Mój syn idzie do kostnicy,
a ty idziesz ze mną.
Twoja matka jest winna mojemu szefowi dużo pieniędzy.
Muszę im zapłacić.
Bo co?
Te części ciała
mogą pojawić się gdzieś, gdzie byś nie chciał.
Jak tam mecenas Varney?
Jest git.
Opóźnił testament dla Rain i Sylvie.
Kobieta, którą tak bardzo chcesz wyruchać,
zabiła kobietę, którą ruchałeś.
Co powiedziałeś?
Powiedziałem, że ta suka
przejechała twoją żonę jak próg zwalniający.
Chciałem ją ocalić, ale już nie żyła.
- Kłamiesz. - Co on mówi?
Skąd mam wiedzieć?
Skąd mam wiedzieć, co mówi?
Bierze tyle cracku i kokainy…
- Crack z koką? Cholera. - Nie wiem, co mówi.
Jest taki naćpany i głupi.
Nawet jak nie ćpa, dalej jest głupi.
- Głupi? Mówię prawdę. - Nie wiem.
- To prawda. - Nie wiem, co mówi.
Nie wierz mu, wujku.
Może i jestem głupi i naćpany, ale mówię, kurwa, prawdę.
Nie wierz mu ani w to nagranie.
- To AI. - AI?
To nieprawda.
A to, co słyszysz…
To, co teraz słyszysz, nie jest prawdziwe.
Wybaczę to, co do mnie powiedziałeś,
ale niech to się nie powtórzy.
Przejechałaś moją żonę?
Wujku Normanie, wierzysz w to?
Widzisz? Chce to wszystkim wmówić.
Jest mściwa, zła, a w dodatku wczoraj chciała mnie zabić, wujku.
Próbowała mnie zabić. Tylko powiększa swoje bagno.
I zabiła twoją żonę.
Spójrz na mnie, wujku.
Wierzysz w to?
Wierzy, bo wie, że to prawda.
- Przejechałaś moją żonę? - Widziałeś tego, kto to zrobił.
- Jules zna prawdę. - Tak, Jules zna prawdę.
- Zna jebaną prawdę. - Zna prawdę. Zapytaj Julesa.
Zapytaj Julesa.
Wiesz, muszę…
Nie dla ciebie. Dla mnie. Brawa dla mnie.
Załatwiłem cię z każdej strony.
- Serio? - Tak.
- Tak myślisz? - Tak.
- Załatwiłeś? - Tak.
To zrób to.
Zrobiłem. Nie znam większego szajbusa.
Pójdzie do Julesa i dowie się, co naprawdę zrobiłaś i…
Co, kurwa, zrobi?
To stereotypowy czarny charakter.
I cię dorwie.
Wiesz, że on nie żartuje.
Zawsze mogłam liczyć na to, że będziemy trzymać się razem.
Ale to, co odpieprzyłeś, Roy…
To pojebane, co?
Mam wyciągnąć skrzypce?
Wczoraj próbowałaś mnie zabić.
Więcej niż raz.
Dwa razy.
Więc mam to w dupie.
A najgorsze jest to,
że Jules powie prawdę.
I zmierzysz się z Normanem.
Okrutny los.
Wszystko załatwione?
Tak.
Wszystko posprzątałeś?
Tak.
Ile mały gnojek miał w sejfie?
Czterdzieści tysięcy.
Co, kurwa?
Czterdzieści tysięcy?
- Tylko tyle? - Tak.
Czyli co?
- Charles nie miał więcej? - Nie miał.
Gdyby nie twój człowiek, nie tkwiłabym w tym gównie.
Co masz na myśli?
Chodzi mi o to, że spierdoliłeś napad na Horace’a.
I patrz, jakie gówno muszę ogarniać.
Wybacz, ogarniamy.
Nie chcę słuchać nędznych wymówek.
Mówiłem, kto to schrzanił.
Halo.
Cześć, papi. Co tam?
Hej. Wszystko gra?
Tak, ale nie wychodzimy, odkąd tu przyjechaliśmy.
Dobrze.
Ogarniasz nam jakąś pomoc?
Tak. Właśnie się tym zajmuję.
Moja siostra panikuje.
Boi się. Nie wiem, co robić.
