- Pani Bellarie! - Kaszlesz?
Nie znoszę suki, która ruchała mojego męża.
Zmuszono mnie.
Zmuszono? Jak to?
Muszę odłączyć syna od aparatury.
Tak mi przykro.
Dlaczego ci przykro?
[Jules] Co mówiłaś?
- Nic. - [miarowe pikanie aparatury]
Znasz mojego syna?
Był dla mnie bardzo miły.
W jaki sposób?
Uczył mnie jeździć konno.
Tak?
- Muszę iść. - Nie.
- Naprawdę… - Nie…
Nalegam.
Muszę…
podjąć bardzo trudną decyzję.
Jaką?
Odłączyć go od podtrzymywania życia.
Co?
Śmierć mózgu.
Ale bardzo przejęłaś się kimś, kogo…
dopiero poznałaś.
Jak się poznaliście?
Niedawno…
[Jules] Mhm.
Jak?
Chodziłam po stajniach i uczył mnie
na temat koni.
Był taki miły.
Wiesz, co się stało?
Nie.
Spadł.
Widziałaś to?
Nie.
Na pewno?
Tak. Muszę iść.
Nie. Proszę.
Naprawdę…
przyda mi się dodatkowe wsparcie.
- Muszę… - Proszę. Powiedziałem…
Nalegam.
Usiądź.
Siadaj.
[muzyka pełna napięcia]
[muzyka cichnie]
Pomożesz mi przez to przejść.
[otwarcie drzwi]
Doktorze Hollis.
Tak.
- Proszę to zrobić. - Nie czeka pan na żonę?
Kazałem to zrobić.
Tak jest.
Muszę zająć państwa miejsce.
Będzie cierpiał?
Nie.
Będziemy na zewnątrz.
[otwarcie i zamknięcie drzwi]
Tak mi przykro.
[muzyka budująca napięcie]
[wibracje komórki]
- Horace? - [Yolanda] Jaki, kurwa, Horace?
Nie mam na to czasu, Yolando.
Nie masz, co?
Czemu to zrobiłaś z autem?
[śmieje się] To jeszcze nic.
Yolando, nie dotykaj tego jebanego auta.
Za późno. Już to zrobiliśmy.
- To nie moje. - Tak?
Właściciel bryki kazał wczoraj ostrzelać klub.
- Tak? - Nie zgrywam się.
Masz tyle forsy do wywalenia,
a nie możesz mi pomóc.
Nie chcesz, żebym ci pomagał.
Idę dziś do sądu
i każę zasądzić ci alimenty.
Wypierdalaj z linii.
Idź po samochód.
Idź. Zobacz, co ci zostawiłam.
Czemu taka jesteś?
Bo mnie taką uczyniłeś.
Pojebana suka.
[Horace] Tu Horace Bellarie. Zostaw wiadomość.
Cześć, Horace. Dzień dobry.
Mam nadzieję, że czujesz się lepiej.
Oddzwoń, kiedy dostaniesz wiadomość.
Tęsknię za tobą.
Chcę z tobą pogadać
i dowiedzieć się, jak ci idzie leczenie.
Dobra. [cmoka]
Będę tu cały dzień. Nigdzie nie idę.
No i…
tęsknię za twoim głosem.
Co ja odpierdalam?
[dzwoni komórka]
NUMER NIEZNANY
Co do…?
To jakieś, kurwa, jaja?
Halo.
[kobieta] Kim jesteś?
A ty?
Gdzie Olivia?
Mówi jej syn.
Jej syn. Który?
Kto mówi?
Przyjaciółka twojej matki.
Muszę z nią pomówić.
O czym?
Słucham?
Wysłałaś mamie paskudne wiadomości na temat jakiejś forsy.
Twoja matka jest winna mojemu szefowi dużo pieniędzy.
Kto jest twoim szefem?
Gdzie twoja matka?
Chwileczkę.
Przepraszam. Mama wróciła na salę?
Właśnie wróciła po prześwietleniu.
Zaprowadzi mnie pani do niej?
[otwarcie drzwi]
[Olivia stęka]
Charles, wciąż cierpię.
Telefon do ciebie.
Kto dzwoni?
Odbierz.
Charles, nie mam ochoty na jakieś gówno.
Kto dzwoni?
[kobieta] Olivio, tu Gina.
Cześć. Jak się masz?
Chciałam spytać, co u ciebie.
Dziękuję. Wszystko będzie ze mną dobrze.
Wiesz, że za dwa dni nie będzie.
Wiem. Ale wiesz co?
Nic mi nie będzie, bo…
jestem pewna, że wszystko jest na swoim miejscu.
Mam nadzieję,
inaczej cię znajdziemy.
Nie martw się nic a nic. Dobrze?
Dziękuję za telefon.
Trzymaj się. Pa, pa.
Kto to był?
To tylko jedna z pań z kościoła.
Martwi się o mnie.
Na pewno.
Co powiedział lekarz?
Nic mi nie będzie.
Wyleczą mnie.
Dobra.
Zdobędziesz dziś pieniądze?
Mamo, nie mam tyle pieniędzy.
Zadzwoń do Mallory albo Roya.
Oni też nie mają.
Poproś mecenasa Varneya.
Ty i on…
Co?
Nic.
Charles, słuchaj,
musisz je dla mnie zdobyć.
Sprzątanie, które zrobili u ciebie,
nie było tanie.
Nie było.
Było bardzo drogie.
Tak.
To prawda.
Nigdy nie słyszałem takiej ceny, mamo.
A robiłeś już coś takiego?
Zadzwoniłem, gdy cię potrzebowałem.
I ciesz się, że to zrobiłeś.
Moja własna matka…
Pomogłam ci.
…próbuje mnie okraść.
Co?
Żeby zapłacić kobiecie, która dzwoniła.
Czy tam jej szefowi?
[nerwowy śmiech]
Co?
Czytałem wiadomości, mamo.
Serio chcesz zabrać moje pieniądze?
Jakie, kurwa, pieniądze?
Daliśmy ci wszystko, co masz.
Pomogłam ci.
Musimy im zapłacić. Ja muszę im zapłacić.
Bo co?
Cóż…
powiedzmy…
że te części ciała…
mogą pojawić się gdzieś, gdzie byś nie chciał.
Moja własna matka.
Ta sama matka,
która znosiła każde gówno,
żebyś się tu znalazł.
Kocham cię.
- [wzdycha] - [zamknięcie drzwi]
[bicie kościelnego dzwonu]
[po włosku] Jest dobrze.
[Horace się śmieje]
- [po włosku] Lepiej mi? - Tak.
- Czuję się lepiej. - Dobrze.
Dobrze, dziękuję.
Chciałby się pan przejść na spacer?
Spacer?
Tak. Musi się pan ruszać.
Za długo tkwi pan łóżku.
Tak.
Trzeba się ruszać.
Chodźmy na lody.
[wesoło] W porządku.
Duże.
Pielęgniarka pomoże panu się ubrać.
Dziękuję.
Proszę.
[zamknięcie drzwi]
[dzwoni komórka]
Halo.
Kimmie.
Tak. Hej.
Jak leci?
Jak na razie świetnie.
Robisz im piekło?
Przy każdej okazji.
[śmieje się] Dobrze. Wspaniale.
- Jak się masz? - Żyję.
To dobrze.
Zobaczymy.
Jak tam mecenas Varney?
Zrobiłam wszystko, co mi kazałaś.
Sprawdzam wszystko, co mówi.
Na razie jest git.
Dobra, ale coś nie daje mi spokoju.
Co takiego?
Opóźnił złożenie testamentu dla Rain i Sylvie.
Dlaczego?
Nie wiem.
Przyciśnij skurwiela i się dowiedz.
Dobra.
Sam bym do niego zadzwonił, ale tylko mi nakłamie.
Ogarnę to.
Kiedy zabierzesz stamtąd siostrę?
Pracuję nad tym.
Coś jej grozi?
Nie, dopóki jest w moim domu.
Dobra.
O co chodzi z synem Julesa?
Upadł w stodole.
Miałaś z tym coś wspólnego?
Nie.
Na pewno?
Na pewno. Nie było mnie w domu.
Kimmie, nie mówisz mi czegoś.
Nie mogę rozmawiać.
- Alex tam jest? - [Kimmie mruczy twierdząco]
Dobra.
Kiedy dotrzesz do biura, zadzwoń
i się tym zajmę.
Dobrze.
Horace, potrzebuję mecenasa Varneya.
Trzymaj go blisko.