Powinna się bać.
Nie do wiary, jakie to czuby.
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Cholera… Nie podoba mi się to.
Słuchaj, po prostu…
uspokój się.
Uspokoję się, gdy cię zobaczę.
Pracuję nad czymś w biurze.
Niedługo do was przyjadę.
Dobra.
Ale cokolwiek zrobisz,
nie wychodźcie na zewnątrz.
Nie wychodźcie z pokoju.
- Nie wyjdziemy. - Gdzie jesteście?
Nie mów mu.
Moja siostra nie chce, żebym ci mówił.
Evanie, jak was znajdę, jeśli nie wiem, gdzie jesteście?
Boję się. Nie mów mu, proszę.
Adeline, wiem, ale…
Napisz mi adres.
Dobra, wyślę ci go.
- Nie wychodźcie. - Dobra.
Dobra. Pa.
Pa.
Adeline…
Adeline, musimy komuś zaufać.
Tak, ale dopiero go poznałeś.
Cholera.
Nie pomoże nam.
James.
Tak. Co mogę dla pana zrobić?
Potrzebuję pomocy.
W czym mogę pomoc?
Gdzie mój ojciec?
Słucham?
Wiem, że wiesz. Muszę z nim pogadać.
- Wie pan… - James.
Zadzwoń do niego.
Tak jest.
Co tu robisz?
Mieszkam.
Niby jak tu mieszkasz?
Mam tu łóżko,
śpię tu, sram, jem…
Wiesz, o co mi chodzi.
Rozbierałeś się w klubie, a teraz mieszkasz tutaj?
Jestem przyjacielem pani Bellarie…
twojej macochy.
Myślisz, że to urocze?
Tak myślę.
Jak tam twoje Lambo?
Co o tym wiesz?
- Cóż… - Nie chcę z tobą gadać.
Dobra, siedzę i jem we własnym domu,
więc wypierdalaj.
Spadówa.
To dom mojego ojca.
Serio?
Chyba cię tu nie chce.
Nie.
Chce striptizera, a nie własnego syna…
Proszę pana.
Pański ojciec na linii.
- Cholera. - Chyba cię usłyszał.
Halo.
Czego chcesz?
Wiesz, że jest źle, skoro do ciebie dzwonię.
Nie zadzwoniłeś ani razu spytać, co u mnie.
- Dzisiaj dzwoniłem… - Tak.
Bo czegoś chcesz.
O co chodzi?
Musimy porozmawiać o mamie.
Cholera.
Gadaj.
Więc…
No więc…
Wiesz, że nie mam czasu na pieprzenie. Gadaj.
Wrobiła mnie, tato.
Wrobiła nas wszystkich.
Jak cię wrobiła?
Miała mi w czymś pomóc, a mnie obrabowała.
Naprawdę?
Wygląda na to, że ciebie też kazała.
Co?
Jakiś sekretny dom czy coś.
Skąd to wiesz?
Była u mnie w domu. Nie wie, że mam ukrytą kamerę.
Prześlij mi to, co masz.
Ale jak?
Na komórkę.
Dobra, ale czekaj.
Chce ode mnie forsy.
Co?
Powiedziała, że do piątku.
O cholera. Znowu bawi się w hazard.
Co?
Prześlij mi to, co masz.
Dobra, ale… Pomożesz mi?
Za chuj ci nie pomogę.
Tato, potrzebuję pomocy.
Dałem ci wszystko.
Sam to ogarnij.
Cholera.
Czujesz się bezpieczny?
Wierz mi, nie jesteś.
Spoko.
Jestem jego synem. Nie ochroni mnie ani mi nie pomoże.
A to peszek.
Nienawidzi mnie za bycie gejem, wiesz?
Nie moja sprawa.
Pewnie, że nie.
Wszyscy w tej rodzinie mają w dupie wszystkich poza sobą.
Na to wygląda.
Czekaj. Przyjdzie kolej na ciebie.
Czekaj.
Sypnij nieco hajsem na terapię.
Cholera.
Rain.
Gdzie jest Kimmie?
Tam jest jej biuro.
Cholera, tak się ustawiła?
Tak.
To szaleństwo.
Zaprowadź mnie.
Tędy.
Nie, w porządku. Niech oddzwoni.