Dobra. Rain gdzieś wyszła.
Nic jej nie będzie.
Dzwoniłem z powodu…
opóźnienia, to wszystko.
[Kimmie] Rozumiem. Zaraz pogadamy.
Dobra.
Pa.
[dzwoni komórka]
- Dzień dobry. - [Kimmie] Kiedy kończysz?
Jestem w biurze i wprowadzam je w życie.
Kiedy zaczną obowiązywać?
Od dziś.
Dobrze.
Coś jeszcze?
Złożyłeś aneks?
Ten, który chroni Rain i Sylvie.
A jaki niby inny? Tak.
Sekretarka zrobi to dziś rano.
Horace nie kazał ci tego zrobić?
Wystąpiły rozbieżności w sformułowaniach.
Chcę cię widzieć, jak tylko wejdę do biura.
[Varney] Tak jest. Czy coś…
[Alex śmieje się cicho]
Co?
- Nic. - Co się śmiejesz?
Coś cię rozbawiło?
To odjechane.
Niby co?
Pracowałaś dla Julesa w klubie.
A teraz ty tu rządzisz.
Ooo…
Dobra, więc co? Jesteś pod wrażeniem?
Jestem.
Czemu Rain tak cię zachwala?
Co was łączy?
- Co? - Czemu tak cię lubi?
O co chodzi?
Załatwiliśmy razem parę rzeczy.
Na przykład?
Nie jesteście blisko?
Bardzo.
To ona powinna ci powiedzieć.
Pytam ciebie.
Powiedz mi.
Nie. Nie będę się w to mieszać.
[szyderczo] Ooo…
Więc umiesz zamknąć jadaczkę.
- Tak jest. - [mruczy z dezaprobatą] Gadałeś.
Cii!
[Alex prycha cicho]
Wyglądasz paskudnie.
Czy to te same ubrania co wczoraj?
Nie zapytasz mnie, co u mojej matki?
Co u mamy?
To zimna suka.
Przykro mi, że tak myślisz.
Ale musisz wyjść.
Muszę wracać do pracy.
Gówno cię to obchodzi, co?
Nie będę się z tobą bawić w dramy.
Nie dzisiaj.
Ta nowa dupa dodała ci animuszu, co?
- Chciałem ci pomóc. - Gówno dla mnie chciałeś.
To nie czas
ani miejsce.
[Charles] Nie.
To czas i miejsce.
Dobra.
Chcesz się wygadać?
Śmiało.
Nikt mnie nie kocha.
To dlatego, że utrudniasz wszystkim
pokochanie cię.
Utrudniam pokochanie mnie własnej matce?
Charles…
dam ci radę.
Musisz przestać ćpać,
bo twoja macocha wprowadzi
obowiązkowe testy narkotykowe.
Co?
Tak.
Nie. Nie może tego zrobić.
Może
i to zrobiła.
Według testamentu każdy…
Uzależniony.
Nie chcesz iść tą drogą.
Chcę się stąd wyrwać.
Może powinieneś.
Varney, potrzebuję 200 000 $.
Idź do banku.
Nie mam tyle.
Nie mogę ci pomóc.
Musisz mi pomóc ogarnąć, jak zdobyć te pieniądze, bo moja…
Bo moja matka mnie zniszczy.
Co?
Zrobi to.
[wzdycha ciężko]
Przykro mi.
Muszę wracać do pracy.
Przepraszam.
[szum przelatującego śmigłowca]
- Dzień dobry. - Hej.
- Cześć. - Masz chwilę?
Nie teraz.
Przygotowuję coś dla niej.
Przyjdź potem do mojego biura.
Dobra.
Dzięki.
Wszystko załatwiłem. Gotowe.
Dobra.
Kiedy zostanie złożony?
Sekretarka właśnie to robi.
Już jedzie.
Kiedy go dostarczy?
Otwierają się za godzinę.
Podaj jej imię i numer.
Proszę.
Nie ufasz mi?
Dobra.
Proszę.
- I… - To wszystko.
[sygnał łączenia]
Tu pani Bellarie.
- Czy tu Kathy? - [Kathy] Tak.
Świetnie. Chciałam potwierdzić,
że jesteś w sądzie i składasz aneks.
[Kathy] Zgadza się, pani Bellarie.
- Dobra. - W tej chwili.
Musisz też wysłać mi filmik z tym…
Jasne.
…co robisz i gdzie jesteś.
[Kathy] Żaden problem, proszę pani.
- Świetnie. - Coś jeszcze?
Nie, to wszystko. Dziękuję.
I tak po prostu…
życie się skończyło.
Tak mi przykro.
[wibracje komórki]
Kimmie do ciebie dzwoni.
- Oddzwonię. - [mruczy przecząco]
Odbierz.
- Zadzwonię do niej… - Odbierz teraz.
- Ale… - Włącz głośnik.
Halo.
[Kimmie] Cześć. Sylvie?
- [łamiącym się głosem] Tak. - Obudziłam cię?
- Tak. - Przepraszam.
Zostań dziś w domu.
Dobra.
Wracaj do łóżka. Zadzwonię później.
Dobra.
To było dobre.
Kazała mi zostać w domu, więc wrócę.
- Nie. - Naprawdę muszę…
Nie.
Zostań tutaj.
Tak.
Wiesz, kim jestem?
Nie.
Powiedziała ci, kim jestem.
Jestem Jules.
- Nie znam cię. - Nie okłamuj mnie.
Znasz mnie.
Nie.
Nie?
Cóż, to poznasz.
Muszę już iść.
Naprawdę muszę…
Mój syn
idzie do kostnicy,
a ty idziesz ze mną.
- Nie. - Mhm. Tak.
Tak. I wszystko mi powiesz.
Nic nie wiem.
Nikt ci tu nie pomoże.
Ten szpital należy do nas.
A ty idziesz ze mną.
[złowieszcza muzyka]
[dzwoni komórka]
Cześć, laska. Jestem prawie u prawnika.
[Kimmie] Pozdrów Bobby’ego.
Dobra.
Słuchaj, rozmawiałam z Sylvie.
Mówiłam, że chcę, żeby została w domu.
Zrób to samo, kiedy skończysz.
Dlaczego? Co się dzieje?
Aneks do testamentu jeszcze nie został złożony.
Powinien być lada chwila, ale zrób to na wszelki wypadek.
Nic nam nie jest. Jest git.
Najpierw to załatwmy, dobra?
Nic mi nie jest.
Zaraz kupię klub.
Na pewno chcesz to zrobić?
Tak. [śmieje się]
Ale muszę cię o coś prosić.
Mogłabym dostać jakieś 75 tysięcy?
- Siedemdziesiąt pięć tysi? - Tak.
Z pieniędzy, które mi wpłaciłaś?
Chce tylko 75 tysi za klub?
Laska, odjechał mu peron.
Cieszył się, jakby to był miliard.
[Kimmie wzdycha] Rain…
No weź, Kimmie.
Zaraz mam się z nim spotkać.
Na pewno chcesz to zrobić?
Mamy stamtąd spieprzone wspomnienia.
Wiem. Kimmie, znasz mnie.
W tym jestem najlepsza.
Wiem.
Mimo wszystko.
Ogarniam. Cholera.
- I nie będę handlować ludźmi. - Jules wciąż ma kobiety w klubie.
Wiesz o tym, prawda?
I nie chcesz rozwalić jego interesu?
Jest teraz bardzo wkurzony z powodu syna.
Kimmie, dajże spokój.
Wiesz co? Jeśli tego chcesz…
Chcę.
To tylko 75 tysi.
Dobra.
Do dzieła.
Dobra. Dziękuję.
Właśnie dotarłam do biura. Oddzwonię.
Spoko, laska.
Wpadnę później i otworzymy szampana.
Idź do domu.
Będę bezpieczna z tobą.
Wpadnę do ciebie.
To prawda. Dobra.
Spoczko.
To narka. Chętne zobaczę, jak moja kumpela rządzi.
- Nara. - Pa.
[pukanie do drzwi]
Mogę wejść?
- Tak. - Dzięki.
- W porządku? - Tak.
Nigdy dotąd nie śniłaś na jawie.
Nie śniłam.
Odpoczęłaś trochę?
I to jak.
Dobrze.
Widziałeś się z nią?
Widziałem.
Widzi przez te szyby.
Wiem.
Chcę postawić ściankę.
Kurtyny, zasłony,
cement, cegły, kamienie.
Tylko ją wkurzysz.
Nie obchodzi mnie to.