Dziękuję. Pa.
Proszę.
Laska.
Podoba ci się?
A myślałam, że dom był zajebisty.
To też jest zajebiste.
Dobrze, że wzięłam szampana.
Tanie gówno.
Pewka. Masz kubki?
Podoba ci się biuro?
Pasuje do ciebie.
Też tak myślę.
Ale nie do mnie.
To nie ja.
Stara…
Nie. Nie jestem mądra jak ty.
Możesz zrobić wszystko.
Błagam, nie.
Umiesz dodawać, jakbyś była w spektrum.
Tylko mówię.
Dasz wiarę?
Jasne.
Tak.
To aż zbyt piękne.
Nie.
Nie, bo tu jesteśmy.
Robią, co mogą, żeby podrzynać sobie gardła,
w tym moje.
Lepiej najpierw ty poderżnij gardła tym szmatom.
Nie mam wyboru.
Czekaj.
Widzisz?
Patrzysz prosto do biura tej suki?
Tak.
To szaleństwo.
Cholera!
Próbowałaś dostać od niej stypendium, a teraz jesteś…
Jej szefową.
Co do cholery?
Prawie w to nie wierzę.
Cholera, stara.
Więc…
kupiłaś klub?
Kupiłam.
Boże. Naprawdę to robisz?
Tak. Robię to.
Dobrze, właścicielko klubu.
Robię to.
Cholera.
Poczekaj, aż Jules się dowie.
Cholera, nic mu nie będzie.
À propos Julesa… Czekaj.
- Halo. - Przyjdź do mnie.
Tak jest.
Cholera.
Co?
Po prostu…
Jak dzwonię, lecą w podskokach.
Cholera.
I proszę.
Cholera.
Dzień dobry.
- Czy testament został złożony? - Wszystko gotowe.
Kazałam sekretarce zadzwonić do mnie i wysłać filmik.
Nie wysłała.
Zapewniam, że wszystko jest gotowe.
Wiem, że nie znasz mnie zbyt dobrze…
To prawda.
Ale moja siostra
i ta kobieta
są dla mnie wszystkim.
Może pani zadzwonić do sekretarki.
Ma pani jej numer, prawda?
Może pani dzwonić, ale to już załatwione.
Czy coś jeszcze?
Odezwij się.
Dzień dobry.
Rain, prawda?
Proszę wybaczyć.
- Dobrze… - Do widzenia.
Do widzenia.
- Dlaczego jest taki nerwowy? - Stara…
Wyślę ci zaraz dokumenty.
Potwierdź, czy je złożono.
Świetnie.
Dziękuję. Pa.
I już?
Dotrzymuję słowa.
Oj, wiem.
Kiedy kończysz?
Trochę mi zejdzie.
Muszę dopilnować paru rzeczy, zanim pójdę do domu.
Dobra, szefowo.
- Dobra, nalej mi szampana. - Dobra.
Możemy się napić kapkę. Zdrowie, laska.
Tu funkcjonariusz Alex.
Elo.
Co tam?
Cholera, stary, czatuję pod motelem.
Tak? Po co?
Czekam na jakąś młodą laskę.
Jaką?
Młodą z klubu.
Tak? A po co? Masz ją rozwalić?
Nie. Cholera.
Ogarniam coś dla Julesa.
Co się dzieje?
Ona i jej brat pracują w klubie.
Obserwuję ich od jakiegoś czasu.
Tak?
Co to za laska?
Była z Dagą w noc, w którą zginęła,
a potem zniknęła. Podejrzany szajs, nie?
Tak. W motelu, nie?
Tej samej nocy zabili Shake Shake.
Jasne.
Widzisz ich?
Wiem, że są gdzieś w tym motelu.
Czekam, aż wyjdą z któregoś pokoju.
Jak długo tam są?
Siedzę tu już wiele godzin.
Ciężko powiedzieć.
Zaczekaj. Dyrektor idzie.
Cholera.
Chwila, to było takie… Czekaj.
Załatwione.
Testament zmieniony.
- Jesteśmy kryte? - Tak.
Wypijmy za to.
Cholera.
Proszę.
Przepraszam. Rain, mogę na szybkie słówko?
Potrzebuje mnie.
Chwileczkę, Alex. Daj nam chwilę.
Pieprzycie się?
Błagam, nie.
Chcę czarnego fiuta, a nie japskiego.
Odpał, że śledzisz laskę z klubu.
Tańczyła tam, no nie?
Tak. Taka młoda laska.
Jak wygląda?
Latynoska.
Tak, pamiętam ją.
Tak.
Jest w motelu?
Tak, są gdzieś w motelu.
Czekam, aż wyjdą z któregoś pokoju.
- Mam przyjechać? - Nie, ogarniam.
Tu się tylko obijam. Nic nie robię.
Daleko jesteś od biura?
Nie musisz wozić Kimmie? Cholera.
Będzie tu całą noc. Nigdzie się nie wybiera.
A jeśli dziś wyjdzie?
No weź, stary.
Nudzę się. Wyślij mi adres.
Nic nie mogę zrobić sam. Spoko.
- Wyślij. - Dobra.
Daj znać z drogi.
Dobra.
Luz.
Idź.
Ogarnij Kimmie.
- Robi się. Idź. - Dobra.
O co chodziło?
O nic.
Nie rób mi tego.
Za bardzo się zbliżacie. Co się stało?
Dobra, więc…
Widziałam się z Dagą.
Co?
Tak.
Chciała pompować inną laskę i puściły mi nerwy.
Była w tym samym motelu, co my.
Rain, to szaleństwo.
Wiem.
Była taka młoda i urocza. Nie mogłam na to pozwolić.
Dobra…
Co było potem?
Dotarliśmy do motelu i…
Alex próbował udowodnić swoją lojalność, więc wszedł tam ze mną.
I co zrobił?
Zastrzelił Dagę i Shake Shake.
Żartujesz sobie?
Serio.
Chciał zabić też tę młodą, ale go powstrzymałam.
A potem…
Cholera!
Jules wie, gdzie jest.
Dokąd teraz jedzie?
Poszedł powstrzymać funkcjonariusza Tracksona.
Przed czym? Zabiciem kogoś?
Nie wiem, co zrobi.
Kurna.
Cholera.
Tak.
Widzisz, dlaczego zaczynam mu ufać?
Nie bardzo.
Myślisz, że jest z nami?
Chce zadbać o swoją mamę i brata.
Jules jego też trzyma za jajca.
Nie znosi go.
Dobra. Rozumiem.
Trochę przyznaj, że się sprawił.
Trochę przyznam.
Dobra.
Hej! Lokajku!
Zapierdzielaj tu!
Hej!
Co tam? Nie słyszałeś?
Może mógłby pan ściszyć muzykę.
Nie ma opcji, stary.
- Mogę panu w czymś pomóc? - Macie lody?
Tak.
Zrób mi koktajl mleczny.
Tak jest.
Truskawkowy, lokajku.
Tak jest.
Macie tu siłownię?
Tak. Naprzeciwko basenu.
Dobra. Będę na siłowni.
Tak jest.
Sylvie jeszcze śpi?
Nie wiem, jak może spać przy tej muzyce.
Nie widziałem jej dziś.
Mam sprawdzić, co u niej?
Tak, sprawdź, co u niej.
Tak jest.
Pamiętaj o moim koktajlu.
Tak jest.
Migusiem.
Z wisienką, ziomuś!
Gdzie jest dzieciak z tego łóżka?
Przykro mi, panie Bellarie. Zmarł.
Gdzie jest Jules?
Nie wiem.
Mogę w czymś pomóc?
Chcę zostać sam. Dziękuję.
Numer zajęty.
Zostaw wiadomość.
Jules, próbuję cię złapać. Oddzwoń.
Cholera.
Co?
Zrobiła to.
Co?
Mallory…
zabiła moją żonę.
Kto ci tak powiedział?
Roy.
Daj spokój, Normanie. Royowi nie można wierzyć.
Szkoda, że nie widziałaś jej miny.
Normanie… ta słaba dziewucha nie zabiłaby nawet karalucha.
Nie znasz jej.
Znam się na sukach,
bo sama nią jestem.
Mogłabym ją zdmuchnąć.
Zrobiła to.
Nie wierz przećpanemu, durnemu Royowi.
Słuchaj…
to twój syn.