Może obejdzie, gdy usłyszysz, co mam do powiedzenia.
Co?
- Mallory. - Wypierdalaj, Roy.
Co tu robisz?
Co tam, gejowa suko?
Roy, słyszałeś mnie?
Jebie mnie to. Wiesz,
że ta szmata spaliła kawał naszego domu?
Wiesz, że ten skurwiel sprowadził dziwkę z klubu
do naszego domu i łóżka?
Wiesz, że szmata chciała mnie zastrzelić?
Wiesz, że szmata nie trafiła skurwiela
i tego żałuje?
- [Roy prycha] - [Mallory prycha]
- Możemy tak cały dzień. - Możemy.
Ale jeśli umrę, to po tobie.
Myślisz, że będzie po mnie?
- Tak myślisz? - Co tu robisz?
- Ale z ciebie paranoik. - Zamknij ryj.
Pierdol, pierdol.
Spieprzysz mój testament?
Nie.
Nie? Okłamujesz mnie?
Nie.
Nie mogę go zmienić bez twojej obecności
ze świadkiem.
Zapomniałeś, kogo poślubiłem. Suka chce wszystko spieprzyć.
- Nazwij mnie znowu suką. - I co zrobisz?
- Powtórz. - Nic nie zrobisz.
- Suka. - Nazwij mnie suką. Powtórz.
- Powtórz. - Powtórzyłem.
Mów tak dalej.
[uderzenie lampy o podłogę]
- Odbiło ci. - Mnie?
- Dlatego się z tobą rozwiodę. - Śmiało.
- I co… - Co się dzieje?
Nie twoja sprawa.
- Po chuj przylazłaś? - Powtórz.
Możesz wypierdalać?
- Varney. - Słucham.
Powiedziałeś mu o zasadzie, którą wprowadziłam dziś rano?
Nie, ale chętnie powiem.
Pani Bellarie dodała zapisy do umowy,
które zmniejszają wasze udziały
za określone zachowania.
Czyli jakie?
Nieobliczalne zachowanie po narkotykach.
[Roy] Hmm.
Testament dziadka jest nie do ruszenia,
więc nie możesz sobie ot tak nic dodawać.
Nie dodałam.
Po prostu umiem czytać i rozumieć zapisy, które już tam były.
Nic nie rozumiesz, a zgrywasz jakąś mądralę.
Roy, oto pojemnik.
Testy narkotykowe były w testamencie.
Proszę.
Weź.
Varney, możesz mu to wyjaśnić?
To zgodne z testamentem twojego dziadka.
Ale kiedy go pisał, nie było określeń na testy narkotykowe.
Więc…
innymi słowy…
podnieś pojemnik.
[Kimmie] Hm.
[otwarcie drzwi]
[oddalające się kroki]
- [zamknięcie drzwi] - Cieszysz się? Ty to zrobiłeś.
- Wcale nie. - Nie, kurwa, ty.
Suka próbuje rozwodnić moje udziały.
Pieprzyć was oboje. Co za gówno.
[otwarcie drzwi]
[zamknięcie drzwi]
Więc…
naprawdę rozwodni jego udziały?
Tak.
A co się stanie z moim?
To samo.
Bo jestem żoną tego sukinsyna.
- Niestety. - [ironicznie] Świetnie.
Po prostu świetnie.
[pukanie do drzwi]
Tak.
- Dzień dobry. - Prosiłem o ochronę.
Już idzie.
- Dobra. - Mogę coś podać?
Nie trzeba.
- Dobrze. - Dzwonił pan Bellarie?
Nie, proszę pana.
Cholera!
Zadzwonić do niego?
Nie, dzwonię cały ranek. Nie odbiera.
W porządku.
[zamknięcie drzwi]
[muzyka pełna napięcia]
Hej, stary.
- Wzywał pan? - Tak. Byłem wczoraj w klubie.
- Samochód… - Tak?
Samochód został przy klubie. Zgarniesz go?
Hmm. Pan powinien po niego jechać.
Słucham?
Tak. To jeden z jego ulubionych. Kazał panu po niego pojechać.
Gadałeś z nim?
Jakiś czas temu.
Co jeszcze powiedział?
Że powinien pan jechać po samochód.
Coś jeszcze?
Nie.
Dobrze. Miłego dnia.