I mogę tak powiedzieć.
Muszę znaleźć Julesa.
- Muszę się dowiedzieć… - Pogadaj z nim.
Jego syn zmarł.
Co?
Tak.
Wypadł z okna na piętrze u Horace’a.
To był wypadek?
Wiesz, że tam nie ma wypadków.
Cholera.
Nie wiedziałam, że miał syna.
Muszę…
Muszę go znaleźć.
Normanie, naprawdę w to wierzysz?
Oczywiście.
Cóż…
Nie wiem.
Chwileczkę.
Nie torturowałeś tego tłustego ćpuna?
Tak, ale wiesz…
cały czas był naćpany.
Tylko się śmiał.
Nie wiem, Normanie.
Próbujesz ją chronić?
Trochę tak.
Dlaczego?
Bo tylko ona
pomaga nam ogarnąć, co się dzieje z tą suką Kimmie.
Jeśli dowiem się, że to prawda…
i że…
śmiała mi się w twarz…
Dobrze, Normanie,
zanim pójdziesz wysadzić coś w powietrze,
jak masz w zwyczaju…
przynajmniej najpierw poznaj prawdę.
Prawdę.
- Prawdę. - Normanie.
Normanie!
Cholera.
Czekałam na ten szajs.
Halo.
Mallory?
Dobry wieczór, pani Olivio.
Roy powiedział Normanowi,
że przejechałaś mu żonę.
Tak mówił.
Dlaczego to zrobił?
Nie wiem.
Wie pani, że jest nałogowcem.
Wiem.
Powiedziałam to Normanowi.
Jest z panią?
Nie.
Poszedł szukać Julesa, bo Jules nie odbiera telefonu.
To do niego niepodobne.
Jego syn zmarł.
O nie, naprawdę?
Gdzie jest Jules?
Nikt nie wie.
Da mi pani znać, jeśli się dowie?
Dobrze.
Dziękuję.
Słuchaj,
nie przejmuj się Normanem,
bo wie, że Roy to wariat.
Dziękuję.
Naprawdę to doceniam.
Tak, pa.
Suka. Cholera.
Proszę.
Hej.
Cześć.
Jak się masz?
Teraz widzę, że to biuro to akwarium.
Bo pan Bellarie tu nie bywał.
Tak.
Musimy porozmawiać.
Dobra.
Na pewno wszystko gra?
Nie, Varney,
nie gra.
Cholera, serio ładnie.
To biuro mojej sukowatej żony. Jest spoko.
Nawet obleci.
Hej.
Jak leci, gejusiu?
Dobrze wyglądasz.
Chodźmy w jakieś o wiele fajniejsze miejsce,
bo to wygląda na klub smutasów.
- Dobra. - Do mojego biura.
Cholera, zamykamy.
Co tu się odwala?
Roy to typ faceta, który pyskuje,
a kiedy ma o coś żal, rozrabia.
Więc przyprowadził ją tu, bo rozrabia.
- Przyprowadzając ją tutaj? - Tak.
- Żałosne. - Przynajmniej po godzinach.
Jakie to, kurwa, ma znaczenie, Varney, że po godzinach?
Chce mnie upokorzyć.
Nie lubię być upokarzana.
Nikt nie lubi.
Nie, to coś z dzieciństwa.
Wiem. Mają sporo problemów.
Nie mówię o nich. Mówię o sobie.
Jeśli ktoś mnie upokorzy, jeśli czuję się upokorzona,
to mi odpieprza.
Od tego mi odpieprzy.
Chwileczkę.
Zanim do tego dojdzie.
A jeśli da się go usadzić?
Skurwiela nie da się usadzić.
A jeśli jest sposób,
żeby wpakować go do więzienia?
O czym ty mówisz?
- Wybacz, że wcześniej nie mówiłem. - Powiedz.
Myślę, że jest sposób, żebyśmy razem pracowali
i pozbyli się czarnych owiec.
Jej, Roya,
Olivii, Normana…
i Charlesa.
Chcesz zdradzić Charlesa?
Wysłuchaj mnie.
Musiał cię nieźle wkurzyć.
Jeśli Roy odpadnie, to ja też.
A jeśli znajdziemy sposób…
żeby go zatrzymać, ale zneutralizować?