[otwarcie drzwi]
[szum ruchu ulicznego]
Muszę to rozgryźć. Nie zmusi mnie do sikania.
Cholera.
Jebane gówno.
- Głupie gówno. - Roy.
Kazali ci sikać do kubeczka?
[muzyka pełna napięcia]
Pogadajmy o mamie.
Dobra, a kazali ci sikać?
- Ile wciągnąłeś koki? - Za mało.
Moje życie się rozpada.
Muszę z tobą pogadać.
Słucham. Co tam?
Ostatnio masz zjebany humorek. Co się dzieje? Słucham.
Nie słuchasz.
Wiesz, że rozwodzę się z Mallory?
Nie możesz brać koki z twoimi lekami na ADHD.
- Wiesz o tym. - Pierdol się.
Nie znasz mnie.
Czemu z tobą gadam?
Nie wiem, czemu próbujesz ze mną gadać.
Śmierdzisz. Wykąp się.
Potrzebuję jebanego prawnika.
Dobra.
Zapomnij.
Rozchmurz się, mordo. Jesteś ponury i smutny jak cholera.
[spokojna muzyka]
KANCELARIA WENTWORTH & REEVE
- Hej. - Rain?
Cholera! Co tu robisz?
Widzę się z Bobbym.
Jest tam.
Tak.
Cholera. Dobrze wyglądasz.
Dziękuję.
Laska… [odchrząkuje]
Zrobiłaś tyłek?
- Serio? - To znaczy…
Dobrze wyglądasz.
Dzięki.
Czekam na kogoś. Przyślesz go, gdy przyjedzie?
- Tak. - Zadzwonię do niego.
Pójdę po Bobby’ego.
[sygnał łączenia]
- Halo. - [Giovanni] Jestem niedaleko.
Dobra. Masz testament?
Mam. Masz pieniądze?
- Mam. - [Giovanni] Dobra.
- Do zobaczenia za chwilę. - Dobra.
Niemożliwe. Rain.
We własnej osobie.
Cześć, Bobby.
Dobrze wyglądasz.
- [sekretarka] Mówiłam jej. - [Rain] Dziękuję.
Ucieszyłem się, że zadzwoniłaś.
Tak.
Co u Kimmie?
W porządku.
Tak się martwiłem, kiedy was broniłem.
Tak.
Dzięki Bogu sędzia po chrześcijańsku was puścił.
Dzięki Bogu.
A ten policjant, Jules,
był darem niebios.
Tak, to prawda.
Co mogę dla ciebie zrobić?
Chcę kupić klub.
Musi dobrze ci się powodzić.
Nie narzekam.
Co to za klub?
U Delindy.
Cholera.
Kupisz go?
Tak.
Dzieje się tam dużo złych rzeczy.
Wiem.
Dlatego chcę go kupić. Posprzątać.
Właścicielka zginęła.
Wiem.
Spotykam się tu z jej synem. Już jedzie.
O.
Już tu jest.
Hej.
Zapraszam.
To Giovanni.
Przykro mi z powodu twojej mamy.
[Giovanni] Dzięki.
Chcę tylko sprzedać ten klub, zgarnąć pieniądze i zapomnieć.
Porozmawiajmy o tym.
Jakim sposobem to twój klub?
Ma testament.
Mogę zobaczyć?
TESTAMENT
Dobra.
Chodźcie.
[otwarcie drzwi]
Gdzie byłaś całą noc?
Co z tobą? Dopiero wyszedłeś.
Gdzie byłaś?
- Z moim facetem. - Mm.
Zrobiłaś się odważna.
- A pewnie. - Hm.
Laska, z którą byłem…
Ta laska prawie się upiekła.
Uuu.
Kula koło głowy to było za mało?
Naprawdę chcesz to robić? Jestem naprawdę…
- Mam tego dość. - Ty? Ja mam dość.
- Masz dość? - Dość.
Zróbmy to. Chcę rozwodu.
- Dobra, zrób to. - Zrobię.
- Zrób. - Gadałem rano z prawnikiem.
Gadałeś rano z prawnikiem? Jest 8.15 rano.
- Znam różnych ziomków. - Nie.
- Znam ludzi. - Znasz?
- Znam. Wiesz, co jest szalone? - Kogo znasz, Roy?
- Lenę. - Lenę?