Powiem ci coś.
Jestem wkurwiona
i zaraz spalę to biuro,
jeśli nie dojdziesz, kurwa, do sedna!
- Mallory… - Co?
Posłuchaj.
Słucham.
Facet z tamtej nocy, po tym, jak cię podwiozłem…
Przeleciałeś go, Varney?
Mallory, wysłuchaj mnie.
Zawiozłem cię i poszedłem z nim na kolację.
- Co jeszcze? - Więc…
- Chcesz mnie oceniać czy słuchać? - Słucham, więc do rzeczy.
Mallory, proszę, posłuchaj.
Powiedział mi kilka ciekawych rzeczy o Julesie,
jego interesach
i Normanie.
Pracują razem.
I z sędzią Haroldem Wiscollinsem.
Kojarzę to nazwisko.
Był jedną z ofiar eksplozji w zeszłym tygodniu.
Tak, pamiętam.
To nie był wypadek.
Mów dalej.
Piorą pieniądze przez klub dla narkotykowego bossa.
Handlują kobietami.
Wrabiają je, łapią i zwalniają z wyroku.
Ale w zamian za zwolnienie
muszą pracować jako prostytutki w klubie.
To zwykły handel ludźmi.
Masz na to dowód?
Tak mi powiedział ten koleś wczoraj.
Ukryję jego i jego siostrę,
która widziała morderstwo.
To robi się coraz bardziej pokręcone.
Rain tam była.
Czekaj…
Kimmie i Rain tam były.
Tak.
- Zaczynasz myśleć. - Zawsze myślę, skurwielu.
- Jules je sprowadził. - Tak.
A ona…
Została aresztowana.
- Tak. - Widziałam. Ale nie siedziała.
Nie.
Bo sądził ją…
Sędzia Harold Wiscollins.
Jules oddał ją Royowi.
Tak jak Gillian i Calvina.
Wszyscy w tym siedzieli.
Wszyscy są zamieszani.
I odwalali to gówno za moimi plecami?
Tak.
Kimmie znalazła coś w radiu i reklamach.
Ale to nic w porównaniu z tym.
Dobra. Cholera.
Jak Horace jest w to zamieszany?
Tego nie wiem.
Jak do niej dotarł?
Kimmie ma brakujące elementy.
- Facet, z którym gadałeś… - Tak.
Sprowadź go. Spotkajmy się na osobności.
Dobra. Zabiorę go do siebie.
- Varney… - Mallory, będzie z nim jego siostra.
Możemy z nimi porozmawiać.
Dobra.
Musisz się tym natychmiast zająć.
Dobra.
Co zrobisz, kiedy stąd wyjdę, Mallory?
Dorwę tę sukę w biurze Roya.
A co powiesz na to?
Może pogadasz z Kimmie
i zdobędziesz brakujące elementy?
Za kogo mnie uważasz?
Za kobietę, która wie, jak być spokojną, wyrachowaną
i twardą, kiedy trzeba.
Zdobądź informacje od Kimmie. Proszę.
Rób swoje. Ogarnę to.
Dobra. Niedługo zadzwonię.
Gdyby to był mój facet, rozwaliłabym Felicię.
Byłby trupem.
Głupol. Ściągnął tu Felicię?
Co ona tu robi?
- Co, kurna? - Nie umiesz pukać?
To ważne.
Wróć na drugą stronę drzwi i spróbuj jeszcze raz.
Zapukaj.
To, co mam ci do powiedzenia, nie jest warte tego ego.
Więc nie pukam.
Mówię.
- Załatw ją, bo… - Spoko.
Bo ta suka mnie nie zna.
Zostań.
Nie pracuję dla ciebie. I wyglądam jak pudel?
Pracowałyście dla Julesa.
A twój mąż właśnie tu wszedł z jakąś suką z klubu.
Właśnie się z tego śmiałyśmy.
Jak się z tym czujesz, Mallory?
Co to znaczy?
Niebezpośrednie obelgi
są brzydkie.
Obie wiemy, że jestem bezpośrednia.
Nie, jesteś niegrzeczna
i opryskliwa.
Masz tu na pieńku ze wszystkimi.
Rozumiem.
Ale nie jestem twoim wrogiem.
Ani twoim.