Ogarnąłeś Lenę?
Tak.
Prawniczka procesowa od odszkodowań złożyła twój pozew o rozwód?
- Tak. - To jakieś…
Nie zdziw się, jak dostaniesz papiery.
Nie dostanę, jeśli ona to robi.
- Zrobi to. - Zrobi?
- To już pewne. Na pewno. - Dobra, Roy.
Myślisz, że twoje gówno z wczoraj to była ostatnia kropla?
Moje, szmaciarzu?
- Jak to moje? - Twoje.
- Skończyłam. - Skończyłaś?
- Skończyłam. - Wiesz, czemu życie jest piękne?
Mój tata umiera.
Umiera. Zaraz umrze.
Nikt nie będzie cię już chronił, kretynko.
Piękny widok.
- Wynocha. - Cudny.
Wynoś się stąd, Roy.
Złóż pozew o rozwód.
Mm. Złożę.
Ona się tym zajmuje.
- Złóż pozew. - Tak zrobię.
Co ja tu widzę?
Cześć, wujku Normanie.
- Hej. - [Mallory] Hej.
Wujku Normanie, rozmawiam z żoną.
Nie podoba mi się twój ton.
Mam to w dupie, wujku. Po co tu, kurwa, jesteś?
To moja firma.
Nie. To moja firma.
To firma nas wszystkich,
więc nie ma co wyjmować linijek, chłopcy.
Nie potrzebuję linijki, tylko metrówki.
I to jak.
Co za klaun.
Możesz wyjść z gabinetu mojej żony?
[śmieje się]
Zabawne. Żony?
Tak, żony.
To zabawne, bo ty gówno robisz.
Ja gówno robię?
Bardzo staram się ciebie szanować, ale okropnie pierdolisz.
Przypominam, że nie jestem Charlesem, więc skopię ci dupę.
- Nie widzę żadnych przeszkód. - Doprawdy?
- Zgadza się. - Nie boję się ciebie.
Ja ciebie też nie.
- Wujku Normanie. - [Roy śmieje się szyderczo]
Mogę w czymś pomóc, wujku Normanie? Dużo się dziś dzieje.
Chciałem zaprosić Mallory na lunch.
Chcesz zabrać moją żonę na lunch?
Tak.
Chcesz ją zabrać na lunch?
Nigdzie z tobą nie pójdzie.
Przepraszam. To zły moment, wujku Normanie.
Tak. Zawsze jest zły moment.
Muszę omówić z tobą prywatną sprawę.
Nie porozmawialiśmy dość ostatnio?
Nie, bo miałaś tę jebaną pizdę.
[Roy mruczy z oburzeniem] Ja jestem pizdą?
Hm. Szaleństwo.
Muszę się z tobą czymś podzielić.
Czym chcesz się dzielić?
Mallory, proszę.
Proszę.
Nie.
Czemu jesteś taki zdesperowany? To dziwne.
Nie? [śmieje się]
Nie.
Nie?
- [ze śmiechem] Odmówiła. - [Roy] Tak.
Nie? [śmieje się]
[głośno] Nie?
[muzyka budująca napięcie]
Nie?!
Co, kurwa?
Gdzie jest Calvin?
[Roy] Co on pieprzy?
Koleś, który ją woził, którego się pozbyła?
O czym ty mówisz, wujku Normanie?
Ten, którego pieprzyła? Spójrz na to.
Spójrz na to.
- Opieprzałaś mnie, a sama odwalałaś? - [Norman] Zgadza się.
Wujku, nie wiem, skąd masz ten filmik, ale to nieprawda.
[kpiąco] Jasne.
Wystarczyło powiedzieć, że ta szmata cię nie zaspokaja,
to sam bym to załatwił.
Kumasz?
Zabawny skurwielu.
Ty byś to załatwił?
- Ty? - Tak.
[mruczy przecząco]
Skoro tak ci zależy na najnowszych doniesieniach…
- Co? - Szaleństwo.
Kobieta, którą tak bardzo chcesz wyruchać,
to ta sama…
która zabiła kobietę, którą już ruchałeś.
Roy… [chrząka]
- Co się stało z twoją żoną? - Nie wierz mu.
Przejechała ją jak próg zwalniający.
[narastająca niepokojąca muzyka]
[nadal muzyka] iepokojąca muzyka]