Więc siadaj, zielona damo.
Gdy ktoś mówi, że nie jest wrogiem,
naprawdę nim jest.
Wiem, że wiele przeszłaś.
Gówno wiesz.
Wiem, że byłaś piątkową uczennicą.
Uwielbiałaś czytać.
W szóstej klasie byłaś w klubie dyskusyjnym.
Miałaś nadzieję na studia.
W księdze pamiątkowej
nauczyciele wychwalali twoją inteligencję.
Jedna mówiła, że jesteś genialna,
bo świetnie szło ci z matematyki.
Zdaje się, że pani Gathers.
Aż twoja matka
pozwoliła twojemu ojcu zacząć cię gwałcić.
Wtedy twoje oceny zaczęły się pogarszać
i straciłaś kontrolę.
Wówczas poznałaś Rain,
gdzieś pomiędzy tym
a aresztowaniem za handel narkotykami.
A Rain, która nie była piątkową uczennicą,
poznała Angela, gdy oboje byli młodzi.
Miałaś dwie aborcje i jedno poronienie.
Matka urodziła cię w więzieniu.
Mieszkałaś w domu zastępczym z Rain,
gdzie kilku przybranych braci cię gwałciło.
Uznałaś, że lepiej będzie na ulicy.
Czytałaś nasze akta i teraz myślisz, że nas znasz?
Sama jestem z rodziny zastępczej.
Nie znałam matki ani ojca.
Nie miałam żadnych krewnych.
Traktowano mnie jak gówno
i dręczono mnie.
Jedyna różnica między mną a wami jest taka,
że spotkałam Horace’a.
Horace znalazł mnie na kastingu dla modelek
i wziął pod swoje skrzydła.
Jest dla mnie jak ojciec.
Znam was, bo jestem jak wy.
Możemy pogadać
albo dalej pieprzyć, żeby sprawdzić, kto jest większym kozakiem.
Mów.
Mamy sposób na pokonanie Olivii, Normana i Charlesa.
By zmniejszyć dziś ich udziały.
- A co z Royem? - To wpłynęłoby na mnie.
- A czemu mam ciebie nie załatwić? - Bo mam informacje.
Posłuchajmy.
Dużo wiemy, ale nie to, co robili Horace i Angel.
Nie dowiesz się.
Muszę wiedzieć, czy Horace był w to zamieszany.
W co?
Bawimy się w wypytywanie?
Muszę wiedzieć,
czy Horace wiedział, że Jules was sprzedawał.
Jeśli tak, ta firma to organizacja przestępcza.
Załatwię sobie prawnika i wyniosę się stąd.
- Nie wiedział. - Rain.
Powiedz jej.
Kimmie, daj spokój.
Horace wiedział czy nie?
Powiedz jej.
Był zaskoczony, gdy się dowiedział.
Opuściłeś się.
- Cholera. - Piwo czy kulka?
Wezmę piwo, Alex.
Pakuj się.
Brachu.
Jak leci, stary?
Widzę, że wypuścili cię z piekiełka.
A pewnie.
Świetnie.
Rechoczące suki działają mi na nerwy.
No pewnie.
Nie chcę piwa. Wolę coś mocniejszego.
No weź. Chyba mnie znasz.
- To też mam. - To dawaj.
Na co czekasz, głuptaku?
Z górnej półki.
Dziękuję.
Zobaczmy.
Cholera.
Dobry szajs.
- Zgadza się. - Ten lepszy.
- Stary. - Wiesz, w którym są pokoju?
Nie, wciąż czekam.
Jasne.
Ale bezsens. Mam dość tego gówna.
Tylko… czekam, żeby czekać.
- Taka robota. - W sumie tak.
Gadałeś z Julesem?
Nie rozmawiałem z nim.
Jest w szpitalu.
Jak się ma jego syn?
Nie wiem. Mówiłem, że się nie odzywał.
Dobra, tylko pytam.
Sporo tych pytań. Cholera.
Słuchaj,
czemu pozwolili jej mieszkać z zabójcą?
- Musi być ważna. - Odwaliło im.
Suki kontrolują Julesa.
Tak, przegięcie.
Tak.
Syn Delindy przyszedł do klubu. Chciał przejrzeć rachunki.
Nigdy się to nie zdarzało, wiesz?
Ale wiesz, jak to działa.
W sumie.
Tak mówią.
Więc musimy dopilnować…
Czekaj.
To ten adwokat.
Co on tu robi?
Nie wiem.
To ślepa uliczka.
Cholera.
- Halo. - Już jestem.
Dobra.
Wyjdźcie.
Na pewno nikogo nie ma?
Tak, wychodźcie.
Ogarnę siostrę…
Zabierz ją do auta. W którym pokoju jesteście?
W 219. Na górze.
Dobra.
Jestem na środku parkingu. Czarny wóz. Szybko.
- Do zobaczenia na zewnątrz. - Dobrze.
Adeline, chodź.
Czemu mu powiedziałeś?
To dobry człowiek.
Nie chcę iść.
Ufasz mi, prawda?
Nie znasz go. Dopiero go poznałeś.
Wiem, że jest prawnikiem i może nam pomóc.
Skąd to wiesz?
Daj spokój, Adeline. Potrzebujemy jego pomocy. Co mam zrobić?
- Ty nas w to wpakowałeś. - Ale próbuję nas wydostać.
Chodź.
Chodźmy. Załóż kaptur i chodźmy.
Załóż i chodźmy. Dalej.
Jazda.
Cholera.
Przyjechał po nich, kurwa.
Chodźmy. Jazda.
Kurwa.
JESTEŚ TAM?
ZATRZYMAJ VARNEY’A
To rozumiem.
Oto co musimy wiedzieć.
Dalej.
Idź tamtędy.
Wracaj do samochodu.
Mała, idziesz ze mną.
- Idzie ze mną. - Co, kurwa?
Jestem niewinna!
- Zostaw mnie! - Idziesz ze mną.
Nie dotykaj mnie, draniu!
Hej!
Wsiadajcie!
Jazda!
Jazda! Wsiadajcie!
Cholera! Zabieraj się!
Cholera!
- Odetnę ich. - Jazda.
Leć. Nie czekaj.
Chcesz się zabawić?
Co za gówno.
- Cholera! - Cholera!
- Uspokój się! - Nie wstawajcie!
- Jak mam się uspokoić? - Nie wiesz, co robisz!
Zamknijcie się, kurwa!
Tu funkcjonariusz Trackson! Podejrzany w czarnym SUV-ie.
Sprawcy, dwóch czarnych.
Cholera!
Hej!
Kurwa!
Cholera!
Cholera! Co?
- W lewo. - Kto mówi?
- Funkcjonariusz Alex. W lewo. To pułapka. - Nie słuchaj go!
Skręć teraz!
- Patrz! - Cholera!
Trzymać się!
Cholera!
Podjadę do was. Zostawiam głośnomówiący.
Jedzie na południe.
- Łap tego sukinsyna! - Mam go.
Cholera!
Skręć w siódmą ulicę.
Przyjąłem.
Skręć szybko, gdy powiem.
- Słyszysz? - Tak. Cholera.
Daj po hamulcach.
Skręć ostro w lewo.
Dobra, zaczekaj.
Czekaj. Teraz.
Widzisz opuszczony magazyn?
- Tak. - Przejedź przez bramę.
Teraz.
Co teraz?
Zostań tam.
Alex, słyszysz?
Widzisz go?
Alex!
Jedzie ul. Morrison na północ.
Przyjąłem. Morrison.
Byłaś kiedyś w kostnicy?
Nie.
Jest tu dużo trupów.
Wiesz, do czego to służy?
- Nie. - Wiesz, co z tym robią?
Wiesz, co z tym robią?
Muszę iść.
Tak,
musisz.
To jest wyjście?
Gdzie mój telefon?
Gdzie mój…
Pamiętasz?
- Czekaj. - Ja go mam.
Proszę.
Muszę wiedzieć, co się stało.
Nic.
Spadł.
Muszę wiedzieć, co się stało.
Nic. Spadł.
Boisz się opowieści o duchach, Sylvie?
Proszę.
Bo nie wiem, co widziałaś.
Ale nic nie przygotuje cię na to, kim jestem.
Jestem pieprzonym potworem.
Proszę!
Napisy: Katarzyna Błachnio-Sitkiewicz jestem.